வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 5.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.15.1
स वीक्षमाणस्तत्रस्थो मार्गमाणश्च मैथिलीम्।
अवेक्षमाणश्च महीं सर्वां तामन्ववैक्षत ॥ ५.१५.१ ॥
அங்கு நின்று பார்த்துக்கொண்டும், மைதிலியைத் தேடிக்கொண்டும், முழு உலகையும் நோக்கி அதை நன்கு ஆராய்ந்தான்.
5.15.2
संतानकलताभिश्च पादपैरुपशोभिताम्।
दिव्यगन्धरसोपेतां सर्वतः समलंकृताम् ॥ ५.१५.२ ॥
சந்தான கொடிகளாலும் மரங்களாலும் அழகுற்ற, தெய்வீக மணமும் சுவையும் நிறைந்த, எல்லாப் புறமும் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட (அது).
5.15.3
तां स नन्दनसंकाशां मृगपक्षिभिरावृताम्।
हर्म्यप्रासादसम्बाधां कोकिलाकुलनिःस्वनाम् ॥ ५.१५.३ ॥
அந்த நந்தன வனத்தைப் போன்ற, மான்களும் பறவைகளும் சூழ்ந்த, மாளிகைகளும் அரண்மனைகளும் நெருங்கிய, குயில்களின் ஒலியால் முழங்கிய அதை (அவன் கண்டான்).
5.15.4
काञ्चनोत्पलपद्माभिर्वापीभिरुपशोभिताम्।
बह्वासनकुथोपेतां बहुभूमिगृहायुताम् ॥ ५.१५.४ ॥
பொன்மயமான தாமரைகளும் அல்லிகளும் நிறைந்த கிணறுகளால் அழகுற்ற, பல இருக்கைகளும் விரிப்புகளும் கொண்ட, பல நிலவறைகளால் நிறைந்த (அது).
5.15.5
सर्वर्तुकुसुमै रम्यैः फलवद्भिश्च पादपैः।
पुष्पितानामशोकानां श्रिया सूर्योदयप्रभाम् ॥ ५.१५.५ ॥
எல்லாப் பருவங்களின் அழகிய மலர்களும் கனிகளும் கொண்ட மரங்களாலும், மலர்ந்த அசோக மரங்களின் பொலிவால் சூரியோதய ஒளி போன்ற (அது).
5.15.6
प्रदीप्तामिव तत्रस्थो मारुतिः समुदैक्षत।
निष्पत्रशाखां विहगैः क्रियमाणामिवासकृत् ॥ ५.१५.६ ॥
அங்கு நின்ற மாருதி அதை ஒளிரும் நெருப்பு போல நோக்கினான்; இலையற்ற கிளைகளை பறவைகள் மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்குவது போல் (அது தோன்றியது).
5.15.7
विनिष्पतद्भिः शतशश्चित्रैः पुष्पावतंसकैः।
समूलपुष्परचितैरशोकैः शोकनाशनैः ॥ ५.१५.७ ॥
நூற்றுக்கணக்கான வியப்பூட்டும் மலர் அணிகலன்களைப் போல் முளைத்தெழுந்த, வேருடன் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, துயரை நீக்கும் அசோக மரங்கள்.
5.15.8
पुष्पभारातिभारैश्च स्पृशद्भिरिव मेदिनीम्।
कर्णिकारैः कुसुमितैः किंशुकैश्च सुपुष्पितैः ॥ ५.१५.८ ॥
மலர்ச்சுமையின் பெரும் பாரத்தால் பூமியைத் தொடுவது போல் குனிந்த, மலர்ந்த கர்ணிகார மரங்களும், நன்கு மலர்ந்த கிம்சுக மரங்களும்.
5.15.9
स देशः प्रभया तेषां प्रदीप्त इव सर्वतः।
पुंनागाः सप्तपर्णाश्च चम्पकोद्दालकास्तथा ॥ ५.१५.९ ॥
அந்த மரங்களின் ஒளியால் அவ்விடம் எங்கும் எரிவது போல் ஒளிர்ந்தது; புன்னாகம், சப்தபர்ணம், சம்பகம், உத்தாலகம் ஆகிய மரங்களும்.
