Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.34
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.34.1
तस्यास्तद् वचनं श्रुत्वा हनूमान् हरिपुंगवः।
दुःखाद् दुःखाभिभूतायाः सान्त्वमुत्तरमब्रवीत् ॥ ५.३४.१ ॥
Als er ihre Worte hörte, sprach Hanumān, der beste der Affen, ihr, die von Kummer überwältigt war, tröstende Worte zur Antwort.
5.34.2
अहं रामस्य संदेशाद् देवि दूतस्तवागतः।
वैदेहि कुशली रामः स त्वां कौशलमब्रवीत् ॥ ५.३४.२ ॥
Ich bin zu dir gekommen, o Göttin, als Bote Rāmas mit seiner Botschaft. O Vaidehī, Rāma ist wohlauf, und er hat nach deinem Wohlergehen gefragt.
5.34.3
यो ब्राह्ममस्त्रं वेदांश्च वेद वेदविदां वरः।
स त्वां दाशरथी रामो देवि कौशलमब्रवीत् ॥ ५.३४.३ ॥
Rāma, der Sohn Daśarathas, der die göttliche Waffe und die Veden kennt, der Beste unter den Kennern der Veden, er, o Göttin, hat nach deinem Wohlergehen gefragt.
5.34.4
लक्ष्मणश्च महातेजा भर्तुस्तेऽनुचरः प्रियः।
कृतवाञ्छोकसंतप्तः शिरसा तेऽभिवादनम् ॥ ५.३४.४ ॥
Lakṣmaṇa, von großer Strahlkraft, der liebe Gefährte deines Gatten, von Kummer erfasst, hat das Haupt geneigt und dir seinen Gruß dargebracht.
5.34.5
सा तयोः कुशलं देवी निशम्य नरसिंहयोः।
प्रतिसंहृष्टसर्वांगी हनूमन्तमथाब्रवीत् ॥ ५.३४.५ ॥
Als die Göttin das Wohlergehen jener beiden Löwen unter den Menschen vernommen hatte, da erbebte ihr ganzer Leib vor Freude, und sie sprach zu Hanumān.
5.34.6
कल्याणी बत गाथेयं लौकिकी प्रतिभाति मा।
एति जीवन्तमानन्दो नरं वर्षशतादपि ॥ ५.३४.६ ॥
Wie verheißungsvoll ist doch dieses Wort! Doch es scheint mir ein gewöhnliches Sprichwort der Welt: Auch einem lebenden Menschen kommt die Freude nach hundert Jahren.
5.34.7
तयोः समागमे तस्मिन् प्रीतिरुत्पादिताद्भुता।
परस्परेण चालापं विश्वस्तौ तौ प्रचक्रतुः ॥ ५.३४.७ ॥
In diesem Zusammentreffen der beiden entstand eine wunderbare Zuneigung, und vertrauensvoll begannen sie miteinander zu sprechen.
5.34.8
तस्यास्तद् वचनं श्रुत्वा हनूमान् मारुतात्मजः।
सीतायाः शोकतप्तायाः समीपमुपचक्रमे ॥ ५.३४.८ ॥
Als er ihre Worte hörte, begann Hanumān, der Sohn des Windes, sich der von Kummer gequälten Sītā zu nähern.
5.34.9
यथा यथा समीपं स हनूमानुपसर्पति।
तथा तथा रावणं सा तं सीता परिशङ्कते ॥ ५.३४.९ ॥
Je näher Hanumān kam, desto mehr argwöhnte Sītā, dass er Rāvaṇa sei.
5.34.10
अहो धिग् धिक्कृतमिदं कथितं हि यदस्य मे।
रूपान्तरमुपागम्य स एवायं हि रावणः ॥ ५.३४.१० ॥
Weh, welch Schmach! Was er mir eben gesagt hat, ist wahrlich verachtenswert. Das ist eben jener Rāvaṇa, der in anderer Gestalt gekommen ist.
