Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.24.1
ततः सीतां समस्तास्ता राक्षस्यो विकृताननाः।
परुषं परुषानर्हामूचुस्तद्वाक्यमप्रियम् ॥ ५.२४.१ ॥
Da sprachen alle jene rākṣasī mit verzerrten Gesichtern zu Sītā, die harter Worte nicht würdig war, jene unangenehmen, harten Worte.
5.24.2
किं त्वमन्तःपुरे सीते सर्वभूतमनोरमे।
महार्हशयनोपेते न वासमनुमन्यसे ॥ ५.२४.२ ॥
O Sītā, Entzücken aller Wesen, warum willst du nicht im Frauengemach wohnen, das mit kostbaren Lagern ausgestattet ist?
5.24.3
मानुषी मानुषस्यैव भार्यात्वं बहु मन्यसे।
प्रत्याहर मनो रामान्नैवं जातु भविष्यति ॥ ५.२४.३ ॥
Du bist eine menschliche Frau und hältst es hoch, die Gattin eines Menschen zu sein. Wende dein Herz von Rāma ab; das wird niemals geschehen.
5.24.4
त्रैलोक्यवसुभोक्तारं रावणं राक्षसेश्वरम्।
भर्तारमुपसंगम्य विहरस्व यथासुखम् ॥ ५.२४.४ ॥
Tritt zu Rāvaṇa, dem Genießer der Schätze der drei Welten, dem Herrn der rākṣasa, als deinem Gemahl, und genieße nach Belieben.
5.24.5
मानुषी मानुषं तं तु राममिच्छसि शोभने।
राज्याद् भ्रष्टमसिद्धार्थं विक्लवन्तमनिन्दिते ॥ ५.२४.५ ॥
O Strahlende, Makellose! Du, eine menschliche Frau, begehrst jenen menschlichen Rāma, vom Königreich gestürzt, ohne Erfolg in seinen Plänen und verwirrt.
5.24.6
राक्षसीनां वचः श्रुत्वा सीता पद्मनिभेक्षणा।
नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यामिदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.२४.६ ॥
Als Sītā, lotusäugig, die Worte der rākṣasī vernommen hatte, sprach sie mit tränenerfüllten Augen diese Worte.
5.24.7
यदिदं लोकविद्विष्टमुदाहरत संगताः।
नैतन्मनसि वाक्यं मे किल्बिषं प्रतितिष्ठति ॥ ५.२४.७ ॥
Ihr versammelten Frauen, das Wort, das ihr gesprochen habt, von der Welt verachtet, dieses sündhafte Wort haftet nicht in meinem Geist.
5.24.8
न मानुषी राक्षसस्य भार्या भवितुमर्हति।
कामं खादत मां सर्वा न करिष्यामि वो वचः ॥ ५.२४.८ ॥
Eine menschliche Frau ist nicht würdig, die Gattin eines Rākṣasa zu werden. Esst mich, ihr alle, wie ihr wollt; ich werde euer Wort nicht erfüllen.
5.24.9
दीनो वा राज्यहीनो वा यो मे भर्ता स मे गुरुः।
तं नित्यमनुरक्तास्मि यथा सूर्यं सुवर्चला ॥ ५.२४.९ ॥
Ob er arm oder seines Reiches beraubt ist, er, der mein Gatte ist, ist mein Lehrer. Ich bin ihm stets ergeben, wie Suvarcalā der Sonne.
5.24.10
यथा शची महाभागा शक्रं समुपतिष्ठति।
अरुन्धती वसिष्ठं च रोहिणी शशिनं यथा ॥ ५.२४.१० ॥
Wie die hochgesegnete Śacī Indra dient, Arundhatī Vasiṣṭha, und Rohiṇī den Mond,
5.24.11
लोपामुद्रा यथागस्त्यं सुकन्या च्यवनं यथा।
सावित्री सत्यवन्तं च कपिलं श्रीमती यथा ॥ ५.२४.११ ॥
Wie Lopāmudrā Agastya dient, Sukanyā Cyavana, Sāvitrī Satyavān, und die glanzvolle Śrīmatī Kapila,
5.24.12
सौदासं मदयन्तीव केशिनी सगरं यथा।
नैषधं दमयन्तीव भैमी पतिमनुव्रता ॥ ५.२४.१२ ॥
Wie Madayantī Saudāsa, Keśinī Sagara, und Bhaimī (Damayantī), ihrem Gatten treu ergeben, Naiṣadha (Nala) dient,
5.24.13
तथाहमिक्ष्वाकुवरं रामं पतिमनुव्रता।
सीताया वचनं श्रुत्वा राक्षस्यः क्रोधमूर्च्छिताः।
भर्त्सयन्ति स्म परुषैर्वाक्यै रावणचोदिताः ॥ ५.२४.१३ ॥
So sprach Sītā, ihrem Gemahl Rāma, dem Besten der Ikṣvāku, ergeben. Als die Rākṣasīs ihre Worte hörten, von Rāvaṇa angetrieben und vor Zorn betäubt, begannen sie, sie mit harten Worten zu bedrohen.