5.15.10
विवृद्धमूला बहवः शोभन्ते स्म सुपुष्पिताः।
शातकुम्भनिभाः केचित् केचिदग्निशिखप्रभाः ॥ ५.१५.१० ॥
ஆழமாக வேர்விட்ட பல, நன்கு மலர்ந்த மரங்கள் பொலிந்தன; சிலவை பொன்போலவும், சிலவை நெருப்புச் சுடரின் ஒளியுடனும் இருந்தன.
5.15.11
नीलाञ्जननिभाः केचित् तत्राशोकाः सहस्रशः।
नन्दनं विबुधोद्यानं चित्रं चैत्ररथं यथा ॥ ५.१५.११ ॥
சிலவை நீல மையைப் போல் இருந்தன; அங்கே ஆயிரக்கணக்கான அசோக மரங்கள் இருந்தன, தேவர்களின் நந்தனம் அல்லது அற்புதமான சைத்ரரத வனம் போல்.
5.15.12
अतिवृत्तमिवाचिन्त्यं दिव्यं रम्यश्रियायुतम्।
द्वितीयमिव चाकाशं पुष्पज्योतिर्गणायुतम् ॥ ५.१५.१२ ॥
அது சிந்திக்கவியலாத, தெய்வீகமான, அழகிய பொலிவு கொண்டு, மலர்-ஒளித் திரள்களால் நிறைந்த இரண்டாம் வானம் போல் இருந்தது.
5.15.13
पुष्परत्नशतैश्चित्रं पञ्चमं सागरं यथा।
सर्वर्तुपुष्पैर्निचितं पादपैर्मधुगन्धिभिः ॥ ५.१५.१३ ॥
நூற்றுக்கணக்கான மலர் ரத்தினங்களால் அழகுற்றது, ஐந்தாவது கடல் போல; எல்லாப் பருவத்து மலர்களால் அடர்ந்து, இனிய மணம் வீசும் மரங்களால் நிறைந்தது.
5.15.14
नानानिनादैरुद्यानं रम्यं मृगगणद्विजैः।
अनेकगन्धप्रवहं पुण्यगन्धं मनोहरम् ॥ ५.१५.१४ ॥
பலவகை ஒலிகளால் ஒலித்து, மான் கூட்டங்களும் பறவைகளும் நிறைந்த அழகிய அந்தச் சோலை, பல மணங்களைச் சுமந்து, இனிய நறுமணம் கொண்டு, மனம் கவர்ந்தது.
5.15.15
शैलेन्द्रमिव गन्धाढ्यं द्वितीयं गन्धमादनम्।
अशोकवनिकायां तु तस्यां वानरपुंगवः ॥ ५.१५.१५ ॥
மலை அரசைப் போல நறுமணம் நிறைந்து, இரண்டாவது கந்தமாதனம் போலிருந்த அந்த அசோகவனத்தில், வானரத் தலைவன்...
5.15.16
स ददर्शाविदूरस्थं चैत्यप्रासादमूर्जितम्।
मध्ये स्तम्भसहस्रेण स्थितं कैलासपाण्डुरम् ॥ ५.१५.१६ ॥
அவன் அருகிலிருந்த உயர்ந்த, வலிமையான சைத்ய மாளிகையைக் கண்டான்; அது நடுவில் ஆயிரம் தூண்களின் மீது நின்று, கைலாயம் போல வெண்மையாக இருந்தது.
5.15.17
प्रवालकृतसोपानं तप्तकाञ्चनवेदिकम्।
मुष्णन्तमिव चक्षूंषि द्योतमानमिव श्रिया ॥ ५.१५.१७ ॥
பவளப் படிகளும், உருக்கிய பொன் மேடையும் கொண்டது; கண்களைப் பறிப்பது போலவும், பேரொளியுடன் ஒளிர்வது போலவும் இருந்தது.
5.15.18
निर्मलं प्रांशुभावत्वादुल्लिखन्तमिवाम्बरम्।
ततो मलिनसंवीतां राक्षसीभिः समावृताम् ॥ ५.१५.१८ ॥
தன் உயரத்தால் களங்கமற்று, வானத்தைத் தொடுவது போலிருந்தது. பின்னர் அழுக்கு ஆடை அணிந்த ராட்சசிகளால் சூழப்பட்ட (ஒருத்தியை) கண்டான்.
