வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 5.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.40.1
श्रुत्वा तु वचनं तस्य वायुसूनोर्महात्मनः।
उवाचात्महितं वाक्यं सीता सुरसुतोपमा ॥ ५.४०.१ ॥
வாயுவின் மகனான அந்த மகாத்மாவின் சொல்லைக் கேட்டு, தேவகன்னியைப் போன்ற சீதை தனக்கு நன்மை தரும் சொற்களைச் சொன்னாள்.
5.40.2
त्वां दृष्ट्वा प्रियवक्तारं सम्प्रहृष्यामि वानर।
अर्धसंजातसस्येव वृष्टिं प्राप्य वसुंधरा ॥ ५.४०.२ ॥
வானரனே, இனிய சொற்களைப் பேசும் உன்னைக் கண்டு நான் மிகவும் மகிழ்கிறேன்; பாதி விளைந்த பயிருடைய நிலம் மழையைப் பெற்று மகிழ்வது போல.
5.40.3
यथा तं पुरुषव्याघ्रं गात्रैः शोकाभिकर्शितैः।
संस्पृशेयं सकामाहं तथा कुरु दयां मयि ॥ ५.४०.३ ॥
துயரால் வாடிய என் உடலால் அந்த நரவியாக்கிரத்தை (ராமனை) நான் தொட்டு, என் விருப்பம் நிறைவேறும்படி, அதுபோல் எனக்கு அருள் செய்வாயாக.
5.40.4
अभिज्ञानं च रामस्य दद्या हरिगणोत्तम।
क्षिप्तामिषीकां काकस्य कोपादेकाक्षिशातनीम् ॥ ५.४०.४ ॥
வானரத் தலைவனே, ராமனுக்கான அடையாளத்தையும் கொடு; கோபத்தில் காகத்தின் ஒரு கண்ணைக் குருடாக்கிய அந்தப் புல்லை எறிந்ததை.
5.40.5
मनःशिलायास्तिलको गण्डपार्श्वे निवेशितः।
त्वया प्रणष्टे तिलके तं किल स्मर्तुमर्हसि ॥ ५.४०.५ ॥
மனஃசிலை என்னும் செந்நிறப் பொடியால் ஆன திலகம் என் கன்னத்தின் பக்கத்தில் இடப்பட்டிருந்தது. அந்தத் திலகம் அழிந்துவிட்டது; அதனால் அவரை நினைவூட்டுவாயாக.
5.40.6
स वीर्यवान् कथं सीतां हृतां समनुमन्यसे।
वसन्तीं रक्षसां मध्ये महेन्द्रवरुणोपम ॥ ५.४०.६ ॥
ராக்ஷசர்களிடையே வாழும், கவர்ந்து செல்லப்பட்ட சீதையை அந்த வீரன் (ராமன்) எப்படி ஏற்றுக்கொள்கிறான்? இந்திரனுக்கும் வருணனுக்கும் நிகரானவனே, நீயே இதை எப்படி அங்கீகரிக்கிறாய்?
5.40.7
एष चूडामणिर्दिव्यो मया सुपरिरक्षितः।
एतं दृष्ट्वा प्रहृष्यामि व्यसने त्वामिवानघ ॥ ५.४०.७ ॥
இது நான் நன்கு பாதுகாத்த தெய்வீகமான சூடாமணி. இதைக் காணும்போது, துன்பத்தில் இருந்தாலும், குற்றமற்றவனே, உன்னைக் கண்டதுபோல் நான் மகிழ்கிறேன்.
5.40.8
एष निर्यातितः श्रीमान् मया ते वारिसम्भवः।
अतः परं न शक्ष्यामि जीवितुं शोकलालसा ॥ ५.४०.८ ॥
தாமரையாகிய இந்த மங்கலமான அடையாளத்தை நான் உனக்காக அனுப்புகிறேன். இனி, துயரத்தில் மூழ்கி நான் உயிர்வாழ மாட்டேன்.
