வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 5.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.13.1
विमानात् तु स संक्रम्य प्राकारं हरियूथपः।
हनूमान् वेगवानासीद् यथा विद्युद् घनान्तरे ॥ ५.१३.१ ॥
அவன் விமானத்திலிருந்து குதித்து மதிற்சுவரின் மீது இறங்கினான். வானரத் தலைவனான அனுமான் வேகமாக, கரு மேகத்தின் நடுவே மின்னல் போல் விளங்கினான்.
5.13.2
सम्परिक्रम्य हनुमान् रावणस्य निवेशनान्।
अदृष्ट्वा जानकीं सीतामब्रवीद् वचनं कपिः ॥ ५.१३.२ ॥
ராவணனின் மாளிகைகள் அனைத்தையும் சுற்றிப் பார்த்தும் ஜானகி சீதையைக் காணாத அனுமான் இவ்வாறு கூறினான்.
5.13.3
भूयिष्ठं लोलिता लंका रामस्य चरता प्रियम्।
न हि पश्यामि वैदेहीं सीतां सर्वांगशोभनाम् ॥ ५.१३.३ ॥
ராமனுக்கு உகந்ததைச் செய்யும் பொருட்டு நான் பெரும்பாலும் இலங்கை முழுவதையும் தேடிவிட்டேன். எல்லா அங்கங்களிலும் அழகான வைதேகி சீதையை நான் காணவில்லை.
5.13.4
पल्वलानि तटाकानि सरांसि सरितस्तथा।
नद्योऽनूपवनान्ताश्च दुर्गाश्च धरणीधराः ॥ ५.१३.४ ॥
குளங்கள், ஏரிகள், ஏரிகள், ஆறுகள், நீர்நிலை வனங்கள் வரை பரவும் நதிகள், அரண்களும் மலைகளும்—அனைத்தையும் நான் பார்த்துவிட்டேன்.
5.13.5
लोलिता वसुधा सर्वा न च पश्यामि जानकीम्।
इह सम्पातिना सीता रावणस्य निवेशने।
आख्याता गृध्रराजेन न च सा दृश्यते न किम् ॥ ५.१३.५ ॥
நிலம் முழுவதும் தேடினேன், ஜானகியைக் காணவில்லை. கழுகரசன் சம்பாதி, சீதை இங்கே ராவணனின் மாளிகையில் இருப்பதாகக் கூறினான். அவள் ஏன் காணப்படவில்லை?
5.13.6
किं नु सीताथ वैदेही मैथिली जनकात्मजा।
उपतिष्ठेत विवशा रावणेन हृता बलात् ॥ ५.१३.६ ॥
ராவணனால் பலவந்தமாகக் கவரப்பட்ட சீதை, வைதேகி, மைதிலி, ஜனகனின் மகள், வேறு வழியின்றி அவனிடம் இணங்கி நின்றிருப்பாளோ?
5.13.7
क्षिप्रमुत्पततो मन्ये सीतामादाय रक्षसः।
बिभ्यतो रामबाणानामन्तरा पतिता भवेत् ॥ ५.१३.७ ॥
விரைந்து பறந்து செல்லும் அரக்கன் சீதையைப் பிடித்துக்கொண்டான் என்று நினைக்கிறேன்; ராமனின் அம்புகளுக்கு அஞ்சி அவள் வழியிலேயே விழுந்திருக்கக் கூடும்.
5.13.8
अथवा ह्रियमाणायाः पथि सिद्धनिषेविते।
मन्ये पतितमार्याया हृदयं प्रेक्ष्य सागरम् ॥ ५.१३.८ ॥
அல்லது சித்தர்கள் வழிபடும் அந்த வழியில் கொண்டுசெல்லப்படும்போது, அந்த உயர்ந்தவளின் இதயம் கடலைக் கண்டு விழுந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறேன்.
5.13.9
रावणस्योरुवेगेन भुजाभ्यां पीडितेन च।
तया मन्ये विशालाक्ष्या त्यक्तं जीवितमार्यया ॥ ५.१३.९ ॥
ராவணனின் பெரும் வேகத்தாலும் அவனுடைய கைகளால் நசுக்கப்பட்டதாலும், அந்தப் பெரிய கண்களையுடைய உயர்ந்தவள் உயிரை விட்டுவிட்டாள் என்று நினைக்கிறேன்.
