வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 5.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.67.1
एवमुक्तस्तु हनुमान् राघवेण महात्मना।
सीताया भाषितं सर्वं न्यवेदयत राघवे ॥ ५.६७.१ ॥
மகாத்மாவான ராகவன் இவ்வாறு கூறியதும், ஹனுமான் சீதையின் சொற்களை முழுவதும் ராகவனிடம் தெரிவித்தார்.
5.67.2
इदमुक्तवती देवी जानकी पुरुषर्षभ।
पूर्ववृत्तमभिज्ञानं चित्रकूटे यथातथम् ॥ ५.६७.२ ॥
புருஷர்களில் சிறந்தவரே, தேவி ஜானகி இவ்வாறு கூறினாள்: சித்திரகூடத்தில் முன்பு நடந்த நிகழ்வே அடையாளம், அது அப்படியே நடந்தது.
5.67.3
सुखसुप्ता त्वया सार्धं जानकी पूर्वमुत्थिता।
वायसः सहसोत्पत्य विददार स्तनान्तरम् ॥ ५.६७.३ ॥
உன்னுடன் இன்பமாகத் துயின்ற ஜானகி முதலில் எழுந்தாள்; அப்போது ஒரு காகம் திடீரென்று பறந்துவந்து அவளது மார்பின் நடுவே கொத்தியது.
5.67.4
पर्यायेण च सुप्तस्त्वं देव्यङ्के भरताग्रज।
पुनश्च किल पक्षी स देव्या जनयति व्यथा ॥ ५.६७.४ ॥
பரதனின் மூத்தவரே, நீ முறையாக தேவியின் மடியில் துயின்றாய்; மீண்டும் அந்தப் பறவை தேவிக்கு வேதனையை உண்டாக்கியது.
5.67.5
ततः पुनरुपागम्य विददार भृशं किल।
ततस्त्वं बोधितस्तस्याः शोणितेन समुक्षितः ॥ ५.६७.५ ॥
பின்னர் அந்தக் காகம் மீண்டும் வந்து கடுமையாகக் கொத்தியது; அப்போது அவளால் நீ எழுப்பப்பட்டாய், இரத்தத்தால் நனைக்கப்பட்டாய்.
5.67.6
वायसेन च तेनैवं सततं बाध्यमानया।
बोधितः किल देव्या त्वं सुखसुप्तः परंतप ॥ ५.६७.६ ॥
அந்தக் காகத்தால் இவ்வாறு தொடர்ந்து துன்புறுத்தப்பட்ட தேவி, சுகமாகத் துயின்ற உன்னை எழுப்பினாள், பகைவரை வாட்டுபவரே.
5.67.7
तां च दृष्ट्वा महाबाहो दारितां च स्तनान्तरे।
आशीविष इव क्रुद्धस्ततो वाक्यं त्वमूचिवान् ॥ ५.६७.७ ॥
மகாபாஹுவே, அவளைப் பார்த்து, அவளுடைய மார்பிடையே கிழிக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு, நீ நாகத்தைப் போல் கோபமுற்று அப்போது இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாய்.
5.67.8
नखाग्रैः केन ते भीरु दारितं वै स्तनान्तरम्।
कः क्रीडति सरोषेण पञ्चवक्त्रेण भोगिना ॥ ५.६७.८ ॥
அச்சமுள்ளவளே, உன் நகங்களின் நுனிகளால் உன் மார்பிடையே கிழிக்கப்பட்டது யாரால்? கோபமுற்ற ஐந்து தலை நாகத்துடன் விளையாடுபவன் யார்?
5.67.9
निरीक्षमाणः सहसा वायसं समुदैक्षथाः।
नखैः सरुधिरैस्तीक्ष्णैस्तामेवाभिमुखं स्थितम् ॥ ५.६७.९ ॥
திடீரென்று பார்த்தவளாக, நீ அந்த காக்கையை உற்று நோக்கினாய்; இரத்தம் தோய்ந்த கூர்மையான நகங்களுடன் அவளுக்கு எதிரே அது நின்றிருந்தது.
