வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 5.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.3.1
स लम्बशिखरे लम्बे लम्बतोयदसंनिभे।
सत्त्वमास्थाय मेधावी हनुमान् मारुतात्मजः ॥ ५.३.१ ॥
நீண்ட உச்சியுடைய, நீண்டு தொங்கும் மேகம் போன்ற அந்த மலையில் நின்று, துணிவைப் பற்றிக்கொண்ட அறிவுள்ள மாருதியின் மகன் ஹனுமான் (அடுத்த செயலுக்குத் தயாரானான்).
5.3.2
निशि लंकां महासत्त्वो विवेश कपिकुञ्जरः।
रम्यकाननतोयाढ्यां पुरीं रावणपालिताम् ॥ ५.३.२ ॥
பெரும் துணிவுள்ள கபிகுஞ்சரன் (ஹனுமான்) இரவில், ராவணனால் காக்கப்பட்ட, அழகிய சோலைகளும் நீர்நிலைகளும் நிறைந்த லங்கை நகரில் நுழைந்தான்.
5.3.3
शारदाम्बुधरप्रख्यैर्भवनैरुपशोभिताम्।
सागरोपमनिर्घोषां सागरानिलसेविताम् ॥ ५.३.३ ॥
சரத் கால மேகங்கள் போன்ற மாளிகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், கடலின் ஆரவாரம் போன்ற ஒலியுடையதும், கடற்காற்றால் வருடப்பட்டதுமான (லங்கை நகரம்).
5.3.4
सुपुष्टबलसम्पुष्टां यथैव विटपावतीम्।
चारुतोरणनिर्यूहां पाण्डुरद्वारतोरणाम् ॥ ५.३.४ ॥
தன் படையின் வலிமையால் நன்கு வளர்ந்து, கிளைகளுடைய மரம் போல, அழகிய தோரணங்களும் நீட்சிகளும் கொண்ட, வெண்மையான வாயில்களும் தோரணங்களும் உடைய (லங்கை நகரம்).
5.3.5
भुजगाचरितां गुप्तां शुभां भोगवतीमिव।
तां सविद्युद्घनाकीर्णां ज्योतिर्गणनिषेविताम् ॥ ५.३.५ ॥
பாம்புகள் உலவும், பாதுகாக்கப்பட்ட, சுபமான, போகவதி நகரம் போன்ற அந்த (லங்கை), மின்னலும் மேகமும் சூழ்ந்து, ஒளிக்கூட்டங்களால் சேவிக்கப்பட்டது.
5.3.6
चण्डमारुतनिर्ह्रादां यथा चाप्यमरावतीम्।
शातकुम्भेन महता प्राकारेणाभिसंवृताम् ॥ ५.३.६ ॥
கடும் காற்றின் ஆரவாரம் கொண்டதும், அமராவதி போன்றதுமான (லங்கை), பெரிய பொன்மயமான மதிற்சுவரால் சூழப்பட்டிருந்தது.
5.3.7
किङ्किणीजालघोषाभिः पताकाभिरलंकृताम्।
आसाद्य सहसा हृष्टः प्राकारमभिपेदिवान् ॥ ५.३.७ ॥
மணிவலைகளின் ஒலியுடனும் கொடிகளுடனும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்நகரை அடைந்த அனுமான் மகிழ்ச்சியுடன் திடீரென்று மதிற்சுவரை நோக்கிச் சென்றார்.
5.3.8
विस्मयाविष्टहृदयः पुरीमालोक्य सर्वतः।
जाम्बूनदमयैर्द्वारैर्वैदूर्यकृतवेदिकैः ॥ ५.३.८ ॥
வியப்பில் நிறைந்த மனத்துடன் அனுமான் நகரைச் சுற்றிலும் நோக்கினார்; அதன் வாயில்கள் பொன்னாலும் மேடைகள் வைடூரியத்தாலும் செய்யப்பட்டிருந்தன.