5.13.10
उपर्युपरि सा नूनं सागरं क्रमतस्तदा।
विचेष्टमाना पतिता समुद्रे जनकात्मजा ॥ ५.१३.१० ॥
நிச்சயமாக ஜனகனின் மகளான அவள், அப்போது கடலின் மேலே மேலே கடந்து செல்லும்போது, தவித்துக்கொண்டே கடலில் விழுந்திருப்பாள்.
5.13.11
आहो क्षुद्रेण चानेन रक्षन्ती शीलमात्मनः।
अबन्धुर्भक्षिता सीता रावणेन तपस्विनी ॥ ५.१३.११ ॥
ஐயோ! இந்தக் கீழ்மகன் தன் கற்பைக் காத்துக்கொண்டிருந்த, உறவினரற்ற தவக்கோலமுடைய சீதையை ராவணன் விழுங்கிவிட்டான்.
5.13.12
अथवा राक्षसेन्द्रस्य पत्नीभिरसितेक्षणा।
अदुष्टा दुष्टभावाभिर्भक्षिता सा भविष्यति ॥ ५.१३.१२ ॥
அல்லது அரக்கர்தலைவனின் தீய எண்ணமுடைய மனைவியர் குற்றமற்ற, கருவிழியாளான அவளை விழுங்கியிருக்கக்கூடும்.
5.13.13
सम्पूर्णचन्द्रप्रतिमं पद्मपत्रनिभेक्षणम्।
रामस्य ध्यायती वक्त्रं पञ्चत्वं कृपणा गता ॥ ५.१३.१३ ॥
முழு நிலவைப் போன்ற, தாமரை இதழ் போன்ற கண்களை உடைய ராமனின் முகத்தை தியானித்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த துயருற்றவள் மரணம் அடைந்திருக்கக்கூடும்.
5.13.14
हा राम लक्ष्मणेत्येवं हायोध्ये चेति मैथिली।
विलप्य बहु वैदेही न्यस्तदेहा भविष्यति ॥ ५.१३.१४ ॥
"ஐயோ ராமா! ஐயோ லக்ஷ்மணா!" "ஐயோ அயோத்தியே!" என்று பலவாறு புலம்பி, மைதிலி வைதேஹி தன் உடலைத் துறந்திருப்பாள்.
5.13.15
अथवा निहिता मन्ये रावणस्य निवेशने।
भृशं लालप्यते बाला पञ्जरस्थेव सारिका ॥ ५.१३.१५ ॥
அல்லது, ராவணனின் மாளிகையில் சிறைவைக்கப்பட்ட அந்த இளம்பெண், கூண்டில் அடைபட்ட மைனாவைப் போல மிகவும் புலம்பிக் கொண்டிருக்கக்கூடும் என்று நான் எண்ணுகிறேன்.
5.13.16
जनकस्य कुले जाता रामपत्नी सुमध्यमा।
कथमुत्पलपत्राक्षी रावणस्य वशं व्रजेत् ॥ ५.१३.१६ ॥
ஜனகனின் குலத்தில் பிறந்த, ராமனின் மனைவியான, அழகிய இடையுடையவளும், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களை உடையவளுமான அவள் எப்படி ராவணனின் வசத்திற்குச் செல்வாள்?
5.13.17
विनष्टा वा प्रणष्टा वा मृता वा जनकात्मजा।
रामस्य प्रियभार्यस्य न निवेदयितुं क्षमम् ॥ ५.१३.१७ ॥
ஜனகனின் மகள் அழிந்துவிட்டாளோ, தொலைந்துவிட்டாளோ, அல்லது இறந்துவிட்டாளோ—அன்புக்குரிய மனைவியைப் பெற்ற ராமனிடம் அதைத் தெரிவிப்பது தகாது.
