Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.13.1
विमानात् तु स संक्रम्य प्राकारं हरियूथपः।
हनूमान् वेगवानासीद् यथा विद्युद् घनान्तरे ॥ ५.१३.१ ॥
Vom Lufwagen herabspringend, landete Hanumān, der Anführer der Affenscharen, auf dem Wall, schnell wie ein Blitz inmitten einer dunklen Wolke.
5.13.2
सम्परिक्रम्य हनुमान् रावणस्य निवेशनान्।
अदृष्ट्वा जानकीं सीतामब्रवीद् वचनं कपिः ॥ ५.१३.२ ॥
Nachdem er die Wohnungen Rāvaṇas überall durchsucht und Jānakī Sītā nicht gesehen hatte, sprach der Affe Hanumān diese Worte.
5.13.3
भूयिष्ठं लोलिता लंका रामस्य चरता प्रियम्।
न हि पश्यामि वैदेहीं सीतां सर्वांगशोभनाम् ॥ ५.१३.३ ॥
Während ich umherzog, um Rāma eine Freude zu machen, habe ich fast ganz Laṅkā durchsucht, doch sehe ich Vaidehī Sītā nicht, die an allen Gliedern schön ist.
5.13.4
पल्वलानि तटाकानि सरांसि सरितस्तथा।
नद्योऽनूपवनान्ताश्च दुर्गाश्च धरणीधराः ॥ ५.१३.४ ॥
Teiche, Wasserbecken, Seen, Flüsse, Ströme bis hin zu den sumpfigen Wäldern, Festungen und Berge – ich habe alles durchsucht.
5.13.5
लोलिता वसुधा सर्वा न च पश्यामि जानकीम्।
इह सम्पातिना सीता रावणस्य निवेशने।
आख्याता गृध्रराजेन न च सा दृश्यते न किम् ॥ ५.१३.५ ॥
Ich habe die ganze Erde durchsucht und sehe Jānakī nicht. Der Geierkönig Sampāti erklärte, Sītā sei hier in Rāvaṇas Wohnsitz; warum wird sie dann nicht gesehen?
5.13.6
किं नु सीताथ वैदेही मैथिली जनकात्मजा।
उपतिष्ठेत विवशा रावणेन हृता बलात् ॥ ५.१३.६ ॥
Könnte Sītā, Vaidehī, Maithilī, Janakas Tochter, von Rāvaṇa mit Gewalt entführt, hilflos sich ihm unterworfen haben?
5.13.7
क्षिप्रमुत्पततो मन्ये सीतामादाय रक्षसः।
बिभ्यतो रामबाणानामन्तरा पतिता भवेत् ॥ ५.१३.७ ॥
Ich glaube, der Rākṣasa hat Sītā im raschen Flug ergriffen, und aus Furcht vor Rāmas Pfeilen mag sie unterwegs herabgefallen sein.
5.13.8
अथवा ह्रियमाणायाः पथि सिद्धनिषेविते।
मन्ये पतितमार्याया हृदयं प्रेक्ष्य सागरम् ॥ ५.१३.८ ॥
Oder vielleicht ist das Herz der edlen Frau, als sie auf dem von den Siddhas besuchten Weg entführt wurde, beim Anblick des Ozeans gebrochen.
5.13.9
रावणस्योरुवेगेन भुजाभ्यां पीडितेन च।
तया मन्ये विशालाक्ष्या त्यक्तं जीवितमार्यया ॥ ५.१३.९ ॥
Von Rāvaṇas gewaltiger Kraft und seinen Armen gequetscht, hat die edle Frau mit den weiten Augen, glaube ich, ihr Leben aufgegeben.
5.13.10
उपर्युपरि सा नूनं सागरं क्रमतस्तदा।
विचेष्टमाना पतिता समुद्रे जनकात्मजा ॥ ५.१३.१० ॥
Gewiss ist die Tochter Janakas, während sie über dem Ozean dahingetragen wurde und sich wehrte, ins Meer gefallen.
