Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.57
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.57.1
आप्लुत्य च महावेगः पक्षवानिव पर्वतः।
भुजङ्गयक्षगन्धर्वप्रबुद्धकमलोत्पलम् ॥ ५.५७.१ ॥
Mit großer Geschwindigkeit emporspringend, wie ein geflügelter Berg, erhob er sich über den Ort, wo Lotosblumen und Seerosen von Schlangen, Yakshas und Gandharvas geweckt wurden.
5.57.2
स चन्द्रकुमुदं रम्यं सार्ककारण्डवं शुभम्।
तिष्यश्रवणकादम्बमभ्रशैवलशाद्वलम् ॥ ५.५७.२ ॥
Durch den Himmel, lieblich mit Mond und Mondseerosen, verheißungsvoll mit Sonne und Kāraṇḍava-Enten, mit den Sternen Tiṣya und Śravaṇa und den Kādamba-Vögeln, und mit Wolkenmoos und grasigen Flecken, ging er weiter.
5.57.3
पुनर्वसुमहामीनं लोहिताङ्गमहाग्रहम्।
ऐरावतमहाद्वीपं स्वातीहंसविलासितम् ॥ ५.५७.३ ॥
Im Himmel mit dem großen Fisch von Punarvasu, dem großen Planeten Lohitāṅga (Mars), der großen Insel Airāvata und den Schwänen der Svātī im Spiel.
5.57.4
वातसंघातजालोर्मिचन्द्रांशुशिशिराम्बुमत्।
हनूमानपरिश्रान्तः पुप्लुवे गगनार्णवम् ॥ ५.५७.४ ॥
Hanumān, unermüdet, durchschwamm den Ozean des Himmels, dessen Wasser kühl von den Strahlen des Mondes war und dessen Wellen wie ein Netz gesammelter Winde waren.
5.57.5
ग्रसमान इवाकाशं ताराधिपमिवोल्लिखन्।
हरन्निव सनक्षत्रं गगनं सार्कमण्डलम् ॥ ५.५७.५ ॥
Als ob er den Himmel verschlänge, den Herrn der Sterne (den Mond) streifend und den Himmel mit seinen Sternen und der Sonnenscheibe an sich reißend.
5.57.6
अपारमपरिश्रान्तश्चाम्बुधिं समगाहत।
हनूमान् मेघजालानि विकर्षन्निव गच्छति ॥ ५.५७.६ ॥
Hanumān, unerschöpflich und unermüdet, tauchte in den Ozean ein und überquerte ihn, vorwärts gehend, als zöge er die Netze der Wolken beiseite.
5.57.7
पाण्डुरारुणवर्णानि नीलमाञ्जिष्ठकानि च।
हरितारुणवर्णानि महाभ्राणि चकाशिरे ॥ ५.५७.७ ॥
Große Wolken in blassen und rötlichen Farben, dunkelblau und krapprot, sowie grün und rötlich, leuchteten auf.
5.57.8
प्रविशन्नभ्रजालानि निष्क्रमंश्च पुनः पुनः।
प्रकाशश्चाप्रकाशश्च चन्द्रमा इव दृश्यते ॥ ५.५७.८ ॥
Er drang in die Wolkenmassen ein und trat immer wieder hervor, bald sichtbar, bald verborgen, und erschien wie der Mond.
5.57.9
विविधाभ्रघनापन्नगोचरो धवलाम्बरः।
दृश्यादृश्यतनुर्वीरस्तथा चन्द्रायतेऽम्बरे ॥ ५.५७.९ ॥
Zwischen den mannigfaltigen dichten Wolken dahinziehend, der Held in weißem Gewand, mit bald sichtbarem, bald verborgenem Körper, leuchtete er am Himmel wie der Mond.
5.57.10
तार्क्ष््यायमाणो गगने स बभौ वायुनन्दनः।
दारयन् मेघवृन्दानि निष्पतंश्च पुनः पुनः ॥ ५.५७.१० ॥
Gleich Garuḍa leuchtete am Himmel der Sohn des Windgottes, die Wolkenmassen zerteilend und immer wieder aus ihnen hervorschnellend.