5.13.18
निवेद्यमाने दोषः स्याद् दोषः स्यादनिवेदने।
कथं नु खलु कर्तव्यं विषमं प्रतिभाति मे ॥ ५.१३.१८ ॥
சொன்னால் குற்றம், சொல்லாவிட்டாலும் குற்றம். அப்படியானால் என்ன செய்ய வேண்டும்? இது எனக்கு கடினமாகத் தோன்றுகிறது.
5.13.19
अस्मिन् नेवंगते कार्ये प्राप्तकालं क्षमं च किम्।
भवेदिति मतिं भूयो हनुमान् प्रविचारयन् ॥ ५.१३.१९ ॥
இவ்வாறு காரியம் இந்நிலையை அடைந்த பின் எது காலத்திற்கேற்றதும் தகுந்ததும் ஆகும் என்று ஹனுமான் மீண்டும் ஆராய்ந்தார்.
5.13.20
यदि सीतामदृष्ट्वाहं वानरेन्द्रपुरीमितः।
गमिष्यामि ततः को मे पुरुषार्थो भविष्यति ॥ ५.१३.२० ॥
சீதையைக் காணாமல் இங்கிருந்து வானரேந்திரரின் நகரத்திற்குச் சென்றால், அப்போது என் புருஷார்த்தம் என்னவாகும்?
5.13.21
ममेदं लङ्घनं व्यर्थं सागरस्य भविष्यति।
प्रवेशश्चैव लंकायां राक्षसानां च दर्शनम् ॥ ५.१३.२१ ॥
என் இந்தக் கடல் தாண்டுதல் வீணாகிவிடும்; லங்கையில் நுழைந்ததும் ராட்சசர்களைக் கண்டதும் வீணாகிவிடும்.
5.13.22
किं वा वक्ष्यति सुग्रीवो हरयो वापि संगताः।
किष्किन्धामनुसम्प्राप्तं तौ वा दशरथात्मजौ ॥ ५.१३.२२ ॥
கிஷ்கிந்தைக்குத் திரும்பிய பின் சுக்ரீவன் என்ன சொல்வான், கூடியிருக்கும் வானரர்கள் என்ன சொல்வார்கள், அல்லது தசரதனின் அந்த இரு மைந்தர்கள் என்ன சொல்வார்கள்?
5.13.23
गत्वा तु यदि काकुत्स्थं वक्ष्यामि परुषं वचः।
न दृष्टेति मया सीता ततस्त्यक्ष्यति जीवितम् ॥ ५.१३.२३ ॥
நான் சென்று காகுத்ஸ்தரிடம் 'சீதையை நான் காணவில்லை' என்று கடுஞ்சொல் சொன்னால், அவர் உயிரைத் துறப்பார்.
5.13.24
परुषं दारुणं तीक्ष्णं क्रूरमिन्द्रियतापनम्।
सीतानिमित्तं दुर्वाक्यं श्रुत्वा स न भविष्यति ॥ ५.१३.२४ ॥
சீதையைப் பற்றிய இந்தக் கடுமையான, கொடிய, கூர்மையான, கொடூரமான, புலன்களை வருத்தும் தீய சொல்லைக் கேட்ட பின் அவர் உயிரோடு இருக்க மாட்டார்.
5.13.25
तं तु कृच्छ्रगतं दृष्ट्वा पञ्चत्वगतमानसम्।
भृशानुरक्तमेधावी न भविष्यति लक्ष्मणः ॥ ५.१३.२५ ॥
துன்பத்தில் வீழ்ந்து, உயிர் பிரிந்தவன் போன்ற மனம் கொண்ட அவரைக் கண்டு, மிகுந்த பற்றுடைய அறிவாளி லக்ஷ்மணன் உயிர் வாழமாட்டான்.
5.13.26
विनष्टौ भ्रातरौ श्रुत्वा भरतोऽपि मरिष्यति।
भरतं च मृतं दृष्ट्वा शत्रुघ्नो न भविष्यति ॥ ५.१३.२६ ॥
இரு சகோதரர்களும் அழிந்தனர் என்று கேட்டு பரதனும் இறப்பான்; பரதன் இறந்ததைக் கண்டு சத்ருக்னன் உயிர் வாழமாட்டான்.
