வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 5.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.55.1
संदीप्यमानां वित्रस्तां त्रस्तरक्षोगणां पुरीम्।
अवेक्ष्य हनुमाँल्लङ्कां चिन्तयामास वानरः ॥ ५.५५.१ ॥
தீயில் எரிந்து, அஞ்சி நடுங்கி, அரக்கர் கூட்டங்கள் பயந்து கலங்கிய அந்த நகரம் லங்கையைப் பார்த்த வானரன் அனுமான் சிந்திக்கலானான்.
5.55.2
तस्याभूत् सुमहांस्त्रासः कुत्सा चात्मन्यजायत।
लङ्कां प्रदहता कर्म किंस्वित् कृतमिदं मया ॥ ५.५५.२ ॥
அதைக் கண்டு எனக்கு மிகுந்த அச்சம் உண்டானது; என் மனதிலேயே வருத்தமும் எழுந்தது. லங்கையை எரித்த இந்தச் செயலை நான் என்ன செய்துவிட்டேன்?
5.55.3
धन्याः खलु महात्मानो ये बुद्ध्या कोपमुत्थितम्।
निरुन्धन्ति महात्मानो दीप्तमग्निमिवाम्भसा ॥ ५.५५.३ ॥
எழுந்த சினத்தை அறிவால் அடக்கும் பெருமனத்தோர் உண்மையிலேயே பாக்கியவான்கள்; எரியும் நெருப்பை நீரால் அணைப்பது போல்.
5.55.4
क्रुद्धः पापं न कुर्यात् कः क्रुद्धो हन्याद् गुरूनपि।
क्रुद्धः परुषया वाचा नरः साधूनधिक्षिपेत् ॥ ५.५५.४ ॥
சினம் கொண்டவன் எந்தப் பாவத்தைச் செய்யமாட்டான்? சினத்தவன் பெரியோரையும் கொல்வான்; கடுஞ்சொல்லால் நல்லோரையும் இகழ்வான்.
5.55.5
वाच्यावाच्यं प्रकुपितो न विजानाति कर्हिचित्।
नाकार्यमस्ति क्रुद्धस्य नावाच्यं विद्यते क्वचित् ॥ ५.५५.५ ॥
கடுஞ்சினம் கொண்டவன் எப்போதும் எது சொல்லத்தக்கது, எது சொல்லத்தகாதது என்பதை அறிவதில்லை. சினத்தவனுக்குச் செய்யத்தகாத செயலும் இல்லை, சொல்லத்தகாத சொல்லும் இல்லை.
5.55.6
यः समुत्पतितं क्रोधं क्षमयैव निरस्यति।
यथोरगस्त्वचं जीर्णां स वै पुरुष उच्यते ॥ ५.५५.६ ॥
எழுந்த சினத்தைப் பொறுமையாலேயே நீக்குபவன், பழைய தோலை உதிர்க்கும் பாம்பைப் போல, உண்மையில் ஆண்மகன் எனப்படுவான்.
5.55.7
धिगस्तु मां सुदुर्बुद्धिं निर्लज्जं पापकृत्तमम्।
अचिन्तयित्वा तां सीतामग्निदं स्वामिघातकम् ॥ ५.५५.७ ॥
அறிவற்ற, வெட்கமற்ற, பெரும் பாவியான என்னைக் கண்டிக்க வேண்டும்; சீதையை எண்ணாமல் நெருப்பு வைத்து, என் சொந்த எஜமானுக்கே தீங்கு செய்தேன்.
5.55.8
यदि दग्धा त्वियं सर्वा नूनमार्यापि जानकी।
दग्धा तेन मया भर्तुर्हतं कार्यमजानता ॥ ५.५५.८ ॥
இவ்வனைத்தும் எரிந்துவிட்டதென்றால், நிச்சயமாக ஆர்யையான ஜானகியும் எரிந்திருப்பாள்; அறியாமல் நான் செய்த அச்செயலால் என் எஜமானின் காரியம் அழிந்தது.