5.57.11
नदन् नादेन महता मेघस्वनमहास्वनः।
प्रवरान् राक्षसान् हत्वा नाम विश्राव्य चात्मनः ॥ ५.५७.११ ॥
Mit gewaltigem Brüllen, dem Donner der Wolken gleich, die vornehmsten Rākṣasas erschlagen und seinen Namen verkündet habend.
5.57.12
आकुलां नगरीं कृत्वा व्यथयित्वा च रावणम्।
अर्दयित्वा महावीरान् वैदेहीमभिवाद्य च ॥ ५.५७.१२ ॥
Die Stadt in Aufruhr versetzt, Rāvaṇa in Schrecken gesetzt, die großen Helden gequält und Vaidehī ehrerbietig gegrüßt habend.
5.57.13
आजगाम महातेजाः पुनर्मध्येन सागरम्।
पर्वतेन्द्रं सुनाभं च समुपस्पृश्य वीर्यवान् ॥ ५.५७.१३ ॥
Der überaus strahlende und tapfere kam wieder mitten durch das Meer, und nachdem er den Bergkönig Sunābha berührt hatte, eilte er weiter.
5.57.14
ज्यामुक्त इव नाराचो महावेगोऽभ्युपागमत्।
स किंचिदारात् सम्प्राप्तः समालोक्य महागिरिम् ॥ ५.५७.१४ ॥
Wie ein vom Bogen geschnellter Pfeil näherte er sich mit großer Geschwindigkeit; nachdem er den großen Berg aus der Ferne erblickt hatte, erreichte er ihn.
5.57.15
महेन्द्रं मेघसंकाशं ननाद स महाकपिः।
स पूरयामास कपिर्दिशो दश समन्ततः ॥ ५.५७.१५ ॥
Auf dem großen Berg Mahendra, einer Wolke gleich, brüllte jener große Affe; der Affe erfüllte die zehn Richtungen nach allen Seiten.
5.57.16
नदन् नादेन महता मेघस्वनमहास्वनः।
स तं देशमनुप्राप्तः सुहृद्दर्शनलालसः ॥ ५.५७.१६ ॥
Mit einem großen Ton wie Wolkendonner brüllend, begierig, seine Freunde zu sehen, erreichte er jenen Ort.
5.57.17
ननाद सुमहानादं लाङ्गूलं चाप्यकम्पयत्।
तस्य नानद्यमानस्य सुपर्णाचरिते पथि ॥ ५.५७.१७ ॥
Er brüllte gewaltig und schüttelte auch seinen Schwanz; während er auf jenem von den Suparṇas (Vögeln) befahrenen Weg brüllte,
5.57.18
फलतीवास्य घोषेण गगनं सार्कमण्डलम्।
ये तु तत्रोत्तरे कूले समुद्रस्य महाबलाः ॥ ५.५७.१८ ॥
Durch sein Gebrüll schien der Himmel samt der Sonnenscheibe zu bersten. Und dort am nördlichen Ufer des Meeres jene Gewaltigen—
5.57.19
पूर्वं संविष्ठिताः शूरा वायुपुत्रदिदृक्षवः।
महतो वायुनुन्नस्य तोयदस्येव निःस्वनम्।
शुश्रुवुस्ते तदा घोषमूरुवेगं हनूमतः ॥ ५.५७.१९ ॥
Die tapferen Affen, die bereits saßen und den Sohn des Windes zu sehen begehrten, hörten damals jenes Getöse, gleich dem Donner einer großen, vom Wind getriebenen Wolke — den Lärm, der aus der Schenkelkraft Hanumāns entstand.
5.57.20
ते दीनमनसः सर्वे शुश्रुवुः काननौकसः।
वानरेन्द्रस्य निर्घोषं पर्जन्यनिनदोपमम् ॥ ५.५७.२० ॥
Alle jene waldbewohnenden Affen, mit niedergeschlagenem Herzen, hörten das Brüllen des Herrn der Affen, gleich dem Donner einer Regenwolke.
5.57.21
निशम्य नदतो नादं वानरास्ते समन्ततः।
बभूवुरुत्सुकाः सर्वे सुहृद्दर्शनकाङ्क्षिणः ॥ ५.५७.२१ ॥
Als sie das Brüllen jenes hörten, wurden alle Affen von allen Seiten begierig, ihre Freunde zu sehen.
