Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.32.1
ततः शाखान्तरे लीनं दृष्ट्वा चलितमानसा।
वेष्टितार्जुनवस्त्रं तं विद्युत्संघातपिंगलम् ॥ ५.३२.१ ॥
Als sie ihn zwischen den Zweigen verborgen sah, wurde ihr Sinn unruhig; sie betrachtete ihn, in weißes Tuch gehüllt, gelbbraun wie ein Bündel Blitze.
5.32.2
सा ददर्श कपिं तत्र प्रश्रितं प्रियवादिनम्।
फुल्लाशोकोत्कराभासं तप्तचामीकरेक्षणम् ॥ ५.३२.२ ॥
Dort sah sie den Affen, demütig sitzend, freundlich sprechend, einem Haufen blühender Aśoka-Blüten gleich, mit Augen wie erhitztes Gold.
5.32.3
साथ दृष्ट्वा हरिश्रेष्ठं विनीतवदवस्थितम्।
मैथिली चिन्तयामास विस्मयं परमं गता ॥ ५.३२.३ ॥
Als sie den Besten der Affen demütig stehen sah, dachte Maithilī nach und geriet in großes Staunen.
5.32.4
अहो भीममिदं सत्त्वं वानरस्य दुरासदम्।
दुर्निरीक्ष्यमिदं मत्वा पुनरेव मुमोह सा ॥ ५.३२.४ ॥
Ach! Die Gestalt dieses Affen ist furchtbar und unnahbar, schwer sogar anzusehen. So denkend fiel sie erneut in Ohnmacht.
5.32.5
विललाप भृशं सीता करुणं भयमोहिता।
राम रामेति दुःखार्ता लक्ष्मणेति च भामिनी ॥ ५.३२.५ ॥
Von Furcht verwirrt und von Kummer gequält, klagte die strahlende Sītā herzbewegend und rief: »Rāma, Rāma!« und »Lakṣmaṇa!«.
5.32.6
रुरोद सहसा सीता मन्दमन्दस्वरा सती।
साथ दृष्ट्वा हरिवरं विनीतवदुपागतम्।
मैथिली चिन्तयामास स्वप्नोऽयमिति भामिनी ॥ ५.३२.६ ॥
Die tugendhafte Sītā weinte plötzlich mit leiser, schwacher Stimme. Als sie den Besten der Affen demütig herantreten sah, dachte Maithilī: »Ist dies ein Traum?« So überlegte die strahlende Frau.
5.32.7
सा वीक्षमाणा पृथुभुग्नवक्त्रं
शाखामृगेन्द्रस्य यथोक्तकारम्।
ददर्श पिंगप्रवरं महार्हं
वातात्मजं बुद्धिमतां वरिष्ठम् ॥ ५.३२.७ ॥
Sie betrachtete ihn, den Breitgesichtigen mit gebeugtem Antlitz, den Diener des Affenfürsten, der Befehlen gehorchte; sie sah den Sohn des Windes, rötlich-gelb, kostbar, den Vornehmsten unter den Weisen.
5.32.8
सा तं समीक्ष्यैव भृशं विपन्ना
गतासुकल्पेव बभूव सीता।
चिरेण संज्ञां प्रतिलभ्य चैवं
विचिन्तयामास विशालनेत्रा ॥ ५.३२.८ ॥
Als sie ihn sah, war sie tief erschüttert und wurde wie eine, deren Atem entflohen ist; nach langer Zeit kam sie wieder zu sich und, mit weit geöffneten Augen, überlegte sie so.
5.32.9
स्वप्नो मयायं विकृतोऽद्य दृष्टः
शाखामृगः शास्त्रगणैर्निषिद्धः।
स्वस्त्यस्तु रामाय सलक्ष्मणाय
तथा पितुर्मे जनकस्य राज्ञः ॥ ५.३२.९ ॥
Heute sah ich diesen Traum: einen missgestalteten Affen, den die Schriften verbieten. Möge es Rāma und Lakṣmaṇa wohlergehen, und ebenso meinem Vater, König Janaka.
5.32.10
स्वप्नो हि नायं नहि मेऽस्ति निद्रा
शोकेन दुःखेन च पीडितायाः।
सुखं हि मे नास्ति यतो विहीना
तेनेन्दुपूर्णप्रतिमाननेन ॥ ५.३२.१० ॥
Dies ist kein Traum, und ich habe auch nicht geschlafen. Von Kummer und Leid gequält, habe ich kein Glück, denn ich bin getrennt von dem mit dem Antlitz gleich dem Vollmond.
5.32.11
रामेति रामेति सदैव बुद्ध्या
विचिन्त्य वाचा ब्रुवती तमेव।
तस्यानुरूपं च कथां तदर्था-
मेवं प्रपश्यामि तथा शृणोमि ॥ ५.३२.११ ॥
Stets denke ich in meinem Geist an ihn, rufe mit der Stimme 'Rāma, Rāma' und erzähle die ihm würdige, nur ihn betreffende Geschichte; so sehe ich ihn und so höre ich ihn.
5.32.12
अहं हि तस्याद्य मनोभवेन
सम्पीडिता तद्गतसर्वभावा।
विचिन्तयन्ती सततं तमेव
तथैव पश्यामि तथा शृणोमि ॥ ५.३२.१२ ॥
Heute bin ich seinetwegen von Manobhava (dem Liebesgott) gequält; alle meine Gefühle sind auf ihn gerichtet. Stets nur an ihn denkend, sehe ich ihn so und höre ich ihn so.
5.32.13
मनोरथः स्यादिति चिन्तयामि
तथापि बुद्ध्यापि वितर्कयामि।
किं कारणं तस्य हि नास्ति रूपं
सुव्यक्तरूपश्च वदत्ययं माम् ॥ ५.३२.१३ ॥
Ich denke, es mag nur ein Trugbild meines Verlangens sein; dennoch erwäge ich es mit meinem Verstand. Er hat keine Gestalt, warum spricht dieser, der deutlich gestaltet ist, zu mir?
5.32.14
नमोऽस्तु वाचस्पतये सवज्रिणे
स्वयम्भुवे चैव हुताशनाय।
अनेन चोक्तं यदिदं ममाग्रतो
वनौकसा तच्च तथास्तु नान्यथा ॥ ५.३२.१४ ॥
Verehrung sei Bṛhaspati, dem Herrn der Rede; Verehrung sei Indra, dem Donnerkeilträger, dem selbstgeborenen Brahmā und auch Agni. Mögen sich die Worte dieses Waldbewohners, die er vor mir gesprochen hat, genau so erfüllen und nicht anders.