Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.55.1
संदीप्यमानां वित्रस्तां त्रस्तरक्षोगणां पुरीम्।
अवेक्ष्य हनुमाँल्लङ्कां चिन्तयामास वानरः ॥ ५.५५.१ ॥
Als der Affe Hanumān die brennende, entsetzte Stadt Laṅkā mit ihren erschrockenen Scharen von Rākṣasas sah, begann er nachzudenken.
5.55.2
तस्याभूत् सुमहांस्त्रासः कुत्सा चात्मन्यजायत।
लङ्कां प्रदहता कर्म किंस्वित् कृतमिदं मया ॥ ५.५५.२ ॥
Ein großer Schrecken erfasste ihn angesichts dieser Stadt, und in ihm erwuchs Selbstvorwurf: Welche Tat habe ich getan, ich, der Laṅkā verbrannt hat?
5.55.3
धन्याः खलु महात्मानो ये बुद्ध्या कोपमुत्थितम्।
निरुन्धन्ति महात्मानो दीप्तमग्निमिवाम्भसा ॥ ५.५५.३ ॥
Glücklich wahrlich sind jene großherzigen Menschen, die den aufgestiegenen Zorn durch Weisheit zurückhalten, wie man brennendes Feuer mit Wasser löscht.
5.55.4
क्रुद्धः पापं न कुर्यात् कः क्रुद्धो हन्याद् गुरूनपि।
क्रुद्धः परुषया वाचा नरः साधूनधिक्षिपेत् ॥ ५.५५.४ ॥
Wer tut im Zorn nicht Böses? Der Zornige mag sogar seine Ältesten töten; der Zornige schmäht mit harten Worten selbst die Guten.
5.55.5
वाच्यावाच्यं प्रकुपितो न विजानाति कर्हिचित्।
नाकार्यमस्ति क्रुद्धस्य नावाच्यं विद्यते क्वचित् ॥ ५.५५.५ ॥
Der Heftig-Erzürnte weiß niemals, was zu sagen und was nicht zu sagen ist. Für den Zornigen gibt es keine Tat, die er nicht täte, und kein Wort, das er nicht spräche.
5.55.6
यः समुत्पतितं क्रोधं क्षमयैव निरस्यति।
यथोरगस्त्वचं जीर्णां स वै पुरुष उच्यते ॥ ५.५५.६ ॥
Wer den aufgestiegenen Zorn allein durch Geduld abstreift, wie die Schlange ihre alte Haut abwirft, der wird wahrlich ein wahrer Mann genannt.
5.55.7
धिगस्तु मां सुदुर्बुद्धिं निर्लज्जं पापकृत्तमम्।
अचिन्तयित्वा तां सीतामग्निदं स्वामिघातकम् ॥ ५.५५.७ ॥
Schande über mich, den törichtesten, schamlosesten und sündigsten, der ohne an Sītā zu denken das Feuer legte und so seinen eigenen Herrn schädigte!
5.55.8
यदि दग्धा त्वियं सर्वा नूनमार्यापि जानकी।
दग्धा तेन मया भर्तुर्हतं कार्यमजानता ॥ ५.५५.८ ॥
Wenn dies alles verbrannt ist, so ist gewiss auch die edle Jānakī verbrannt; durch jene unwissentlich getane Tat habe ich eben die Aufgabe meines Herrn zunichtegemacht.
5.55.9
यदर्थमयमारम्भस्तत्कार्यमवसादितम्।
मया हि दहता लङ्कां न सीता परिरक्षिता ॥ ५.५५.९ ॥
Der Zweck, um dessen willen dieses Unternehmen begonnen wurde, ist zunichtegemacht; beim Verbrennen Laṅkās habe ich Sītā nicht beschützt.
5.55.10
ईषत्कार्यमिदं कार्यं कृतमासीन्न संशयः।
तस्य क्रोधाभिभूतेन मया मूलक्षयः कृतः ॥ ५.५५.१० ॥
Diese Aufgabe war nur wenig vollbracht, daran ist kein Zweifel; doch von Zorn übermannt, habe ich ihre Wurzel vernichtet.
5.55.11
विनष्टा जानकी व्यक्तं न ह्यदग्धः प्रदृश्यते।
लङ्कायाः कश्चिदुद्देशः सर्वा भस्मीकृता पुरी ॥ ५.५५.११ ॥
Jānakī ist gewiss zugrunde gegangen, denn kein Teil Laṅkās ist unversehrt zu sehen; die ganze Stadt ist zu Asche geworden.