5.57.22
जाम्बवान् स हरिश्रेष्ठः प्रीतिसंहृष्टमानसः।
उपामन्त्र्य हरीन् सर्वानिदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.५७.२२ ॥
Jāmbavān, der Beste unter den Affen, mit von Zuneigung und Freude erfülltem Herzen, wandte sich an alle Affen und sprach diese Worte.
5.57.23
सर्वथा कृतकार्योऽसौ हनूमान् नात्र संशयः।
न ह्यस्याकृतकार्यस्य नाद एवंविधो भवेत् ॥ ५.५७.२३ ॥
Hanumān hat seine Aufgabe in jeder Hinsicht vollbracht, daran ist kein Zweifel. Das Brüllen eines, der seine Aufgabe nicht vollbracht hat, könnte nicht so sein.
5.57.24
तस्य बाहूरुवेगं च निनादं च महात्मनः।
निशम्य हरयो हृष्टाः समुत्पेतुर्यतस्ततः ॥ ५.५७.२४ ॥
Als die Affen die Kraft der Arme und Schenkel jenes Großherzigen und sein Brüllen hörten, sprangen sie erfreut hierhin und dorthin empor.
5.57.25
ते नगाग्रान्नगाग्राणि शिखराच्छिखराणि च।
प्रहृष्टाः समपद्यन्त हनूमन्तं दिदृक्षवः ॥ ५.५७.२५ ॥
Voller Freude und begierig, Hanumān zu sehen, sprangen sie von einem Berggipfel zum anderen, von Spitze zu Spitze.
5.57.26
ते प्रीताः पादपाग्रेषु गृह्य शाखामवस्थिताः।
वासांसि च प्रकाशानि समाविध्यन्त वानराः ॥ ५.५७.२६ ॥
Erfreut standen die Affen auf den Baumwipfeln, hielten Zweige fest und schwenkten ihre leuchtenden Gewänder.
5.57.27
गिरिगह्वरसंलीनो यथा गर्जति मारुतः।
एवं जगर्ज बलवान् हनूमान् मारुतात्मजः ॥ ५.५७.२७ ॥
Wie der Wind, verborgen in einer Berghöhle, brüllt, so brüllte der mächtige Hanumān, Sohn des Windes.
5.57.28
तमभ्रघनसंकाशमापतन्तं महाकपिम्।
दृष्ट्वा ते वानराः सर्वे तस्थुः प्राञ्जलयस्तदा ॥ ५.५७.२८ ॥
Als sie den großen Affen wie eine dichte Wolke herabsteigen sahen, standen alle Affen da, die Handflächen zusammengelegt.
5.57.29
ततस्तु वेगवान् वीरो गिरेर्गिरिनिभः कपिः।
निपपात गिरेस्तस्य शिखरे पादपाकुले ॥ ५.५७.२९ ॥
Da fiel der schnelle Held, der Affe gleich einem Berg, auf den Gipfel jenes baumreichen Berges nieder.
5.57.30
हर्षेणापूर्यमाणोऽसौ रम्ये पर्वतनिर्झरे।
छिन्नपक्ष इवाकाशात् पपात धरणीधरः ॥ ५.५७.३० ॥
Von Freude erfüllt, fiel er vom Himmel nahe einem lieblichen Bergbach herab, wie ein Berg, dem die Flügel abgeschnitten sind.
5.57.31
ततस्ते प्रीतमनसः सर्वे वानरपुङ्गवाः।
हनूमन्तं महात्मानं परिवार्योपतस्थिरे ॥ ५.५७.३१ ॥
Da umringten alle besten Affen, mit erfreuten Herzen, den großmütigen Hanumān und traten an ihn heran.
5.57.32
परिवार्य च ते सर्वे परां प्रीतिमुपागताः।
प्रहृष्टवदनाः सर्वे तमागतमुपागमन् ॥ ५.५७.३२ ॥
Ihn umringend, empfanden alle höchste Freude; mit fröhlichen Gesichtern traten sie zu dem Heimgekehrten.
