Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.67.1
एवमुक्तस्तु हनुमान् राघवेण महात्मना।
सीताया भाषितं सर्वं न्यवेदयत राघवे ॥ ५.६७.१ ॥
So angesprochen vom großherzigen Rāghava, berichtete Hanumān Rāghava alle Worte Sītās.
5.67.2
इदमुक्तवती देवी जानकी पुरुषर्षभ।
पूर्ववृत्तमभिज्ञानं चित्रकूटे यथातथम् ॥ ५.६७.२ ॥
O Bester der Männer, die Göttin Jānakī sprach dies: Das frühere Ereignis in Citrakūṭa, genau so wie es geschah, ist das Erkennungszeichen.
5.67.3
सुखसुप्ता त्वया सार्धं जानकी पूर्वमुत्थिता।
वायसः सहसोत्पत्य विददार स्तनान्तरम् ॥ ५.६७.३ ॥
Jānakī, die friedlich neben dir geschlafen hatte, erhob sich zuerst; da flog plötzlich ein Rabe auf und hackte zwischen ihre Brüste.
5.67.4
पर्यायेण च सुप्तस्त्वं देव्यङ्के भरताग्रज।
पुनश्च किल पक्षी स देव्या जनयति व्यथा ॥ ५.६७.४ ॥
O älterer Bruder Bharatas, du schliefst abwechselnd im Schoß der Göttin; und wieder verursachte dieser Vogel ihr Schmerz.
5.67.5
ततः पुनरुपागम्य विददार भृशं किल।
ततस्त्वं बोधितस्तस्याः शोणितेन समुक्षितः ॥ ५.६७.५ ॥
Dann kam der Rabe zurück und hackte heftig auf sie ein; dann weckte sie dich, und du warst mit Blut übergossen.
5.67.6
वायसेन च तेनैवं सततं बाध्यमानया।
बोधितः किल देव्या त्वं सुखसुप्तः परंतप ॥ ५.६७.६ ॥
Ständig auf diese Weise vom Raben gequält, weckte dich die Göttin, der du friedlich schliefst, o Feindesbezwinger.
5.67.7
तां च दृष्ट्वा महाबाहो दारितां च स्तनान्तरे।
आशीविष इव क्रुद्धस्ततो वाक्यं त्वमूचिवान् ॥ ५.६७.७ ॥
O Starkarmiger! Als du sie mit zerrissener Brust zwischen den Brüsten sahst, sprachst du, zornig wie eine Schlange, diese Worte.
5.67.8
नखाग्रैः केन ते भीरु दारितं वै स्तनान्तरम्।
कः क्रीडति सरोषेण पञ्चवक्त्रेण भोगिना ॥ ५.६७.८ ॥
O Furchtsame! Wer hat dir mit den Nagelspitzen diese Wunde zwischen den Brüsten zugefügt? Wer spielt mit der zornigen fünfmäuligen Schlange?
5.67.9
निरीक्षमाणः सहसा वायसं समुदैक्षथाः।
नखैः सरुधिरैस्तीक्ष्णैस्तामेवाभिमुखं स्थितम् ॥ ५.६७.९ ॥
Plötzlich aufblickend, betrachtetest du die Krähe genau, die ihr gegenüber stand, mit scharfen, blutigen Krallen.
5.67.10
सुतः किल स शक्रस्य वायसः पततां वरः।
धरान्तरगतः शीघ्रं पवनस्य गतौ समः ॥ ५.६७.१० ॥
Jene Krähe war wahrhaftig der Sohn Indras, der beste der Vögel; sie konnte schnell durch das Innere der Erde ziehen und war dem Wind an Geschwindigkeit gleich.
5.67.11
ततस्तस्मिन् महाबाहो कोपसंवर्तितेक्षणः।
वायसे त्वं व्यधाः क्रूरां मतिं मतिमतां वर ॥ ५.६७.११ ॥
Da fasstest du, o Starkarmiger, mit von Zorn geröteten Augen einen grausamen Entschluss gegen jene Krähe, o Bester der Weisen.
5.67.12
स दर्भसंस्तराद् गृह्य ब्रह्मास्त्रेण न्ययोजयः।
स दीप्त इव कालाग्निर्जज्वालाभिमुखं खगम् ॥ ५.६७.१२ ॥
Du nahmst ihn von einem Lager aus Kuśa-Gras und schossest ihn mit dem Brahmāstra ab; er loderte wie das Feuer des Todes und flammte auf den Vogel zu.