5.24.14
अवलीनः स निर्वाक्यो हनुमान् शिंशपाद्रुमे।
सीतां संतर्जयन्तीस्ता राक्षसीरशृणोत् कपिः ॥ ५.२४.१४ ॥
Verborgen im Śiṃśapā-Baum und schweigend hörte Hanumān jene Rākṣasīs, die Sītā bedrohten.
5.24.15
तामभिक्रम्य संरब्धा वेपमानां समन्ततः।
भृशं संलिलिहुर्दीप्तान् प्रलम्बान् दशनच्छदान् ॥ ५.२४.१५ ॥
Zornentbrannt umringten die Rākṣasīs die zitternde Sītā von allen Seiten und leckten sich immer wieder über ihre langen, glänzenden Lippen.
5.24.16
ऊचुश्च परमक्रुद्धाः प्रगृह्याशु परश्वधान्।
नेयमर्हति भर्तारं रावणं राक्षसाधिपम् ॥ ५.२४.१६ ॥
Hochgradig erzürnt ergriffen sie rasch ihre Äxte und sprachen: „Sie verdient es nicht, Rāvaṇa, den Herrn der Rākṣasas, zum Gemahl zu haben.“
5.24.17
सा भर्त्स्यमाना भीमाभी राक्षसीभिर्वरांगना।
सा बाष्पमपमार्जन्ती शिंशपां तामुपागमत् ॥ ५.२४.१७ ॥
Von den furchterregend aussehenden Rākṣasīs bedroht, ging jene schöngliederige Sītā, ihre Tränen abwischend, zu jenem Śiṃśapā-Baum.
5.24.18
ततस्तां शिंशपां सीता राक्षसीभिः समावृता।
अभिगम्य विशालाक्षी तस्थौ शोकपरिप्लुता ॥ ५.२४.१८ ॥
Da erreichte die großäugige Sītā, von den Rākṣasīs umringt, jenen Śiṃśapā-Baum und stand dort, von Kummer überwältigt.
5.24.19
तां कृशां दीनवदनां मलिनाम्बरवासिनीम्।
भर्त्सयाञ्चक्रिरे भीमा राक्षस्यस्ताः समन्ततः ॥ ५.२४.१९ ॥
Von allen Seiten begannen die furchtbaren Rākṣasīs, die abgemagerte Sītā mit traurigem Antlitz in schmutzigen Gewändern zu schelten und zu bedrohen.
5.24.20
ततस्तु विनता नाम राक्षसी भीमदर्शना।
अब्रवीत् कुपिताकारा कराला निर्णतोदरी ॥ ५.२४.२० ॥
Da sprach die Rākṣasī namens Vinatā, von schrecklichem Anblick, zornigem Äußeren, furchterregend, mit eingefallenem Bauch.
5.24.21
सीते पर्याप्तमेतावद् भर्तुः स्नेहः प्रदर्शितः।
सर्वत्रातिकृतं भद्रे व्यसनायोपकल्पते ॥ ५.२४.२१ ॥
Sītā, deine Zuneigung zu deinem Gemahl hast du nun genug gezeigt. Gute Frau, Übermaß in allem führt nur ins Verderben.
5.24.22
परितुष्टास्मि भद्रं ते मानुषस्ते कृतो विधिः।
ममापि तु वचः पथ्यं ब्रुवन्त्याः कुरु मैथिलि ॥ ५.२४.२२ ॥
Ich bin zufrieden, möge dir Glück beschieden sein. Du hast die menschliche Pflicht erfüllt. Nun, Maithilī, höre auch meine heilsamen Worte.
5.24.23
रावणं भज भर्तारं भर्तारं सर्वरक्षसाम्।
विक्रान्तमापतन्तं च सुरेशमिव वासवम् ॥ ५.२४.२३ ॥
Nimm Rāvaṇa zum Gemahl, den Herrn aller Rākṣasas. Er ist mächtig und naht wie Vāsava, der Herr der Götter.