5.57.33
उपायनानि चादाय मूलानि च फलानि च।
प्रत्यर्चयन् हरिश्रेष्ठं हरयो मारुतात्मजम् ॥ ५.५७.३३ ॥
Gaben aus Wurzeln und Früchten nehmend, ehrten die Affen im Gegenzug den Besten der Affen, den Sohn des Windes.
5.57.34
विनेदुर्मुदिताः केचित् केचित् किलकिलां तथा।
हृष्टाः पादपशाखाश्च आनिन्युर्वानरर्षभाः ॥ ५.५७.३४ ॥
Einige brüllten vor Freude, andere stießen Jubelrufe aus; die erfreuten besten Affen brachten Baumzweige.
5.57.35
हनूमांस्तु गुरून् वृद्धाञ्जाम्बवत्प्रमुखांस्तदा।
कुमारमङ्गदं चैव सोऽवन्दत महाकपिः ॥ ५.५७.३५ ॥
Da verneigte sich Hanumān, der große Affe, vor den Älteren mit Jāmbavān an der Spitze und vor dem jungen Prinzen Aṅgada.
5.57.36
स ताभ्यां पूजितः पूज्यः कपिभिश्च प्रसादितः।
दृष्टा देवीति विक्रान्तः संक्षेपेण न्यवेदयत् ॥ ५.५७.३६ ॥
Von den beiden geehrt und von den Affen erfreut, berichtete der würdige und tapfere Hanumān kurz: »Ich habe die Göttin gesehen.«
5.57.37
निषसाद च हस्तेन गृहीत्वा वालिनः सुतम्।
रमणीये वनोद्देशे महेन्द्रस्य गिरेस्तदा ॥ ५.५७.३७ ॥
Dann setzte er sich, das Kind Vālins an der Hand haltend, in einem reizvollen Waldgebiet des Berges Mahendra nieder.
5.57.38
हनूमानब्रवीत् पृष्टस्तदा तान् वानरर्षभान्।
अशोकवनिकासंस्था दृष्टा सा जनकात्मजा ॥ ५.५७.३८ ॥
Auf ihre Frage sprach Hanumān zu jenen stierhaften Anführern der Affen: »Die Tochter Janakas, die im Aśoka-Hain weilt, ist gesehen worden.«
5.57.39
रक्ष्यमाणा सुघोराभी राक्षसीभिरनिन्दिता।
एकवेणीधरा बाला रामदर्शनलालसा ॥ ५.५७.३९ ॥
Von sehr schrecklichen Rākṣasīs bewacht, trägt die Makellose einen einzigen Zopf und sehnt sich danach, Rāma zu sehen.
5.57.40
उपवासपरिश्रान्ता मलिना जटिला कृशा।
ततो दृष्टेति वचनं महार्थममृतोपमम् ॥ ५.५७.४० ॥
Von Fasten erschöpft, beschmutzt, verfilzthaarig und abgemagert — dann diese Worte »Sie ist gesehen worden«, von großer Bedeutung und wie Nektar—
5.57.41
निशम्य मारुतेः सर्वे मुदिता वानराभवन्।
क्ष्वेडन्त्यन्ये नदन्त्यन्ये गर्जन्त्यन्ये महाबलाः ॥ ५.५७.४१ ॥
Als die Affen die Worte Mārutis hörten, freuten sie sich alle; die einen brüllten, die anderen schrien, und die Mächtigen donnerten.
5.57.42
चक्रुः किलकिलामन्ये प्रतिगर्जन्ति चापरे।
केचिदुच्छ्रितलाङ्गूलाः प्रहृष्टाः कपिकुञ्जराः ॥ ५.५७.४२ ॥
Einige stießen den kilakila-Ruf aus, andere brüllten zurück, und einige Affen-Elefanten, die Schwänze hoch erhoben, freuten sich.
5.57.43
आयताञ्चितदीर्घाणि लाङ्गूलानि प्रविव्यधुः।
अपरे तु हनूमन्तं श्रीमन्तं वानरोत्तमम् ॥ ५.५७.४३ ॥
Einige schwenkten kräftig ihre langen, gekrümmten und ausgestreckten Schwänze, während andere auf den strahlenden besten der Affen, Hanumān, blickten.