5.3.9
वज्रस्फटिकमुक्ताभिर्मणिकुट्टिमभूषितैः।
तप्तहाटकनिर्यूहै राजतामलपाण्डुरैः ॥ ५.३.९ ॥
வைரம், பளிங்கு, முத்து ஆகியவற்றுடன், இரத்தினத் தரைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, உருக்கிய பொன் வடிகால்களுடன், வெள்ளிபோல் தூய்மையும் வெண்மையும் கொண்டு (விளங்கிய).
5.3.10
वैदूर्यकृतसोपानैः स्फाटिकान्तरपांसुभिः।
चारुसंजवनोपेतैः खमिवोत्पतितैः शुभैः ॥ ५.३.१० ॥
வைடூரியத்தால் செய்யப்பட்ட படிக்கட்டுகளும், பளிங்குத் தூளால் நிரப்பப்பட்டவையும், அழகிய தாங்குகளுடன் கூடியவையும், வானில் எழுந்தவை போன்று சிறந்தவையுமான (மாளிகைகளுடன்).
5.3.11
क्रौञ्चबर्हिणसंघुष्टै राजहंसनिषेवितैः।
तूर्याभरणनिर्घोषैः सर्वतः परिनादिताम् ॥ ५.३.११ ॥
கொக்குகளும் மயில்களும் ஒலிக்கப்பட்டவையும், அரச அன்னங்களால் சேவிக்கப்பட்டவையும், இசைக்கருவிகளின் ஒலியாலும் ஆபரணங்களின் ஒலியாலும் எங்கும் முழங்கப்பட்ட (நகரம்).
5.3.12
वस्वोकसारप्रतिमां समीक्ष्य नगरीं ततः।
खमिवोत्पतितां लंकां जहर्ष हनुमान् कपिः ॥ ५.३.१२ ॥
வசுக்களின் உறைவிடம் போன்ற அந்நகரைக் கண்டு, வானில் எழுந்ததுபோன்ற லங்கையைப் பார்த்து, குரங்கான அனுமான் மகிழ்ந்தார்.
5.3.13
तां समीक्ष्य पुरीं लंकां राक्षसाधिपतेः शुभाम्।
अनुत्तमामृद्धिमतीं चिन्तयामास वीर्यवान् ॥ ५.३.१३ ॥
அரக்கர் தலைவனின் அந்த சுபமான, ஒப்பற்ற, செழுமையான லங்கா நகரத்தைக் கண்ட வீரியவான் சிந்தித்தான்.
5.3.14
नेयमन्येन नगरी शक्या धर्षयितुं बलात्।
रक्षिता रावणबलैरुद्यतायुधपाणिभिः ॥ ५.३.१४ ॥
இந்த நகரத்தை வேறொருவர் பலத்தால் தாக்குவது இயலாது; ஆயுதங்களை ஓங்கிய கையுடன் ராவணனின் படைகள் இதைக் காக்கின்றன.
5.3.15
कुमुदाङ्गदयोर्वापि सुषेणस्य महाकपेः।
प्रसिद्धेयं भवेद् भूमिर्मैन्दद्विविदयोरपि ॥ ५.३.१५ ॥
இந்த இடம் குமுதன், அங்கதன், அல்லது மகாகபி சுஷேணன், மைந்தன், துவிவிதன் ஆகியோருக்கும் எளிதில் அடையக்கூடியதாக இருக்கலாம்.
5.3.16
विवस्वतस्तनूजस्य हरेश्च कुशपर्वणः।
ऋक्षस्य कपिमुख्यस्य मम चैव गतिर्भवेत् ॥ ५.३.१६ ॥
விவஸ்வானின் மகன் (சுக்ரீவன்), ஹரியின் (இந்திரனின்) மகன் (வாலி), குசபர்வன் என்ற கரடி, கபிகளின் தலைவனான நான் ஆகியோரும் இங்கு செல்ல முடியும்.