5.67.10
सुतः किल स शक्रस्य वायसः पततां वरः।
धरान्तरगतः शीघ्रं पवनस्य गतौ समः ॥ ५.६७.१० ॥
அந்தக் காக்கை உண்மையில் இந்திரனின் மகன், பறவைகளில் சிறந்தது; அது பூமியின் இடையே விரைந்து செல்லும், காற்றின் வேகத்திற்கு இணையானது.
5.67.11
ततस्तस्मिन् महाबाहो कोपसंवर्तितेक्षणः।
वायसे त्वं व्यधाः क्रूरां मतिं मतिमतां वर ॥ ५.६७.११ ॥
பின்னர், மகாபாஹுவே, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் நீ அந்தக் காக்கையின் மீது கொடிய எண்ணம் கொண்டாய், அறிவாளிகளில் சிறந்தவனே.
5.67.12
स दर्भसंस्तराद् गृह्य ब्रह्मास्त्रेण न्ययोजयः।
स दीप्त इव कालाग्निर्जज्वालाभिमुखं खगम् ॥ ५.६७.१२ ॥
தர்ப்பைப் படுக்கையிலிருந்து எடுத்து நீ அதை பிரம்மாஸ்திரத்துடன் பிரயோகித்தாய்; அது காலாக்னி போல் ஒளிர்ந்து அந்தப் பறவையை நோக்கி எரிந்தது.
5.67.13
स त्वं प्रदीप्तं चिक्षेप दर्भं तं वायसं प्रति।
ततस्तु वायसं दीप्तः स दर्भोऽनुजगाम ह ॥ ५.६७.१३ ॥
அப்போது நீ அந்தக் காக்கையை நோக்கி எரியும் தர்ப்பைப் புல்லை எறிந்தாய். அப்போது எரிந்த அந்தத் தர்ப்பை அந்தக் காக்கையைப் பின்தொடர்ந்தது.
5.67.14
भीतैश्च सम्परित्यक्तः सुरैः सर्वैश्च वायसः।
त्रीँल्लोकान् सम्परिक्रम्य त्रातारं नाधिगच्छति ॥ ५.६७.१४ ॥
அஞ்சியவனும் எல்லா தேவர்களாலும் கைவிடப்பட்டவனுமான அந்தக் காக்கை மூன்று உலகங்களையும் சுற்றி வந்தும் ஒரு காப்பாளனைக் காணவில்லை.
5.67.15
पुनरप्यागतस्तत्र त्वत्सकाशमरिंदम।
त्वं तं निपतितं भूमौ शरण्यः शरणागतम् ॥ ५.६७.१५ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவனே, அவன் மீண்டும் அங்கே உன்னிடம் வந்தான். சரணடைந்தவர்களின் காப்பாளனான நீ, தரையில் விழுந்து சரணடைந்த அவனைக் கண்டாய்.
5.67.16
वधार्हमपि काकुत्स्थ कृपया परिपालयः।
मोघमस्त्रं न शक्यं तु कर्तुमित्येव राघव ॥ ५.६७.१६ ॥
காகுத்ஸ்தனே, அவன் கொல்லத் தகுந்தவனாக இருந்தாலும் நீ கருணையால் அவனைக் காத்தாய். ராகவனே, அஸ்திரத்தை வீணாக்குவது இயலாது; அதனால் அப்படியே ஆயிற்று.
5.67.17
भवांस्तस्याक्षि काकस्य हिनस्ति स्म स दक्षिणम्।
राम त्वां स नमस्कृत्य राज्ञो दशरथस्य च ॥ ५.६७.१७ ॥
நீ அந்தக் காக்கையின் வலது கண்ணை அழித்தாய். ராமா, அவன் உனக்கும் மன்னன் தசரதனுக்கும் வணக்கம் செலுத்திவிட்டு (சென்றான்).
5.67.18
विसृष्टस्तु तदा काकः प्रतिपेदे स्वमालयम्।
एवमस्त्रविदां श्रेष्ठः सत्त्ववाञ्छीलवानपि ॥ ५.६७.१८ ॥
அப்போது விடுவிக்கப்பட்ட அந்தக் காக்கை தன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பியது. இவ்வாறு அஸ்திரம் அறிந்தோரில் சிறந்தவனும், உறுதியும் நல்லொழுக்கமும் உடையவனும் நீ.
