Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.19
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.19.1
तस्मिन्नेव ततः काले राजपुत्री त्वनिन्दिता।
रूपयौवनसम्पन्नं भूषणोत्तमभूषितम् ॥ ५.१९.१ ॥
Eben zu dieser Zeit war die makellose Prinzessin, mit Schönheit und Jugend begabt, mit den vortrefflichsten Schmuckstücken geschmückt.
5.19.2
ततो दृष्ट्वैव वैदेही रावणं राक्षसाधिपम्।
प्रावेपत वरारोहा प्रवाते कदली यथा ॥ ५.१९.२ ॥
Als sie Rāvaṇa, den Herrn der Rākṣasas, erblickte, zitterte Vaidehī wie ein Bananenbaum im Wind.
5.19.3
ऊरुभ्यामुदरं छाद्य बाहुभ्यां च पयोधरौ।
उपविष्टा विशालाक्षी रुदती वरवर्णिनी ॥ ५.१९.३ ॥
Sitzend, den Bauch mit den Schenkeln und die Brüste mit den Armen bedeckend, weinte die großäugige Schönfarbige.
5.19.4
दशग्रीवस्तु वैदेहीं रक्षितां राक्षसीगणैः।
ददर्श दीनां दुःखार्तां नावं सन्नामिवार्णवे ॥ ५.१९.४ ॥
Daśagrīva sah Vaidehī, von Scharen rākṣasa-Frauen bewacht, elend und von Kummer gequält, wie ein im Ozean versunkenes Boot.
5.19.5
असंवृतायामासीनां धरण्यां संशितव्रताम्।
छिन्नां प्रपतितां भूमौ शाखामिव वनस्पतेः ॥ ५.१९.५ ॥
Auf dem bloßen Boden sitzend, fest in ihrem Gelübde, glich sie einem vom Baum abgeschlagenen und zur Erde gefallenen Ast.
5.19.6
मलमण्डनदिग्धांगीं मण्डनार्हाममण्डनाम्।
मृणाली पङ्कदिग्धेव विभाति न विभाति च ॥ ५.१९.६ ॥
Mit Schmutz statt Schmuck an den Gliedern, des Schmuckes würdig und doch ungeschmückt, leuchtete sie bisweilen und bisweilen nicht, gleich einem mit Schlamm beschmierten Lotusstängel.
5.19.7
समीपं राजसिंहस्य रामस्य विदितात्मनः।
संकल्पहयसंयुक्तैर्यान्तीमिव मनोरथैः ॥ ५.१९.७ ॥
Als ginge sie, auf Wagen der Wünsche, bespannt mit Rossen des Entschlusses, nahe zu Rāma, dem Löwen unter den Königen, dem Selbsterkannten.
5.19.8
शुष्यन्तीं रुदतीमेकां ध्यानशोकपरायणाम्।
दुःखस्यान्तमपश्यन्तीं रामां राममनुव्रताम् ॥ ५.१९.८ ॥
Dahinschwindend, weinend, allein, in Meditation und Kummer versunken, kein Ende des Leids sehend — Sītā, Rāma treu ergeben.
5.19.9
चेष्टमानामथाविष्टां पन्नगेन्द्रवधूमिव।
धूप्यमानां ग्रहेणेव रोहिणीं धूमकेतुना ॥ ५.१९.९ ॥
Sich windend, als sei sie ergriffen, wie die Gattin des Schlangenkönigs oder Rohiṇī, von einem Kometen gequält.
5.19.10
वृत्तशीले कुले जातामाचारवति धार्मिके।
पुनः संस्कारमापन्नां जातामिव च दुष्कुले ॥ ५.१९.१० ॥
In einer Familie von gutem Wandel und Charakter geboren, rechtschaffen und tugendhaft, doch als wäre sie in einer niederen Familie geboren und erneut geläutert worden.
5.19.11
सन्नामिव महाकीर्तिं श्रद्धामिव विमानिताम्।
प्रज्ञामिव परिक्षीणामाशां प्रतिहतामिव ॥ ५.१९.११ ॥
Wie ein großer Ruhm, der verblasst ist, wie ein geschmähter Glaube, wie eine dahingeschwundene Weisheit, wie eine vereitelte Hoffnung.