5.40.9
असह्यानि च दुःखानि वाचश्च हृदयच्छिदः।
राक्षसैः सह संवासं त्वत्कृते मर्षयाम्यहम् ॥ ५.४०.९ ॥
தாங்க முடியாத துயரங்களையும், இதயத்தைக் கிழிக்கும் சொற்களையும், அரக்கர்களுடன் வாழ்வதையும் உனக்காக நான் பொறுத்துக் கொள்கிறேன்.
5.40.10
धारयिष्यामि मासं तु जीवितं शत्रुसूदन।
मासादूर्ध्वं न जीविष्ये त्वया हीना नृपात्मज ॥ ५.४०.१० ॥
பகைவரை அழிப்பவனே, ஒரு மாதம் மட்டுமே நான் உயிரைத் தாங்குவேன். அரசகுமாரனே, ஒரு மாதத்திற்குப் பின், உன்னை இழந்து நான் உயிர்வாழ மாட்டேன்.
5.40.11
घोरो राक्षसराजोऽयं दृष्टिश्च न सुखा मयि।
त्वां च श्रुत्वा विषज्जन्तं न जीवेयमपि क्षणम् ॥ ५.४०.११ ॥
இந்த அரக்கர் அரசன் கொடியவன்; அவனுடைய பார்வை என்மீது இனிமையானதல்ல. உன்னைப் பற்றி அவன் ஆசை கொண்டிருப்பதைக் கேட்டு நான் ஒரு கணமும் உயிர்வாழ மாட்டேன்.
5.40.12
वैदेह्या वचनं श्रुत्वा करुणं साश्रुभाषितम्।
अथाब्रवीन्महातेजा हनूमान् मारुतात्मजः ॥ ५.४०.१२ ॥
வைதேஹியின் இரக்கமுள்ள, கண்ணீருடன் கூடிய சொற்களைக் கேட்டு, மகாதேஜஸ்வியான வாயுபுத்திரன் அனுமான் பின்னர் பேசினான்.
5.40.13
त्वच्छोकविमुखो रामो देवि सत्येन ते शपे।
रामे शोकाभिभूते तु लक्ष्मणः परितप्यते ॥ ५.४०.१३ ॥
தேவியே, உங்கள் துயரில் மனம் திரும்பிய ராமன் — உண்மையின் மீது உங்களுக்கு சத்தியம் செய்கிறேன். ராமன் துயரத்தால் சூழப்பட்டிருக்கிறார்; லக்ஷ்மணனும் வேதனையுறுகிறான்.
5.40.14
दृष्टा कथंचिद् भवती न कालः परिदेवितुम्।
इमं मुहूर्तं दुःखानामन्तं द्रक्ष्यसि भामिनि ॥ ५.४०.१४ ॥
பாமினியே, எப்படியோ உங்களைக் காண நேர்ந்தது; இப்போது புலம்புவதற்குக் காலமில்லை. இந்த கணத்திலேயே துயரங்களின் முடிவைக் காண்பீர்கள்.
5.40.15
तावुभौ पुरुषव्याघ्रौ राजपुत्रावनिन्दितौ।
त्वद्दर्शनकृतोत्साहौ लङ्कां भस्मीकरिष्यतः ॥ ५.४०.१५ ॥
அவ்விரு ராஜகுமாரர்கள் — மனிதரில் புலிகள் போன்ற, குற்றமற்றவர்கள் — உங்களைக் கண்ட உறுதியால் ஊக்கம் பெற்று, லங்காவை எரித்துச் சாம்பலாக்குவார்கள்.
5.40.16
हत्वा तु समरे रक्षो रावणं सहबान्धवैः।
राघवौ त्वां विशालाक्षि स्वां पुरीं प्रति नेष्यतः ॥ ५.४०.१६ ॥
போரில் உறவினர்களுடன் அரக்கன் ராவணனைக் கொன்ற பின், விசாலாக்ஷியே, இரு ராகவர்களும் உன்னை உன் நகருக்கு அழைத்துச் செல்வார்கள்.
5.40.17
यत्तु रामो विजानीयादभिज्ञानमनिन्दिते।
प्रीतिसंजननं भूयस्तस्य त्वं दातुमर्हसि ॥ ५.४०.१७ ॥
குற்றமற்றவளே, ராமன் அடையாளமாக அறியக்கூடியதும், அவனுக்குள் மீண்டும் அன்பை எழுப்புவதுமான ஒன்றை நீ அவனுக்குக் கொடுக்க வேண்டும்.