5.55.12
यदि तद्विहतं कार्यं मया प्रज्ञाविपर्ययात्।
इहैव प्राणसंन्यासो ममापि ह्यद्य रोचते ॥ ५.५५.१२ ॥
Wenn jene Aufgabe durch einen Irrtum meines Urteils zunichtegemacht wurde, so gefällt mir heute der Gedanke, hier selbst mein Leben hinzugeben.
5.55.13
किमग्नौ निपताम्यद्य आहोस्विद् वडवामुखे।
शरीरमिह सत्त्वानां दद्मि सागरवासिनाम् ॥ ५.५५.१३ ॥
Soll ich mich heute ins Feuer stürzen oder in den Schlund des Vaḍavā-Feuers? Hier selbst werde ich meinen Körper den Wesen geben, die im Ozean leben.
5.55.14
कथं नु जीवता शक्यो मया द्रष्टुं हरीश्वरः।
तौ वा पुरुषशार्दूलौ कार्यसर्वस्वघातिना ॥ ५.५५.१४ ॥
Wie könnte ich, solange ich lebe, den Herrn der Affen oder jene beiden Tiger unter den Männern wiedersehen, ich, der ich den ganzen Zweck der Aufgabe zerstört habe?
5.55.15
मया खलु तदेवेदं रोषदोषात् प्रदर्शितम्।
प्रथितं त्रिषु लोकेषु कपित्वमनवस्थितम् ॥ ५.५५.१५ ॥
Gewiss habe ich durch den Fehler des Zorns genau dies gezeigt: die unbeständige Affennatur, berühmt in den drei Welten.
5.55.16
धिगस्तु राजसं भावमनीशमनवस्थितम्।
ईश्वरेणापि यद् रागान्मया सीता न रक्षिता ॥ ५.५५.१६ ॥
Schande über dieses leidenschaftliche, zügellose, unbeständige Wesen! Obwohl fähig, habe ich Sītā nicht beschützt, aus Begierde.
5.55.17
विनष्टायां तु सीतायां तावुभौ विनशिष्यतः।
तयोर्विनाशे सुग्रीवः सबन्धुर्विनशिष्यति ॥ ५.५५.१७ ॥
Wird Sītā vernichtet, so werden auch jene beiden zugrunde gehen; und mit deren Untergang wird Sugrīva samt seinen Verwandten zugrunde gehen.
5.55.18
एतदेव वचः श्रुत्वा भरतो भ्रातृवत्सलः।
धर्मात्मा सहशत्रुघ्नः कथं शक्ष्यति जीवितुम् ॥ ५.५५.१८ ॥
Wenn Bharata, der seinen Brüdern zugetan und von rechtschaffener Seele ist, diese Worte hört, wie wird er samt Śatrughna weiterleben können?
5.55.19
इक्ष्वाकुवंशे धर्मिष्ठे गते नाशमसंशयम्।
भविष्यन्ति प्रजाः सर्वाः शोकसंतापपीडिताः ॥ ५.५५.१९ ॥
Wenn jener Gerechteste aus dem Geschlecht der Ikṣvāku zugrunde geht, werden ohne Zweifel alle Untertanen von Kummer und Qual gepeinigt sein.
5.55.20
तदहं भाग्यरहितो लुप्तधर्मार्थसंग्रहः।
रोषदोषपरीतात्मा व्यक्तं लोकविनाशनः ॥ ५.५५.२० ॥
Darum bin ich, des Glückes beraubt, der Ansammlung von Dharma und Reichtum verlustig, mit einer von Zornesschuld umfangenen Seele, offenkundig ein Vernichter der Welt.
5.55.21
पूर्वमप्युपलब्धानि साक्षात् पुनरचिन्तयत् ॥ ५.५५.२१ ॥
Er dachte erneut über die Zeichen nach, die er zuvor unmittelbar wahrgenommen hatte.
5.55.22
अथ वा चारुसर्वाङ्गी रक्षिता स्वेन तेजसा।
न नशिष्यति कल्याणी नाग्निरग्नौ प्रवर्तते ॥ ५.५५.२२ ॥
Oder aber: Die Schönglieder-Glückverheißende, von ihrem eigenen Glanz beschützt, wird nicht vergehen; Feuer entsteht nicht im Feuer.
5.55.23
नहि धर्मात्मनस्तस्य भार्याममिततेजसः।
स्वचरित्राभिगुप्तां तां स्प्रष्टुमर्हति पावकः ॥ ५.५५.२३ ॥
Wahrlich, die Gattin jenes Gerechten von unermesslichem Glanz, von ihrem eigenen Wandel beschützt, vermag selbst das Feuer nicht zu berühren.