5.13.27
पुत्रान् मृतान् समीक्ष्याथ न भविष्यन्ति मातरः।
कौसल्या च सुमित्रा च कैकेयी च न संशयः ॥ ५.१३.२७ ॥
மகன்கள் இறந்ததைக் கண்டு தாய்மார் உயிர் வாழமாட்டார்கள் — கௌசல்யை, சுமித்ரை, கைகேயி; இதில் ஐயமில்லை.
5.13.28
कृतज्ञः सत्यसंधश्च सुग्रीवः प्लवगाधिपः।
रामं तथागतं दृष्ट्वा ततस्त्यक्ष्यति जीवितम् ॥ ५.१३.२८ ॥
நன்றியுடையவனும் சத்தியவாக்குடையவனுமான வானரத் தலைவன் சுக்ரீவன், ராமன் இப்படி வீழ்ந்ததைக் கண்டு பின்னர் உயிரை விடுவான்.
5.13.29
दुर्मना व्यथिता दीना निरानन्दा तपस्विनी।
पीडिता भर्तृशोकेन रुमा त्यक्ष्यति जीवितम् ॥ ५.१३.२९ ॥
மனம் வருந்தி, துயருற்று, தீனையாய், மகிழ்ச்சியற்ற தவசினியான ருமை, கணவனின் துயரத்தால் வருந்தி உயிரை விடுவாள்.
5.13.30
वालिजेन तु दुःखेन पीडिता शोककर्शिता।
पञ्चत्वमागता राज्ञी तारापि न भविष्यति ॥ ५.१३.३० ॥
வாலியால் உண்டான துயரால் வருந்தி, சோகத்தால் மெலிந்த அரசி தாரையும் இறந்துபடுவாள்; அவள் உயிர் வாழமாட்டாள்.
5.13.31
मातापित्रोर्विनाशेन सुग्रीवव्यसनेन च।
कुमारोऽप्यंगदस्तस्माद् विजहिष्यति जीवितम् ॥ ५.१३.३१ ॥
தாய் தந்தையரின் அழிவாலும், சுக்ரீவனின் துன்பத்தாலும், இளவரசன் அங்கதனும் அதனால் தன் உயிரை விட்டுவிடுவான்.
5.13.32
भर्तृजेन तु दुःखेन अभिभूता वनौकसः।
शिरांस्यभिहनिष्यन्ति तलैर्मुष्टिभिरेव च ॥ ५.१३.३२ ॥
தலைவனை இழந்த துயரத்தில் மூழ்கிய காட்டு வாழ் வானரங்கள் தங்கள் தலைகளை உள்ளங்கைகளாலும் முஷ்டிகளாலும் அடித்துக்கொள்வார்கள்.
5.13.33
सान्त्वेनानुप्रदानेन मानेन च यशस्विना।
लालिताः कपिनाथेन प्राणांस्त्यक्ष्यन्ति वानराः ॥ ५.१३.३३ ॥
யசஸ்வியான கபிநாதனால் ஆறுதல், கொடை, மரியாதை ஆகியவற்றால் பாராட்டப்பட்ட வானரங்கள் தங்கள் உயிரை விடுவார்கள்.
5.13.34
न वनेषु न शैलेषु न निरोधेषु वा पुनः।
क्रीडामनुभविष्यन्ति समेत्य कपिकुञ्जराः ॥ ५.१३.३४ ॥
காடுகளிலும், மலைகளிலும், குகைகளிலும் மீண்டும் வானரத் தலைவர்கள் ஒன்று கூடி விளையாட்டை அனுபவிக்க மாட்டார்கள்.
5.13.35
सपुत्रदाराः सामात्या भर्तृव्यसनपीडिताः।
शैलाग्रेभ्यः पतिष्यन्ति समेषु विषमेषु च ॥ ५.१३.३५ ॥
மகன்கள், மனைவிகள், அமைச்சர்களுடன் தலைவனின் துன்பத்தால் வருந்திய வானரங்கள் மலை உச்சிகளிலிருந்து, சமதரையிலும் சமமற்ற இடங்களிலும் விழுவார்கள்.