5.40.18
साब्रवीद् दत्तमेवाहो मयाभिज्ञानमुत्तमम्।
एतदेव हि रामस्य दृष्ट्वा यत्नेन भूषणम् ॥ ५.४०.१८ ॥
அவள் சொன்னாள் — ஆ, நான் ஏற்கெனவே இந்த உயர்ந்த அடையாளத்தைக் கொடுத்துவிட்டேன்; இது ராமன் கவனமாகப் பார்த்த அணிகலன்தான்.
5.40.19
श्रद्धेयं हनुमन् वाक्यं तव वीर भविष्यति।
स तं मणिवरं गृह्य श्रीमान् प्लवगसत्तमः ॥ ५.४०.१९ ॥
அனுமனே, வீரனே, உன் சொல் நம்பத்தக்கதாக இருக்கும். அப்போது அந்த செல்வமிகு வானரத் தலைவன் அந்த சிறந்த மணியை எடுத்துக்கொண்டான்.
5.40.20
प्रणम्य शिरसा देवीं गमनायोपचक्रमे।
तमुत्पातकृतोत्साहमवेक्ष्य हरियूथपम् ॥ ५.४०.२० ॥
தேவியை தலை வணங்கி வணங்கிய பின் அவன் புறப்படத் தொடங்கினான். தாவுவதற்கு ஆர்வம் கொண்ட அந்த வானரத் தலைவனைக் கண்டு,
5.40.21
वर्धमानं महावेगमुवाच जनकात्मजा।
अश्रुपूर्णमुखी दीना बाष्पगद्गदया गिरा ॥ ५.४०.२१ ॥
பெரும் வேகத்துடன் வளர்ந்து நின்ற அந்த வானரனிடம் ஜனகனின் மகள் பேசினாள். கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடன், துயருற்ற சீதை கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலில் சொன்னாள்.
5.40.22
हनूमन् सिंहसंकाशौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ।
सुग्रीवं च सहामात्यं सर्वान् ब्रूया अनामयम् ॥ ५.४०.२२ ॥
அனுமனே, சிங்கத்தை ஒத்த இரு சகோதரர்களான ராமனும் லக்ஷ்மணனும், அமைச்சர்களுடன் கூடிய சுக்ரீவனும் ஆகிய அனைவரிடமும் நலத்தை விசாரித்துச் சொல்வாயாக.
5.40.23
यथा च स महाबाहुर्मां तारयति राघवः।
अस्माद् दुःखाम्बुसंरोधात् त्वं समाधातुमर्हसि ॥ ५.४०.२३ ॥
மகாபாகுவான ராகவன் இந்த துயரக் கடலின் தடையிலிருந்து என்னை எவ்வாறு கரையேற்றுவானோ, அவ்வாறு நீ ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்.
5.40.24
इदं च तीव्रं मम शोकवेगं
रक्षोभिरेभिः परिभर्त्सनं च।
ब्रूयास्तु रामस्य गतः समीपं
शिवश्च तेऽध्वास्तु हरिप्रवीर ॥ ५.४०.२४ ॥
என் இந்த கடும் துயர வேகத்தையும், இந்த அரக்கர்கள் செய்த அச்சுறுத்தல்களையும், ராமனிடம் சென்று சொல். வானரவீரனே, உன் பயணம் நலமாக அமையட்டும்.
5.40.25
स राजपुत्र्या प्रतिवेदितार्थः
कपिः कृतार्थः परिहृष्टचेताः।
तदल्पशेषं प्रसमीक्ष्य कार्यं
दिशं ह्युदीचीं मनसा जगाम ॥ ५.४०.२५ ॥
இளவரசியிடமிருந்து தன் பணியின் செய்தியைப் பெற்று, நிறைவேறியவனாய் மகிழ்ந்த மனத்தோடு அந்த வானரன், எஞ்சிய சிறிய பணியை நன்கு ஆராய்ந்து, மனதால் வடக்குத் திசையை நோக்கிச் சென்றான்.