5.67.19
किमर्थमस्त्रं रक्षःसु न योजयसि राघव।
न दानवा न गन्धर्वा नासुरा न मरुद्गणाः ॥ ५.६७.१९ ॥
ராகவா, ஏன் நீ அரக்கர்கள் மீது அஸ்திரத்தைப் பிரயோகிக்கவில்லை? தானவர்களும் இல்லை, கந்தர்வர்களும் இல்லை, அசுரர்களும் இல்லை, மருத்கணங்களும் இல்லை.
5.67.20
तव राम रणे शक्तास्तथा प्रतिसमासितुम्।
तव वीर्यवतः कश्चिन्मयि यद्यस्ति सम्भ्रमः ॥ ५.६७.२० ॥
ராமா, போரில் உன்னை எதிர்த்து நிற்கத் தகுந்தவன் யார்? வீரியம் மிக்க உன்னில் என் மீது ஏதேனும் கவலை இருந்தால்...
5.67.21
क्षिप्रं सुनिशितैर्बाणैर्हन्यतां युधि रावणः।
भ्रातुरादेशमाज्ञाय लक्ष्मणो वा परंतपः ॥ ५.६७.२१ ॥
கூரிய அம்புகளால் போரில் ராவணன் விரைவில் கொல்லப்படட்டும்; அல்லது சகோதரனின் கட்டளையை அறிந்த பகைவர்களைச் சுடுபவன் லக்ஷ்மணன் அவ்வாறு செய்யட்டும்.
5.67.22
स किमर्थं नरवरो न मां रक्षति राघवः।
शक्तौ तौ पुरुषव्याघ्रौ वाय्वग्निसमतेजसौ ॥ ५.६७.२२ ॥
அந்த நரசிரேஷ்டனான ராகவன் ஏன் என்னைக் காக்கவில்லை? அந்த இரு புருஷ சிங்கங்களும் வாயு, அக்னிக்கு இணையான தேஜஸ் கொண்டவர்கள்; சக்தி வாய்ந்தவர்கள்.
5.67.23
सुराणामपि दुर्धर्षौ किमर्थं मामुपेक्षतः।
ममैव दुष्कृतं किंचिन्महदस्ति न संशयः ॥ ५.६७.२३ ॥
தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாத அவர்கள் இருவரும் ஏன் என்னைப் புறக்கணிக்கிறார்கள்? என் பெரும் தீவினை ஏதோ உள்ளது, இதில் ஐயமில்லை.
5.67.24
समर्थौ सहितौ यन्मां न रक्षेते परंतपौ।
वैदेह्या वचनं श्रुत्वा करुणं साधुभाषितम् ॥ ५.६७.२४ ॥
சமர்த்தர்களாகவும் ஒன்றாக இருக்கும் அந்த இரு பகைவரை வாட்டுபவர்களும் என்னைக் காக்கவில்லை. வைதேஹியின் கருணையுள்ள, நன்கு சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகளைக் கேட்டு (அவர்கள் வருவார்கள்).
5.67.25
पुनरप्यहमार्यां तामिदं वचनमब्रुवम्।
त्वच्छोकविमुखो रामो देवि सत्येन ते शपे ॥ ५.६७.२५ ॥
மீண்டும் நான் அந்த ஆர்யையிடம் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினேன் - தேவீ, ராமர் உன் துயரில் மனம் சோர்ந்திருக்கிறார்; உண்மையின் மீது சத்தியம் செய்கிறேன்.
5.67.26
रामे दुःखाभिभूते च लक्ष्मणः परितप्यते।
कथंचिद् भवती दृष्टा न कालः परिशोचितुम् ॥ ५.६७.२६ ॥
ராமர் துயரத்தால் சூழப்பட்டிருக்க, லக்ஷ்மணரும் வேதனையில் தவிக்கிறார்; உன்னை ஒருவாறு கண்டோம், இனி புலம்ப நேரமில்லை.
5.67.27
अस्मिन् मुहूर्ते दुःखानामन्तं द्रक्ष्यसि भामिनि।
तावुभौ नरशार्दूलौ राजपुत्रौ परंतपौ ॥ ५.६७.२७ ॥
அழகியே, இந்த கணத்திலேயே துயரங்களின் முடிவைக் காண்பாய்; அந்த இருவரும் நரசிங்கங்கள், அரச குமாரர்கள், பகைவரை வாட்டுபவர்கள்.