5.34.11
तामशोकस्य शाखां तु विमुक्त्वा शोककर्शिता।
तस्यामेवानवद्याङ्गी धरण्यां समुपाविशत् ॥ ५.३४.११ ॥
Den Ast des Aśoka-Baumes loslassend, setzte sich Sītā, makellosen Leibes und vom Kummer gezeichnet, direkt darunter auf die Erde.
5.34.12
अवन्दत महाबाहुस्ततस्तां जनकात्मजाम्।
सा चैनं भयसंत्रस्ता भूयो नैनमुदैक्षत ॥ ५.३४.१२ ॥
Da verneigte sich der Mächtigarmige vor Janakas Tochter; doch Sītā, vor Furcht zitternd, blickte ihn nicht wieder an.
5.34.13
तं दृष्ट्वा वन्दमानं च सीता शशिनिभानना।
अब्रवीद् दीर्घमुच्छ्वस्य वानरं मधुरस्वरा ॥ ५.३४.१३ ॥
Als sie ihn sich verneigen sah, seufzte Sītā, mondgesichtig und süßstimmig, lange auf und sprach zu dem Affen.
5.34.14
मायां प्रविष्टो मायावी यदि त्वं रावणः स्वयम्।
उत्पादयसि मे भूयः संतापं तन्न शोभनम् ॥ ५.३४.१४ ॥
Wenn du selbst Rāvaṇa bist, der Zauberer, der in die Täuschung eingetreten ist, dann ziemt es sich nicht, dass du mich erneut quälst.
5.34.15
स्वं परित्यज्य रूपं यः परिव्राजकरूपवान्।
जनस्थाने मया दृष्टस्त्वं स एव हि रावणः ॥ ५.३४.१५ ॥
Du bist eben jener Rāvaṇa, den ich in Janasthāna sah, der seine eigene Gestalt ablegte und die Erscheinung eines wandernden Asketen annahm.
5.34.16
उपवासकृशां दीनां कामरूप निशाचर।
संतापयसि मां भूयः संतापं तन्न शोभनम् ॥ ५.३४.१६ ॥
O Nachtwandler, der jede Gestalt annimmt, du quälst mich erneut, mich vom Fasten ausgezehrte und Elende. Das ziemt sich nicht.
5.34.17
अथवा नैतदेवं हि यन्मया परिशङ्कितम्।
मनसो हि मम प्रीतिरुत्पन्ना तव दर्शनात् ॥ ५.३४.१७ ॥
Oder vielleicht ist es nicht so, wie ich vermutet habe. Mein Herz ist beim Anblick dir voller Freude geworden.
5.34.18
यदि रामस्य दूतस्त्वमागतो भद्रमस्तु ते।
पृच्छामि त्वां हरिश्रेष्ठ प्रिया रामकथा हि मे ॥ ५.३४.१८ ॥
Wenn du als Bote Rāmas gekommen bist, möge dir Glück beschieden sein. O Bester der Affen, ich frage dich: Die Geschichte Rāmas ist mir teuer.
5.34.19
गुणान् रामस्य कथय प्रियस्य मम वानर।
चित्तं हरसि मे सौम्य नदीकूलं यथा रयः ॥ ५.३४.१९ ॥
O Affe, erzähle mir von den Vorzügen Rāmas, meines Geliebten. O Sanfter, du reißt mein Herz fort, wie die Strömung eines Flusses das Ufer fortreißt.
5.34.20
अहो स्वप्नस्य सुखता याहमेव चिराहृता।
प्रेषितं नाम पश्यामि राघवेण वनौकसम् ॥ ५.३४.२० ॥
Ah, wie angenehm dieser Traum ist, in dem ich, die ich so lange entführt wurde, hier bin! Ich sehe, dass Rāghava einen Waldbewohner gesandt hat.
5.34.21
स्वप्नेऽपि यद्यहं वीरं राघवं सहलक्ष्मणम्।
पश्येयं नावसीदेयं स्वप्नोऽपि मम मत्सरी ॥ ५.३४.२१ ॥
Könnte ich wenigstens im Traum den heldenhaften Rāghava mit Lakṣmaṇa sehen, ich würde nicht in Kummer versinken. Doch selbst dieser Traum neidet mir etwas.
