Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.53
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.53.1
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा दशग्रीवो महात्मनः।
देशकालहितं वाक्यं भ्रातुरुत्तरमब्रवीत् ॥ ५.५३.१ ॥
Als Rāvaṇa mit den zehn Hälsen jene Worte des Großmütigen vernahm, antwortete er seinem Bruder mit Worten, die dem Ort und der Zeit dienlich waren.
5.53.2
सम्यगुक्तं हि भवता दूतवध्या विगर्हिता।
अवश्यं तु वधायान्यः क्रियतामस्य निग्रहः ॥ ५.५३.२ ॥
Du hast recht gesprochen, dass die Tötung eines Boten verwerflich ist; dennoch muss er bestraft werden, also werde ihm eine andere Strafe als der Tod auferlegt.
5.53.3
कपीनां किल लाङ्गूलमिष्टं भवति भूषणम्।
तदस्य दीप्यतां शीघ्रं तेन दग्धेन गच्छतु ॥ ५.५३.३ ॥
Für Affen ist der Schwanz ein geliebter Schmuck; daher werde sein Schwanz sogleich entzündet, und mit dem verbrannten Schwanz möge er gehen.
5.53.4
ततः पश्यन्त्वमुं दीनमङ्गवैरूप्यकर्शितम्।
सुमित्रज्ञातयः सर्वे बान्धवाः ससुहृज्जनाः ॥ ५.५३.४ ॥
Dann sollen ihn alle seine Freunde, Verwandten, Angehörigen und Wohlgesinnten sehen, elend und ausgezehrt durch die Verunstaltung seiner Glieder.
5.53.5
आज्ञापयद् राक्षसेन्द्रः पुरं सर्वं सचत्वरम्।
लाङ्गूलेन प्रदीप्तेन रक्षोभिः परिणीयताम् ॥ ५.५३.५ ॥
Der Herr der Rākṣasas befahl, dass in der ganzen Stadt samt ihren Kreuzungen die Rākṣasas ihn mit brennendem Schwanz herumführen sollten.
5.53.6
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा राक्षसाः कोपकर्कशाः।
वेष्टन्ते तस्य लाङ्गूलं जीर्णैः कार्पासिकैः पटैः ॥ ५.५३.६ ॥
Als die Rākṣasas diesen Befehl hörten, wurden sie vor Zorn hart und begannen, seinen Schwanz in alte Baumwolltücher zu wickeln.
5.53.7
संवेष्ट्यमाने लाङ्गूले व्यवर्धत महाकपिः।
शुष्कमिन्धनमासाद्य वनेष्विव हुताशनम् ॥ ५.५३.७ ॥
Als sein Schwanz umwickelt wurde, wuchs der große Affe Hanumān, wie ein Feuer, das in den Wäldern trockenes Brennholz findet.
5.53.8
तैलेन परिषिच्याथ तेऽग्निं तत्रोपपादयन्।
लाङ्गूलेन प्रदीप्तेन राक्षसांस्तानताडयत् ॥ ५.५३.८ ॥
Dann tränkten sie es mit Öl und entzündeten dort ein Feuer; mit seinem brennenden Schwanz schlug er jene Rākṣasas.
5.53.9
रोषामर्षपरीतात्मा बालसूर्यसमाननः।
स भूयः संगतैः क्रूरै राक्षसैर्हरिपुङ्गवः ॥ ५.५३.९ ॥
Mit einem von Zorn und Empörung erfüllten Herzen, einem Antlitz wie die aufgehende Sonne, war jener beste der Affen wieder unter den grausamen, versammelten Rākṣasas.
5.53.10
सहस्त्रीबालवृद्धाश्च जग्मुः प्रीतिं निशाचराः।
निबद्धः कृतवान् वीरस्तत्कालसदृशीं मतिम् ॥ ५.५३.१० ॥
Die Frauen, Kinder und Alten jener Nachtwandler freuten sich; obwohl gebunden, fasste der Held einen dem Augenblick angemessenen Entschluss.
5.53.11
कामं खलु न मे शक्ता निबद्धस्यापि राक्षसाः।
छित्त्वा पाशान् समुत्पत्य हन्यामहमिमान् पुनः ॥ ५.५३.११ ॥
O Rākṣasas, wahrlich, ihr könnt mich nicht bezwingen, auch wenn ich gebunden bin; nachdem ich die Fesseln zerschnitten und emporgesprungen bin, könnte ich diese wieder erschlagen.