5.13.11
आहो क्षुद्रेण चानेन रक्षन्ती शीलमात्मनः।
अबन्धुर्भक्षिता सीता रावणेन तपस्विनी ॥ ५.१३.११ ॥
Ach! Dieser Niedrige hat Sītā verschlungen, die asketische Frau, die ihre Tugend bewahrte und keine Verwandten hatte; Rāvaṇa hat sie gewiss verschlungen.
5.13.12
अथवा राक्षसेन्द्रस्य पत्नीभिरसितेक्षणा।
अदुष्टा दुष्टभावाभिर्भक्षिता सा भविष्यति ॥ ५.१३.१२ ॥
Oder die bösgesinnten Frauen des Rākṣasa-Herrschers haben Sītā verschlungen, die dunkeläugige und makellose.
5.13.13
सम्पूर्णचन्द्रप्रतिमं पद्मपत्रनिभेक्षणम्।
रामस्य ध्यायती वक्त्रं पञ्चत्वं कृपणा गता ॥ ५.१३.१३ ॥
Das Antlitz Rāmas meditierend, dem Vollmond gleich, mit lotusblattgleichen Augen, ist die Elende vielleicht in den Tod gegangen.
5.13.14
हा राम लक्ष्मणेत्येवं हायोध्ये चेति मैथिली।
विलप्य बहु वैदेही न्यस्तदेहा भविष्यति ॥ ५.१३.१४ ॥
Vielfach klagend: »Ach Rāma! Ach Lakṣmaṇa! Ach Ayodhyā!«, hat die Maithilī Vaidehī ihren Körper niedergelegt.
5.13.15
अथवा निहिता मन्ये रावणस्य निवेशने।
भृशं लालप्यते बाला पञ्जरस्थेव सारिका ॥ ५.१३.१५ ॥
Oder aber, so glaube ich, im Haus Rāvaṇas eingesperrt, klagt die junge Frau sehr, wie ein Maina-Vogel, der im Käfig sitzt.
5.13.16
जनकस्य कुले जाता रामपत्नी सुमध्यमा।
कथमुत्पलपत्राक्षी रावणस्य वशं व्रजेत् ॥ ५.१३.१६ ॥
Im Geschlecht Janakas geboren, Rāmas Gemahlin, schlanktaillig, lotusblattäugig — wie könnte sie in Rāvaṇas Gewalt geraten?
5.13.17
विनष्टा वा प्रणष्टा वा मृता वा जनकात्मजा।
रामस्य प्रियभार्यस्य न निवेदयितुं क्षमम् ॥ ५.१३.१७ ॥
Ob die Tochter Janakas vernichtet, verloren oder tot ist — es ist nicht angemessen, Rāma, dessen geliebte Gattin sie ist, dies zu berichten.
5.13.18
निवेद्यमाने दोषः स्याद् दोषः स्यादनिवेदने।
कथं नु खलु कर्तव्यं विषमं प्रतिभाति मे ॥ ५.१३.१८ ॥
Wird es berichtet, entsteht ein Fehler; wird es nicht berichtet, entsteht ebenfalls ein Fehler. Was also soll man tun? Das erscheint mir schwierig.
5.13.19
अस्मिन् नेवंगते कार्ये प्राप्तकालं क्षमं च किम्।
भवेदिति मतिं भूयो हनुमान् प्रविचारयन् ॥ ५.१३.१९ ॥
Da die Sache nun in diesen Zustand gelangt war, überlegte Hanumān erneut, was zeitgemäß und angemessen sei.
5.13.20
यदि सीतामदृष्ट्वाहं वानरेन्द्रपुरीमितः।
गमिष्यामि ततः को मे पुरुषार्थो भविष्यति ॥ ५.१३.२० ॥
Wenn ich von hier zur Stadt des Affenherrn gehe, ohne Sītā gesehen zu haben, was wird dann mein männliches Streben (puruṣārtha) sein?