5.3.17
समीक्ष्य च महाबाहो राघवस्य पराक्रमम्।
लक्ष्मणस्य च विक्रान्तमभवत् प्रीतिमान् कपिः ॥ ५.३.१७ ॥
ராகவனின் (ராமனின்) பராக்கிரமத்தையும், லக்ஷ்மணனின் வீரத்தையும் எண்ணிப் பார்த்து, ஓ மகாபாகு, அந்த குரங்கு மகிழ்ச்சியடைந்தது.
5.3.18
तां रत्नवसनोपेतां गोष्ठागारावतंसिकाम्।
यन्त्रागारस्तनीमृद्धां प्रमदामिव भूषिताम् ॥ ५.३.१८ ॥
அவள் (லங்கா) ரத்தின ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள்; கோசாலைகளும் கிடங்குகளும் அவளுக்குச் சூடிய மகுடம் போல இருந்தன; ஆயுதக் கிடங்குகள் அவளது மார்பகங்கள் போலத் தோன்றின; அவள் செழுமையாக, ஆபரணம் பூண்ட பெண் போல இருந்தாள்.
5.3.19
तां नष्टतिमिरां दीपैर्भास्वरैश्च महाग्रहैः।
नगरीं राक्षसेन्द्रस्य स ददर्श महाकपिः ॥ ५.३.१९ ॥
இருள் நீங்கிய அந்த நகரத்தை, ஒளிரும் விளக்குகளாலும் பெரிய கோள்களாலும், அரக்கர் தலைவனின் அந்த நகரத்தை அந்த மகாகபி கண்டான்.
5.3.20
अथ सा हरिशार्दूलं प्रविशन्तं महाकपिम्।
नगरी स्वेन रूपेण ददर्श पवनात्मजम् ॥ ५.३.२० ॥
பின்னர் அந்த நகரம், தன் சொந்த உருவில், நகரத்திற்குள் நுழையும் அந்த வானர வீரனும் பெரிய கபியுமான வாயுபுத்திரனைக் கண்டது.
5.3.21
सा तं हरिवरं दृष्ट्वा लंका रावणपालिता।
स्वयमेवोत्थिता तत्र विकृताननदर्शना ॥ ५.३.२१ ॥
ராவணனால் காக்கப்பட்ட அந்த லங்கை, அந்த வானரச் சிறந்தவனைக் கண்டதும், தானாகவே அங்கு எழுந்து நின்றது; அதன் முகம் விகாரமாகத் தெரிந்தது.
5.3.22
पुरस्तात् तस्य वीरस्य वायुसूनोरतिष्ठत।
मुञ्चमाना महानादमब्रवीत् पवनात्मजम् ॥ ५.३.२२ ॥
அந்த வீர வாயுபுத்திரனுக்கு முன் அது நின்று, பெரும் முழக்கமிட்டு வாயுபுத்திரனிடம் பேசியது.
5.3.23
कस्त्वं केन च कार्येण इह प्राप्तो वनालय।
कथयस्वेह यत् तत्त्वं यावत् प्राणा धरन्ति ते ॥ ५.३.२३ ॥
காட்டில் வாழ்பவனே, நீ யார்? எதற்காக இங்கு வந்தாய்? உன் உயிர் இருக்கும் வரை உண்மையை இங்கே சொல்.
5.3.24
न शक्यं खल्वियं लंका प्रवेष्टुं वानर त्वया।
रक्षिता रावणबलैरभिगुप्ता समन्ततः ॥ ५.३.२४ ॥
வானரனே, இந்த லங்கைக்குள் நீ நுழைவது உண்மையில் இயலாது; அது எல்லாப் பக்கங்களிலும் ராவணனின் படைகளால் நன்கு காக்கப்படுகிறது.
5.3.25
अथ तामब्रवीद् वीरो हनुमानग्रतः स्थिताम्।
कथयिष्यामि तत् तत्त्वं यन्मां त्वं परिपृच्छसे ॥ ५.३.२५ ॥
அப்போது வீரனான ஹனுமான் முன்னால் நின்றிருந்த அவளிடம் கூறினான்: "நீ என்னிடம் கேட்கும் அந்த உண்மையைச் சொல்வேன்."