5.13.36
विषमुद्बन्धनं वापि प्रवेशं ज्वलनस्य वा।
उपवासमथो शस्त्रं प्रचरिष्यन्ति वानराः ॥ ५.१३.३६ ॥
நஞ்சு, தூக்குப்போடுதல், அல்லது நெருப்பில் பாய்தல், பட்டினி, அல்லது ஆயுதம் ஆகியவற்றை வானரங்கள் நாடுவார்கள்.
5.13.37
घोरमारोदनं मन्ये गते मयि भविष्यति।
इक्ष्वाकुकुलनाशश्च नाशश्चैव वनौकसाम् ॥ ५.१३.३७ ॥
நான் திரும்பாவிட்டால் கொடிய அழுகை எழும் என்று நான் நினைக்கிறேன்; இக்ஷ்வாகு குலத்தின் அழிவும் வனவாசிகளின் அழிவும் நேரும்.
5.13.38
सोऽहं नैव गमिष्यामि किष्किन्धां नगरीमितः।
नहि शक्ष्याम्यहं द्रष्टुं सुग्रीवं मैथिलीं विना ॥ ५.१३.३८ ॥
நான் இங்கிருந்து கிஷ்கிந்தா நகருக்குப் போகமாட்டேன்; மைதிலியை (சீதையை) காணாமல் சுக்ரீவனைக் காண நான் இயலமாட்டேன்.
5.13.39
मय्यगच्छति चेहस्थे धर्मात्मानौ महारथौ।
आशया तौ धरिष्येते वानराश्च तरस्विनः ॥ ५.१३.३९ ॥
நான் இங்கேயே இருந்து திரும்பாமல் போனால், தர்மாத்மாக்களான அந்த இரு மகாரதர்களும், வலிமையுள்ள வானரர்களும் நம்பிக்கையால் மட்டுமே உயிர்வாழ்வார்கள்.
5.13.40
हस्तादानो मुखादानो नियतो वृक्षमूलिकः।
वानप्रस्थो भविष्यामि ह्यदृष्ट्वा जनकात्मजाम् ॥ ५.१३.४० ॥
ஜனகனின் மகளை (சீதையை) காணாமல், கையில் கிடைப்பதையும் வாயில் விழுவதையும் உண்டு, தன்னடக்கத்துடன், மரத்தடியில் வாழும் வானப்பிரஸ்தனாக ஆவேன்.
5.13.41
सागरानूपजे देशे बहुमूलफलोदके।
चितिं कृत्वा प्रवेक्ष्यामि समिद्धमरणीसुतम् ॥ ५.१३.४१ ॥
கடற்கரைப் பகுதியில், கிழங்கும் கனியும் நீரும் மிகுந்த இடத்தில், ஒரு சிதையை அமைத்து, அரணியிலிருந்து பிறந்த அக்னியில் பிரவேசிப்பேன்.
5.13.42
उपविष्टस्य वा सम्यग् लिंगिनं साधयिष्यतः।
शरीरं भक्षयिष्यन्ति वायसाः श्वापदानि च ॥ ५.१३.४२ ॥
அல்லது அமர்ந்து முறையாகத் தவம் செய்யும் துறவியின் உடலை காகங்களும் கொடிய விலங்குகளும் உண்ணும்.
5.13.43
इदमप्यृषिभिर्दृष्टं निर्याणमिति मे मतिः।
सम्यगापः प्रवेक्ष्यामि न चेत् पश्यामि जानकीम् ॥ ५.१३.४३ ॥
இதுவும் முனிவர்களால் கண்டறியப்பட்ட ஒரு வழி (மரணம்) என்பது என் கருத்து. ஜானகியைக் காணாவிட்டால், நான் நன்றாக நீரில் நுழைவேன்.
5.13.44
सुजातमूला सुभगा कीर्तिमाला यशस्विनी।
प्रभग्ना चिररात्राय मम सीतामपश्यतः ॥ ५.१३.४४ ॥
நல்ல வேர்களுடையவளும், மங்கலமும், புகழ்மாலை கொண்டவளும், புகழுடையவளுமான (என் நம்பிக்கை) சீதையைக் காணாததால் நீண்ட இரவுக்கு முறிந்துவிட்டது.
