Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.14.1
स मुहूर्तमिव ध्यात्वा मनसा चाधिगम्य ताम्।
अवप्लुतो महातेजाः प्राकारं तस्य वेश्मनः ॥ ५.१४.१ ॥
Hanumān von großer Strahlkraft, nachdem er einen Augenblick in Gedanken überlegt und sich ihretwegen entschieden hatte, sprang von der Mauer jenes Hauses herab.
5.14.2
स तु संहृष्टसर्वांगः प्राकारस्थो महाकपिः।
पुष्पिताग्रान् वसन्तादौ ददर्श विविधान् द्रुमान् ॥ ५.१४.२ ॥
Auf der Mauer stehend, sah der große Affe Hanumān, am ganzen Körper vor Freude erschauernd, verschiedene Bäume mit blühenden Wipfeln zu Beginn des Frühlings.
5.14.3
सालानशोकान् भव्यांश्च चम्पकांश्च सुपुष्पितान्।
उद्दालकान् नागवृक्षांश्चूतान् कपिमुखानपि ॥ ५.१४.३ ॥
Er sah Sāla-Bäume, prächtige Aśoka-Bäume, reich blühende Campaka, Uddālaka-Bäume, Nāga-Bäume, Mangobäume und die Bäume namens Kapimukha.
5.14.4
तथाऽऽम्रवणसम्पन्नाँल्लताशतसमन्वितान्।
ज्यामुक्त इव नाराचः पुप्लुवे वृक्षवाटिकाम् ॥ ५.१४.४ ॥
Ebenso sprang er in den Baumgarten, reich an Mangohainen und geschmückt mit hunderten Ranken, wie ein vom Bogensehne losgelassener Pfeil.
5.14.5
स प्रविश्य विचित्रां तां विहगैरभिनादिताम्।
राजतैः काञ्चनैश्चैव पादपैः सर्वतो वृताम् ॥ ५.१४.५ ॥
Er betrat jenen wunderbaren Hain, der vom Gesang der Vögel widerhallte und ringsum von silbernen und goldenen Bäumen umgeben war.
5.14.6
विहगैर्मृगसङ्घैश्च विचित्रां चित्रकाननाम्।
उदितादित्यसंकाशां ददर्श हनुमान् बली ॥ ५.१४.६ ॥
Der mächtige Hanumān erblickte jenen wunderbaren Hain, erfüllt von Vögeln und Hirschherden, mit seinen mannigfachen Wäldern, strahlend wie die aufgehende Sonne.
5.14.7
वृतां नानाविधैर्वृक्षैः पुष्पोपगफलोपगैः।
कोकिलैर्भृङ्गराजैश्च मत्तैर्नित्यनिषेविताम् ॥ ५.१४.७ ॥
Umgeben von Bäumen vielerlei Art, voller Blüten und Früchte, stets besucht von Kuckucken, Bienen und berauschten Geschöpfen.
5.14.8
प्रहृष्टमनुजां काले मृगपक्षिमदाकुलाम्।
मत्तबर्हिणसंघुष्टां नानाद्विजगणायुताम् ॥ ५.१४.८ ॥
Erfüllt von zur Jahreszeit frohen Wesen, von der Erregung der Hirsche und Vögel durchwogt, widerhallend vom Ruf berauschter Pfauen, belebt von vielen Vogelschwärmen.
5.14.9
मार्गमाणो वरारोहां राजपुत्रीमनिन्दिताम्।
सुखप्रसुप्तान् विहगान् बोधयामास वानरः ॥ ५.१४.९ ॥
Auf der Suche nach der makellosen Königstochter mit den schönen Hüften weckte der Affe die Vögel, die friedlich schliefen.
5.14.10
उत्पतद्भिर्द्विजगणैः पक्षैर्वातैः समाहताः।
अनेकवर्णा विविधा मुमुचुः पुष्पवृष्टयः ॥ ५.१४.१० ॥
Von den Flügeln der aufsteigenden Vogelschwärme und vom Wind erschüttert, fielen Blütenregen vielfarbiger und mannigfaltiger Art.