5.3.26
का त्वं विरूपनयना पुरद्वारेऽवतिष्ठसे।
किमर्थं चापि मां क्रोधान्निर्भर्त्सयसि दारुणे ॥ ५.३.२६ ॥
"கொடிய கண்களையுடையவளே! நீ யார், நகர வாயிலில் நிற்கிறாய்? ஏன் கோபத்தோடு என்னை அச்சுறுத்துகிறாய், கொடியவளே?"
5.3.27
हनुमद्वचनं श्रुत्वा लंका सा कामरूपिणी।
उवाच वचनं क्रुद्धा परुषं पवनात्मजम् ॥ ५.३.२७ ॥
ஹனுமானின் சொற்களைக் கேட்ட அந்த லங்கை, விருப்பம்போல் உருவம் மாற்றும் வல்லமை கொண்டவள், கோபமுற்று வாயுபுத்திரனிடம் கடுஞ்சொற்களைக் கூறினாள்.
5.3.28
अहं राक्षसराजस्य रावणस्य महात्मनः।
आज्ञाप्रतीक्षा दुर्धर्षा रक्षामि नगरीमिमाम् ॥ ५.३.२८ ॥
நான் மகாத்மாவான ராக்ஷசராஜன் ராவணனின் ஆணைக்காகக் காத்திருக்கும், வெல்ல முடியாதவள். இந்நகரத்தைக் காக்கிறேன்.
5.3.29
न शक्यं मामवज्ञाय प्रवेष्टुं नगरीमिमाम्।
अद्य प्राणैः परित्यक्तः स्वप्स्यसे निहतो मया ॥ ५.३.२९ ॥
என்னை அலட்சியப்படுத்தி இந்நகருக்குள் நுழைவது சாத்தியமில்லை. இன்று உயிரிழந்து, என்னால் கொல்லப்பட்டு நீ உறங்குவாய்.
5.3.30
अहं हि नगरी लंका स्वयमेव प्लवङ्गम।
सर्वतः परिरक्षामि अतस्ते कथितं मया ॥ ५.३.३० ॥
குரங்கே! நானே லங்கை நகரம். நான் எல்லாப் பக்கங்களிலும் இதைக் காக்கிறேன்; ஆகவே இதை உனக்குச் சொன்னேன்.
5.3.31
लंकाया वचनं श्रुत्वा हनुमान् मारुतात्मजः।
यत्नवान् स हरिश्रेष्ठः स्थितः शैल इवापरः ॥ ५.३.३१ ॥
இலங்கையின் சொற்களைக் கேட்ட மாருதியின் மகன் அனுமன், விழிப்புடைய அந்தச் சிறந்த குரங்கு, மற்றொரு மலையைப் போல் நின்றான்.
5.3.32
स तां स्त्रीरूपविकृतां दृष्ट्वा वानरपुङ्गवः।
आबभाषेऽथ मेधावी सत्त्ववान् प्लवगर्षभः ॥ ५.३.३२ ॥
பெண் வடிவம் கொண்ட அவளைக் கண்ட அந்த வானரச் சிறந்தவன், அறிவும் உறுதியும் உடைய அந்தக் குரங்குத் தலைவன் பிறகு பேசினான்.
5.3.33
द्रक्ष्यामि नगरीं लंकां साट्टप्राकारतोरणाम्।
इत्यर्थमिह सम्प्राप्तः परं कौतूहलं हि मे ॥ ५.३.३३ ॥
கோபுரங்களும் மதில்களும் வாயில்களும் கொண்ட இலங்கை நகரைக் காண்பேன் என்ற நோக்கத்திலேயே நான் இங்கு வந்தேன்; எனக்குப் பெரும் ஆர்வம் உள்ளது.
5.3.34
वनान्युपवनानीह लंकायाः काननानि च।
सर्वतो गृहमुख्यानि द्रष्टुमागमनं हि मे ॥ ५.३.३४ ॥
இங்குள்ள இலங்கையின் காடுகள், சோலைகள், பூங்காக்கள், எல்லாப் பக்கங்களிலும் உள்ள முதன்மையான மாளிகைகள் ஆகியவற்றைக் காணவே என் வருகை.