5.67.13
स त्वं प्रदीप्तं चिक्षेप दर्भं तं वायसं प्रति।
ततस्तु वायसं दीप्तः स दर्भोऽनुजगाम ह ॥ ५.६७.१३ ॥
Da warfst du das brennende Darbha-Gras auf jene Krähe. Da verfolgte das brennende Darbha-Gras die Krähe.
5.67.14
भीतैश्च सम्परित्यक्तः सुरैः सर्वैश्च वायसः।
त्रीँल्लोकान् सम्परिक्रम्य त्रातारं नाधिगच्छति ॥ ५.६७.१४ ॥
Verängstigt und von allen Göttern verlassen, durchstreifte die Krähe die drei Welten, fand aber keinen Beschützer.
5.67.15
पुनरप्यागतस्तत्र त्वत्सकाशमरिंदम।
त्वं तं निपतितं भूमौ शरण्यः शरणागतम् ॥ ५.६७.१५ ॥
O Bezwinger der Feinde, er kam wieder dorthin zu dir. Du, Zuflucht der Schutzsuchenden, sahst ihn zu Boden gefallen, als Flehenden.
5.67.16
वधार्हमपि काकुत्स्थ कृपया परिपालयः।
मोघमस्त्रं न शक्यं तु कर्तुमित्येव राघव ॥ ५.६७.१६ ॥
O Nachkomme des Kakutstha, obwohl er den Tod verdiente, hast du ihn aus Mitleid beschützt. O Rāghava, eine Waffe kann nicht wirkungslos gemacht werden; so geschah es.
5.67.17
भवांस्तस्याक्षि काकस्य हिनस्ति स्म स दक्षिणम्।
राम त्वां स नमस्कृत्य राज्ञो दशरथस्य च ॥ ५.६७.१७ ॥
Du hast der Krähe das rechte Auge ausgestochen. O Rāma, er verneigte sich vor dir und vor König Daśaratha und zog davon.
5.67.18
विसृष्टस्तु तदा काकः प्रतिपेदे स्वमालयम्।
एवमस्त्रविदां श्रेष्ठः सत्त्ववाञ्छीलवानपि ॥ ५.६७.१८ ॥
Da kehrte die freigelassene Krähe in ihre Behausung zurück. So bist du der Vorzüglichste unter den Waffenkundigen, von starkem Charakter und auch tugendhaft.
5.67.19
किमर्थमस्त्रं रक्षःसु न योजयसि राघव।
न दानवा न गन्धर्वा नासुरा न मरुद्गणाः ॥ ५.६७.१९ ॥
Rāghava, warum wendest du deine Waffe nicht gegen die Rākṣasas an? Weder Dānavas noch Gandharvas, weder Asuras noch die Schar der Maruts.
5.67.20
तव राम रणे शक्तास्तथा प्रतिसमासितुम्।
तव वीर्यवतः कश्चिन्मयि यद्यस्ति सम्भ्रमः ॥ ५.६७.२० ॥
Rāma, wer könnte dir im Kampf standhalten? Wenn dich, den Mächtigen, irgendeine Sorge um mich bewegt...
5.67.21
क्षिप्रं सुनिशितैर्बाणैर्हन्यतां युधि रावणः।
भ्रातुरादेशमाज्ञाय लक्ष्मणो वा परंतपः ॥ ५.६७.२१ ॥
Möge Rāvaṇa im Kampf schnell mit scharfen Pfeilen niedergestreckt werden; oder Lakṣmaṇa, der Feindequäler, möge es tun, da er den Befehl seines Bruders kennt.
5.67.22
स किमर्थं नरवरो न मां रक्षति राघवः।
शक्तौ तौ पुरुषव्याघ्रौ वाय्वग्निसमतेजसौ ॥ ५.६७.२२ ॥
Warum beschützt mich jener Beste der Männer, der Rāghava, nicht? Diese beiden Tiger unter den Menschen sind fähig, an Glanz Wind und Feuer gleich.
5.67.23
सुराणामपि दुर्धर्षौ किमर्थं मामुपेक्षतः।
ममैव दुष्कृतं किंचिन्महदस्ति न संशयः ॥ ५.६७.२३ ॥
Warum vernachlässigen mich jene beiden, die selbst für die Götter unbezwingbar sind? Gewiss liegt ein großes Unrecht bei mir; daran ist kein Zweifel.