5.13.21
ममेदं लङ्घनं व्यर्थं सागरस्य भविष्यति।
प्रवेशश्चैव लंकायां राक्षसानां च दर्शनम् ॥ ५.१३.२१ ॥
Dieser mein Sprung über das Meer wird vergeblich sein, ebenso mein Eintritt in Laṅkā und mein Anblick der Rākṣasas.
5.13.22
किं वा वक्ष्यति सुग्रीवो हरयो वापि संगताः।
किष्किन्धामनुसम्प्राप्तं तौ वा दशरथात्मजौ ॥ ५.१३.२२ ॥
Was wird Sugrīva sagen, wenn ich nach Kiṣkindhā zurückkehre, oder die versammelten Affen, oder jene beiden Söhne Daśarathas?
5.13.23
गत्वा तु यदि काकुत्स्थं वक्ष्यामि परुषं वचः।
न दृष्टेति मया सीता ततस्त्यक्ष्यति जीवितम् ॥ ५.१३.२३ ॥
Wenn ich zu Kākutstha (Rāma) gehe und harte Worte sage: „Ich habe Sītā nicht gesehen“, dann wird er sein Leben aufgeben.
5.13.24
परुषं दारुणं तीक्ष्णं क्रूरमिन्द्रियतापनम्।
सीतानिमित्तं दुर्वाक्यं श्रुत्वा स न भविष्यति ॥ ५.१३.२४ ॥
Wenn er dieses harte, schreckliche, scharfe, grausame, die Sinne quälende Unheilswort über Sītā gehört hat, wird er nicht überleben.
5.13.25
तं तु कृच्छ्रगतं दृष्ट्वा पञ्चत्वगतमानसम्।
भृशानुरक्तमेधावी न भविष्यति लक्ष्मणः ॥ ५.१३.२५ ॥
Als er ihn in Not gefallen sieht, dessen Geist dem Tod nahe ist, wird der weise Lakṣmaṇa, ihm tief ergeben, nicht überleben.
5.13.26
विनष्टौ भ्रातरौ श्रुत्वा भरतोऽपि मरिष्यति।
भरतं च मृतं दृष्ट्वा शत्रुघ्नो न भविष्यति ॥ ५.१३.२६ ॥
Wenn Bharata hört, dass die beiden Brüder vernichtet sind, wird auch er sterben; und wenn Śatrughna Bharata tot sieht, wird er nicht überleben.
5.13.27
पुत्रान् मृतान् समीक्ष्याथ न भविष्यन्ति मातरः।
कौसल्या च सुमित्रा च कैकेयी च न संशयः ॥ ५.१३.२७ ॥
Wenn die Mütter ihre Söhne tot sehen, werden sie nicht überleben: Kausalyā, Sumitrā und Kaikeyī; daran ist kein Zweifel.
5.13.28
कृतज्ञः सत्यसंधश्च सुग्रीवः प्लवगाधिपः।
रामं तथागतं दृष्ट्वा ततस्त्यक्ष्यति जीवितम् ॥ ५.१३.२८ ॥
Sugrīva, dankbar und seinem Gelübde treu, Herr der Affen, wird, wenn er Rāma so gefallen sieht, dann sein Leben aufgeben.
5.13.29
दुर्मना व्यथिता दीना निरानन्दा तपस्विनी।
पीडिता भर्तृशोकेन रुमा त्यक्ष्यति जीवितम् ॥ ५.१३.२९ ॥
Rumā, betrübten Herzens, verstört, elend, freudlos und asketisch, von der Trauer um ihren Gatten gequält, wird ihr Leben aufgeben.
5.13.30
वालिजेन तु दुःखेन पीडिता शोककर्शिता।
पञ्चत्वमागता राज्ञी तारापि न भविष्यति ॥ ५.१३.३० ॥
Auch Tārā, die Königin, von dem Schmerz über Vāli gequält und vom Kummer ausgezehrt, wird den Tod erreichen; sie wird nicht überleben.