5.24.24
दक्षिणं त्यागशीलं च सर्वस्य प्रियवादिनम्।
मानुषं कृपणं रामं त्यक्त्वा रावणमाश्रय ॥ ५.२४.२४ ॥
Rāma ist ein Mensch, geschickt, freigebig, zu allen liebenswürdig, doch er ist erbärmlich. Verlasse den menschlichen Rāma und suche Zuflucht bei Rāvaṇa.
5.24.25
दिव्यांगरागा वैदेहि दिव्याभरणभूषिता।
अद्यप्रभृति लोकानां सर्वेषामीश्वरी भव ॥ ५.२४.२५ ॥
O Vaidehī, mit göttlichen Salben gesalbt und mit göttlichem Schmuck geschmückt, werde von diesem Tag an die Herrin aller Welten.
5.24.26
अग्नेः स्वाहा यथा देवी शची वेन्द्रस्य शोभने।
किं ते रामेण वैदेहि कृपणेन गतायुषा ॥ ५.२४.२६ ॥
Wie die Göttin Svāhā, Agnis Gemahlin, und wie Śacī, Indras Gemahlin, o Strahlende — was hast du mit Rāma zu schaffen, dem Erbärmlichen, dessen Leben vergangen ist, o Vaidehī?
5.24.27
एतदुक्तं च मे वाक्यं यदि त्वं न करिष्यसि।
अस्मिन् मुहूर्ते सर्वास्त्वां भक्षयिष्यामहे वयम् ॥ ५.२४.२७ ॥
Und wenn du nicht tust, was ich gesagt habe, werden wir dich in diesem Augenblick alle verschlingen.
5.24.28
अन्या तु विकटा नाम लम्बमानपयोधरा।
अब्रवीत् कुपिता सीतां मुष्टिमुद्यम्य तर्जती ॥ ५.२४.२८ ॥
Eine andere aber, namens Vikaṭā, mit herabhängenden Brüsten, zornig, die Faust erhebend und drohend, sprach zu Sītā.
5.24.29
बहून्यप्रतिरूपाणि वचनानि सुदुर्मते।
अनुक्रोशान्मृदुत्वाच्च सोढानि तव मैथिलि ॥ ५.२४.२९ ॥
O du Verirrte, o Maithilī, wir haben deine vielen unpassenden Worte aus Mitleid und Sanftmut ertragen.
5.24.30
न च नः कुरुषे वाक्यं हितं कालपुरस्कृतम्।
आनीतासि समुद्रस्य पारमन्यैर्दुरासदम् ॥ ५.२४.३० ॥
Und du befolgst unsere Worte nicht, die heilsam und dem Augenblick angemessen sind. Du wurdest über das Meer gebracht, an einen Ort, den andere nur schwer erreichen können.
5.24.31
रावणान्तःपुरे घोरे प्रविष्टा चासि मैथिलि।
रावणस्य गृहे रुद्धा अस्माभिस्त्वभिरक्षिता ॥ ५.२४.३१ ॥
O Maithilī, du bist in den schrecklichen inneren Palast Rāvaṇas eingetreten und im Haus Rāvaṇas gefangen; dennoch haben wir dich beschützt.
5.24.32
न त्वां शक्तः परित्रातुमपि साक्षात् पुरंदरः।
कुरुष्व हितवादिन्या वचनं मम मैथिलि ॥ ५.२४.३२ ॥
Nicht einmal Puraṃdara (Indra) selbst vermag dich zu retten. O Maithilī, folge meinem Wort, das dir zum Heil spricht.
5.24.33
अलमश्रुनिपातेन त्यज शोकमनर्थकम्।
भज प्रीतिं प्रहर्षं च त्यजन्ती नित्यदैन्यताम् ॥ ५.२४.३३ ॥
Genug der Tränen; lass ab von diesem nutzlosen Kummer. Gib deine ständige Verzagtheit auf und nimm Zuneigung und Freude an.
5.24.34
सीते राक्षसराजेन परिक्रीड यथासुखम्।
जानीमहे यथा भीरु स्त्रीणां यौवनमध्रुवम् ॥ ५.२४.३४ ॥
O Sītā, vergnüge dich mit dem König der Rākṣasas, wie es dir beliebt. O Scheue, wir wissen, dass die Jugend der Frauen vergänglich ist.
5.24.35
यावन्न ते व्यतिक्रामेत् तावत् सुखमवाप्नुहि।
उद्यानानि च रम्याणि पर्वतोपवनानि च ॥ ५.२४.३५ ॥
Erlange Freude, solange deine Jugend nicht vergangen ist; genieße die herrlichen Gärten und die Berghaine.