5.55.24
नूनं रामप्रभावेण वैदेह्याः सुकृतेन च।
यन्मां दहनकर्मायं नादहद्धव्यवाहनः ॥ ५.५५.२४ ॥
Gewiss, durch die Macht Rāmas und das Verdienst Vaidehīs hat dieses Feuer, der Träger der Opfergaben, dessen Werk das Brennen ist, mich nicht verbrannt.
5.55.25
त्रयाणां भरतादीनां भ्रातॄणां देवता च या।
रामस्य च मनःकान्ता सा कथं विनशिष्यति ॥ ५.५५.२५ ॥
Sie, die Gottheit der drei Brüder, Bharata und der übrigen, und die Geliebte in Rāmas Herz – wie könnte sie vergehen?
5.55.26
यद् वा दहनकर्मायं सर्वत्र प्रभुरव्ययः।
न मे दहति लाङ्गूलं कथमार्यां प्रधक्ष्यति ॥ ५.५५.२६ ॥
Oder: Wenn dieses Feuer, der überall waltende und unvergängliche Herr, meinen Schwanz nicht verbrennt, wie wird es dann die edle Frau verbrennen?
5.55.27
पुनश्चाचिन्तयत् तत्र हनूमान् विस्मितस्तदा।
हिरण्यनाभस्य गिरेर्जलमध्ये प्रदर्शनम् ॥ ५.५५.२७ ॥
Da dachte Hanumān, dort erstaunt, erneut über das Erscheinen des Berges Hiraṇyanābha inmitten der Wasser nach.
5.55.28
तपसा सत्यवाक्येन अनन्यत्वाच्च भर्तरि।
असौ विनिर्दहेदग्निं न तामग्निः प्रधक्ष्यति ॥ ५.५५.२८ ॥
Durch ihre Askese, durch die Wahrheit ihres Wortes und ihre ungeteilte Hingabe an ihren Gemahl könnte sie sogar das Feuer selbst verbrennen; das Feuer wird sie nicht verbrennen.
5.55.29
स तथा चिन्तयंस्तत्र देव्या धर्मपरिग्रहम्।
शुश्राव हनुमांस्तत्र चारणानां महात्मनाम् ॥ ५.५५.२९ ॥
Als er dort so über die Standhaftigkeit der Göttin im Dharma nachdachte, hörte Hanumān dort die Rede der hochherzigen Cāraṇas.
5.55.30
अहो खलु कृतं कर्म दुर्विगाहं हनूमता।
अग्निं विसृजता तीक्ष्णं भीमं राक्षससद्मनि ॥ ५.५५.३० ॥
Ach! Wahrlich eine schwer zu vollbringende Tat hat Hanumān vollbracht, der im Haus der Rākṣasas ein grimmiges, schreckliches Feuer entfesselte!
5.55.31
प्रपलायितरक्षःस्त्रीबालवृद्धसमाकुला।
जनकोलाहलाध्माता क्रन्दन्तीवाद्रिकन्दरैः ॥ ५.५५.३१ ॥
Erfüllt von fliehenden Rākṣasa-Frauen, Kindern und Alten, angeschwollen vom Lärm des Volkes, als weinte sie durch die Bergklüfte.
5.55.32
दग्धेयं नगरी लङ्का साट्टप्राकारतोरणा।
जानकी न च दग्धेति विस्मयोऽद्भुत एव नः ॥ ५.५५.३२ ॥
Diese Stadt Laṅkā, mit ihren Palästen, Mauern und Toren, ist verbrannt — doch Jānakī wurde nicht verbrannt. Das ist für uns ein wunderbares Staunen.
5.55.33
बभूव चास्य मनसो हर्षस्तत्कालसम्भवः ॥ ५.५५.३३ ॥
Und in eben diesem Augenblick erhob sich Freude in seinem Geist.
5.55.34
स निमित्तैश्च दृष्टार्थैः कारणैश्च महागुणैः।
ऋषिवाक्यैश्च हनुमानभवत् प्रीतमानसः ॥ ५.५५.३४ ॥
Durch jene Vorzeichen, die sichtbar erfüllten Ziele, die Gründe von großer Tugend und die Worte der Weisen wurde Hanumāns Herz froh.
5.55.35
ततः कपिः प्राप्तमनोरथार्थ-
स्तामक्षतां राजसुतां विदित्वा।
प्रत्यक्षतस्तां पुनरेव दृष्ट्वा
प्रतिप्रयाणाय मतिं चकार ॥ ५.५५.३५ ॥
Da fasste der Affe Hanumān, dessen Wunsch und Zweck erfüllt waren, nachdem er erfahren hatte, dass die Königstochter unversehrt war, und sie noch einmal leibhaftig gesehen hatte, den Entschluss zur Rückkehr.