5.53.12
यदि भर्तृहितार्थाय चरन्तं भर्तृशासनात्।
निबध्नन्ते दुरात्मानो न तु मे निष्कृतिः कृता ॥ ५.५३.१२ ॥
Wenn ich, für das Wohl meines Herrn auf dessen Befehl umherziehend, von bösen Männern gebunden werde, so habe ich keine Vergeltung geübt.
5.53.13
सर्वेषामेव पर्याप्तो राक्षसानामहं युधि।
किं तु रामस्य प्रीत्यर्थं विषहिष्येऽहमीदृशम् ॥ ५.५३.१३ ॥
Im Kampf genüge ich allen Rākṣasas; doch um Rāma zu gefallen, will ich solches ertragen.
5.53.14
लङ्का चारयितव्या मे पुनरेव भवेदिति।
रात्रौ नहि सुदृष्टा मे दुर्गकर्मविधानतः ॥ ५.५३.१४ ॥
Laṅkā muss ich wieder durchstreifen und sehen, dachte ich; nachts sah ich sie nicht gut, wegen der Verteidigungsanlagen der Festung.
5.53.15
अवश्यमेव द्रष्टव्या मया लङ्का निशाक्षये।
कामं बध्नन्तु मे भूयः पुच्छस्योद्दीपनेन च ॥ ५.५३.१५ ॥
Vor dem Ende der Nacht muss ich Laṅkā unbedingt sehen; mögen sie mich, wenn sie wollen, wieder fesseln und meinen Schwanz in Brand setzen.
5.53.16
पीडां कुर्वन्ति रक्षांसि न मेऽस्ति मनसः श्रमः।
ततस्ते संवृताकारं सत्त्ववन्तं महाकपिम् ॥ ५.५३.१६ ॥
Die Rākṣasas bereiten mir Qual, doch mein Geist ist nicht ermüdet. Dann ergriffen sie jenen großen Affen von verborgener Gestalt und voller Kraft.
5.53.17
परिगृह्य ययुर्हृष्टा राक्षसाः कपिकुञ्जरम्।
शङ्खभेरीनिनादैश्च घोषयन्तः स्वकर्मभिः ॥ ५.५३.१७ ॥
Erfreut führten die Rākṣasas diesen Elefanten unter den Affen fort und verkündeten ihre Tat unter dem Klang von Muscheln und Trommeln.
5.53.18
राक्षसाः क्रूरकर्माणश्चारयन्ति स्म तां पुरीम्।
अन्वीयमानो रक्षोभिर्ययौ सुखमिरंदमः ॥ ५.५३.१८ ॥
Die grausamen Rākṣasas führten ihn durch jene Stadt; von den Rākṣasas gefolgt, ging der Bezwinger der Feinde gelassen weiter.
5.53.19
हनूमांश्चारयामास राक्षसानां महापुरीम्।
अथापश्यद् विमानानि विचित्राणि महाकपिः ॥ ५.५३.१९ ॥
Hanumān, der große Affe, wurde durch die große Stadt der Rākṣasas geführt und sah dann wunderbare Palast-Wagen.
5.53.20
संवृतान् भूमिभागांश्च सुविभक्तांश्च चत्वरान्।
रथ्याश्च गृहसम्बाधाः कपिः शृङ्गाटकानि च ॥ ५.५३.२० ॥
Der Affe sah umschlossene Landflächen, wohlgeordnete Plätze, von Häusern gedrängte Gassen und Dreiwegkreuzungen.
5.53.21
तथा रथ्योपरथ्याश्च तथैव च गृहान्तरान्।
चत्वरेषु चतुष्केषु राजमार्गे तथैव च ॥ ५.५३.२१ ॥
Ebenso sah er die Hauptstraßen und Nebenstraßen, die Räume zwischen den Häusern, die Plätze, die Vierwegkreuzungen und die Königsstraße.
5.53.22
घोषयन्ति कपिं सर्वे चार इत्येव राक्षसाः।
स्त्रीबालवृद्धा निर्जग्मुस्तत्र तत्र कुतूहलात् ॥ ५.५३.२२ ॥
Alle Rākṣasas riefen aus, der Affe sei ein Spion, und Frauen, Kinder und Alte kamen aus Neugier hier und dort heraus.