5.13.31
मातापित्रोर्विनाशेन सुग्रीवव्यसनेन च।
कुमारोऽप्यंगदस्तस्माद् विजहिष्यति जीवितम् ॥ ५.१३.३१ ॥
Durch den Untergang von Mutter und Vater und durch Sugrīvas Unglück wird auch der junge Prinz Aṅgada deshalb sein Leben aufgeben.
5.13.32
भर्तृजेन तु दुःखेन अभिभूता वनौकसः।
शिरांस्यभिहनिष्यन्ति तलैर्मुष्टिभिरेव च ॥ ५.१३.३२ ॥
Von dem Schmerz über den Verlust ihres Herrn überwältigt, werden die Waldbewohner-Vānaras ihre Köpfe mit den Handflächen und Fäusten schlagen.
5.13.33
सान्त्वेनानुप्रदानेन मानेन च यशस्विना।
लालिताः कपिनाथेन प्राणांस्त्यक्ष्यन्ति वानराः ॥ ५.१३.३३ ॥
Die Vānaras, von dem glorreichen Herrn der Affen durch Trost, Gaben und Ehre umsorgt, werden ihr Leben hingeben.
5.13.34
न वनेषु न शैलेषु न निरोधेषु वा पुनः।
क्रीडामनुभविष्यन्ति समेत्य कपिकुञ्जराः ॥ ५.१३.३४ ॥
Weder in den Wäldern, noch auf den Bergen, noch in den Höhlen werden die Elefanten unter den Affen wieder zusammenkommen und das Spiel genießen.
5.13.35
सपुत्रदाराः सामात्या भर्तृव्यसनपीडिताः।
शैलाग्रेभ्यः पतिष्यन्ति समेषु विषमेषु च ॥ ५.१३.३५ ॥
Mit ihren Söhnen, Frauen und Ministern, von der Not ihres Herrn gequält, werden die Vānaras von den Gipfeln der Berge stürzen, auf ebenes wie auf unwegsames Gelände.
5.13.36
विषमुद्बन्धनं वापि प्रवेशं ज्वलनस्य वा।
उपवासमथो शस्त्रं प्रचरिष्यन्ति वानराः ॥ ५.१३.३६ ॥
Gift, Erhängen oder das Betreten des Feuers, Fasten oder Waffen — zu diesen werden die Vānaras greifen.
5.13.37
घोरमारोदनं मन्ये गते मयि भविष्यति।
इक्ष्वाकुकुलनाशश्च नाशश्चैव वनौकसाम् ॥ ५.१३.३७ ॥
Ich glaube, wenn ich nicht zurückkehre, wird es furchtbares Wehklagen geben, und den Untergang des Ikṣvāku-Geschlechts und auch der Waldbewohner.
5.13.38
सोऽहं नैव गमिष्यामि किष्किन्धां नगरीमितः।
नहि शक्ष्याम्यहं द्रष्टुं सुग्रीवं मैथिलीं विना ॥ ५.१३.३८ ॥
Ich werde von hier nicht in die Stadt Kiṣkindhā gehen; ohne Maithilī (Sītā) zu sehen, werde ich Sugrīva gewiss nicht sehen können.
5.13.39
मय्यगच्छति चेहस्थे धर्मात्मानौ महारथौ।
आशया तौ धरिष्येते वानराश्च तरस्विनः ॥ ५.१३.३९ ॥
Wenn ich hier bleibe und nicht gehe, werden jene beiden rechtschaffenen großen Wagenkämpfer und die kraftvollen Vānaras sich allein durch Hoffnung am Leben halten.
5.13.40
हस्तादानो मुखादानो नियतो वृक्षमूलिकः।
वानप्रस्थो भविष्यामि ह्यदृष्ट्वा जनकात्मजाम् ॥ ५.१३.४० ॥
Ohne die Tochter Janakas zu sehen, werde ich wahrlich ein Waldeinsiedler werden, selbstbeherrscht, der sich von dem nährt, was Hand oder Mund erreichen, und am Fuß der Bäume wohnt.
