Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.15.1
स वीक्षमाणस्तत्रस्थो मार्गमाणश्च मैथिलीम्।
अवेक्षमाणश्च महीं सर्वां तामन्ववैक्षत ॥ ५.१५.१ ॥
Dort stehend, umherschauend und nach Maithilī suchend, überblickte er die ganze Erde und musterte sie genau.
5.15.2
संतानकलताभिश्च पादपैरुपशोभिताम्।
दिव्यगन्धरसोपेतां सर्वतः समलंकृताम् ॥ ५.१५.२ ॥
Geschmückt mit santāna-Ranken und Bäumen, erfüllt von göttlichem Duft und Geschmack, überall prächtig ausgestattet.
5.15.3
तां स नन्दनसंकाशां मृगपक्षिभिरावृताम्।
हर्म्यप्रासादसम्बाधां कोकिलाकुलनिःस्वनाम् ॥ ५.१५.३ ॥
Dem Nandana-Garten gleichend, von Hirschen und Vögeln umgeben, mit Herrenhäusern und Palästen dicht besetzt, widerhallend vom Ruf der Kuckucke, sah er sie.
5.15.4
काञ्चनोत्पलपद्माभिर्वापीभिरुपशोभिताम्।
बह्वासनकुथोपेतां बहुभूमिगृहायुताम् ॥ ५.१५.४ ॥
Geschmückt mit Stufenbrunnen voller goldener Lotusse und Seerosen, mit vielen Sitzen und Decken ausgestattet, voller zahlreicher unterirdischer Kammern.
5.15.5
सर्वर्तुकुसुमै रम्यैः फलवद्भिश्च पादपैः।
पुष्पितानामशोकानां श्रिया सूर्योदयप्रभाम् ॥ ५.१५.५ ॥
Mit reizvollen, fruchttragenden Bäumen, die Blüten aller Jahreszeiten tragen, und in der Pracht blühender Aśoka-Bäume, strahlend wie der Sonnenaufgang.
5.15.6
प्रदीप्तामिव तत्रस्थो मारुतिः समुदैक्षत।
निष्पत्रशाखां विहगैः क्रियमाणामिवासकृत् ॥ ५.१५.६ ॥
Dort stehend betrachtete Hanumān sie, als stünde sie in Flammen, ihre blattlosen Zweige scheinbar immer wieder von Vögeln neu gebaut.
5.15.7
विनिष्पतद्भिः शतशश्चित्रैः पुष्पावतंसकैः।
समूलपुष्परचितैरशोकैः शोकनाशनैः ॥ ५.१५.७ ॥
Hunderte von Aśoka-Bäumen, die wie wunderbare Blütenschmuck emporschossen, bis zu den Wurzeln mit Blüten geschmückt, Vernichter des Kummers.
5.15.8
पुष्पभारातिभारैश्च स्पृशद्भिरिव मेदिनीम्।
कर्णिकारैः कुसुमितैः किंशुकैश्च सुपुष्पितैः ॥ ५.१५.८ ॥
Die karṇikāra-Bäume in voller Blüte, unter der schweren Last ihrer Blüten gebeugt, als berührten sie die Erde, und die reich blühenden Kiṃśuka-Bäume.
5.15.9
स देशः प्रभया तेषां प्रदीप्त इव सर्वतः।
पुंनागाः सप्तपर्णाश्च चम्पकोद्दालकास्तथा ॥ ५.१५.९ ॥
Jener Ort, von ihrem Glanz nach allen Seiten leuchtend wie in Flammen: die Puṃnāga- und Saptaparṇa-Bäume, ebenso die Campaka- und Uddālaka-Bäume.
5.15.10
विवृद्धमूला बहवः शोभन्ते स्म सुपुष्पिताः।
शातकुम्भनिभाः केचित् केचिदग्निशिखप्रभाः ॥ ५.१५.१० ॥
Viele Bäume mit tief gewachsenen Wurzeln, reich in Blüte, prangten; manche glichen Gold, andere hatten den Glanz von Feuerzungen.
5.15.11
नीलाञ्जननिभाः केचित् तत्राशोकाः सहस्रशः।
नन्दनं विबुधोद्यानं चित्रं चैत्ररथं यथा ॥ ५.१५.११ ॥
Manche glichen blauer Augenschminke; dort gab es Tausende von Aśoka-Bäumen, wie der Nandana-Garten der Götter oder der wunderbare Caitraratha.
