வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 5.57
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.57.1
आप्लुत्य च महावेगः पक्षवानिव पर्वतः।
भुजङ्गयक्षगन्धर्वप्रबुद्धकमलोत्पलम् ॥ ५.५७.१ ॥
பெரும் வேகத்துடன் தாவிக் குதித்து, இறக்கைகள் கொண்ட மலை போல், நாகர், யக்ஷர், கந்தர்வர்களால் மலர்ந்த தாமரைகளும் நீலோத்பலங்களும் உள்ள அந்த நீர்நிலையில் அவர் பாய்ந்தார்.
5.57.2
स चन्द्रकुमुदं रम्यं सार्ककारण्डवं शुभम्।
तिष्यश्रवणकादम्बमभ्रशैवलशाद्वलम् ॥ ५.५७.२ ॥
நிலவும் குமுத மலர்களும் நிறைந்து, சூரியனும் காரண்டவ பறவைகளும் சேர்ந்த, திஷ்ய சிரவண நட்சத்திரங்களும் கதம்ப பறவைகளும் உள்ள, மேக பாசியும் புல்வெளியும் நிறைந்த அந்த அழகிய வானில் அவர் சென்றார்.
5.57.3
पुनर्वसुमहामीनं लोहिताङ्गमहाग्रहम्।
ऐरावतमहाद्वीपं स्वातीहंसविलासितम् ॥ ५.५७.३ ॥
புனர்பூசம் என்ற பெரிய மீனும், செவ்வாய் என்ற பெரிய கிரகமும், ஐராவத மாபெரும் தீவும், சுவாதி நட்சத்திரமும் அன்னங்களின் விளையாட்டும் நிறைந்த அந்த வானில்.
5.57.4
वातसंघातजालोर्मिचन्द्रांशुशिशिराम्बुमत्।
हनूमानपरिश्रान्तः पुप्लुवे गगनार्णवम् ॥ ५.५७.४ ॥
காற்றுக் கூட்டங்களின் வலை போன்ற அலைகளும், சந்திர கதிர்களால் குளிர்ந்த நீரும் கொண்ட வானக் கடலை, சோர்வின்றி அனுமான் கடந்தார்.
5.57.5
ग्रसमान इवाकाशं ताराधिपमिवोल्लिखन्।
हरन्निव सनक्षत्रं गगनं सार्कमण्डलम् ॥ ५.५७.५ ॥
ஆகாயத்தை விழுங்குவது போலவும், தாரபதியாம் சந்திரனைத் தொடுவது போலவும், நட்சத்திரங்களுடனும் சூரிய மண்டலத்துடனும் வானத்தைக் கவர்வது போலவும் அவர் சென்றார்.
5.57.6
अपारमपरिश्रान्तश्चाम्बुधिं समगाहत।
हनूमान् मेघजालानि विकर्षन्निव गच्छति ॥ ५.५७.६ ॥
எல்லையற்ற அந்தக் கடலில் சோர்வின்றி அனுமான் மூழ்கிக் கடந்தார்; மேகக் கூட்டங்களை விலக்கி இழுப்பது போல் அவர் சென்றார்.
5.57.7
पाण्डुरारुणवर्णानि नीलमाञ्जिष्ठकानि च।
हरितारुणवर्णानि महाभ्राणि चकाशिरे ॥ ५.५७.७ ॥
வெளுப்பும் சிவப்பும் கலந்த நிறமுள்ள, நீலமும் மஞ்சிட்டி நிறமும் கொண்ட, பச்சையும் சிவப்புமான நிறமுள்ள பெரிய மேகங்கள் ஒளிர்ந்தன.
5.57.8
प्रविशन्नभ्रजालानि निष्क्रमंश्च पुनः पुनः।
प्रकाशश्चाप्रकाशश्च चन्द्रमा इव दृश्यते ॥ ५.५७.८ ॥
மேகக் கூட்டங்களுக்குள் புகுந்தும் மீண்டும் மீண்டும் வெளியேறியும், சில சமயம் தெரிந்தும் சில சமயம் மறைந்தும், அவர் சந்திரனைப் போலக் காணப்பட்டார்.