5.14.11
पुष्पावकीर्णः शुशुभे हनूमान् मारुतात्मजः।
अशोकवनिकामध्ये यथा पुष्पमयो गिरिः ॥ ५.१४.११ ॥
Mitten im Aśoka-Hain, mit Blüten übersät, leuchtete der Sohn des Windes, Hanumān, wie ein Berg aus Blumen.
5.14.12
दिशः सर्वाभिधावन्तं वृक्षखण्डगतं कपिम्।
दृष्ट्वा सर्वाणि भूतानि वसन्त इति मेनिरे ॥ ५.१४.१२ ॥
Als sie den Affen in alle Richtungen zwischen den Baumgruppen laufen sahen, glaubten alle Wesen, der Frühling sei gekommen.
5.14.13
वृक्षेभ्यः पतितैः पुष्पैरवकीर्णाः पृथग्विधैः।
रराज वसुधा तत्र प्रमदेव विभूषिता ॥ ५.१४.१३ ॥
Mit vielerlei Blüten übersät, die von den Bäumen gefallen waren, leuchtete die Erde dort wie eine geschmückte Frau.
5.14.14
तरस्विना ते तरवस्तरसा बहु कम्पिताः।
कुसुमानि विचित्राणि ससृजुः कपिना तदा ॥ ५.१४.१४ ॥
Jene kräftigen Bäume, vom Affen heftig und stark geschüttelt, ließen damals wunderbare Blüten fallen.
5.14.15
निर्धूतपत्रशिखराः शीर्णपुष्पफलद्रुमाः।
निक्षिप्तवस्त्राभरणा धूर्ता इव पराजिताः ॥ ५.१४.१५ ॥
Mit abgeschüttelten Blättern und Wipfeln, zerbrochenen Blüten und Früchten glichen jene Bäume besiegten Betrügern, die Gewand und Schmuck abgelegt hatten.
5.14.16
हनूमता वेगवता कम्पितास्ते नगोत्तमाः।
पुष्पपत्रफलान्याशु मुमुचुः फलशालिनः ॥ ५.१४.१६ ॥
Jene edlen Bäume, von dem schnellen Hanumān geschüttelt, ließen, obwohl sie voller Früchte waren, rasch ihre Blüten, Blätter und Früchte fallen.
5.14.17
विहंगसङ्घैर्हीनास्ते स्कन्धमात्राश्रया द्रुमाः।
बभूवुरगमाः सर्वे मारुतेन विनिर्धुताः ॥ ५.१४.१७ ॥
Ihrer Vogelschwärme beraubt und nur noch auf ihren Stämmen ruhend, wurden alle jene Bäume, vom Wind gründlich geschüttelt, bewegungslos.
5.14.18
विधूतकेशी युवतिर्यथा मृदितवर्णका।
निपीतशुभदन्तोष्ठी नखैर्दन्तैश्च विक्षता ॥ ५.१४.१८ ॥
Wie eine junge Frau mit zerzaustem Haar, mit gequetschter Gesichtsfarbe, deren schöne Zähne und Lippen gepresst sind, verletzt von Nägeln und Zähnen.
5.14.19
तथा लांगूलहस्तैस्तु चरणाभ्यां च मर्दिता।
तथैवाशोकवनिका प्रभग्नवनपादपा ॥ ५.१४.१९ ॥
Ebenso der Aśoka-Hain, zertreten von den Händen seines Schwanzes und seinen Füßen, seine Waldbäume zerbrochen.
5.14.20
महालतानां दामानि व्यधमत् तरसा कपिः।
यथा प्रावृषि वेगेन मेघजालानि मारुतः ॥ ५.१४.२० ॥
Der Affe zerstreute mit Wucht die Girlanden der großen Lianen, wie in der Regenzeit der Wind mit Gewalt die Wolkenmassen zerstreut.