5.24.36
सह राक्षसराजेन चर त्वं मदिरेक्षणे।
स्त्रीसहस्राणि ते देवि वशे स्थास्यन्ति सुन्दरि ॥ ५.२४.३६ ॥
Wandle gemeinsam mit dem König der Rākṣasas, o Weinäugige. O Göttin, o Schöne, Tausende von Frauen werden unter deiner Herrschaft stehen.
5.24.37
रावणं भज भर्तारं भर्तारं सर्वरक्षसाम्।
उत्पाट्य वा ते हृदयं भक्षयिष्यामि मैथिलि ॥ ५.२४.३७ ॥
Nimm Rāvaṇa, den Herrn aller Rākṣasas, zum Gemahl. Sonst, o Maithilī, werde ich dir das Herz herausreißen und es verschlingen.
5.24.38
यदि मे व्याहृतं वाक्यं न यथावत् करिष्यसि।
ततश्चण्डोदरी नाम राक्षसी क्रूरदर्शना ॥ ५.२४.३८ ॥
Wenn du nicht so handelst, wie ich es gesagt habe, dann sprach die Rākṣasī namens Caṇḍodarī von grausamem Aussehen:
5.24.39
भ्रामयन्ती महच्छूलमिदं वचनमब्रवीत्।
इमां हरिणशावाक्षीं त्रासोत्कम्पपयोधराम् ॥ ५.२४.३९ ॥
Einen großen Speer schwingend, sprach sie diese Worte über diese Frau mit Rehkitzaugen, deren Brüste vor Furcht zittern.
5.24.40
रावणेन हृतां दृष्ट्वा दौर्हृदो मे महानयम्।
यकृत्प्लीहं महत् क्रोडं हृदयं च सबन्धनम् ॥ ५.२४.४० ॥
Als ich sie sah, die von Rāvaṇa entführt wurde, erwachte in mir ein großes Verlangen: ihre Leber, Milz, ihre große Brust und ihr Herz samt den Sehnen.
5.24.41
गात्राण्यपि तथा शीर्षं खादेयमिति मे मतिः।
ततस्तु प्रघसा नाम राक्षसी वाक्यमब्रवीत् ॥ ५.२४.४१ ॥
Auch ihre Glieder und ihren Kopf möchte ich verspeisen, das ist mein Vorhaben. Dann sprach die Rākṣasī namens Praghasā diese Worte.
5.24.42
कण्ठमस्या नृशंसायाः पीडयामः किमास्यते।
निवेद्यतां ततो राज्ञे मानुषी सा मृतेति ह ॥ ५.२४.४२ ॥
Warum drücken wir nicht den Hals dieser Grausamen zu? Warum sitzen wir untätig da? Dann melde dem König, dass die menschliche Frau tot ist.
5.24.43
नात्र कश्चन संदेहः खादतेति स वक्ष्यति।
ततस्त्वजामुखी नाम राक्षसी वाक्यमब्रवीत् ॥ ५.२४.४३ ॥
Daran besteht kein Zweifel: Er wird sagen, dass sie gefressen wurde. Da sprach die Rākṣasī namens Ajāmukhī diese Worte.
5.24.44
विशस्येमां ततः सर्वान् समान् कुरुत पिण्डकान्।
विभजाम ततः सर्वा विवादो मे न रोचते ॥ ५.२४.४४ ॥
Zerteile sie und mache gleiche Stücke für uns alle; dann lasst uns sie teilen. Streit gefällt mir nicht.
5.24.45
पेयमानीयतां क्षिप्रं माल्यं च विविधं बहु।
ततः शूर्पणखा नाम राक्षसी वाक्यमब्रवीत् ॥ ५.२४.४५ ॥
Lasst schnell Getränke bringen und viele verschiedene Girlanden. Da sprach die Rākṣasī namens Śūrpaṇakhā diese Worte.
5.24.46
अजामुख्या यदुक्तं वै तदेव मम रोचते।
सुरा चानीयतां क्षिप्रं सर्वशोकविनाशिनी ॥ ५.२४.४६ ॥
Was Ajāmukhī gesagt hat, gefällt mir genau. Lasst auch rasch surā bringen, die alle Trauer vernichtet.
5.24.47
मानुषं मांसमास्वाद्य नृत्यामोऽथ निकुम्भिलाम्।
एवं निर्भर्त्स्यमाना सा सीता सुरसुतोपमा।
राक्षसीभिर्विरूपाभिर्धैर्यमुत्सृज्य रोदिति ॥ ५.२४.४७ ॥
»Nachdem wir Menschenfleisch gekostet haben, wollen wir dann in Nikumbhilā tanzen.« So bedroht, verlor Sītā, gleich einer Göttertochter, ihren Mut unter den abscheulichen Rākṣasīs und weinte.