5.57.9
विविधाभ्रघनापन्नगोचरो धवलाम्बरः।
दृश्यादृश्यतनुर्वीरस्तथा चन्द्रायतेऽम्बरे ॥ ५.५७.९ ॥
பலவிதமான அடர்ந்த மேகக் கூட்டங்களுக்கு இடையே உலவும் அந்த வீரர், வெண்ணிற ஆடை அணிந்தவர், உடல் தெரிந்தும் மறைந்தும், வானில் சந்திரனைப் போல ஒளிர்ந்தார்.
5.57.10
तार्क्ष््यायमाणो गगने स बभौ वायुनन्दनः।
दारयन् मेघवृन्दानि निष्पतंश्च पुनः पुनः ॥ ५.५७.१० ॥
கருடனைப் போல வானில் பறந்த வாயுவின் மகன், மேகக் கூட்டங்களைப் பிளந்துகொண்டும் மீண்டும் மீண்டும் அவற்றிலிருந்து பாய்ந்து வெளிவந்தும் பிரகாசித்தார்.
5.57.11
नदन् नादेन महता मेघस्वनमहास्वनः।
प्रवरान् राक्षसान् हत्वा नाम विश्राव्य चात्मनः ॥ ५.५७.११ ॥
மேகங்களின் இடியோசை போன்ற பெரும் முழக்கத்துடன் கர்ஜித்து, சிறந்த ராட்சதர்களைக் கொன்று, தன் பெயரை அறிவித்து.
5.57.12
आकुलां नगरीं कृत्वा व्यथयित्वा च रावणम्।
अर्दयित्वा महावीरान् वैदेहीमभिवाद्य च ॥ ५.५७.१२ ॥
நகரத்தைக் கலங்கச் செய்து, ராவணனை அச்சுறுத்தி, மகாவீரர்களை வருத்தி, வைதேஹியை வணங்கி.
5.57.13
आजगाम महातेजाः पुनर्मध्येन सागरम्।
पर्वतेन्द्रं सुनाभं च समुपस्पृश्य वीर्यवान् ॥ ५.५७.१३ ॥
மகாதேஜஸ்வியும் வீரியவானுமான அவர் மீண்டும் கடலின் நடுவழியாக வந்தார்; மலைகளின் அரசனான சுனாபனைத் தொட்டு (நிறுத்தி) அவர் சென்றார்.
5.57.14
ज्यामुक्त इव नाराचो महावेगोऽभ्युपागमत्।
स किंचिदारात् सम्प्राप्तः समालोक्य महागिरिम् ॥ ५.५७.१४ ॥
வில்லிலிருந்து விடுபட்ட அம்பைப் போல் மிகுந்த வேகத்துடன் அவர் அணுகினார்; தொலைவிலிருந்து அந்தப் பெரிய மலையைக் கண்டு அங்கு வந்து சேர்ந்தார்.
5.57.15
महेन्द्रं मेघसंकाशं ननाद स महाकपिः।
स पूरयामास कपिर्दिशो दश समन्ततः ॥ ५.५७.१५ ॥
மேகம் போன்ற அந்த மகேந்திர மலையில் அந்த மகாகபி முழங்கினார்; அந்தக் குரங்கு பத்துத் திசைகளையும் எல்லாப் பக்கமும் நிரப்பினார்.
5.57.16
नदन् नादेन महता मेघस्वनमहास्वनः।
स तं देशमनुप्राप्तः सुहृद्दर्शनलालसः ॥ ५.५७.१६ ॥
மேக முழக்கம் போன்ற பெரிய ஒலியுடன் முழங்கியவாறு, நண்பர்களைக் காணும் ஆவலுடன் அவர் அந்த இடத்தை அடைந்தார்.