5.67.24
समर्थौ सहितौ यन्मां न रक्षेते परंतपौ।
वैदेह्या वचनं श्रुत्वा करुणं साधुभाषितम् ॥ ५.६७.२४ ॥
Jene beiden Fähigen, vereint, die Feindequäler, beschützen mich nicht. Nachdem sie die klagenden, wohlgesprochenen Worte Vaidehīs gehört haben...
5.67.25
पुनरप्यहमार्यां तामिदं वचनमब्रुवम्।
त्वच्छोकविमुखो रामो देवि सत्येन ते शपे ॥ ५.६७.२५ ॥
Erneut sprach ich zu jener edlen Frau diese Worte: O Göttin, Rāma hat sich von dem Kummer um dich abgewandt; bei der Wahrheit schwöre ich es dir.
5.67.26
रामे दुःखाभिभूते च लक्ष्मणः परितप्यते।
कथंचिद् भवती दृष्टा न कालः परिशोचितुम् ॥ ५.६७.२६ ॥
Rāma ist von Kummer überwältigt, und Lakṣmaṇa ist gequält; man hat dich irgendwie gesehen, und jetzt ist nicht die Zeit zu klagen.
5.67.27
अस्मिन् मुहूर्ते दुःखानामन्तं द्रक्ष्यसि भामिनि।
तावुभौ नरशार्दूलौ राजपुत्रौ परंतपौ ॥ ५.६७.२७ ॥
O strahlende Frau, in diesem Augenblick wirst du das Ende deines Leids sehen; jene beiden, die königlichen Prinzen, Tiger unter den Menschen, Versenger der Feinde.
5.67.28
त्वद्दर्शनकृतोत्साहौ लङ्कां भस्मीकरिष्यतः।
हत्वा च समरे रौद्रं रावणं सहबान्धवम् ॥ ५.६७.२८ ॥
Angespornt durch den Anblick von dir, werden jene beiden Laṅkā in Asche legen und im Kampf den schrecklichen Rāvaṇa samt seinen Verwandten erschlagen.
5.67.29
राघवस्त्वां वरारोहे स्वपुरीं नयिता ध्रुवम्।
यत् तु रामो विजानीयादभिज्ञानमनिन्दिते ॥ ५.६७.२९ ॥
Rāghava wird dich gewiss in seine eigene Stadt führen; o Makellose, sag mir, an welchem Zeichen Rāma dich erkennen würde.
5.67.30
प्रीतिसंजननं तस्य प्रदातुं तत् त्वमर्हसि।
साभिवीक्ष्य दिशः सर्वा वेण्युद्ग्रथनमुत्तमम् ॥ ५.६७.३० ॥
Du solltest ihm jenes Zeichen geben, das ihm Freude bereitet; da blickte sie in alle Richtungen und löste den vortrefflichen Knoten ihres Zopfes.
5.67.31
मुक्त्वा वस्त्राद् ददौ मह्यं मणिमेतं महाबल।
प्रतिगृह्य मणिं दोर्भ्यां तव हेतो रघुप्रिय ॥ ५.६७.३१ ॥
O Mächtiger, sie löste ihn von ihrem Gewand und gab mir dieses Juwel. O Liebling der Raghus, nimm dieses Juwel mit beiden Armen an, um deinetwillen.
5.67.32
शिरसा सम्प्रणम्यैनामहमागमने त्वरे।
गमने च कृतोत्साहमवेक्ष्य वरवर्णिनी ॥ ५.६७.३२ ॥
Mit geneigtem Haupt verneigte ich mich vor ihr und eilte zurück. Als sie sah, dass ich eifrig zum Aufbruch war, sprach die schön gefärbte (Sītā),
5.67.33
विवर्धमानं च हि मामुवाच जनकात्मजा।
अश्रुपूर्णमुखी दीना बाष्पगद्गदभाषिणी ॥ ५.६७.३३ ॥
Als sie sah, wie ich vor Eifer wuchs, sprach die Tochter Janakas, das Gesicht voller Tränen, betrübt, mit tränenerstickter Stimme zu mir.
5.67.34
ममोत्पतनसम्भ्रान्ता शोकवेगसमाहता।
मामुवाच ततः सीता सभाग्योऽसि महाकपे ॥ ५.६७.३४ ॥
Erschrocken über meinen Sprung, von der Wucht des Kummers getroffen, sprach Sītā da zu mir: O großer Affe, du bist glücklich.