5.13.41
सागरानूपजे देशे बहुमूलफलोदके।
चितिं कृत्वा प्रवेक्ष्यामि समिद्धमरणीसुतम् ॥ ५.१३.४१ ॥
An einem Küstenstrich des Meeres, wo Wurzeln, Früchte und Wasser reichlich sind, werde ich einen Scheiterhaufen errichten und in das entfachte Feu eintreten, das aus den Feuerhölzern geboren ist.
5.13.42
उपविष्टस्य वा सम्यग् लिंगिनं साधयिष्यतः।
शरीरं भक्षयिष्यन्ति वायसाः श्वापदानि च ॥ ५.१३.४२ ॥
Oder, sitzend und die Askese als Asket recht vollziehend, wird mein Leib von Krähen und Raubtieren verschlungen werden.
5.13.43
इदमप्यृषिभिर्दृष्टं निर्याणमिति मे मतिः।
सम्यगापः प्रवेक्ष्यामि न चेत् पश्यामि जानकीम् ॥ ५.१३.४३ ॥
Auch dies, von den Weisen gesehen, ist ein Abschied (der Tod), so meine Ansicht. Sehe ich Jānakī nicht, so werde ich ordnungsgemäß ins Wasser gehen.
5.13.44
सुजातमूला सुभगा कीर्तिमाला यशस्विनी।
प्रभग्ना चिररात्राय मम सीतामपश्यतः ॥ ५.१३.४४ ॥
Wohlgewurzelt, glücklich, mit einem Ruhmeskranz geschmückt und ruhmreich (meine Hoffnung) ist für eine lange Nacht zerbrochen, weil ich Sītā nicht gesehen habe.
5.13.45
तापसो वा भविष्यामि नियतो वृक्षमूलिकः।
नेतः प्रतिगमिष्यामि तामदृष्ट्वासितेक्षणाम् ॥ ५.१३.४५ ॥
Ich werde ein Asket oder ein gelübdegebundener Wurzelbewohner des Baumes; doch ich werde von hier nicht zurückkehren, ohne jene Dunkeläugige gesehen zu haben.
5.13.46
यदि तु प्रतिगच्छामि सीतामनधिगम्य ताम्।
अंगदः सहितः सर्वैर्वानरैर्न भविष्यति ॥ ५.१३.४६ ॥
Kehre ich aber zurück, ohne sie gefunden zu haben, so wird Aṅgada zusammen mit allen Affen nicht überleben.
5.13.47
विनाशे बहवो दोषा जीवन् प्राप्नोति भद्रकम्।
तस्मात् प्राणान् धरिष्यामि ध्रुवो जीवति संगमः ॥ ५.१३.४७ ॥
Im Untergang liegen viele Fehler; wer lebt, erlangt das Gute. Darum werde ich mein Leben bewahren, denn solange man lebt, ist das Wiedersehen gewiss.
5.13.48
एवं बहुविधं दुःखं मनसा धारयन् बहु।
नाध्यगच्छत् तदा पारं शोकस्य कपिकुञ्जरः ॥ ५.१३.४८ ॥
So trug der Elefant unter den Affen (Hanumān) viel Leid vielfacher Art in seinem Geist und fand das jenseitige Ufer des Kummers nicht.
5.13.49
ततो विक्रममासाद्य धैर्यवान् कपिकुञ्जरः।
रावणं वा वधिष्यामि दशग्रीवं महाबलम्।
काममस्तु हृता सीता प्रत्याचीर्णं भविष्यति ॥ ५.१३.४९ ॥
Dann, auf Tapferkeit bauend, dachte der standhafte Elefant unter den Affen: Ich werde Rāvaṇa, den zehnhalsigen von großer Kraft, erschlagen. Mag Sītā auch entführt sein, es wird wiedergutgemacht werden.
5.13.50
अथवैनं समुत्क्षिप्य उपर्युपरि सागरम्।
रामायोपहरिष्यामि पशुं पशुपतेरिव ॥ ५.१३.५० ॥
Oder ich werde ihn hochheben, über dem Meer davontragen und Rāma darbringen, wie ein Opfertier dem Paśupati dargebracht wird.