5.13.45
तापसो वा भविष्यामि नियतो वृक्षमूलिकः।
नेतः प्रतिगमिष्यामि तामदृष्ट्वासितेक्षणाम् ॥ ५.१३.४५ ॥
நான் தவசி அல்லது கட்டுப்பாடுடைய மரவேர்வாசியாவேன்; ஆனால் அந்தக் கருங்கண்ணியைக் காணாமல் இங்கிருந்து திரும்பமாட்டேன்.
5.13.46
यदि तु प्रतिगच्छामि सीतामनधिगम्य ताम्।
अंगदः सहितः सर्वैर्वानरैर्न भविष्यति ॥ ५.१३.४६ ॥
ஆனால் அவளைக் காணாமல் நான் திரும்பினால், அங்கதனும் எல்லா வானரர்களும் உயிருடன் இருக்கமாட்டார்கள்.
5.13.47
विनाशे बहवो दोषा जीवन् प्राप्नोति भद्रकम्।
तस्मात् प्राणान् धरिष्यामि ध्रुवो जीवति संगमः ॥ ५.१३.४७ ॥
அழிவில் பல குற்றங்கள் உண்டு; உயிருடன் இருப்பவன் நன்மையைப் பெறுகிறான். ஆகையால் நான் உயிரைத் தாங்குவேன்; உயிருடன் இருந்தால் சேர்க்கை நிச்சயம்.
5.13.48
एवं बहुविधं दुःखं मनसा धारयन् बहु।
नाध्यगच्छत् तदा पारं शोकस्य कपिकुञ्जरः ॥ ५.१३.४८ ॥
இவ்வாறு பல வகையான துன்பத்தை மனதில் மிகுதியாகத் தாங்கியவாறு, அப்போது கபிகுஞ்சரன் (அனுமன்) துயரின் கரையை அடையவில்லை.
5.13.49
ततो विक्रममासाद्य धैर्यवान् कपिकुञ्जरः।
रावणं वा वधिष्यामि दशग्रीवं महाबलम्।
काममस्तु हृता सीता प्रत्याचीर्णं भविष्यति ॥ ५.१३.४९ ॥
அப்போது வீரத்தை நாடிய, உறுதியுடைய கபிகுஞ்சரன் (அனுமன்) சிந்தித்தான்: மகாபலம் பொருந்திய பத்துக் கழுத்துடைய ராவணனை நான் வதம் செய்வேன். சீதை கவர்ந்து செல்லப்பட்டிருந்தாலும், அதற்குப் பரிகாரம் ஆகிவிடும்.
5.13.50
अथवैनं समुत्क्षिप्य उपर्युपरि सागरम्।
रामायोपहरिष्यामि पशुं पशुपतेरिव ॥ ५.१३.५० ॥
அல்லது இவனை (ராவணனை) தூக்கிக் கொண்டு கடலுக்கு மேல் மேல் பறந்து சென்று, பசுபதிக்கு பலியாக ஒரு பசுவைக் கொடுப்பது போல ராமனுக்குக் காணிக்கையாக்குவேன்.
5.13.51
ध्यानशोकपरीतात्मा चिन्तयामास वानरः ॥ ५.१३.५१ ॥
சிந்தனையாலும் துயரத்தாலும் சூழப்பட்ட மனமுடைய வானரன் சிந்தித்தான்.
5.13.52
यावत् सीतां न पश्यामि रामपत्नीं यशस्विनीम्।
तावदेतां पुरीं लंकां विचिनोमि पुनः पुनः ॥ ५.१३.५२ ॥
புகழ்மிக்க ராமனின் மனைவி சீதையை நான் காணும் வரை, இந்த லங்கா நகரத்தை மீண்டும் மீண்டும் தேடுவேன்.
5.13.53
सम्पातिवचनाच्चापि रामं यद्यानयाम्यहम्।
अपश्यन् राघवो भार्यां निर्दहेत् सर्ववानरान् ॥ ५.१३.५३ ॥
சம்பாதியின் சொல்படி நான் ராமனை அழைத்து வந்தாலும், ராகவன் தம் மனைவியைக் காணாவிட்டால், அவர் எல்லா வானரர்களையும் எரித்துவிடுவார்.