5.34.22
नाहं स्वप्नमिमं मन्ये स्वप्ने दृष्ट्वा हि वानरम्।
न शक्योऽभ्युदयः प्राप्तुं प्राप्तश्चाभ्युदयो मम ॥ ५.३४.२२ ॥
Ich halte dies nicht für einen Traum, denn im Traum kann man keinen Affen sehen. Wohlergehen zu erlangen ist nicht leicht, doch mir ist Wohlergehen zuteil geworden.
5.34.23
किं नु स्याच्चित्तमोहोऽयं भवेद् वातगतिस्त्वियम्।
उन्मादजो विकारो वा स्यादयं मृगतृष्णिका ॥ ५.३४.२३ ॥
Ist dies eine Täuschung des Geistes, oder eine Störung wie die Bewegung des Windes? Oder eine aus dem Wahnsinn geborene Verwirrung? Ist dies eine Fata Morgana?
5.34.24
अथवा नायमुन्मादो मोहोऽप्युन्मादलक्षणः।
सम्बुध्ये चाहमात्मानमिमं चापि वनौकसम् ॥ ५.३४.२४ ॥
Oder dies ist keine Verrücktheit, auch keine Täuschung mit den Zeichen des Wahnsinns. Ich bin mir selbst und diesem Waldbewohner klar bewusst.
5.34.25
इत्येवं बहुधा सीता सम्प्रधार्य बलाबलम्।
रक्षसां कामरूपत्वान्मेने तं राक्षसाधिपम् ॥ ५.३४.२५ ॥
So erwog Sītā auf vielerlei Weise Stärke und Schwäche, und da die Rākṣasas jede Gestalt annehmen können, hielt sie ihn für den Herrn der Rākṣasas.
5.34.26
एतां बुद्धिं तदा कृत्वा सीता सा तनुमध्यमा।
न प्रतिव्याजहाराथ वानरं जनकात्मजा ॥ ५.३४.२६ ॥
Nachdem sie diesen Entschluss gefasst hatte, antwortete Sītā, Janakas Tochter mit der schlanken Taille, dem Affen nicht.
5.34.27
सीताया निश्चितं बुद्ध्वा हनूमान् मारुतात्मजः।
श्रोत्रानुकूलैर्वचनैस्तदा तां सम्प्रहर्षयन् ॥ ५.३४.२७ ॥
Hanumān, der Sohn des Windgottes, erkannte Sītās Entschluss und erfreute sie darauf mit Worten, die dem Ohr wohlgefällig waren.
5.34.28
आदित्य इव तेजस्वी लोककान्तः शशी यथा।
राजा सर्वस्य लोकस्य देवो वैश्रवणो यथा ॥ ५.३४.२८ ॥
Strahlend wie die Sonne, geliebt von der Welt wie der Mond, und wie der Gott Vaiśravaṇa, König aller Welten.
5.34.29
विक्रमेणोपपन्नश्च यथा विष्णुर्महायशाः।
सत्यवादी मधुरवाग् देवो वाचस्पतिर्यथा ॥ ५.३४.२९ ॥
Mit Tapferkeit begabt wie Viṣṇu von großem Ruhm, wahrhaftig und süß im Wort wie der Gott Vācaspati.
5.34.30
रूपवान् सुभगः श्रीमान् कंदर्प इव मूर्तिमान्।
स्थानक्रोधे प्रहर्ता च श्रेष्ठो लोके महारथः ॥ ५.३४.३० ॥
Schön, glücklich und glanzvoll, wie der verkörperte Kāmadeva; ein Kämpfer, der im rechten Augenblick im Zorn zuschlägt, der beste große Wagenkämpfer der Welt.
5.34.31
बाहुच्छायामवष्टब्धो यस्य लोको महात्मनः।
अपक्रम्याश्रमपदान्मृगरूपेण राघवम् ॥ ५.३४.३१ ॥
In Gestalt eines Hirsches entführte er Rāghava aus der Einsiedelei, in dessen Armschatten die ganze Welt geborgen ist.