5.15.12
अतिवृत्तमिवाचिन्त्यं दिव्यं रम्यश्रियायुतम्।
द्वितीयमिव चाकाशं पुष्पज्योतिर्गणायुतम् ॥ ५.१५.१२ ॥
Es schien unfassbar und göttlich, mit lieblicher Pracht begabt, wie ein zweiter Himmel, erfüllt von Scharen von Blütenlichtern.
5.15.13
पुष्परत्नशतैश्चित्रं पञ्चमं सागरं यथा।
सर्वर्तुपुष्पैर्निचितं पादपैर्मधुगन्धिभिः ॥ ५.१५.१३ ॥
Wunderbar mit hunderten Blütenjuwelen, wie ein fünfter Ozean, dicht bedeckt mit Blumen aller Jahreszeiten und honigduftenden Bäumen.
5.15.14
नानानिनादैरुद्यानं रम्यं मृगगणद्विजैः।
अनेकगन्धप्रवहं पुण्यगन्धं मनोहरम् ॥ ५.१५.१४ ॥
Dieser Garten, erfreulich durch vielerlei Klänge und Herden von Hirschen und Vögeln, trug viele Düfte; reizend, von reinem, angenehmem Duft.
5.15.15
शैलेन्द्रमिव गन्धाढ्यं द्वितीयं गन्धमादनम्।
अशोकवनिकायां तु तस्यां वानरपुंगवः ॥ ५.१५.१५ ॥
Reich an Düften wie der König der Berge, ein zweites Gandhamādana; in jenem Aśoka-Hain der beste der Affen...
5.15.16
स ददर्शाविदूरस्थं चैत्यप्रासादमूर्जितम्।
मध्ये स्तम्भसहस्रेण स्थितं कैलासपाण्डुरम् ॥ ५.१५.१६ ॥
Er sah, nicht weit entfernt, einen hohen, mächtigen Schreinpalast, der mitten auf tausend Säulen stand, weiß wie der Kailāsa.
5.15.17
प्रवालकृतसोपानं तप्तकाञ्चनवेदिकम्।
मुष्णन्तमिव चक्षूंषि द्योतमानमिव श्रिया ॥ ५.१५.१७ ॥
Mit Korallenstufen und einer Plattform aus glühendem Gold, die Augen blendend, von Pracht erstrahlend.
5.15.18
निर्मलं प्रांशुभावत्वादुल्लिखन्तमिवाम्बरम्।
ततो मलिनसंवीतां राक्षसीभिः समावृताम् ॥ ५.१५.१८ ॥
Rein und makellos durch seine Höhe schien er den Himmel zu streifen. Dann sah er sie, umgeben von rākṣasī-Frauen in schmutzigen Gewändern.
5.15.19
उपवासकृशां दीनां निःश्वसन्तीं पुनः पुनः।
ददर्श शुक्लपक्षादौ चन्द्ररेखामिवामलाम् ॥ ५.१५.१९ ॥
Er sah sie, vom Fasten ausgezehrt, elend, immer wieder seufzend, wie die makellose Mondsichel zu Beginn der hellen Monatshälfte.
5.15.20
मन्दप्रख्यायमानेन रूपेण रुचिरप्रभाम्।
पिनद्धां धूमजालेन शिखामिव विभावसोः ॥ ५.१५.२० ॥
Ihr reizvoller Glanz kaum erkennbar, von einem Rauchnetz umhüllt, wie die Flamme des Feuers.
5.15.21
पीतेनैकेन संवीतां क्लिष्टेनोत्तमवाससा।
सपङ्कामनलंकारां विपद्मामिव पद्मिनीम् ॥ ५.१५.२१ ॥
In ein einziges gelbes, beschmutztes, doch feines Gewand gehüllt, mit Schlamm befleckt und ohne Schmuck, wie ein Lotusteich ohne Lotusblüten.