5.53.23
तं प्रदीपितलाङ्गूलं हनूमन्तं दिदृक्षवः।
दीप्यमाने ततस्तस्य लाङ्गूलाग्रे हनूमतः ॥ ५.५३.२३ ॥
Die begierig waren, Hanumān zu sehen, dessen Schwanz in Brand gesetzt worden war, da, während das Feuer an der Schwanzspitze Hanumāns brannte,
5.53.24
राक्षस्यस्ता विरूपाक्ष्यः शंसुर्देव्यास्तदप्रियम्।
यस्त्वया कृतसंवादः सीते ताम्रमुखः कपिः ॥ ५.५३.२४ ॥
Jene rākṣasī mit den entstellten Augen berichteten der Göttin diese unerfreuliche Nachricht: 'Sītā, der rotgesichtige Affe, mit dem du gesprochen hast—'
5.53.25
लाङ्गूलेन प्रदीप्तेन स एष परिणीयते।
श्रुत्वा तद् वचनं क्रूरमात्मापहरणोपमम् ॥ ५.५३.२५ ॥
Mit seinem brennenden Schwanz wird dieser hier herumgeführt. Als er jene grausamen Worte hörte, gleich dem eigenen Untergang,
5.53.26
वैदेही शोकसंतप्ता हुताशनमुपागमत्।
मङ्गलाभिमुखी तस्य सा तदासीन्महाकपेः ॥ ५.५३.२६ ॥
Vaidehī, von Kummer gequält, ging zum Feuer. Da wandte sie sich dem Wohl jenes großen Affen zu.
5.53.27
उपतस्थे विशालाक्षी प्रयता हव्यवाहनम्।
यद्यस्ति पतिशुश्रूषा यद्यस्ति चरितं तपः।
यदि वा त्वेकपत्नीत्वं शीतो भव हनूमतः ॥ ५.५३.२७ ॥
Mit weiten Augen, gesammelt, trat sie vor das Feuer, den Träger der Opfergaben. Wenn in mir der Dienst an meinem Gatten ist, wenn in meinem Wandel Askese ist, oder wenn Treue zu einem einzigen Gatten, so sei kühl für Hanumān.
5.53.28
यदि किंचिदनुक्रोशस्तस्य मय्यस्ति धीमतः।
यदि वा भाग्यशेषो मे शीतो भव हनूमतः ॥ ५.५३.२८ ॥
Wenn in jenem Weisen irgendein Mitgefühl für mich ist, oder wenn ein Rest meines Glücks übrig ist, so sei kühl für Hanumān.
5.53.29
यदि मां वृत्तसम्पन्नां तत्समागमलालसाम्।
स विजानाति धर्मात्मा शीतो भव हनूमतः ॥ ५.५३.२९ ॥
Wenn jener Rechtschaffene mich kennt, mich, die mit tugendhaftem Wandel begabt ist und sich nach seiner Vereinigung sehnt, so sei kühl für Hanumān.
5.53.30
यदि मां तारयेदार्यः सुग्रीवः सत्यसंगरः।
अस्माद् दुःखाम्बुसंरोधाच्छीतो भव हनूमतः ॥ ५.५३.३० ॥
Wenn der edle Sugrīva, seinem Gelübde treu, mich aus dieser Stauung der Flut des Leids hinüberträgt, so sei kühl für Hanumān.
5.53.31
ततस्तीक्ष्णार्चिरव्यग्रः प्रदक्षिणशिखोऽनलः।
जज्वाल मृगशावाक्ष्याः शंसन्निव शुभं कपेः ॥ ५.५३.३१ ॥
Da loderte das Feuer mit scharfen Flammen und rechtsläufig gewundenen Zungen, ruhig und unbewegt, vor Sītā mit den Rehaugen auf, als gäbe es dem Affen ein günstiges Zeichen.
5.53.32
हनूमज्जनकश्चैव पुच्छानलयुतोऽनिलः।
ववौ स्वास्थ्यकरो देव्याः प्रालेयानिलशीतलः ॥ ५.५३.३२ ॥
Hanumāns Vater, der Windgott, vereint mit dem Feuer am Schwanz, wehte einen Wind, kühl wie der Schneewind, der der Göttin Sītā Gelassenheit brachte.
5.53.33
दह्यमाने च लाङ्गूले चिन्तयामास वानरः।
प्रदीप्तोऽग्निरयं कस्मान्न मां दहति सर्वतः ॥ ५.५३.३३ ॥
Während sein Schwanz brannte, überlegte der Affe (Hanumān): "Warum verbrennt mich dieses lodernde Feuer nicht von allen Seiten?"