5.55.9
यदर्थमयमारम्भस्तत्कार्यमवसादितम्।
मया हि दहता लङ्कां न सीता परिरक्षिता ॥ ५.५५.९ ॥
எந்த நோக்கத்திற்காக இம்முயற்சி தொடங்கப்பட்டதோ, அந்தக் காரியமே கெட்டுப்போயிற்று; லங்கையை எரித்தபோது நான் சீதையைக் காக்கவில்லை.
5.55.10
ईषत्कार्यमिदं कार्यं कृतमासीन्न संशयः।
तस्य क्रोधाभिभूतेन मया मूलक्षयः कृतः ॥ ५.५५.१० ॥
இந்தக் காரியம் சிறிதளவே நிறைவேறியது என்பதில் ஐயமில்லை; ஆனால் கோபத்தில் மூழ்கிய நான் அதன் வேரையே அழித்துவிட்டேன்.
5.55.11
विनष्टा जानकी व्यक्तं न ह्यदग्धः प्रदृश्यते।
लङ्कायाः कश्चिदुद्देशः सर्वा भस्मीकृता पुरी ॥ ५.५५.११ ॥
ஜானகி நிச்சயமாக அழிந்திருப்பாள்; லங்கையின் எந்தப் பகுதியும் எரியாமல் காணப்படவில்லை, முழு நகரமும் சாம்பலாக்கப்பட்டது.
5.55.12
यदि तद्विहतं कार्यं मया प्रज्ञाविपर्ययात्।
इहैव प्राणसंन्यासो ममापि ह्यद्य रोचते ॥ ५.५५.१२ ॥
என் அறிவுக் குழப்பத்தால் அக்காரியம் கெட்டுப்போனதென்றால், இங்கேயே உயிரைத் துறப்பதே இன்று எனக்கு விருப்பமாகிறது.
5.55.13
किमग्नौ निपताम्यद्य आहोस्विद् वडवामुखे।
शरीरमिह सत्त्वानां दद्मि सागरवासिनाम् ॥ ५.५५.१३ ॥
இன்று நான் நெருப்பில் விழுவேனா, அல்லது வடவாமுகத்தில் விழுவேனா? இங்கேயே என் உடலை கடலில் வாழும் உயிரினங்களுக்குக் கொடுப்பேன்.
5.55.14
कथं नु जीवता शक्यो मया द्रष्टुं हरीश्वरः।
तौ वा पुरुषशार्दूलौ कार्यसर्वस्वघातिना ॥ ५.५५.१४ ॥
காரியத்தின் அனைத்தையும் அழித்துவிட்ட நான், உயிருடன் இருந்தபடி வானரத் தலைவனையோ, அந்த இரு புருஷ சிங்கங்களையோ எவ்வாறு காண முடியும்?
5.55.15
मया खलु तदेवेदं रोषदोषात् प्रदर्शितम्।
प्रथितं त्रिषु लोकेषु कपित्वमनवस्थितम् ॥ ५.५५.१५ ॥
நிச்சயமாக நான் கோபத்தின் குற்றத்தால் இதைத்தான் வெளிப்படுத்தினேன்; மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற, நிலையற்ற குரங்குத்தனம் இதுவே.
5.55.16
धिगस्तु राजसं भावमनीशमनवस्थितम्।
ईश्वरेणापि यद् रागान्मया सीता न रक्षिता ॥ ५.५५.१६ ॥
ஆசையால் நிலையற்ற, கட்டுப்பாடற்ற இந்த ராஜச குணத்திற்கு இகழ்ச்சி உண்டாகட்டும்; சக்தி இருந்தும் நான் சீதையைக் காக்கவில்லை.
5.55.17
विनष्टायां तु सीतायां तावुभौ विनशिष्यतः।
तयोर्विनाशे सुग्रीवः सबन्धुर्विनशिष्यति ॥ ५.५५.१७ ॥
சீதை அழிந்தால் அவ்விருவரும் அழிவார்கள்; அவர்கள் அழிந்தால் சுக்ரீவன் தன் உறவினருடன் அழிவான்.