5.3.35
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा लंका सा कामरूपिणी।
भूय एव पुनर्वाक्यं बभाषे परुषाक्षरम् ॥ ५.३.३५ ॥
அவனுடைய அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட, விருப்பப்படி உருவம் எடுக்கும் அந்த இலங்கை மீண்டும் கடுமையான சொற்களில் பேசினாள்.
5.3.36
मामनिर्जित्य दुर्बुद्धे राक्षसेश्वरपालिताम्।
न शक्यं ह्यद्य ते द्रष्टुं पुरीयं वानराधम ॥ ५.३.३६ ॥
தீய அறிவுடையவனே, கீழான குரங்கே! அரக்கர் தலைவனால் காக்கப்படும் இந்த நகரை என்னை வெல்லாமல் இன்று நீ காண்பது இயலாது.
5.3.37
ततः स हरिशार्दूलस्तामुवाच निशाचरीम्।
दृष्ट्वा पुरीमिमां भद्रे पुनर्यास्ये यथागतम् ॥ ५.३.३७ ॥
அப்போது அந்த வானரச் சிங்கம் அந்த இரவுஞ்சரியை நோக்கிக் கூறினான்: ஓ நல்லவளே, இந்நகரத்தைக் கண்ட பின் நான் வந்த வழியே திரும்பிச் செல்வேன்.
5.3.38
ततः कृत्वा महानादं सा वै लंका भयंकरम्।
तलेन वानरश्रेष्ठं ताडयामास वेगिता ॥ ५.३.३८ ॥
அப்போது பயங்கரமான பெரிய கூச்சலிட்டு, அந்த லங்கை விரைந்து வானரச் சிறந்தவனை உள்ளங்கையால் அடித்தாள்.
5.3.39
ततः स हरिशार्दूलो लंकया ताडितो भृशम्।
ननाद सुमहानादं वीर्यवान् मारुतात्मजः ॥ ५.३.३९ ॥
அப்போது லங்கையின் அடியால் மிகவும் தாக்கப்பட்ட அந்த வானரச் சிங்கம், வலிமைமிக்க மாருதியின் மகன், மிகப் பெரிய கர்ஜனை செய்தான்.
5.3.40
ततः संवर्तयामास वामहस्तस्य सोऽङ्गुलीः।
मुष्टिनाभिजघानैनां हनुमान् क्रोधर्मूच्छितः ॥ ५.३.४० ॥
பின்னர் அந்த அனுமான் இடக் கையின் விரல்களை மடக்கிக் கைமுட்டியாக்கி, கோபத்தால் மயங்கி அவளைக் குத்தினான்.
5.3.41
स्त्री चेति मन्यमानेन नातिक्रोधः स्वयं कृतः।
सा तु तेन प्रहारेण विह्वलाङ्गी निशाचरी।
पपात सहसा भूमौ विकृताननदर्शना ॥ ५.३.४१ ॥
"இவள் ஒரு பெண்" என்று எண்ணியதால் அவன் தானே மிகுந்த கோபம் காட்டவில்லை. ஆனால் அந்தத் தாக்குதலால் உடல் தடுமாறிய அந்த இரவுஞ்சரி திடீரென நிலத்தில் விழுந்தாள்; அவள் முகம் விகாரமாகத் தோன்றியது.
5.3.42
ततस्तु हनुमान् वीरस्तां दृष्ट्वा विनिपातिताम्।
कृपां चकार तेजस्वी मन्यमानः स्त्रियं च ताम् ॥ ५.३.४२ ॥
அப்போது வீரனான அனுமான் அவள் விழுந்து கிடப்பதைக் கண்டு, அவளைப் பெண் என்று கருதி, ஒளிவீசும் அவன் அவள்மீது கருணை காட்டினான்.