5.53.34
दृश्यते च महाज्वालः करोति च न मे रुजम्।
शिशिरस्येव सम्पातो लाङ्गूलाग्रे प्रतिष्ठितः ॥ ५.५३.३४ ॥
Eine große Flamme ist zu sehen, doch sie verursacht mir keinen Schmerz; am Schwanzende ruhend, gleicht sie dem Fall des winterlichen Taus.
5.53.35
अथ वा तदिदं व्यक्तं यद् दृष्टं प्लवता मया।
रामप्रभावादाश्चर्यं पर्वतः सरितां पतौ ॥ ५.५३.३५ ॥
Oder aber, dies ist klar jenes Wunder, das ich beim Springen sah: durch Rāmas Macht ein Staunen, so wie ein Berg (Maināka) im Ozean, dem Herrn der Flüsse, erschien.
5.53.36
यदि तावत् समुद्रस्य मैनाकस्य च धीमतः।
रामार्थं सम्भ्रमस्तादृक् किमग्निर्न करिष्यति ॥ ५.५३.३६ ॥
Wenn der Ozean und der weise Maināka um Rāmas willen in solche Unruhe gerieten, was wird dann dieses Feuer nicht tun?
5.53.37
सीतायाश्चानृशंस्येन तेजसा राघवस्य च।
पितुश्च मम सख्येन न मां दहति पावकः ॥ ५.५३.३७ ॥
Durch Sītās Güte, durch den Glanz Rāghavas und durch die Freundschaft meines Vaters verbrennt mich das Feuer nicht.
5.53.38
भूयः स चिन्तयामास मुहूर्तं कपिकुञ्जरः।
कथमस्मद्विधस्येह बन्धनं राक्षसाधमैः ॥ ५.५३.३८ ॥
Da überlegte der Elefant unter den Affen einen Augenblick: „Wie kann einem wie mir hier Fesselung widerfahren, durch diese niedrigsten der Rākṣasas?“
5.53.39
प्रतिक्रियास्य युक्ता स्यात् सति मह्यं पराक्रमे।
ततश्छित्त्वा च तान् पाशान् वेगवान् वै महाकपिः ॥ ५.५३.३९ ॥
„Wenn in mir Tapferkeit ist, so wäre es angemessen, dies zu vergelten.“ Dann zerschnitt der schnelle große Affe jene Schlingen.
5.53.40
उत्पपाताथ वेगेन ननाद च महाकपिः।
पुरद्वारं ततः श्रीमान् शैलशृङ्गमिवोन्नतम् ॥ ५.५३.४० ॥
Da sprang der große Affe mit Schnelligkeit empor und brüllte; und der Glorreiche erreichte das Stadttor, hoch wie ein Bergesgipfel.
5.53.41
विभक्तरक्षःसम्बाधमाससादानिलात्मजः।
स भूत्वा शैलसंकाशः क्षणेन पुनरात्मवान् ॥ ५.५३.४१ ॥
Der Windsohn erreichte jenes von den Rākṣasas durchsetzte, gedrängte Tor; er war bergesgroß geworden und wurde im Nu wieder von maßvoller Gestalt.
5.53.42
ह्रस्वतां परमां प्राप्तो बन्धनान्यवशातयत्।
विमुक्तश्चाभवच्छ्रीमान् पुनः पर्वतसंनिभः ॥ ५.५३.४२ ॥
Er nahm die äußerste Kleinheit an und ließ die Fesseln fallen; befreit wurde der Glorreiche wieder wie ein Berg.
5.53.43
वीक्षमाणश्च ददृशे परिघं तोरणाश्रितम्।
स तं गृह्य महाबाहुः कालायसपरिष्कृतम्।
रक्षिणस्तान् पुनः सर्वान् सूदयामास मारुतिः ॥ ५.५३.४३ ॥
Umherblickend sah er eine eiserne Stange am Tor lehnen. Der starkarmige Held ergriff jene mit schwarzem Eisen geschmückte Stange, und Mārutī erschlug alle Wächter abermals.
5.53.44
स तान् निहत्वा रणचण्डविक्रमः
समीक्षमाणः पुनरेव लङ्काम्।
प्रदीप्तलाङ्गूलकृतार्चिमाली
प्रकाशितादित्य इवार्चिमाली ॥ ५.५३.४४ ॥
Nachdem er jene erschlagen hatte, blickte der im Kampf von furchtbarer Tapferkeit wieder auf Laṅkā. Mit brennendem Schweif, von Flammen umkränzt, leuchtete er wie die Sonne mit ihrem Strahlenkranz.