5.13.51
ध्यानशोकपरीतात्मा चिन्तयामास वानरः ॥ ५.१३.५१ ॥
Der Affe, dessen Geist von Sinnen und Kummer umfangen war, begann nachzudenken.
5.13.52
यावत् सीतां न पश्यामि रामपत्नीं यशस्विनीम्।
तावदेतां पुरीं लंकां विचिनोमि पुनः पुनः ॥ ५.१३.५२ ॥
Solange ich Sītā, die ruhmreiche Gattin Rāmas, nicht sehe, werde ich diese Stadt Laṅkā immer wieder durchsuchen.
5.13.53
सम्पातिवचनाच्चापि रामं यद्यानयाम्यहम्।
अपश्यन् राघवो भार्यां निर्दहेत् सर्ववानरान् ॥ ५.१३.५३ ॥
Selbst wenn ich auf Sampātis Wort Rāma herbeiführe, würde Rāghava, sähe er seine Gattin nicht, alle Affen verbrennen.
5.13.54
इहैव नियताहारो वत्स्यामि नियतेन्द्रियः।
न मत्कृते विनश्येयुः सर्वे ते नरवानराः ॥ ५.१३.५४ ॥
Hier selbst werde ich, mit gezügelter Nahrung und beherrschten Sinnen, verweilen, damit meinetwegen all jene Menschen und Affen nicht zugrunde gehen.
5.13.55
अशोकवनिका चापि महतीयं महाद्रुमा।
इमामधिगमिष्यामि नहीयं विचिता मया ॥ ५.१३.५५ ॥
Auch dieser Aśoka-Hain ist weit, mit großen Bäumen. Ich werde hineingehen, denn ich habe ihn noch nicht durchsucht.
5.13.56
वसून् रुद्रांस्तथाऽऽदित्यानश्विनौ मरुतोऽपि च।
नमस्कृत्वा गमिष्यामि रक्षसां शोकवर्धनः ॥ ५.१३.५६ ॥
Nachdem ich den Vasus, Rudras, Ādityas, beiden Aśvins und Maruts Ehrerbietung erwiesen habe, werde ich gehen, der den Kummer der Rākṣasas mehren wird.
5.13.57
जित्वा तु राक्षसान् देवीमिक्ष्वाकुकुलनन्दिनीम्।
सम्प्रदास्यामि रामाय सिद्धीमिव तपस्विने ॥ ५.१३.५७ ॥
Nachdem ich die Rākṣasas besiegt habe, werde ich die Göttin, Freude des Ikṣvāku-Geschlechts, an Rāma übergeben, wie man einem Asketen den Erfolg übergibt.
5.13.58
स मुहूर्तमिव ध्यात्वा चिन्ताविग्रथितेन्द्रियः।
उदतिष्ठन् महाबाहुर्हनूमान् मारुतात्मजः ॥ ५.१३.५८ ॥
Er verharrte einen Augenblick wie in Gedanken versunken, seine Sinne von Sorge gebunden; dann erhob sich Hanumān, der starkarmige Sohn des Windes.
5.13.59
नमोऽस्तु रामाय सलक्ष्मणाय
देव्यै च तस्यै जनकात्मजायै।
नमोऽस्तु रुद्रेन्द्रयमानिलेभ्यो
नमोऽस्तु चन्द्राग्निमरुद्गणेभ्यः ॥ ५.१३.५९ ॥
Ehre sei Rāma mit Lakṣmaṇa, und Ehre sei jener Göttin, der Tochter Janakas. Ehre sei Rudra, Indra, Yama und Vāyu; Ehre sei dem Mond, dem Feuer und der Schar der Maruts.
5.13.60
स तेभ्यस्तु नमस्कृत्वा सुग्रीवाय च मारुतिः।
दिशः सर्वाः समालोक्य सोऽशोकवनिकां प्रति ॥ ५.१३.६० ॥
Nachdem er ihnen und Sugrīva Ehrerbietung erwiesen hatte, betrachtete Hanumān, der Sohn des Windes, alle Richtungen und machte sich dann auf den Weg zum Aśoka-Hain.