5.13.54
इहैव नियताहारो वत्स्यामि नियतेन्द्रियः।
न मत्कृते विनश्येयुः सर्वे ते नरवानराः ॥ ५.१३.५४ ॥
இங்கேயே கட்டுப்பட்ட உணவுடனும் அடக்கிய புலன்களுடனும் நான் தங்கியிருப்பேன்; என் காரணமாக அந்த நரரும் வானரரும் அனைவரும் அழியக் கூடாது.
5.13.55
अशोकवनिका चापि महतीयं महाद्रुमा।
इमामधिगमिष्यामि नहीयं विचिता मया ॥ ५.१३.५५ ॥
இந்த அசோக வனமும் பெரிய மரங்களுடன் மிகவும் விரிந்தது. இதற்குள் நான் செல்வேன், ஏனெனில் இதை நான் இன்னும் தேடவில்லை.
5.13.56
वसून् रुद्रांस्तथाऽऽदित्यानश्विनौ मरुतोऽपि च।
नमस्कृत्वा गमिष्यामि रक्षसां शोकवर्धनः ॥ ५.१३.५६ ॥
வசுக்கள், ருத்திரர்கள், ஆதித்யர்கள், இரு அஸ்வினிகள் மற்றும் மருத்துக்களையும் வணங்கி, அரக்கர்களின் துயரை அதிகரிப்பவனாக நான் செல்வேன்.
5.13.57
जित्वा तु राक्षसान् देवीमिक्ष्वाकुकुलनन्दिनीम्।
सम्प्रदास्यामि रामाय सिद्धीमिव तपस्विने ॥ ५.१३.५७ ॥
அரக்கர்களை வென்று, இக்ஷ்வாகு குலத்தை மகிழ்விக்கும் தேவியை, தவசியிடம் சித்தியை ஒப்படைப்பது போல ராமனிடம் ஒப்படைப்பேன்.
5.13.58
स मुहूर्तमिव ध्यात्वा चिन्ताविग्रथितेन्द्रियः।
उदतिष्ठन् महाबाहुर्हनूमान् मारुतात्मजः ॥ ५.१३.५८ ॥
அவன் ஒரு கணம் தியானித்தது போல இருந்தான்; கவலையில் அவனது புலன்கள் கட்டுண்டிருந்தன. பின்னர் பெரும்புயவனான மாருதியின் மகன் அனுமன் எழுந்தான்.
5.13.59
नमोऽस्तु रामाय सलक्ष्मणाय
देव्यै च तस्यै जनकात्मजायै।
नमोऽस्तु रुद्रेन्द्रयमानिलेभ्यो
नमोऽस्तु चन्द्राग्निमरुद्गणेभ्यः ॥ ५.१३.५९ ॥
லட்சுமணனுடன் கூடிய ராமனுக்கு வணக்கம்; ஜனகனின் மகளாகிய அந்தத் தேவிக்கு வணக்கம். ருத்திரன், இந்திரன், யமன், வாயு ஆகியோருக்கு வணக்கம்; சந்திரன், அக்னி, மருத்கணங்களுக்கு வணக்கம்.
5.13.60
स तेभ्यस्तु नमस्कृत्वा सुग्रीवाय च मारुतिः।
दिशः सर्वाः समालोक्य सोऽशोकवनिकां प्रति ॥ ५.१३.६० ॥
அவர்களுக்கும் சுக்ரீவனுக்கும் வணங்கிய பின், மாருதி எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கி, பின்னர் அசோக வனத்தை நோக்கிச் சென்றான்.
5.13.61
स गत्वा मनसा पूर्वमशोकवनिकां शुभाम्।
उत्तरं चिन्तयामास वानरो मारुतात्मजः ॥ ५.१३.६१ ॥
அந்த மாருதியின் மகனான வானரன் முதலில் மனதால் அழகிய அசோகவனத்திற்குச் சென்று, அடுத்து என்ன செய்வது என்று சிந்தித்தான்.