5.3.43
ततो वै भृशमुद्विग्ना लंका सा गद्गदाक्षरम्।
उवाचागर्वितं वाक्यं हनुमन्तं प्लवङ्गमम् ॥ ५.३.४३ ॥
அப்போது மிகவும் கலங்கிய லங்கை தழுதழுத்த குரலில், பெருமையற்ற சொற்களை, தாவிச் செல்லும் குரங்கான அனுமனிடம் கூறினாள்.
5.3.44
प्रसीद सुमहाबाहो त्रायस्व हरिसत्तम।
समये सौम्य तिष्ठन्ति सत्त्ववन्तो महाबलाः ॥ ५.३.४४ ॥
பெரும் தோளுடையவனே, அருள்புரிவாய்; குரங்குகளில் சிறந்தவனே, காப்பாற்று. அன்பனே, நற்குணமுடைய பெரும் வலிமையாளர்கள் தங்கள் சத்தியத்தில் நிலைத்திருப்பர்.
5.3.45
अहं तु नगरी लंका स्वयमेव प्लवङ्गम।
निर्जिताहं त्वया वीर विक्रमेण महाबल ॥ ५.३.४५ ॥
நானே லங்கை நகரம். தாவுபவனே, வீரனே, பெரும் வலிமையுடையவனே, உன் பராக்கிரமத்தால் நான் வெல்லப்பட்டேன்.
5.3.46
इदं च तथ्यं शृणु मे ब्रुवन्त्या वै हरीश्वर।
स्वयं स्वयम्भुवा दत्तं वरदानं यथा मम ॥ ५.३.४६ ॥
வானரத் தலைவனே, நான் சொல்லும் இந்த உண்மையைக் கேள். சுயம்பு பிரம்மா எனக்குத் தானே அளித்த வரம் இதுவே.
5.3.47
यदा त्वां वानरः कश्चिद् विक्रमाद् वशमानयेत्।
तदा त्वया हि विज्ञेयं रक्षसां भयमागतम् ॥ ५.३.४७ ॥
ஒரு குரங்கு உன்னை வீரத்தால் வசப்படுத்தும் போது, ராட்சசர்களுக்கு ஆபத்து வந்துவிட்டது என்று நீ அறிய வேண்டும்.
5.3.48
स हि मे समयः सौम्य प्राप्तोऽद्य तव दर्शनात्।
स्वयम्भूविहितः सत्यो न तस्यास्ति व्यतिक्रमः ॥ ५.३.४८ ॥
அன்பனே, அந்த என் குறித்த காலம் இன்று உன்னைக் கண்டதால் வந்தது. சுயம்பு நியமித்த அது உண்மை; அதை மீறுதல் இல்லை.
5.3.49
सीतानिमित्तं राज्ञस्तु रावणस्य दुरात्मनः।
रक्षसां चैव सर्वेषां विनाशः समुपागतः ॥ ५.३.४९ ॥
சீதையின் காரணமாக தீய ஆன்மா கொண்ட அரசன் ராவணனுக்கும் அனைத்து ராட்சசர்களுக்கும் அழிவு வந்து சேர்ந்துள்ளது.
5.3.50
तत् प्रविश्य हरिश्रेष्ठ पुरीं रावणपालिताम्।
विधत्स्व सर्वकार्याणि यानि यानीह वाञ्छसि ॥ ५.३.५० ॥
ஆகையால், வானரர்களில் சிறந்தவனே, ராவணனால் காக்கப்படும் இந்நகரில் நுழைந்து, இங்கு நீ விரும்பும் அனைத்துச் செயல்களையும் செய்வாயாக.
5.3.51
प्रविश्य शापोपहतां हरीश्वर
पुरीं शुभां राक्षसमुख्यपालिताम्।
यदृच्छया त्वं जनकात्मजां सतीं
विमार्ग सर्वत्र गतो यथासुखम् ॥ ५.३.५१ ॥
வானரத் தலைவனே, சாபத்தால் வருந்தும், சிறந்த ராட்சசர்களால் காக்கப்படும் இந்த அழகிய நகரில் நுழைந்து, உன் விருப்பம்போல் எங்கும் சென்று கற்புடைய ஜனகன் மகளைத் தேடு.