5.34.32
शून्ये येनापनीतासि तस्य द्रक्ष्यसि तत्फलम्।
अचिराद् रावणं संख्ये यो वधिष्यति वीर्यवान् ॥ ५.३४.३२ ॥
Bald wirst du die Folgen für den sehen, der dich aus der leeren Stätte entführte: Der Tapfere wird Rāvaṇa im Kampf erschlagen.
5.34.33
क्रोधप्रमुक्तैरिषुभिर्ज्वलद्भिरिव पावकैः।
तेनाहं प्रेषितो दूतस्त्वत्सकाशमिहागतः ॥ ५.३४.३३ ॥
Von ihm, dessen im Zorn abgeschossene Pfeile wie Feuer brennen, als Bote gesandt, bin ich hierher zu dir gekommen.
5.34.34
त्वद्वियोगेन दुःखार्तः स त्वां कौशलमब्रवीत्।
लक्ष्मणश्च महातेजाः सुमित्रानन्दवर्धनः ॥ ५.३४.३४ ॥
Von Kummer über deine Trennung gequält, erkundigte er sich nach deinem Wohlergehen; und der strahlende Lakṣmaṇa, der Sumitrās Freude mehrt, fragte ebenfalls nach deinem Wohl.
5.34.35
अभिवाद्य महाबाहुः स त्वां कौशलमब्रवीत्।
रामस्य च सखा देवि सुग्रीवो नाम वानरः ॥ ५.३४.३५ ॥
Der Starkarmige grüßte dich ehrerbietig und erkundigte sich nach deinem Wohlergehen. O Göttin, auch Sugrīva, der Affe und Freund Rāmas, fragte nach deinem Wohl.
5.34.36
राजा वानरमुख्यानां स त्वां कौशलमब्रवीत्।
नित्यं स्मरति ते रामः ससुग्रीवः सलक्ष्मणः ॥ ५.३४.३६ ॥
Auch der König der Affenfürsten erkundigte sich nach deinem Wohl. Rāma, zusammen mit Sugrīva und Lakṣmaṇa, gedenkt dein stets.
5.34.37
दिष्ट्या जीवसि वैदेहि राक्षसीवशमागता।
नचिराद् द्रक्ष्यसे रामं लक्ष्मणं च महारथम् ॥ ५.३४.३७ ॥
Glücklicherweise lebst du noch, o Vaidehī, obwohl du in die Gewalt der Rākṣasīs geraten bist. Bald wirst du Rāma und Lakṣmaṇa sehen, die großen Wagenkämpfer.
5.34.38
मध्ये वानरकोटीनां सुग्रीवं चामितौजसम्।
अहं सुग्रीवसचिवो हनूमान् नाम वानरः ॥ ५.३४.३८ ॥
Unter zehn Millionen Affen bin ich Hanumān, ein Affe, der Minister Sugrīvas, des Mächtigen ohne Maß.
5.34.39
प्रविष्टो नगरीं लङ्कां लङ्घयित्वा महोदधिम्।
कृत्वा मूर्ध्नि पदन्यासं रावणस्य दुरात्मनः ॥ ५.३४.३९ ॥
Nachdem ich den großen Ozean überquert hatte, betrat ich die Stadt Laṅkā und setzte meinen Fuß auf das Haupt des bösen Rāvaṇa.
5.34.40
त्वां द्रष्टुमुपयातोऽहं समाश्रित्य पराक्रमम्।
नाहमस्मि तथा देवि यथा मामवगच्छसि।
विशङ्का त्यज्यतामेषा श्रद्धत्स्व वदतो मम ॥ ५.३४.४० ॥
O Göttin, ich bin gekommen, dich zu sehen, mich auf meine Tapferkeit verlassend. Ich bin nicht so, wie du mich einschätzt. Lege diesen Zweifel ab, glaube meinen Worten.