5.19.12
आयतीमिव विध्वस्तामाज्ञां प्रतिहतामिव।
दीप्तामिव दिशं काले पूजामपहतामिव ॥ ५.१९.१२ ॥
Wie eine verwüstete Zukunft, wie ein gehemmter Befehl, wie eine zur rechten Zeit leuchtende Himmelsrichtung, wie eine entrissene Verehrung.
5.19.13
पौर्णमासीमिव निशां तमोग्रस्तेन्दुमण्डलाम्।
पद्मिनीमिव विध्वस्तां हतशूरां चमूमिव ॥ ५.१९.१३ ॥
Sie war wie die Vollmondnacht, deren Mondscheibe von Finsternis verschlungen ist, wie ein verwüsteter Lotusteich, wie ein Heer, dessen Helden erschlagen sind.
5.19.14
प्रभामिव तमोध्वस्तामुपक्षीणामिवापगाम्।
वेदीमिव परामृष्टां शान्तामग्निशिखामिव ॥ ५.१९.१४ ॥
Sie war wie ein Licht, von der Finsternis vernichtet, wie ein versiegter Fluss, wie ein durch Berührung entweihter Altar, wie eine erloschene Feuerflamme.
5.19.15
उत्कृष्टपर्णकमलां वित्रासितविहंगमाम्।
हस्तिहस्तपरामृष्टामाकुलामिव पद्मिनीम् ॥ ५.१९.१५ ॥
Sie war wie ein Lotusteich, dessen Blätter und Lotusblüten ausgerissen, dessen Vögel verschreckt, von einem Elefantenrüssel zertrampelt und aufgewühlt sind.
5.19.16
पतिशोकातुरां शुष्कां नदीं विस्रावितामिव।
परया मृजया हीनां कृष्णपक्षे निशामिव ॥ ५.१९.१६ ॥
Sie war wie ein ausgetrockneter, leergeflossener Fluss, von Kummer um ihren Gemahl verzehrt, und wie eine Nacht der dunklen Hälfte, beraubt höchster Zier.
5.19.17
सुकुमारीं सुजातांगीं रत्नगर्भगृहोचिताम्।
तप्यमानामिवोष्णेन मृणालीमचिरोद्धृताम् ॥ ५.१९.१७ ॥
Sie war zart, von schönen Gliedern, würdig einer edelsteingefüllten Kammer, wie ein Lotusstängel, von der Hitze versengt, eben ausgerissen.
5.19.18
गृहीतामालितां स्तम्भे यूथपेन विनाकृताम्।
निःश्वसन्तीं सुदुःखार्तां गजराजवधूमिव ॥ ५.१९.१८ ॥
Sie war wie die Gemahlin eines Elefantenkönigs, ergriffen und an eine Säule gebunden, vom Herdenführer getrennt, seufzend, tief betrübt.
5.19.19
एकया दीर्घया वेण्या शोभमानामयत्नतः।
नीलया नीरदापाये वनराज्या महीमिव ॥ ५.१९.१९ ॥
Ohne Mühe erstrahlte sie mit einem einzigen langen Zopf, wie die Erde mit ihren dunkelblauen Waldreihen, wenn die Regenwolken vergangen sind.
5.19.20
उपवासेन शोकेन ध्यानेन च भयेन च।
परिक्षीणां कृशां दीनामल्पाहारां तपोधनाम् ॥ ५.१९.२० ॥
Ausgezehrt, mager und elend durch Fasten, Kummer, Meditation und Furcht, wenig essend, deren Reichtum die Askese war.
5.19.21
आयाचमानां दुःखार्तां प्राञ्जलिं देवतामिव।
भावेन रघुमुख्यस्य दशग्रीवपराभवम् ॥ ५.१९.२१ ॥
Von Kummer gequält, flehend wie eine Göttin mit gefalteten Händen, in Gedanken an den Vornehmsten der Raghu versunken, die Niederlage des Zehnhalsigen ersehnend.
5.19.22
समीक्षमाणां रुदतीमनिन्दितां
सुपक्ष्मताम्रायतशुक्ललोचनाम्।
अनुव्रतां राममतीव मैथिलीं
प्रलोभयामास वधाय रावणः ॥ ५.१९.२२ ॥
Umherblickend und weinend, makellos, mit feingewimperten, langen, rot-weißen Augen, ganz Rāma ergeben, wurde die Maithilī von Rāvaṇa verlockt, zu seiner eigenen Vernichtung.