5.67.28
त्वद्दर्शनकृतोत्साहौ लङ्कां भस्मीकरिष्यतः।
हत्वा च समरे रौद्रं रावणं सहबान्धवम् ॥ ५.६७.२८ ॥
உன்னைக் கண்ட உற்சாகத்தால் அவ்விருவரும் லங்கையை சாம்பலாக்குவர்; போரில் கொடிய ராவணனையும் அவன் சுற்றத்தாரையும் கொன்று விடுவர்.
5.67.29
राघवस्त्वां वरारोहे स्वपुरीं नयिता ध्रुवम्।
यत् तु रामो विजानीयादभिज्ञानमनिन्दिते ॥ ५.६७.२९ ॥
ராகவர் நிச்சயமாக உன்னை தம் நகருக்கு அழைத்துச் செல்வார்; குற்றமற்றவளே, ராமர் அறியக்கூடிய அடையாளம் எது?
5.67.30
प्रीतिसंजननं तस्य प्रदातुं तत् त्वमर्हसि।
साभिवीक्ष्य दिशः सर्वा वेण्युद्ग्रथनमुत्तमम् ॥ ५.६७.३० ॥
அவருக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கும் அந்த அடையாளத்தை நீ கொடுக்க வேண்டும்; அப்போது அவள் எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கி, சிறந்த கூந்தல் முடிச்சை அவிழ்த்தாள்.
5.67.31
मुक्त्वा वस्त्राद् ददौ मह्यं मणिमेतं महाबल।
प्रतिगृह्य मणिं दोर्भ्यां तव हेतो रघुप्रिय ॥ ५.६७.३१ ॥
மகாபலனே, அவள் தன் ஆடையிலிருந்து அவிழ்த்து எனக்கு இந்த மணியைக் கொடுத்தாள். ரகுவம்சத்தின் அன்பனே, உனக்காகவே இந்த மணியை இரு கரங்களாலும் ஏற்றுக்கொள்.
5.67.32
शिरसा सम्प्रणम्यैनामहमागमने त्वरे।
गमने च कृतोत्साहमवेक्ष्य वरवर्णिनी ॥ ५.६७.३२ ॥
தலை தாழ்த்தி அவளை வணங்கி நான் திரும்பிச் செல்ல விரைந்தேன். நான் செல்லத் தயாராக இருப்பதைக் கண்ட அழகிய நிறமுடையவள் (சீதை),
5.67.33
विवर्धमानं च हि मामुवाच जनकात्मजा।
अश्रुपूर्णमुखी दीना बाष्पगद्गदभाषिणी ॥ ५.६७.३३ ॥
நான் உற்சாகத்தில் வளர்வதைக் கண்டு ஜனகனின் மகள், கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடன், துயருற்று, கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலில் பேசினாள்.
5.67.34
ममोत्पतनसम्भ्रान्ता शोकवेगसमाहता।
मामुवाच ततः सीता सभाग्योऽसि महाकपे ॥ ५.६७.३४ ॥
நான் தாவியதால் திகைத்து, துயரின் வேகத்தால் தாக்கப்பட்ட சீதை பின்னர் என்னிடம் கூறினாள்: மகாகபியே, நீ பாக்கியசாலி.
5.67.35
यद् द्रक्ष्यसि महाबाहुं रामं कमललोचनम्।
लक्ष्मणं च महाबाहुं देवरं मे यशस्विनम् ॥ ५.६७.३५ ॥
நீ மகாபாகுவான, தாமரைக் கண்ணனான ராமனையும், மகாபாகுவான, என் புகழ்மிக்க கொழுந்தனான லட்சுமணனையும் காண்பாய்.
5.67.36
सीतयाप्येवमुक्तोऽहमब्रुवं मैथिलीं तथा।
पृष्ठमारोह मे देवि क्षिप्रं जनकनन्दनि ॥ ५.६७.३६ ॥
சீதை இவ்வாறு கூறியதும், நானும் மைதிலியிடம் அதுபோலவே கூறினேன்: தேவியே, ஜனகனின் மகளே, விரைவாக என் முதுகில் ஏறு.