5.55.18
एतदेव वचः श्रुत्वा भरतो भ्रातृवत्सलः।
धर्मात्मा सहशत्रुघ्नः कथं शक्ष्यति जीवितुम् ॥ ५.५५.१८ ॥
இந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, சகோதர பாசமுள்ள, தர்மாத்மாவான பரதன், சத்ருக்னனுடன் எப்படி உயிர் வாழ முடியும்?
5.55.19
इक्ष्वाकुवंशे धर्मिष्ठे गते नाशमसंशयम्।
भविष्यन्ति प्रजाः सर्वाः शोकसंतापपीडिताः ॥ ५.५५.१९ ॥
இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் அறநெறி மிக்கவர் அழிந்துபோனால், ஐயமின்றி, எல்லா மக்களும் துயரத்தாலும் வேதனையாலும் வாடுவார்கள்.
5.55.20
तदहं भाग्यरहितो लुप्तधर्मार्थसंग्रहः।
रोषदोषपरीतात्मा व्यक्तं लोकविनाशनः ॥ ५.५५.२० ॥
ஆகையால் நான் நற்பேறற்றவன்; அறமும் பொருளும் சேர்த்த பலனை இழந்தவன்; சினக் குற்றத்தால் மனம் சூழப்பட்டவன்; வெளிப்படையாக உலகை அழிப்பவனாகிறேன்.
5.55.21
पूर्वमप्युपलब्धानि साक्षात् पुनरचिन्तयत् ॥ ५.५५.२१ ॥
முன்பு நேரில் கண்ட அடையாளங்களை மீண்டும் நினைத்துப் பார்த்தான்.
5.55.22
अथ वा चारुसर्वाङ्गी रक्षिता स्वेन तेजसा।
न नशिष्यति कल्याणी नाग्निरग्नौ प्रवर्तते ॥ ५.५५.२२ ॥
அல்லது, அழகிய அங்கங்கள் கொண்ட கல்யாணி தனது சொந்த தேஜஸால் காக்கப்பட்டவள்; அவள் அழியமாட்டாள்; நெருப்பில் நெருப்பு எழுவதில்லை.
5.55.23
नहि धर्मात्मनस्तस्य भार्याममिततेजसः।
स्वचरित्राभिगुप्तां तां स्प्रष्टुमर्हति पावकः ॥ ५.५५.२३ ॥
நிச்சயமாக, அறவுள்ளம் கொண்ட, அளவற்ற தேஜஸ் உடையவனின் மனைவியை, தன் நடத்தையாலேயே காக்கப்பட்டவளை, நெருப்பும் தொடத் தகுதியற்றது.
5.55.24
नूनं रामप्रभावेण वैदेह्याः सुकृतेन च।
यन्मां दहनकर्मायं नादहद्धव्यवाहनः ॥ ५.५५.२४ ॥
நிச்சயமாக ராமனின் பிரபாவத்தாலும், வைதேஹியின் புண்ணியத்தாலும், எரிப்பதைச் செய்யும் இந்த அவிவாஹன நெருப்பு என்னை எரிக்கவில்லை.
5.55.25
त्रयाणां भरतादीनां भ्रातॄणां देवता च या।
रामस्य च मनःकान्ता सा कथं विनशिष्यति ॥ ५.५५.२५ ॥
பரதன் முதலிய மூன்று சகோதரர்களுக்கும், ராமனின் மனம் கவர்ந்தவளுக்கும் தெய்வமானவள் அவள்; அவள் எப்படி அழிவாள்?
5.55.26
यद् वा दहनकर्मायं सर्वत्र प्रभुरव्ययः।
न मे दहति लाङ्गूलं कथमार्यां प्रधक्ष्यति ॥ ५.५५.२६ ॥
அல்லது எல்லா இடத்திலும் வல்லமையும் அழியாததுமான இந்த எரிக்கும் அக்னி என் வாலை எரிக்கவில்லையெனில், அந்த ஆர்யையை எப்படி எரிப்பான்?