5.15.22
पीडितां दुःखसंतप्तां परिक्षीणां तपस्विनीम्।
ग्रहेणांगारकेणेव पीडितामिव रोहिणीम् ॥ ५.१५.२२ ॥
Gequält, von Kummer zermürbt, völlig ausgezehrt, eine Asketin, wie Rohiṇī, von dem Planeten Aṅgāraka bedrängt.
5.15.23
अश्रुपूर्णमुखीं दीनां कृशामनशनेन च।
शोकध्यानपरां दीनां नित्यं दुःखपरायणाम् ॥ ५.१५.२३ ॥
Mit tränenüberströmtem Gesicht, elend und vom Fasten ausgezehrt, in Kummer und Versenkung versunken, immer dem Leid hingegeben.
5.15.24
प्रियं जनमपश्यन्तीं पश्यन्तीं राक्षसीगणम्।
स्वगणेन मृगीं हीनां श्वगणेनावृतामिव ॥ ५.१५.२४ ॥
Den Geliebten nicht sehend, sondern den Schwarm der Rākṣasīs erblickend, wie eine Hirschkuh, von ihrer Herde getrennt und von einem Rudel Hunde umringt.
5.15.25
नीलनागाभया वेण्या जघनं गतयैकया।
नीलया नीरदापाये वनराज्या महीमिव ॥ ५.१५.२५ ॥
Ein einziger dunkler Zopf, einer schwarzen Schlange gleich, hing bis zu ihren Hüften herab, wie eine dunkle Waldreihe die Erde bedeckt, wenn die Regenwolken vergangen sind.
5.15.26
सुखार्हां दुःखसंतप्तां व्यसनानामकोविदाम्।
तां विलोक्य विशालाक्षीमधिकं मलिनां कृशाम् ॥ ५.१५.२६ ॥
Als er sie sah, der Freude würdig, von Kummer verzehrt, mit den Unglücken unvertraut, großäugig, über die Maßen beschmutzt und abgemagert.
5.15.27
तर्कयामास सीतेति कारणैरुपपादिभिः।
ह्रियमाणा तदा तेन रक्षसा कामरूपिणा ॥ ५.१५.२७ ॥
Aus stichhaltigen Gründen vermutete er, dies sei Sītā, die damals von dem Rākṣasa entführt wurde, der jede Gestalt annehmen konnte.
5.15.28
यथारूपा हि दृष्टा सा तथारूपेयमंगना।
पूर्णचन्द्राननां सुभ्रूं चारुवृत्तपयोधराम् ॥ ५.१५.२८ ॥
Wie die Gestalt war, in der sie gesehen wurde, so ist die Gestalt dieser Frau: mondgesichtig, mit schönen Brauen, mit wohlgerundeten Brüsten.
5.15.29
कुर्वतीं प्रभया देवीं सर्वा वितिमिरा दिशः।
तां नीलकण्ठीं बिम्बोष्ठीं सुमध्यां सुप्रतिष्ठिताम् ॥ ५.१५.२९ ॥
Jene Göttin, die mit ihrem Glanz alle Himmelsrichtungen von Finsternis befreit: dunkelhalsig, bimba-lippig, schlankhüftig, fest gegründet.
5.15.30
सीतां पद्मपलाशाक्षीं मन्मथस्य रतिं यथा।
इष्टां सर्वस्य जगतः पूर्णचन्द्रप्रभामिव ॥ ५.१५.३० ॥
Sītā, mit lotusblattgleichen Augen, wie Rati für Manmatha, allen Welten lieb, gleich dem Glanz des Vollmonds.
5.15.31
भूमौ सुतनुमासीनां नियतामिव तापसीम्।
निःश्वासबहुलां भीरुं भुजगेन्द्रवधूमिव ॥ ५.१५.३१ ॥
Sie saß auf dem Boden, schlanken Körpers, wie eine beherrschte Asketin, atmete immer wieder tief seufzend, verängstigt, wie die Gemahlin eines großen Schlangenkönigs.
5.15.32
शोकजालेन महता विततेन न राजतीम्।
संसक्तां धूमजालेन शिखामिव विभावसोः ॥ ५.१५.३२ ॥
Von einem weit ausgebreiteten Netz großen Kummers umhüllt, strahlte sie nicht, wie die Flamme des Feuers, umschlungen von einem Netz aus Rauch.