5.15.19
उपवासकृशां दीनां निःश्वसन्तीं पुनः पुनः।
ददर्श शुक्लपक्षादौ चन्द्ररेखामिवामलाम् ॥ ५.१५.१९ ॥
உபவாசத்தால் மெலிந்து, துயருற்று, மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்த அவளை அவன் கண்டான்; சுக்கில பக்ஷத்தின் தொடக்கத்தில் உள்ள களங்கமற்ற சந்திரரேகை போல்.
5.15.20
मन्दप्रख्यायमानेन रूपेण रुचिरप्रभाम्।
पिनद्धां धूमजालेन शिखामिव विभावसोः ॥ ५.१५.२० ॥
புகைவலையால் மூடப்பட்டு மங்கலாகத் தெரியும் வடிவொளி கொண்டவள்; நெருப்பின் சுடர்போல் அழகிய ஒளி கொண்டவள்.
5.15.21
पीतेनैकेन संवीतां क्लिष्टेनोत्तमवाससा।
सपङ्कामनलंकारां विपद्मामिव पद्मिनीम् ॥ ५.१५.२१ ॥
ஒரே ஒரு மஞ்சள் நிற, அழுக்கான உயர்ந்த ஆடை அணிந்தவள்; சேறுடையவள், அணியின்றி, தாமரைகள் அற்ற தாமரைக் குளம் போல்.
5.15.22
पीडितां दुःखसंतप्तां परिक्षीणां तपस्विनीम्।
ग्रहेणांगारकेणेव पीडितामिव रोहिणीम् ॥ ५.१५.२२ ॥
துயருற்று, துன்பத்தால் வெதும்பி, மிகவும் மெலிந்த தவக்கோலத்தவளாக; செவ்வாய்க் கோளால் துன்புறுத்தப்பட்ட ரோஹிணி போல்.
5.15.23
अश्रुपूर्णमुखीं दीनां कृशामनशनेन च।
शोकध्यानपरां दीनां नित्यं दुःखपरायणाम् ॥ ५.१५.२३ ॥
கண்ணீர் நிறைந்த முகமுடையவள், துயருற்றவள், உண்ணாநோன்பால் மெலிந்தவள்; துயர்ச் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவள், எப்போதும் துன்பத்திலேயே நிலைத்தவள்.
5.15.24
प्रियं जनमपश्यन्तीं पश्यन्तीं राक्षसीगणम्।
स्वगणेन मृगीं हीनां श्वगणेनावृतामिव ॥ ५.१५.२४ ॥
தன் அன்புக்குரியவரைக் காணாமல், ராக்ஷசிக் கூட்டத்தைக் கண்டவளாக; தன் மந்தையிலிருந்து பிரிந்த பெண் மான் நாய்க்கூட்டத்தால் சூழப்பட்டது போல்.
5.15.25
नीलनागाभया वेण्या जघनं गतयैकया।
नीलया नीरदापाये वनराज्या महीमिव ॥ ५.१५.२५ ॥
கரு நாகம் போன்ற ஒற்றை கருப்புச் சடை இடுப்பு வரை தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; மழைக்காலம் முடிந்த பின் கருமையான காட்டு வரிசை பூமியை மூடியிருப்பது போல.
5.15.26
सुखार्हां दुःखसंतप्तां व्यसनानामकोविदाम्।
तां विलोक्य विशालाक्षीमधिकं मलिनां कृशाम् ॥ ५.१५.२६ ॥
இன்பத்துக்குத் தகுதியானவளும், துன்பத்தால் வெந்தவளும், இடர்களை அறியாதவளுமான அந்த விசாலக் கண்ணியை அவர் பார்த்தார்; மிகவும் மாசடைந்தவளாக, மெலிந்தவளாக.
5.15.27
तर्कयामास सीतेति कारणैरुपपादिभिः।
ह्रियमाणा तदा तेन रक्षसा कामरूपिणा ॥ ५.१५.२७ ॥
அந்த நேரத்தில் விருப்பம்போல் உருமாறும் அரக்கனால் கவர்ந்து செல்லப்படுபவள் சீதை என்று பொருத்தமான காரணங்களால் அவர் ஊகித்தார்.