5.55.27
पुनश्चाचिन्तयत् तत्र हनूमान् विस्मितस्तदा।
हिरण्यनाभस्य गिरेर्जलमध्ये प्रदर्शनम् ॥ ५.५५.२७ ॥
அப்போது அங்கு வியப்புற்ற ஹனுமான் மீண்டும் சிந்தித்தான் — ஹிரண்யநாப மலை நீரின் நடுவே தோன்றியதை.
5.55.28
तपसा सत्यवाक्येन अनन्यत्वाच्च भर्तरि।
असौ विनिर्दहेदग्निं न तामग्निः प्रधक्ष्यति ॥ ५.५५.२८ ॥
தவத்தாலும், சத்திய வாக்காலும், கணவனிடம் அனன்யமான பக்தியாலும் — அவள் அக்னியையே எரிக்க வல்லவள்; அக்னி அவளை எரிக்காது.
5.55.29
स तथा चिन्तयंस्तत्र देव्या धर्मपरिग्रहम्।
शुश्राव हनुमांस्तत्र चारणानां महात्मनाम् ॥ ५.५५.२९ ॥
அவன் அங்கே தேவியின் தர்ம-பற்றுறுதியைப் பற்றி இவ்வாறு சிந்தித்தபோது, அங்கே ஹனுமான் மகாத்மாக்களான சாரணர்களின் சொல்லைக் கேட்டான்.
5.55.30
अहो खलु कृतं कर्म दुर्विगाहं हनूमता।
अग्निं विसृजता तीक्ष्णं भीमं राक्षससद्मनि ॥ ५.५५.३० ॥
ஆ! ஹனுமான் உண்மையில் எத்தகைய அரிய செயலைச் செய்துவிட்டான்; ராட்சசர்களின் இல்லத்தில் கொடிய பயங்கர அக்னியை அவன் விடுத்துவிட்டான்!
5.55.31
प्रपलायितरक्षःस्त्रीबालवृद्धसमाकुला।
जनकोलाहलाध्माता क्रन्दन्तीवाद्रिकन्दरैः ॥ ५.५५.३१ ॥
ஓடிக்கொண்டிருந்த அரக்கியர், குழந்தைகள், முதியோரால் நிறைந்து, மக்களின் கூச்சலால் பெருகி, மலைக் குகைகளின் வழியாக அழுவது போல் இருந்தது.
5.55.32
दग्धेयं नगरी लङ्का साट्टप्राकारतोरणा।
जानकी न च दग्धेति विस्मयोऽद्भुत एव नः ॥ ५.५५.३२ ॥
அரண்மனை மாடங்கள், மதில்கள், வாயில்களுடன் இந்த லங்கா நகரம் எரிந்துவிட்டது; ஆனால் ஜானகி எரியவில்லை — இதுவே நமக்கு வியப்பான ஆச்சரியம்.
5.55.33
बभूव चास्य मनसो हर्षस्तत्कालसम्भवः ॥ ५.५५.३३ ॥
அப்போதே அவரது மனதில் மகிழ்ச்சி எழுந்தது.
5.55.34
स निमित्तैश्च दृष्टार्थैः कारणैश्च महागुणैः।
ऋषिवाक्यैश्च हनुमानभवत् प्रीतमानसः ॥ ५.५५.३४ ॥
அந்த நற்சகுனங்கள், கண்ணெதிரே நிறைவேறிய நோக்கங்கள், பெரும் நற்குணங்கள் கொண்ட காரணங்கள், முனிவர்களின் வாக்குகள் ஆகியவற்றால் அனுமான் மனம் மகிழ்ந்தார்.
5.55.35
ततः कपिः प्राप्तमनोरथार्थ-
स्तामक्षतां राजसुतां विदित्वा।
प्रत्यक्षतस्तां पुनरेव दृष्ट्वा
प्रतिप्रयाणाय मतिं चकार ॥ ५.५५.३५ ॥
பின்னர் குரங்கான அனுமான், தன் நோக்கமும் விருப்பமும் நிறைவேறியவராய், அரசமகள் பாதுகாப்பாக இருப்பதை அறிந்து, அவளை மீண்டும் நேரில் கண்டு, திரும்பிச் செல்ல முடிவு செய்தார்.