5.15.33
तां स्मृतीमिव संदिग्धामृद्धिं निपतितामिव।
विहतामिव च श्रद्धामाशां प्रतिहतामिव ॥ ५.१५.३३ ॥
Sie glich einer zweifelhaft gewordenen Erinnerung, einem gefallenen Wohlstand, einem zerstörten Glauben, einer vereitelten Hoffnung.
5.15.34
सोपसर्गां यथा सिद्धिं बुद्धिं सकलुषामिव।
अभूतेनापवादेन कीर्तिं निपतितामिव ॥ ५.१५.३४ ॥
Sie glich einer von Hindernissen bedrängten Vollendung, einem befleckten Verstand, einem Ruhm, der durch falsche Verleumdung gefallen ist.
5.15.35
रामोपरोधव्यथितां रक्षोगणनिपीडिताम्।
अबलां मृगशावाक्षीं वीक्षमाणां ततस्ततः ॥ ५.१५.३५ ॥
Von Sorge um Rāmas Not gequält, von Scharen der Rākṣasas bedrängt, eine hilflose Frau mit rehäugigem Blick, sah sie sich immer wieder um.
5.15.36
बाष्पाम्बुपरिपूर्णेन कृष्णवक्राक्षिपक्ष्मणा।
वदनेनाप्रसन्नेन निःश्वसन्तीं पुनः पुनः ॥ ५.१५.३६ ॥
Mit dem Gesicht, voll von Tränenfluten, mit dunklen gekräuselten Wimpern, ohne Heiterkeit, seufzte sie immer wieder.
5.15.37
मलपङ्कधरां दीनां मण्डनार्हाममण्डिताम्।
प्रभां नक्षत्रराजस्य कालमेघैरिवावृताम् ॥ ५.१५.३७ ॥
Sie trug Schmutz und Schlamm, elend und ungeschmückt, obwohl sie des Schmucks würdig war, wie der Glanz des Sternenkönigs, verhüllt von dunklen Gewitterwolken.
5.15.38
तस्य संदिदिहे बुद्धिस्तथा सीतां निरीक्ष्य च।
आम्नायानामयोगेन विद्यां प्रशिथिलामिव ॥ ५.१५.३८ ॥
Als er Sītā sah, geriet auch sein Verstand in Zweifel, wie die Kenntnis der heiligen Lehren durch Mangel an Übung erschlafft.
5.15.39
दुःखेन बुबुधे सीतां हनुमाननलंकृताम्।
संस्कारेण यथा हीनां वाचमर्थान्तरं गताम् ॥ ५.१५.३९ ॥
Mit Schmerz erkannte Hanumān Sītā, die geschmückt war, doch wie eine Rede ohne Wohlgeformtheit, in eine andere Bedeutung gekommen.
5.15.40
तां समीक्ष्य विशालाक्षीं राजपुत्रीमनिन्दिताम्।
तर्कयामास सीतेति कारणैरुपपादयन् ॥ ५.१५.४० ॥
Als er die großäugige, makellose Prinzessin sah, schloss er aus den Zeichen, dass dies Sītā sei.
5.15.41
वैदेह्या यानि चांगेषु तदा रामोऽन्वकीर्तयत्।
तान्याभरणजालानि गात्रशोभीन्यलक्षयत् ॥ ५.१५.४१ ॥
Die Schmuckstücke, die Rāma damals an Vaidehīs Gliedern beschrieben hatte, jene den Körper zierenden Geschmeide erkannte er.
5.15.42
सुकृतौ कर्णवेष्टौ च श्वदंष्ट्रौ च सुसंस्थितौ।
मणिविद्रुमचित्राणि हस्तेष्वाभरणानि च ॥ ५.१५.४२ ॥
Zwei gut gearbeitete Ohrringe, wohlgesetzte Schmuckstücke in Form von Hundezähnen, und an den Händen bunte Zierden aus Edelsteinen und Korallen.
5.15.43
श्यामानि चिरयुक्तत्वात् तथा संस्थानवन्ति च।
तान्येवैतानि मन्येऽहं यानि रामोऽन्वकीर्तयत् ॥ ५.१५.४३ ॥
Sie sind vom langen Tragen verblasst, doch wohlgeformt. Ich glaube, es sind genau die Schmuckstücke, die Rāma so ausführlich beschrieb.