5.13.62
ध्रुवं तु रक्षोबहुला भविष्यति वनाकुला।
अशोकवनिका पुण्या सर्वसंस्कारसंस्कृता ॥ ५.१३.६२ ॥
நிச்சயமாக இந்த அசோகவனிகை ராட்சசர்கள் நிறைந்ததாக இருக்கும்; அது புனிதமானது, எல்லா அலங்காரங்களாலும் அணிசெய்யப்பட்டது.
5.13.63
रक्षिणश्चात्र विहिता नूनं रक्षन्ति पादपान्।
भगवानपि विश्वात्मा नातिक्षोभं प्रवायति ॥ ५.१३.६३ ॥
இங்கே நிச்சயமாக காவலர்கள் நியமிக்கப்பட்டு இம்மரங்களைக் காக்கின்றனர்; உலகாத்மாவான பகவானும் (காற்றும்) மிகக் கலக்கம் தராமல் வீசுகிறான்.
5.13.64
संक्षिप्तोऽयं मयाऽऽत्मा च रामार्थे रावणस्य च।
सिद्धिं दिशन्तु मे सर्वे देवाः सर्षिगणास्त्विह ॥ ५.१३.६४ ॥
ராமனின் காரியத்திற்காகவும் ராவணனுக்கு எதிராகவும் நான் என்னை இங்கே சுருக்கிக்கொண்டேன்; இங்குள்ள எல்லா தேவர்களும் ரிஷிக் கூட்டங்களும் எனக்கு வெற்றியை அருளட்டும்.
5.13.65
ब्रह्मा स्वयम्भूर्भगवान् देवाश्चैव तपस्विनः।
सिद्धिमग्निश्च वायुश्च पुरुहूतश्च वज्रभृत् ॥ ५.१३.६५ ॥
சுயம்பு பகவான் பிரம்மா, தேவர்கள், தவசிகள், அக்னி, வாயு, புருஹூதன் (இந்திரன்), வஜ்ரதாரி ஆகியோர் எனக்கு சித்தியை அருளட்டும்.
5.13.66
वरुणः पाशहस्तश्च सोमादित्यौ तथैव च।
अश्विनौ च महात्मानौ मरुतः सर्व एव च ॥ ५.१३.६६ ॥
பாசம் கையில் ஏந்திய வருணன், சோமன், ஆதித்தியன், அவ்வாறே மகாத்மாக்களான அஸ்வினி இரட்டையர், எல்லா மருத்துக்களும் (எனக்கு சித்தியை அருளட்டும்).
5.13.67
सिद्धिं सर्वाणि भूतानि भूतानां चैव यः प्रभुः।
दास्यन्ति मम ये चान्येऽप्यदृष्टाः पथि गोचराः ॥ ५.१३.६७ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் தலைவரான அவரும், வழியில் காணப்படாமல் தென்படும் பிற உயிர்களும் எனக்கு வெற்றியை அளிப்பார்கள்.
5.13.68
तदुन्नसं पाण्डुरदन्तमव्रणं
शुचिस्मितं पद्मपलाशलोचनम्।
द्रक्ष्ये तदार्यावदनं कदा न्वहं
प्रसन्नताराधिपतुल्यवर्चसम् ॥ ५.१३.६८ ॥
உயர்ந்த மூக்கும், வெண்ணிற பற்களும், குறையற்ற தூய புன்னகையும், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும், தெளிந்த சந்திரனுக்கு நிகரான ஒளியும் கொண்ட அந்த ஆரியையின் முகத்தை நான் எப்போது காண்பேனோ?
5.13.69
क्षुद्रेण हीनेन नृशंसमूर्तिना
सुदारुणालंकृतवेषधारिणा।
बलाभिभूता ह्यबला तपस्विनी
कथं नु मे दृष्टिपथेऽद्य सा भवेत् ॥ ५.१३.६९ ॥
அந்தக் கீழ்மையானவனும், இழிந்தவனும், கொடிய உருவம் கொண்டு பயங்கரமாக அலங்கரித்த வேடம் தரித்தவனும் வலிமையால் வென்ற அந்த பலமற்ற தவசினி இன்று எவ்வாறு என் பார்வைக்கு வருவாள்?