5.14.21
स तत्र मणिभूमीश्च राजतीश्च मनोरमाः।
तथा काञ्चनभूमीश्च विचरन् ददृशे कपिः ॥ ५.१४.२१ ॥
Dort umherschweifend sah der Affe die lieblichen Böden, mit Edelsteinen besetzt, aus Silber und aus Gold.
5.14.22
वापीश्च विविधाकाराः पूर्णाः परमवारिणा।
महार्हैर्मणिसोपानैरुपपन्नास्ततस्ततः ॥ ५.१४.२२ ॥
Stufenbrunnen und Teiche verschiedener Gestalt, voll des besten Wassers, hier und dort mit kostbaren Edelsteintreppen versehen.
5.14.23
मुक्ताप्रवालसिकताः स्फाटिकान्तरकुट्टिमाः।
काञ्चनैस्तरुभिश्चित्रैस्तीरजैरुपशोभिताः ॥ ५.१४.२३ ॥
Mit Sand aus Perlen und Korallen, innen mit Kristallböden, geschmückt von goldenen und bunten Bäumen, die an den Ufern wachsen.
5.14.24
बुद्धपद्मोत्पलवनाश्चक्रवाकोपशोभिताः।
नत्यूहरुतसंघुष्टा हंससारसनादिताः ॥ ५.१४.२४ ॥
Haine aus erblühten Lotosblumen und Seerosen, geschmückt mit Rostgänsen, widerhallend vom Ruf der Wasservögel, erfüllt vom Klang der Schwäne und Kraniche.
5.14.25
दीर्घाभिर्द्रुमयुक्ताभिः सरिद्भिश्च समन्ततः।
अमृतोपमतोयाभिः शिवाभिरुपसंस्कृताः ॥ ५.१४.२५ ॥
Es war auf allen Seiten geschmückt mit langen Flüssen, gesäumt von Bäumen, deren Wasser wie Nektar war und die verheißungsvoll waren.
5.14.26
लताशतैरवतताः संतानकुसुमावृताः।
नानागुल्मावृतवनाः करवीरकृतान्तराः ॥ ५.१४.२६ ॥
Von hunderten Ranken überzogen, mit Santānaka-Blüten bedeckt, von vielerlei Gebüsch umgeben, mit Oleanderbäumen in den Zwischenräumen.
5.14.27
ततोऽम्बुधरसंकाशं प्रवृद्धशिखरं गिरिम्।
विचित्रकूटं कूटैश्च सर्वतः परिवारितम् ॥ ५.१४.२७ ॥
Dann sah er jenen Berg, dem Regenwolken gleich, mit hohen Gipfeln, den bunt gipfeligen Vicitrakūṭa, ringsum von Gipfeln umgeben.
5.14.28
शिलागृहैरवततं नानावृक्षसमावृतम्।
ददर्श कपिशार्दूलो रम्यं जगति पर्वतम् ॥ ५.१४.२८ ॥
Hanumān, der Tiger unter den Affen, sah jenen Berg, mit Felsbehausungen bedeckt und von vielerlei Bäumen umgeben, den lieblichsten der Welt.
5.14.29
ददर्श च नगात् तस्मान्नदीं निपतितां कपिः।
अंकादिव समुत्पत्य प्रियस्य पतितां प्रियाम् ॥ ५.१४.२९ ॥
Und von jenem Berg sah Hanumān einen Fluss herabstürzen, wie eine Geliebte, die vom Schoß ihres Liebsten herabspringt.
5.14.30
जले निपतिताग्रैश्च पादपैरुपशोभिताम्।
वार्यमाणामिव क्रुद्धां प्रमदां प्रियबन्धुभिः ॥ ५.१४.३० ॥
Jener Fluss, geschmückt von Bäumen, deren Wipfel sich ins Wasser neigten, glich einer zornigen Frau, die von ihren lieben Verwandten zurückgehalten wird.
5.14.31
पुनरावृत्ततोयां च ददर्श स महाकपिः।
प्रसन्नामिव कान्तस्य कान्तां पुनरुपस्थिताम् ॥ ५.१४.३१ ॥
Der große Affe sah den Teich, dessen Wasser zurückgekehrt war, wie eine versöhnte Geliebte, die zu ihrem Geliebten zurückgekehrt ist.