5.15.44
तत्र यान्यवहीनानि तान्यहं नोपलक्षये।
यान्यस्या नावहीनानि तानीमानि न संशयः ॥ ५.१५.४४ ॥
Unter diesen erkenne ich die unversehrten nicht. Die, die bei ihr unversehrt waren, sind nicht diese; daran besteht kein Zweifel.
5.15.45
पीतं कनकपट्टाभं स्रस्तं तद्वसनं शुभम्।
उत्तरीयं नगासक्तं तदा दृष्टं प्लवंगमैः ॥ ५.१५.४५ ॥
Ein gelbes, schönes Gewand, glänzend wie ein Goldstreifen, war herabgerutscht; das am Baum hängengebliebene Obergewand sahen damals die Affen.
5.15.46
भूषणानि च मुख्यानि दृष्टानि धरणीतले।
अनयैवापविद्धानि स्वनवन्ति महान्ति च ॥ ५.१५.४६ ॥
Auf dem Boden sah man auch die vornehmsten Schmuckstücke, von ihr selbst abgeworfen—große, die klirrten.
5.15.47
इदं चिरगृहीतत्वाद् वसनं क्लिष्टवत्तरम्।
तथाप्यनूनं तद्वर्णं तथा श्रीमद्यथेतरत् ॥ ५.१५.४७ ॥
Dieses Gewand ist vom langen Tragen stärker verschmutzt; doch seine Farbe ist nicht vermindert, und es ist so schön wie das andere.
5.15.48
इयं कनकवर्णांगी रामस्य महिषी प्रिया।
प्रणष्टापि सती यस्य मनसो न प्रणश्यति ॥ ५.१५.४८ ॥
Diese Frau mit goldenen Gliedern ist Rāmas geliebte Hauptkönigin; obwohl verloren, verliert ihr Geist ihn als Keusche niemals.
5.15.49
इयं सा यत्कृते रामश्चतुर्भिरिह तप्यते।
कारुण्येनानृशंस्येन शोकेन मदनेन च ॥ ५.१५.४९ ॥
Um ihretwillen wird Rāma hier von vier Dingen gequält: von Mitleid, von Sanftmut, von Kummer und von Verlangen.
5.15.50
स्त्री प्रणष्टेति कारुण्यादाश्रितेत्यानृशंस्यतः।
पत्नी नष्टेति शोकेन प्रियेति मदनेन च ॥ ५.१५.५० ॥
Aus Mitleid, weil sie eine verlorene Frau ist; aus Sanftmut, weil sie die von ihm Abhängige ist; aus Kummer, weil sie die verlorene Gattin ist; und aus Verlangen, weil sie die Geliebte ist.
5.15.51
अस्या देव्या यथारूपमंगप्रत्यंगसौष्ठवम्।
रामस्य च यथारूपं तस्येयमसितेक्षणा ॥ ५.१५.५१ ॥
So wie die Schönheit dieser Göttin und die Anmut ihrer Glieder ist, so ist Rāmas Schönheit; diese dunkeläugige Frau passt zu ihm.
5.15.52
अस्या देव्या मनस्तस्मिंस्तस्य चास्यां प्रतिष्ठितम्।
तेनेयं स च धर्मात्मा मुहूर्तमपि जीवति ॥ ५.१५.५२ ॥
Der Geist der Göttin ist auf ihn gerichtet, und sein Geist auf sie; deshalb leben sie und jener Gerechte noch, wenn auch nur einen Augenblick.
5.15.53
दुष्करं कृतवान् रामो हीनो यदनया प्रभुः।
धारयत्यात्मनो देहं न शोकेनावसीदति ॥ ५.१५.५३ ॥
Rāma, der Herr, hat etwas Schweres vollbracht: Obwohl er ihrer beraubt ist, erhält er seinen Körper und versinkt nicht im Kummer.
5.15.54
एवं सीतां तथा दृष्ट्वा हृष्टः पवनसम्भवः।
जगाम मनसा रामं प्रशशंस च तं प्रभुम् ॥ ५.१५.५४ ॥
Nachdem er Sītā so gesehen hatte, ging der Sohn des Windes, erfreut, im Geiste zu Rāma und pries jenen Herrn.