5.13.61
स गत्वा मनसा पूर्वमशोकवनिकां शुभाम्।
उत्तरं चिन्तयामास वानरो मारुतात्मजः ॥ ५.१३.६१ ॥
Nachdem er zuvor im Geiste zu jenem verheißungsvollen Aśoka-Hain gegangen war, dachte der Affe, Sohn des Windes, über das Weitere nach.
5.13.62
ध्रुवं तु रक्षोबहुला भविष्यति वनाकुला।
अशोकवनिका पुण्या सर्वसंस्कारसंस्कृता ॥ ५.१३.६२ ॥
Gewiss wird dieser Aśoka-Hain voller Rākṣasas sein; er ist heilig und mit allen Arten von Zierde geschmückt.
5.13.63
रक्षिणश्चात्र विहिता नूनं रक्षन्ति पादपान्।
भगवानपि विश्वात्मा नातिक्षोभं प्रवायति ॥ ५.१३.६३ ॥
Hier sind gewiss Wächter aufgestellt, die diese Bäume bewachen; und selbst der ehrwürdige Weltseele, der Wind, weht nicht mit großer Unruhe.
5.13.64
संक्षिप्तोऽयं मयाऽऽत्मा च रामार्थे रावणस्य च।
सिद्धिं दिशन्तु मे सर्वे देवाः सर्षिगणास्त्विह ॥ ५.१३.६४ ॥
Um Rāmas willen und gegen Rāvaṇa habe ich mich hier verkleinert; mögen alle Götter hier samt den Scharen der Weisen mir den Erfolg gewähren.
5.13.65
ब्रह्मा स्वयम्भूर्भगवान् देवाश्चैव तपस्विनः।
सिद्धिमग्निश्च वायुश्च पुरुहूतश्च वज्रभृत् ॥ ५.१३.६५ ॥
Mögen der ehrwürdige, selbstentstandene Brahmā, die Götter und die Asketen, Agni, Vāyu, Puruhūta (Indra) und der Donnerkeilträger mir Erfolg gewähren.
5.13.66
वरुणः पाशहस्तश्च सोमादित्यौ तथैव च।
अश्विनौ च महात्मानौ मरुतः सर्व एव च ॥ ५.१३.६६ ॥
Varuṇa mit der Schlinge in der Hand, Soma und der Āditya, ebenso die großherzigen Aśvins und alle Maruts, mögen sie mir Erfolg gewähren.
5.13.67
सिद्धिं सर्वाणि भूतानि भूतानां चैव यः प्रभुः।
दास्यन्ति मम ये चान्येऽप्यदृष्टाः पथि गोचराः ॥ ५.१३.६७ ॥
Der, der Herr aller Wesen ist, und die anderen, die unsichtbar auf dem Weg erscheinen, werden mir Erfolg gewähren.
5.13.68
तदुन्नसं पाण्डुरदन्तमव्रणं
शुचिस्मितं पद्मपलाशलोचनम्।
द्रक्ष्ये तदार्यावदनं कदा न्वहं
प्रसन्नताराधिपतुल्यवर्चसम् ॥ ५.१३.६८ ॥
Wann werde ich jenes Antlitz der edlen Frau sehen, mit der wohlgeformten Nase, den weißen Zähnen, dem makellos reinen Lächeln, den Augen wie Lotusblütenblätter und dem Glanz des klaren Mondes?
5.13.69
क्षुद्रेण हीनेन नृशंसमूर्तिना
सुदारुणालंकृतवेषधारिणा।
बलाभिभूता ह्यबला तपस्विनी
कथं नु मे दृष्टिपथेऽद्य सा भवेत् ॥ ५.१३.६९ ॥
Wie könnte jene hilflose asketische Frau, von jenem niederen, elenden, grausam gestalteten Mann mit furchtbar geschmücktem Gewand mit Gewalt überwältigt, heute in meinen Blick kommen?