5.57.17
ननाद सुमहानादं लाङ्गूलं चाप्यकम्पयत्।
तस्य नानद्यमानस्य सुपर्णाचरिते पथि ॥ ५.५७.१७ ॥
அவர் மிகப் பெரிய முழக்கம் செய்து வாலையும் அசைத்தார்; கருடர்கள் சஞ்சரிக்கும் அந்த வழியில் அவர் முழங்கிக்கொண்டிருந்தபோது,
5.57.18
फलतीवास्य घोषेण गगनं सार्कमण्डलम्।
ये तु तत्रोत्तरे कूले समुद्रस्य महाबलाः ॥ ५.५७.१८ ॥
அவருடைய அந்த முழக்கத்தால் சூரிய மண்டலத்துடன் வானம் பிளந்துவிடுவது போலிருந்தது. அங்கே கடலின் வடக்குக் கரையில் இருந்த மகாபலசாலிகளோ—
5.57.19
पूर्वं संविष्ठिताः शूरा वायुपुत्रदिदृक्षवः।
महतो वायुनुन्नस्य तोयदस्येव निःस्वनम्।
शुश्रुवुस्ते तदा घोषमूरुवेगं हनूमतः ॥ ५.५७.१९ ॥
முன்பே அமர்ந்திருந்த வீரக் குரங்குகள், வாயுவின் மைந்தனைக் காண விரும்பி, காற்றால் தள்ளப்பட்ட பெரு மேகத்தின் முழக்கம் போன்ற அந்த ஒலியை அப்போது கேட்டன — அனுமனின் தொடை வேகத்தால் எழுந்த அந்த ஆரவாரத்தை.
5.57.20
ते दीनमनसः सर्वे शुश्रुवुः काननौकसः।
वानरेन्द्रस्य निर्घोषं पर्जन्यनिनदोपमम् ॥ ५.५७.२० ॥
துயர்ந்த மனம் கொண்ட அந்த வனவாசிக் குரங்குகள் அனைவரும், மழைமேகத்தின் முழக்கத்திற்கு ஒத்த வானரேந்திரனின் அந்த ஒலியைக் கேட்டன.
5.57.21
निशम्य नदतो नादं वानरास्ते समन्ततः।
बभूवुरुत्सुकाः सर्वे सुहृद्दर्शनकाङ्क्षिणः ॥ ५.५७.२१ ॥
முழங்கும் அவனது முழக்கத்தைக் கேட்ட அந்த வானரங்கள் அனைத்தும் நாலாபுறமும் ஆர்வம் கொண்டன; தம் நண்பர்களைக் காண விரும்பின.
5.57.22
जाम्बवान् स हरिश्रेष्ठः प्रीतिसंहृष्टमानसः।
उपामन्त्र्य हरीन् सर्वानिदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.५७.२२ ॥
வானரச் சிறந்தவனான ஜாம்பவான், அன்பாலும் மகிழ்ச்சியாலும் மனம் நிறைந்தவனாய், வானரங்கள் அனைவரையும் அழைத்து இவ்வார்த்தையைச் சொன்னான்.
5.57.23
सर्वथा कृतकार्योऽसौ हनूमान् नात्र संशयः।
न ह्यस्याकृतकार्यस्य नाद एवंविधो भवेत् ॥ ५.५७.२३ ॥
அனுமன் எல்லா வகையிலும் தன் செயலை நிறைவேற்றிவிட்டான்; இதில் ஐயமில்லை. செயல் நிறைவேறாதவனுக்கு இப்படிப்பட்ட முழக்கம் இருக்காது.
5.57.24
तस्य बाहूरुवेगं च निनादं च महात्मनः।
निशम्य हरयो हृष्टाः समुत्पेतुर्यतस्ततः ॥ ५.५७.२४ ॥
அந்த மகாத்மாவின் கைகள், தொடைகளின் வேகத்தையும், அவனது முழக்கத்தையும் கேட்டு, மகிழ்ந்த குரங்குகள் இங்குமங்கும் பாய்ந்தெழுந்தன.
5.57.25
ते नगाग्रान्नगाग्राणि शिखराच्छिखराणि च।
प्रहृष्टाः समपद्यन्त हनूमन्तं दिदृक्षवः ॥ ५.५७.२५ ॥
அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் ஒரு மலை முகட்டிலிருந்து மற்றொரு மலை முகட்டிற்கும், ஒரு சிகரத்திலிருந்து மற்றொரு சிகரத்திற்கும் சென்றனர்; ஹனுமானைக் காண விரும்பி.
5.57.26
ते प्रीताः पादपाग्रेषु गृह्य शाखामवस्थिताः।
वासांसि च प्रकाशानि समाविध्यन्त वानराः ॥ ५.५७.२६ ॥
மகிழ்ச்சியடைந்த குரங்குகள் மரங்களின் உச்சியில் கிளைகளைப் பற்றிக்கொண்டு நின்று, பிரகாசமான ஆடைகளை வீசி அசைத்தன.