5.57.44
आप्लुत्य गिरिशृङ्गेषु संस्पृशन्ति स्म हर्षिताः।
उक्तवाक्यं हनूमन्तमङ्गदस्तु तदाब्रवीत् ॥ ५.५७.४४ ॥
Vor Freude auf die Berggipfel springend, berührten sie Hanumān; da sprach Aṅgada, der zuvor geredet hatte, zu Hanumān.
5.57.45
सर्वेषां हरिवीराणां मध्ये वाचमनुत्तमाम्।
सत्त्वे वीर्ये न ते कश्चित् समो वानर विद्यते ॥ ५.५७.४५ ॥
Unter allen heldenhaften Affen sind deine Worte unübertroffen; o Affe, niemand ist dir an Mut und Tapferkeit gleich.
5.57.46
यदवप्लुत्य विस्तीर्णं सागरं पुनरागतः।
जीवितस्य प्रदाता नस्त्वमेको वानरोत्तम ॥ ५.५७.४६ ॥
Nachdem du über den weiten Ozean gesprungen und zurückgekehrt bist, bist du allein, o bester der Affen, unser Lebensspender.
5.57.47
त्वत्प्रसादात् समेष्यामः सिद्धार्था राघवेण ह।
अहो स्वामिनि ते भक्तिरहो वीर्यमहो धृतिः ॥ ५.५७.४७ ॥
Durch deine Gnade werden wir mit vollendeter Aufgabe Rāghava wiedersehen. Ach, welche Hingabe an deinen Herrn! Ach, welche Tapferkeit! Ach, welche Standhaftigkeit!
5.57.48
दिष्ट्या दृष्टा त्वया देवी रामपत्नी यशस्विनी।
दिष्ट्या त्यक्ष्यति काकुत्स्थः शोकं सीतावियोगजम् ॥ ५.५७.४८ ॥
Glücklicherweise hast du die ruhmreiche Göttin, Rāmas Gemahlin, gesehen; glücklicherweise wird Kākutstha den Schmerz der Trennung von Sītā ablegen.
5.57.49
ततोऽङ्गदं हनूमन्तं जाम्बवन्तं च वानराः।
परिवार्य प्रमुदिता भेजिरे विपुलाः शिलाः ॥ ५.५७.४९ ॥
Dann lagerten sich die erfreuten Affen, Aṅgada, Hanumān und Jāmbavān umringend, auf den weiten Felsen.
5.57.50
उपविष्टा गिरेस्तस्य शिलासु विपुलासु ते।
श्रोतुकामाः समुद्रस्य लङ्घनं वानरोत्तमाः ॥ ५.५७.५० ॥
Auf den weiten Felsen jenes Berges sitzend, wollten diese besten unter den Affen von der Überquerung des Ozeans hören.
5.57.51
दर्शनं चापि लङ्कायाः सीताया रावणस्य च।
तस्थुः प्राञ्जलयः सर्वे हनूमद्वदनोन्मुखाः ॥ ५.५७.५१ ॥
Um vom Anblick Laṅkās, Sītās und Rāvaṇas zu hören, standen alle mit gefalteten Händen da, dem Antlitz Hanumāns zugewandt.
5.57.52
तस्थौ तत्राङ्गदः श्रीमान् वानरैर्बहुभिर्वृतः।
उपास्यमानो विबुधैर्दिवि देवपतिर्यथा ॥ ५.५७.५२ ॥
Dort stand der glanzvolle Aṅgada, von vielen Affen umgeben, bedient wie der Herr der Götter im Himmel von den Göttern bedient wird.
5.57.53
हनूमता कीर्तिमता यशस्विना
तथाङ्गदेनाङ्गदनद्धबाहुना।
मुदा तदाध्यासितमुन्नतं मह-
न्महीधराग्रं ज्वलितं श्रियाभवत् ॥ ५.५७.५३ ॥
Jener hohe Gipfel des großen Berges, freudig besetzt von dem berühmten, ruhmreichen Hanumān und von Aṅgada mit armbandumschlungenen Armen, erstrahlte flammend vor Glanz.