5.67.37
यावत्ते दर्शयाम्यद्य ससुग्रीवं सलक्ष्मणम्।
राघवं च महाभागे भर्तारमसितेक्षणे ॥ ५.६७.३७ ॥
மிகுந்த பாக்கியம் உடையவளே, கருங்கண்ணியே, இப்பொழுதே உன் கணவர் ராகவரை சுக்ரீவன், லக்ஷ்மணனுடன் உனக்குக் காட்டுவேன்.
5.67.38
साब्रवीन्मां ततो देवी नैष धर्मो महाकपे।
यत्ते पृष्ठं सिषेवेऽहं स्ववशा हरिपुङ्गव ॥ ५.६७.३८ ॥
அப்போது அந்தத் தேவி என்னிடம் சொன்னாள்: 'மகா குரங்கே, இது தர்மம் அல்ல; குரங்குகளில் சிறந்தவனே, என் சுய விருப்பத்தால் நான் உன் முதுகில் ஏறுவது தகாது.'
5.67.39
पुरा च यदहं वीर स्पृष्टा गात्रेषु रक्षसा।
तत्राहं किं करिष्यामि कालेनोपनिपीडिता ॥ ५.६७.३९ ॥
வீரனே, முன்பு அந்த அரக்கன் என் உடலைத் தொட்டபோது நான் என்ன செய்ய முடிந்தது? காலத்தின் கொடுமையால் நான் நெருக்கப்பட்டிருந்தேன்.
5.67.40
गच्छ त्वं कपिशार्दूल यत्र तौ नृपतेः सुतौ।
इत्येवं सा समाभाष्य भूयः संदेष्टुमास्थिता ॥ ५.६७.४० ॥
'குரங்குகளில் புலியே, நீ போ; அந்த அரசனின் இரு மகன்களும் எங்கே இருக்கிறார்களோ அங்கே செல்.' இவ்வாறு சொல்லி, அவள் மீண்டும் செய்தி அனுப்பத் தயாரானாள்.
5.67.41
हनूमन् सिंहसंकाशौ तावुभौ रामलक्ष्मणौ।
सुग्रीवं च सहामात्यं सर्वान् ब्रूया अनामयम् ॥ ५.६७.४१ ॥
ஹனுமானே, சிங்கத்தைப் போன்ற அந்த ராமனும் லக்ஷ்மணனும், அமைச்சர்களுடன் கூடிய சுக்ரீவனும், அனைவரிடமும் நலம் விசாரித்ததாகச் சொல்.
5.67.42
यथा च स महाबाहुर्मां तारयति राघवः।
अस्माद्दुःखाम्बुसंरोधात् तत् त्वमाख्यातुमर्हसि ॥ ५.६७.४२ ॥
மகாபாகுவான ராகவன் இந்த துக்கக் கடலின் சிறைப்பிடிப்பிலிருந்து என்னை எவ்வாறு மீட்பார் என்பதையும் நீ அவரிடம் சொல்ல வேண்டும்.
5.67.43
इदं च तीव्रं मम शोकवेगं
रक्षोभिरेभिः परिभर्त्सनं च।
ब्रूयास्तु रामस्य गतः समीपं
शिवश्च तेऽध्वास्तु हरिप्रवीर ॥ ५.६७.४३ ॥
நீ ராமனிடம் போய், என் கடுமையான துயரத்தின் வேகத்தையும், இந்த அரக்கர்களின் அச்சுறுத்தல்களையும் சொல்ல வேண்டும். வானரவீரனே, உனது பயணம் மங்கலமாக இருக்கட்டும்.
5.67.44
एतत् तवार्या नृप संयता सा
सीता वचः प्राह विषादपूर्वम्।
एतच्च बुद्ध्वा गदितं यथा त्वं
श्रद्धत्स्व सीतां कुशलां समग्राम् ॥ ५.६७.४४ ॥
அரசே, அடக்கமுள்ள ஆரியை சீதை துயரத்துடன் இந்தச் சொற்களைக் கூறினாள். நீ சொன்னதை அறிந்து, சீதை நலமாகவும் முழுமையாகவும் இருக்கிறாள் என்று நம்பு.