5.15.28
यथारूपा हि दृष्टा सा तथारूपेयमंगना।
पूर्णचन्द्राननां सुभ्रूं चारुवृत्तपयोधराम् ॥ ५.१५.२८ ॥
அவள் எத்தகைய உருவத்தில் காணப்பட்டாளோ, அந்த உருவமே இந்தப் பெண்ணுக்கும் உள்ளது—முழுநிலா முகம், அழகிய புருவம், அழகிய வட்டமான மார்பகங்கள்.
5.15.29
कुर्वतीं प्रभया देवीं सर्वा वितिमिरा दिशः।
तां नीलकण्ठीं बिम्बोष्ठीं सुमध्यां सुप्रतिष्ठिताम् ॥ ५.१५.२९ ॥
தன் ஒளியால் எல்லாத் திசைகளையும் இருளற்றவையாக்கும் அந்தத் தேவியை—நீலக் கழுத்தினள், கொவ்வைக்கனி இதழ்களினள், மெல்லிய இடையினள், உறுதியாக நிலைகொண்டவள்.
5.15.30
सीतां पद्मपलाशाक्षीं मन्मथस्य रतिं यथा।
इष्टां सर्वस्य जगतः पूर्णचन्द्रप्रभामिव ॥ ५.१५.३० ॥
சீதையை—தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடையவளை—மன்மதனின் ரதி போல, உலகனைத்துக்கும் விருப்பமானவளை, முழுநிலவின் ஒளி போன்றவளை.
5.15.31
भूमौ सुतनुमासीनां नियतामिव तापसीम्।
निःश्वासबहुलां भीरुं भुजगेन्द्रवधूमिव ॥ ५.१५.३१ ॥
நிலத்தில் அமர்ந்திருந்தாள் — மெல்லிய உடலுடையவள், தவம் செய்யும் துறவினி போல் அடக்கமானவள், பலமுறை பெருமூச்செறிந்தவள், அஞ்சியவள், பெரும் நாகராஜனின் மனைவி போல்.
5.15.32
शोकजालेन महता विततेन न राजतीम्।
संसक्तां धूमजालेन शिखामिव विभावसोः ॥ ५.१५.३२ ॥
பரந்த பெரும் சோகவலையால் சூழப்பட்டதால் அவள் ஒளிரவில்லை — நெருப்பின் சுடர் புகைவலையால் சூழப்பட்டது போல்.
5.15.33
तां स्मृतीमिव संदिग्धामृद्धिं निपतितामिव।
विहतामिव च श्रद्धामाशां प्रतिहतामिव ॥ ५.१५.३३ ॥
சந்தேகத்திற்கு உள்ளான நினைவு போலும், வீழ்ந்த செல்வம் போலும், அழிக்கப்பட்ட நம்பிக்கை போலும், தடுக்கப்பட்ட நம்பிக்கை போலும் அவள் இருந்தாள்.
5.15.34
सोपसर्गां यथा सिद्धिं बुद्धिं सकलुषामिव।
अभूतेनापवादेन कीर्तिं निपतितामिव ॥ ५.१५.३४ ॥
இடையூறுகள் சூழ்ந்த சித்தி போலும், கலங்கிய புத்தி போலும், பொய்யான அவதூறால் வீழ்ந்த புகழ் போலும் அவள் இருந்தாள்.
5.15.35
रामोपरोधव्यथितां रक्षोगणनिपीडिताम्।
अबलां मृगशावाक्षीं वीक्षमाणां ततस्ततः ॥ ५.१५.३५ ॥
ராமனின் துயரை எண்ணி வருந்தியவள், ராட்சசர் கூட்டத்தால் வாட்டப்பட்டவள், பலமற்ற பெண், மான்குட்டி போன்ற கண்களுடையவள் — இங்கும் அங்கும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
5.15.36
बाष्पाम्बुपरिपूर्णेन कृष्णवक्राक्षिपक्ष्मणा।
वदनेनाप्रसन्नेन निःश्वसन्तीं पुनः पुनः ॥ ५.१५.३६ ॥
கண்ணீர் நீரால் நிறைந்த, கருமையான சுருண்ட இமைகளுடைய, மகிழ்ச்சியற்ற முகத்துடன் அவள் மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்செறிந்தாள்.