5.14.32
तस्यादूरात् स पद्मिन्यो नानाद्विजगणायुताः।
ददर्श कपिशार्दूलो हनूमान् मारुतात्मजः ॥ ५.१४.३२ ॥
Nicht weit davon sah Hanumān, der Tiger unter den Affen, Sohn des Windes, Lotusteiche voller Scharen verschiedener Vögel.
5.14.33
कृत्रिमां दीर्घिकां चापि पूर्णां शीतेन वारिणा।
मणिप्रवरसोपानां मुक्तासिकतशोभिताम् ॥ ५.१४.३३ ॥
Es gab auch einen künstlichen langen Teich, voll kühlen Wassers, mit Stufen aus edlen Juwelen und geschmückt mit Perlensand.
5.14.34
विविधैर्मृगसङ्घैश्च विचित्रां चित्रकाननाम्।
प्रासादैः सुमहद्भिश्च निर्मितैर्विश्वकर्मणा ॥ ५.१४.३४ ॥
Es war geschmückt mit Herden verschiedener Hirsche und wundersamen Hainen und mit sehr großen Palästen, erbaut von Viśvakarman.
5.14.35
काननैः कृत्रिमैश्चापि सर्वतः समलंकृताम्।
ये केचित् पादपास्तत्र पुष्पोपगफलोपगाः ॥ ५.१४.३५ ॥
Ringsum war es reich geschmückt mit künstlichen Hainen; die Bäume, die dort standen, trugen Blüten und Früchte.
5.14.36
सच्छत्राः सवितर्दीकाः सर्वे सौवर्णवेदिकाः।
लताप्रतानैर्बहुभिः पर्णैश्च बहुभिर्वृताम् ॥ ५.१४.३६ ॥
Mit Schirmen und Terrassen, alle mit goldenen Altären, bedeckt mit vielen Rankenbündeln und vielen Blättern.
5.14.37
काञ्चनीं शिंशपामेकां ददर्श स महाकपिः।
वृतां हेममयीभिस्तु वेदिकाभिः समन्ततः ॥ ५.१४.३७ ॥
Dort sah der große Affe einen einzigen goldenen Śiṃśapā-Baum, der auf allen Seiten von goldenen Podesten umgeben war.
5.14.38
सोऽपश्यद् भूमिभागांश्च नगप्रस्रवणानि च।
सुवर्णवृक्षानपरान् ददर्श शिखिसंनिभान् ॥ ५.१४.३८ ॥
Er sah Landstriche und die Quellen der Berge, und andere goldene Bäume, die Flammen des Feuers glichen.
5.14.39
तेषां द्रुमाणां प्रभया मेरोरिव महाकपिः।
अमन्यत तदा वीरः काञ्चनोऽस्मीति सर्वतः ॥ ५.१४.३९ ॥
Durch den Glanz jener Bäume leuchtete der große Affe wie der Meru; da dachte der Held: »Auch ich bin von allen Seiten golden.«
5.14.40
तान् काञ्चनान् वृक्षगणान् मारुतेन प्रकम्पितान्।
किङ्किणीशतनिर्घोषान् दृष्ट्वा विस्मयमागमत् ॥ ५.१४.४० ॥
Als er jene goldenen Baumgruppen sah, die im Wind zitterten und mit dem Klang Hunderter kleiner Glöckchen tönten, geriet er in Staunen.
5.14.41
सुपुष्पिताग्रान् रुचिरांस्तरुणाङ्कुरपल्लवान्।
तामारुह्य महावेगः शिंशपां पर्णसंवृताम् ॥ ५.१४.४१ ॥
Mit seinen schönen, reich blühenden Wipfeln und jungen Sprossen, von Blättern bedeckt, kletterte der Schnelle auf jenen Śiṃśapā-Baum.