5.67.35
यद् द्रक्ष्यसि महाबाहुं रामं कमललोचनम्।
लक्ष्मणं च महाबाहुं देवरं मे यशस्विनम् ॥ ५.६७.३५ ॥
Du wirst den starkarmigen Rāma mit den Lotusaugen sehen, und du wirst auch den starkarmigen Lakṣmaṇa sehen, meinen ruhmreichen Schwager.
5.67.36
सीतयाप्येवमुक्तोऽहमब्रुवं मैथिलीं तथा।
पृष्ठमारोह मे देवि क्षिप्रं जनकनन्दनि ॥ ५.६७.३६ ॥
Als Sītā dies sagte, sprach auch ich zur Maithilī in gleicher Weise: O Göttin, Tochter Janakas, steige rasch auf meinen Rücken.
5.67.37
यावत्ते दर्शयाम्यद्य ससुग्रीवं सलक्ष्मणम्।
राघवं च महाभागे भर्तारमसितेक्षणे ॥ ५.६७.३७ ॥
O du Hochgesegnete, du Dunkeläugige! Jetzt werde ich dir deinen Gemahl Rāghava zeigen, zusammen mit Sugrīva und Lakṣmaṇa.
5.67.38
साब्रवीन्मां ततो देवी नैष धर्मो महाकपे।
यत्ते पृष्ठं सिषेवेऽहं स्ववशा हरिपुङ्गव ॥ ५.६७.३८ ॥
Da sprach die Göttin zu mir: 'O großer Affe, das ist nicht rechtes Verhalten, dass ich aus eigenem Willen auf deinen Rücken steige, o Bester der Affen!'
5.67.39
पुरा च यदहं वीर स्पृष्टा गात्रेषु रक्षसा।
तत्राहं किं करिष्यामि कालेनोपनिपीडिता ॥ ५.६७.३९ ॥
O Held, damals, als der Rākṣasa meine Glieder berührte, was hätte ich tun können? Ich war vom Schicksal bedrängt.
5.67.40
गच्छ त्वं कपिशार्दूल यत्र तौ नृपतेः सुतौ।
इत्येवं सा समाभाष्य भूयः संदेष्टुमास्थिता ॥ ५.६७.४० ॥
'O Tiger unter den Affen, geh dorthin, wo jene beiden Söhne des Königs sind.' So gesprochen, war sie bereit, erneut eine Botschaft zu senden.
5.67.41
हनूमन् सिंहसंकाशौ तावुभौ रामलक्ष्मणौ।
सुग्रीवं च सहामात्यं सर्वान् ब्रूया अनामयम् ॥ ५.६७.४१ ॥
O Hanumān, zu jenen beiden löwengleichen, Rāma und Lakṣmaṇa, und zu Sugrīva mit seinen Ministern — zu allen sollst du meine Grüße des Wohlergehens sagen.
5.67.42
यथा च स महाबाहुर्मां तारयति राघवः।
अस्माद्दुःखाम्बुसंरोधात् तत् त्वमाख्यातुमर्हसि ॥ ५.६७.४२ ॥
Und auf welche Weise der mächtigarmige Rāghava mich aus dieser Umschließung des Leidensmeeres befreien wird, das sollst du ihm mitteilen.
5.67.43
इदं च तीव्रं मम शोकवेगं
रक्षोभिरेभिः परिभर्त्सनं च।
ब्रूयास्तु रामस्य गतः समीपं
शिवश्च तेऽध्वास्तु हरिप्रवीर ॥ ५.६७.४३ ॥
Geh zu Rāma und sag ihm von der gewaltigen Welle meines Kummers und den Drohungen dieser Rākṣasas. Möge dein Weg gesegnet sein, o Bester der Affen.
5.67.44
एतत् तवार्या नृप संयता सा
सीता वचः प्राह विषादपूर्वम्।
एतच्च बुद्ध्वा गदितं यथा त्वं
श्रद्धत्स्व सीतां कुशलां समग्राम् ॥ ५.६७.४४ ॥
O König, die beherrschte edle Sītā sprach diese Worte mit Schmerz. Wisse, was du gesagt hast, und glaube, dass Sītā wohlauf und unversehrt ist.