5.57.27
गिरिगह्वरसंलीनो यथा गर्जति मारुतः।
एवं जगर्ज बलवान् हनूमान् मारुतात्मजः ॥ ५.५७.२७ ॥
மலைக் குகையில் மறைந்த காற்று முழங்குவது போல, வலிமைமிக்க வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் முழங்கினான்.
5.57.28
तमभ्रघनसंकाशमापतन्तं महाकपिम्।
दृष्ट्वा ते वानराः सर्वे तस्थुः प्राञ्जलयस्तदा ॥ ५.५७.२८ ॥
அடர்ந்த மேகம் போல் இறங்கி வரும் அந்த மகாகபியைக் கண்டு, அனைத்து குரங்குகளும் அப்போது கைகூப்பி நின்றன.
5.57.29
ततस्तु वेगवान् वीरो गिरेर्गिरिनिभः कपिः।
निपपात गिरेस्तस्य शिखरे पादपाकुले ॥ ५.५७.२९ ॥
பின்னர் வேகமான வீரக் குரங்கு, மலையைப் போன்ற அவன், மரங்கள் நிறைந்த அந்த மலைச் சிகரத்தில் இறங்கினான்.
5.57.30
हर्षेणापूर्यमाणोऽसौ रम्ये पर्वतनिर्झरे।
छिन्नपक्ष इवाकाशात् पपात धरणीधरः ॥ ५.५७.३० ॥
மகிழ்ச்சியால் நிரம்பிய அவன், அழகிய மலை அருவியின் அருகே, சிறகறுந்த மலையைப் போல் ஆகாயத்திலிருந்து விழுந்தான்.
5.57.31
ततस्ते प्रीतमनसः सर्वे वानरपुङ्गवाः।
हनूमन्तं महात्मानं परिवार्योपतस्थिरे ॥ ५.५७.३१ ॥
அப்போது மகிழ்ந்த மனத்துடன் அனைத்து சிறந்த வானரர்களும் மகாத்மா ஹனுமானைச் சூழ்ந்து அவர் அருகில் நின்றனர்.
5.57.32
परिवार्य च ते सर्वे परां प्रीतिमुपागताः।
प्रहृष्टवदनाः सर्वे तमागतमुपागमन् ॥ ५.५७.३२ ॥
அனைவரும் சூழ்ந்து மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்; மகிழ்ந்த முகங்களுடன் திரும்பி வந்த அவரை அவர்கள் அனைவரும் அணுகினர்.
5.57.33
उपायनानि चादाय मूलानि च फलानि च।
प्रत्यर्चयन् हरिश्रेष्ठं हरयो मारुतात्मजम् ॥ ५.५७.३३ ॥
கிழங்குகளும் கனிகளும் காணிக்கையாக எடுத்து, வானரச் சிறந்தவனும் வாயுவின் மகனுமான ஹனுமானை வானரர்கள் வரவேற்று மதித்தனர்.
5.57.34
विनेदुर्मुदिताः केचित् केचित् किलकिलां तथा।
हृष्टाः पादपशाखाश्च आनिन्युर्वानरर्षभाः ॥ ५.५७.३४ ॥
சிலர் மகிழ்ந்து கர்ஜித்தனர், சிலர் கிலகிலா ஒலி எழுப்பினர்; மகிழ்ந்த சிறந்த வானரர்கள் மரக்கிளைகளைக் கொண்டு வந்தனர்.
5.57.35
हनूमांस्तु गुरून् वृद्धाञ्जाम्बवत्प्रमुखांस्तदा।
कुमारमङ्गदं चैव सोऽवन्दत महाकपिः ॥ ५.५७.३५ ॥
அப்போது மகாகபி ஹனுமான் ஜாம்பவான் முதலிய மூத்த பெரியோர்களையும், இளவரசன் அங்கதனையும் வணங்கினார்.