5.14.42
इतो द्रक्ष्यामि वैदेहीं रामदर्शनलालसाम्।
इतश्चेतश्च दुःखार्तां सम्पतन्तीं यदृच्छया ॥ ५.१४.४२ ॥
Von hier aus werde ich Vaidehī sehen, die sich nach dem Anblick Rāmas sehnt, von Kummer gequält, hierhin und dorthin ziellos umherirrend.
5.14.43
अशोकवनिका चेयं दृढं रम्या दुरात्मनः।
चन्दनैश्चम्पकैश्चापि बकुलैश्च विभूषिता ॥ ५.१४.४३ ॥
Dieser Aśoka-Hain, so reizvoll für den Bösen, ist geschmückt mit Sandel-, Campaka- und Bakula-Bäumen.
5.14.44
इयं च नलिनी रम्या द्विजसङ्घनिषेविता।
इमां सा राजमहिषी नूनमेष्यति जानकी ॥ ५.१४.४४ ॥
Auch dieser Lotusteich ist reizvoll und von Vogelschwärmen besucht. Die Königin Jānakī wird gewiss hierherkommen.
5.14.45
सा रामा राजमहिषी राघवस्य प्रिया सती।
वनसंचारकुशला ध्रुवमेष्यति जानकी ॥ ५.१४.४५ ॥
Jene Dame, die Königin, Rāghavas Geliebte, die treue, im Wandern durch den Wald geschickt, Jānakī, wird gewiss kommen.
5.14.46
अथवा मृगशावाक्षी वनस्यास्य विचक्षणा।
वनमेष्यति साद्येह रामचिन्तासुकर्शिता ॥ ५.१४.४६ ॥
Oder vielleicht wird sie, mit Rehkitzaugen und im Wald geschickt, von Gedanken an Rāma stark gezehrt, heute in diesen Wald kommen.
5.14.47
रामशोकाभिसंतप्ता सा देवी वामलोचना।
वनवासरता नित्यमेष्यते वनचारिणी ॥ ५.१४.४७ ॥
Jene Göttin, von Kummer um Rāma gequält, schönäugig, stets am Leben im Exil im Walde erfreut, im Wald umherziehend, wird hierherkommen.
5.14.48
वनेचराणां सततं नूनं स्पृहयते पुरा।
रामस्य दयिता चार्या जनकस्य सुता सती ॥ ५.१४.४८ ॥
Die Waldbewohner sehnen sich gewiss ständig nach ihr; Rāmas Geliebte, die edle Dame, die treue Tochter Janakas, wurde schon früher so ersehnt.
5.14.49
संध्याकालमनाः श्यामा ध्रुवमेष्यति जानकी।
नदीं चेमां शुभजलां संध्यार्थे वरवर्णिनी ॥ ५.१४.४९ ॥
Mit ihren Gedanken bei der Abenddämmerung wird die dunkelhäutige, schöne Jānakī gewiss zu diesem Fluss mit reinem Wasser kommen, um das Abendritual zu vollziehen.
5.14.50
तस्याश्चाप्यनुरूपेयमशोकवनिका शुभा।
शुभायाः पार्थिवेन्द्रस्य पत्नी रामस्य सम्मता ॥ ५.१४.५० ॥
Dieser schöne Aśoka-Hain passt zu ihr, der geehrten Gemahlin Rāmas, des höchsten unter den Königen.
5.14.51
यदि जीवति सा देवी ताराधिपनिभानना।
आगमिष्यति सावश्यमिमां शीतजलां नदीम् ॥ ५.१४.५१ ॥
Wenn jene Göttin mit dem Antlitz gleich dem Herrn der Sterne am Leben ist, wird sie gewiss zu diesem Fluss mit kühlem Wasser kommen.
5.14.52
एवं तु मत्वा हनुमान् महात्मा
प्रतीक्षमाणो मनुजेन्द्रपत्नीम्।
अवेक्षमाणश्च ददर्श सर्वं
सुपुष्पिते पर्णघने निलीनः ॥ ५.१४.५२ ॥
So dachte der großherzige Hanumān; er wartete auf die Gemahlin des Herrschers der Menschen, sah sich um und blieb in dem dichten, blütenreichen Laub verborgen.