5.15.37
मलपङ्कधरां दीनां मण्डनार्हाममण्डिताम्।
प्रभां नक्षत्रराजस्य कालमेघैरिवावृताम् ॥ ५.१५.३७ ॥
அவள் அழுக்கும் சேறும் படிந்தவளாய், துயருற்றவளாய், அணிகலன் அணியத் தகுந்தவளாய் இருந்தும் அணிகலனின்றி இருந்தாள்; நட்சத்திரராஜனின் (சந்திரனின்) ஒளி கரிய மேகங்களால் மறைக்கப்பட்டது போல் இருந்தாள்.
5.15.38
तस्य संदिदिहे बुद्धिस्तथा सीतां निरीक्ष्य च।
आम्नायानामयोगेन विद्यां प्रशिथिलामिव ॥ ५.१५.३८ ॥
சீதையைக் கண்டதும் அவனது அறிவு ஐயத்தில் ஆழ்ந்தது; பயிற்சியின்மையால் மறைகள் மறக்கப்பட்ட கல்வி தளர்ந்தது போல்.
5.15.39
दुःखेन बुबुधे सीतां हनुमाननलंकृताम्।
संस्कारेण यथा हीनां वाचमर्थान्तरं गताम् ॥ ५.१५.३९ ॥
துயருடன் ஹனுமான் சீதையை அடையாளம் கண்டான்; அணிகலன் அணிந்திருந்தும், செம்மை இழந்த சொல் வேறு பொருளை அடைந்தது போல் அவள் இருந்தாள்.
5.15.40
तां समीक्ष्य विशालाक्षीं राजपुत्रीमनिन्दिताम्।
तर्कयामास सीतेति कारणैरुपपादयन् ॥ ५.१५.४० ॥
அந்தப் பெரிய கண்களை உடைய, குற்றமற்ற இளவரசியைக் கண்டு, இவள் சீதை என்று காரணங்களால் உய்த்துணர்ந்தான்.
5.15.41
वैदेह्या यानि चांगेषु तदा रामोऽन्वकीर्तयत्।
तान्याभरणजालानि गात्रशोभीन्यलक्षयत् ॥ ५.१५.४१ ॥
வைதேகியின் அங்கங்களில் அணிந்திருந்த அணிகலன்களை ராமன் அப்போது விவரித்தானோ, அந்த அணிகலன் வரிசைகள் உடலை அழகுபடுத்துவதை அவன் கண்டான்.
5.15.42
सुकृतौ कर्णवेष्टौ च श्वदंष्ट्रौ च सुसंस्थितौ।
मणिविद्रुमचित्राणि हस्तेष्वाभरणानि च ॥ ५.१५.४२ ॥
நன்கு செய்யப்பட்ட இரு காதணிகள், நாய்ப்பல் போல் நன்கு அமைந்த அணிகள், கைகளில் மணியும் பவளமும் பதித்த பல வண்ண அணிகலன்கள்.
5.15.43
श्यामानि चिरयुक्तत्वात् तथा संस्थानवन्ति च।
तान्येवैतानि मन्येऽहं यानि रामोऽन्वकीर्तयत् ॥ ५.१५.४३ ॥
நீண்ட நாள் அணிந்ததால் இவை மங்கியுள்ளன; ஆயினும் அழகான வடிவமுடையவை. ராமர் விவரித்த அதே அணிகள் இவையே என்று நான் நினைக்கிறேன்.
5.15.44
तत्र यान्यवहीनानि तान्यहं नोपलक्षये।
यान्यस्या नावहीनानि तानीमानि न संशयः ॥ ५.१५.४४ ॥
இவற்றில் குறைவின்றி முழுமையாக உள்ளவற்றை நான் அடையாளம் காணவில்லை. அவளிடம் குறையின்றி இருந்தவை இவையல்ல என்பதில் ஐயமில்லை.
5.15.45
पीतं कनकपट्टाभं स्रस्तं तद्वसनं शुभम्।
उत्तरीयं नगासक्तं तदा दृष्टं प्लवंगमैः ॥ ५.१५.४५ ॥
பொன் பட்டைபோல் மின்னும் மஞ்சள் நிற அழகிய ஆடை நழுவியிருந்தது; மரத்தில் சிக்கியிருந்த மேலாடையை அப்போது குரங்குகள் கண்டன.