5.57.36
स ताभ्यां पूजितः पूज्यः कपिभिश्च प्रसादितः।
दृष्टा देवीति विक्रान्तः संक्षेपेण न्यवेदयत् ॥ ५.५७.३६ ॥
அவர்கள் இருவராலும் மதிக்கப்பட்டு, வானரர்களால் மகிழ்விக்கப்பட்ட மதிப்புக்குரிய வீரன் ஹனுமான், 'தேவியைக் கண்டேன்' என்று சுருக்கமாகத் தெரிவித்தார்.
5.57.37
निषसाद च हस्तेन गृहीत्वा वालिनः सुतम्।
रमणीये वनोद्देशे महेन्द्रस्य गिरेस्तदा ॥ ५.५७.३७ ॥
அப்போது வாலியின் மகனின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, மகேந்திர மலையின் அழகிய வனப்பகுதியில் அவர் அமர்ந்தார்.
5.57.38
हनूमानब्रवीत् पृष्टस्तदा तान् वानरर्षभान्।
अशोकवनिकासंस्था दृष्टा सा जनकात्मजा ॥ ५.५७.३८ ॥
கேட்கப்பட்டபோது, அனுமான் அந்த வானரத் தலைவர்களிடம் கூறினார்: அசோகவனத்தில் தங்கியிருக்கும் ஜனகனின் மகள் கண்டறியப்பட்டாள்.
5.57.39
रक्ष्यमाणा सुघोराभी राक्षसीभिरनिन्दिता।
एकवेणीधरा बाला रामदर्शनलालसा ॥ ५.५७.३९ ॥
களங்கமற்றவள் மிகக் கொடிய அரக்கிகளால் காக்கப்படுகிறாள்; ஒற்றைச் சடையை அணிந்து, ராமனைக் காணும் ஆவல் கொண்டிருக்கிறாள்.
5.57.40
उपवासपरिश्रान्ता मलिना जटिला कृशा।
ततो दृष्टेति वचनं महार्थममृतोपमम् ॥ ५.५७.४० ॥
உண்ணாநோன்பால் களைத்து, அழுக்கடைந்து, சடைபிடித்து, மெலிந்து கிடக்கிறாள்; 'கண்டறியப்பட்டாள்' என்ற இந்த மகத்தான, அமுதம் போன்ற சொல்—
5.57.41
निशम्य मारुतेः सर्वे मुदिता वानराभवन्।
क्ष्वेडन्त्यन्ये नदन्त्यन्ये गर्जन्त्यन्ये महाबलाः ॥ ५.५७.४१ ॥
மாருதியின் சொல்லைக் கேட்டு வானரர் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர்; சிலர் கர்ஜித்தனர், சிலர் முழங்கினர், சிலர் மாபெரும் பலத்துடன் கர்ஜித்தனர்.
5.57.42
चक्रुः किलकिलामन्ये प्रतिगर्जन्ति चापरे।
केचिदुच्छ्रितलाङ्गूलाः प्रहृष्टाः कपिकुञ्जराः ॥ ५.५७.४२ ॥
சிலர் 'கிலகிலா' என்று ஆர்ப்பரித்தனர், வேறு சிலர் பதிலுக்கு கர்ஜித்தனர்; சில வானர-கஜங்கள் வால்களை உயர்த்தி மகிழ்ந்தன.
5.57.43
आयताञ्चितदीर्घाणि लाङ्गूलानि प्रविव्यधुः।
अपरे तु हनूमन्तं श्रीमन्तं वानरोत्तमम् ॥ ५.५७.४३ ॥
சிலர் நீண்டு வளைந்து விரிந்த தங்கள் வால்களை வேகமாக ஆட்டினர்; மற்றவர்களோ ஒளிமிக்க வானரச் சிறந்தவனான ஹனுமானை நோக்கினர்.
5.57.44
आप्लुत्य गिरिशृङ्गेषु संस्पृशन्ति स्म हर्षिताः।
उक्तवाक्यं हनूमन्तमङ्गदस्तु तदाब्रवीत् ॥ ५.५७.४४ ॥
மகிழ்ச்சியுடன் மலைச் சிகரங்களில் பாய்ந்து ஹனுமானைத் தொட்டனர்; அப்போது முன்பு பேசிய அங்கதன் ஹனுமானிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
5.57.45
सर्वेषां हरिवीराणां मध्ये वाचमनुत्तमाम्।
सत्त्वे वीर्ये न ते कश्चित् समो वानर विद्यते ॥ ५.५७.४५ ॥
எல்லா வீர வானரர்களிடையேயும் உன் பேச்சு ஒப்பற்றது; வானரனே, துணிவிலும் வீரத்திலும் உனக்கு நிகரானவர் யாரும் இல்லை.
5.57.46
यदवप्लुत्य विस्तीर्णं सागरं पुनरागतः।
जीवितस्य प्रदाता नस्त्वमेको वानरोत्तम ॥ ५.५७.४६ ॥
அகன்ற கடலைத் தாண்டி மீண்டும் திரும்பி வந்தாய்; வானரச் சிறந்தவனே, நமக்கு உயிர் அளித்தவன் நீ ஒருவனே.
5.57.47
त्वत्प्रसादात् समेष्यामः सिद्धार्था राघवेण ह।
अहो स्वामिनि ते भक्तिरहो वीर्यमहो धृतिः ॥ ५.५७.४७ ॥
உன் அருளால் நாம் நம் நோக்கத்தை நிறைவேற்றி ராகவனுடன் சேர்வோம். ஆ, எஜமானின் மீது உனக்குள்ள பக்தி! ஆ, உன் வீரியம்! ஆ, உன் உறுதி!
5.57.48
दिष्ट्या दृष्टा त्वया देवी रामपत्नी यशस्विनी।
दिष्ट्या त्यक्ष्यति काकुत्स्थः शोकं सीतावियोगजम् ॥ ५.५७.४८ ॥
நல்லூழால் நீ ராமனின் மனைவியும் புகழ்மிக்க தேவியுமான சீதையைக் கண்டாய்; நல்லூழால் காகுத்ஸ்தர் சீதைப் பிரிவினால் எழுந்த துயரை விடுவார்.
5.57.49
ततोऽङ्गदं हनूमन्तं जाम्बवन्तं च वानराः।
परिवार्य प्रमुदिता भेजिरे विपुलाः शिलाः ॥ ५.५७.४९ ॥
பின்னர் அங்கதன், அனுமன், ஜாம்பவான் ஆகியோரைச் சூழ்ந்துகொண்டு மகிழ்ச்சியடைந்த வானரர்கள் அகன்ற பாறைகளில் அமர்ந்தனர்.
5.57.50
उपविष्टा गिरेस्तस्य शिलासु विपुलासु ते।
श्रोतुकामाः समुद्रस्य लङ्घनं वानरोत्तमाः ॥ ५.५७.५० ॥
அந்த மலையின் அகன்ற பாறைகளில் அமர்ந்திருந்த அந்த சிறந்த வானரர்கள் கடல் தாண்டிய செய்தியைக் கேட்க விரும்பினர்.
5.57.51
दर्शनं चापि लङ्कायाः सीताया रावणस्य च।
तस्थुः प्राञ्जलयः सर्वे हनूमद्वदनोन्मुखाः ॥ ५.५७.५१ ॥
லங்கையையும் சீதையையும் ராவணனையும் கண்ட செய்தியை அறிய விரும்பி, அனைவரும் கைகூப்பி அனுமனின் முகத்தை நோக்கி நின்றனர்.
5.57.52
तस्थौ तत्राङ्गदः श्रीमान् वानरैर्बहुभिर्वृतः।
उपास्यमानो विबुधैर्दिवि देवपतिर्यथा ॥ ५.५७.५२ ॥
அங்கே பல வானரர்களால் சூழப்பட்ட அழகிய அங்கதன் நின்றான்; வானில் தேவர்களால் பணிந்து சூழப்பட்ட தேவேந்திரனைப் போல.
5.57.53
हनूमता कीर्तिमता यशस्विना
तथाङ्गदेनाङ्गदनद्धबाहुना।
मुदा तदाध्यासितमुन्नतं मह-
न्महीधराग्रं ज्वलितं श्रियाभवत् ॥ ५.५७.५३ ॥
புகழ்மிக்க யசஸ்வியான அனுமனாலும், அங்கதனாலும் — தோள்வளை அணிந்த புயங்களுடையவனால் — மகிழ்ச்சியுடன் அமர்ந்திருந்த அந்த உயர்ந்த பெரிய மலைமுடி ஒளியால் ஒளிர்ந்தது.