5.15.46
भूषणानि च मुख्यानि दृष्टानि धरणीतले।
अनयैवापविद्धानि स्वनवन्ति महान्ति च ॥ ५.१५.४६ ॥
நிலத்தில் முதன்மையான அணிகளும் காணப்பட்டன; அவளே அவற்றை எறிந்திருந்தாள்—ஒலிக்கும், பெரிய அணிகள்.
5.15.47
इदं चिरगृहीतत्वाद् वसनं क्लिष्टवत्तरम्।
तथाप्यनूनं तद्वर्णं तथा श्रीमद्यथेतरत् ॥ ५.१५.४७ ॥
நீண்ட நாள் அணிந்ததால் இந்த ஆடை மிகவும் கசங்கியுள்ளது; ஆயினும் அதன் நிறம் குறையவில்லை, மற்றதைப் போலவே அழகாக உள்ளது.
5.15.48
इयं कनकवर्णांगी रामस्य महिषी प्रिया।
प्रणष्टापि सती यस्य मनसो न प्रणश्यति ॥ ५.१५.४८ ॥
பொன்னிற அங்கங்களை உடைய இவள் ராமருக்கு அன்பான பட்டமகிஷி; இழக்கப்பட்டிருந்தாலும், கற்புடையவளாதலால் அவளது மனம் அவரை விட்டு என்றும் அழிவதில்லை.
5.15.49
इयं सा यत्कृते रामश्चतुर्भिरिह तप्यते।
कारुण्येनानृशंस्येन शोकेन मदनेन च ॥ ५.१५.४९ ॥
இவளுக்காக இங்கே ராமன் நான்கு காரணங்களால் வருந்துகிறார்: இரக்கத்தாலும், மென்மையாலும், துயரத்தாலும், காமத்தாலும்.
5.15.50
स्त्री प्रणष्टेति कारुण्यादाश्रितेत्यानृशंस्यतः।
पत्नी नष्टेति शोकेन प्रियेति मदनेन च ॥ ५.१५.५० ॥
'பெண் தொலைந்தாள்' என்ற இரக்கத்தாலும், 'சார்ந்தவள்' என்ற மென்மையாலும், 'மனைவி இழந்தாள்' என்ற துயரத்தாலும், 'அன்பானவள்' என்ற காமத்தாலும்.
5.15.51
अस्या देव्या यथारूपमंगप्रत्यंगसौष्ठवम्।
रामस्य च यथारूपं तस्येयमसितेक्षणा ॥ ५.१५.५१ ॥
இந்தத் தேவியின் அழகும், அவளுடைய அங்கங்களின் நேர்த்தியும் எப்படியோ, ராமனின் அழகும் அப்படியே; அவனுக்கு ஏற்றவள் இந்தக் கருங்கண்ணி.
5.15.52
अस्या देव्या मनस्तस्मिंस्तस्य चास्यां प्रतिष्ठितम्।
तेनेयं स च धर्मात्मा मुहूर्तमपि जीवति ॥ ५.१५.५२ ॥
அந்தத் தேவியின் மனம் அவனிடத்திலும், அவனுடைய மனம் இவளிடத்திலும் நிலைபெற்றுள்ளது; அதனால்தான் இவளும், அந்த தர்மாத்மாவும் ஒரு கணமேனும் உயிர்வாழ்கின்றனர்.
5.15.53
दुष्करं कृतवान् रामो हीनो यदनया प्रभुः।
धारयत्यात्मनो देहं न शोकेनावसीदति ॥ ५.१५.५३ ॥
இவள் இல்லாமலும் ராமன் ஒரு கடினமான செயலைச் செய்கிறான்: தன் உடலைத் தாங்கிக்கொண்டிருக்கிறான்; துயரத்தால் சோர்ந்து விழவில்லை.
5.15.54
एवं सीतां तथा दृष्ट्वा हृष्टः पवनसम्भवः।
जगाम मनसा रामं प्रशशंस च तं प्रभुम् ॥ ५.१५.५४ ॥
இவ்வாறு சீதையை அப்படிக் கண்டு, மகிழ்ந்த வாயுபுத்திரன் மனத்தால் ராமனிடம் சென்றான்; அந்தப் பிரபுவைப் புகழ்ந்தான்.