Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.101
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.101.1
शक्त्या निपातितं दृष्ट्वा रावणेन बलीयसा।
लक्ष्मणं समरे शूरं शोणितौघपरिप्लुतम् ॥ ६.१०१.१ ॥
Als er den tapferen Lakṣmaṇa sah, im Kampf von Rāvaṇas mächtiger Lanze niedergestreckt und in einem Blutstrom getränkt,
6.101.2
स दत्त्वा तुमुलं युद्धं रावणस्य दुरात्मनः।
विसृजन्नेव बाणौघान् सुषेणमिदमब्रवीत् ॥ ६.१०१.२ ॥
Nachdem er einen gewaltigen Kampf mit dem bösen Rāvaṇa ausgefochten hatte und Pfeilschwärme abschoss, sprach er zu Suṣeṇa:
6.101.3
एष रावणवीर्येण लक्ष्मणः पतितो भुवि।
सर्पवच्चेष्टते वीरो मम शोकमुदीरयन् ॥ ६.१०१.३ ॥
Durch Rāvaṇas Macht ist dieser Lakṣmaṇa zu Boden gestürzt; der Held windet sich wie eine Schlange und weckt meinen Kummer.
6.101.4
शोणितार्द्रमिमं वीरं प्राणैः प्रियतरं मम।
पश्यतो मम का शक्तिर्योद्धुं पर्याकुलात्मनः ॥ ६.१०१.४ ॥
Wenn ich diesen Helden sehe, blutgetränkt und mir lieber als mein eigenes Leben, welche Kraft habe ich zu kämpfen, mit so verwirrtem Geist?
6.101.5
अयं स समरश्लाघी भ्राता मे शुभलक्षणः।
यदि पञ्चत्वमापन्नः प्राणैर्मे किं सुखेन वा ॥ ६.१०१.५ ॥
Wenn dieser mein Bruder, stolz im Kampf und mit glückverheißenden Zeichen, den Tod gefunden hat, welche Freude gibt es dann in meinem Leben?
6.101.6
लज्जतीव हि मे वीर्यं भ्रश्यतीव कराद् धनुः।
सायका व्यवसीदन्ति दृष्टिर्बाष्पवशं गता ॥ ६.१०१.६ ॥
Meine Tapferkeit scheint sich zu schämen, der Bogen scheint mir aus der Hand zu gleiten; meine Pfeile sinken nieder, und mein Blick ist den Tränen verfallen.
6.101.7
अवसीदन्ति गात्राणि स्वप्नयाने नृणामिव।
चिन्ता मे वर्धते तीव्रा मुमूर्षापि च जायते ॥ ६.१०१.७ ॥
Meine Glieder erschlaffen, als würden Menschen im Traumschlaf versinken. Meine heftige Sorge wächst, und auch der Wunsch zu sterben erwacht.
6.101.8
भ्रातरं निहतं दृष्ट्वा रावणेन दुरात्मना।
विष्टनन्तं तु दुःखार्तं मर्मण्यभिहतं भृशम् ॥ ६.१०१.८ ॥
Ich sah meinen Bruder, von dem bösen Rāvaṇa erschlagen, sich windend und von Schmerz gequält, schwer an einer lebenswichtigen Stelle getroffen.
6.101.9
राघवो भ्रातरं दृष्ट्वा प्रियं प्राणं बहिश्चरम्।
दुःखेन महताविष्टो ध्यानशोकपरायणः ॥ ६.१०१.९ ॥
Rāghava sah seinen geliebten Bruder, dessen Lebensatem den Körper zu verlassen schien. Von großem Leid ergriffen, versank Rāghava in Gedanken und Trauer.
6.101.10
परं विषादमापन्नो विललापाकुलेन्द्रियः।
भ्रातरं निहतं दृष्ट्वा लक्ष्मणं रणपांसुषु ॥ ६.१०१.१० ॥
In tiefe Verzweiflung versunken, die Sinne verwirrt, klagte Rāghava, als er seinen Bruder Lakṣmaṇa im Staub der Schlacht erschlagen sah.
6.101.11
विजयोऽपि हि मे शूर न प्रियायोपकल्पते।
अचक्षुर्विषयश्चन्द्रः कां प्रीतिं जनयिष्यति ॥ ६.१०१.११ ॥
O Held, selbst der Sieg nützt mir nichts ohne meinen Liebsten. Welche Freude wird der Mond bringen, wenn er den Augen nicht sichtbar ist?
6.101.12
किं मे युद्धेन किं प्राणैर्युद्धकार्यं न विद्यते।
यत्रायं निहतः शेते रणमूर्धनि लक्ष्मणः ॥ ६.१०१.१२ ॥
Was nützt mir die Schlacht, was mein Leben? Wo Lakṣmaṇa erschlagen an der Front des Schlachtfeldes liegt, gibt es für den Kampf keinen Zweck mehr.
6.101.13
यथैव मां वनं यान्तमनुयाति महाद्युतिः।
अहमप्यनुयास्यामि तथैवैनं यमक्षयम् ॥ ६.१०१.१३ ॥
So wie der hell strahlende Lakṣmaṇa mir folgte, als ich in den Wald zog, so werde auch ich ihm bis in Yamas Reich folgen.
6.101.14
इष्टबन्धुजनो नित्यं मां स नित्यमनुव्रतः।
इमामवस्थां गमितो राक्षसैः कूटयोधिभिः ॥ ६.१०१.१४ ॥
Dieser liebe Verwandte, der mir stets ergeben war, ist von den Rākṣasas, den Kriegern der List, in diesen Zustand gebracht worden.
6.101.15
देशे देशे कलत्राणि देशे देशे च बान्धवाः।
तं तु देशं न पश्यामि यत्र भ्राता सहोदरः ॥ ६.१०१.१५ ॥
In jedem Land gibt es Ehefrauen und in jedem Land Verwandte; doch ich sehe kein Land, in dem ein leiblicher Bruder zu finden ist.
6.101.16
किं नु राज्येन दुर्धर्षलक्ष्मणेन विना मम।
कथं वक्ष्याम्यहं त्वम्बां सुमित्रां पुत्रवत्सलाम् ॥ ६.१०१.१६ ॥
Was nützt mir das Königreich ohne den unbezwingbaren Lakṣmaṇa? Wie soll ich meiner Mutter Sumitrā, so liebevoll gegen ihren Sohn, gegenübertreten?
6.101.17
उपालम्भं न शक्ष्यामि सोढुं दत्तं सुमित्रया।
किं नु वक्ष्यामि कौसल्यां मातरं किं नु कैकयीम् ॥ ६.१०१.१७ ॥
Den Vorwurf Sumitrās für den Lakṣmaṇa, den sie mir anvertraut hat, werde ich nicht ertragen können. Was soll ich meiner Mutter Kausalyā sagen, und was Kaikeyī?
6.101.18
भरतं किं नु वक्ष्यामि शत्रुघ्नं च महाबलम्।
सह तेन वनं यातो विना तेनागतः कथम् ॥ ६.१०१.१८ ॥
Was soll ich Bharata sagen und dem mächtigen Śatrughna? Wie bin ich ohne den zurückgekehrt, der mit mir in den Wald zog?
6.101.19
इहैव मरणं श्रेयो न तु बन्धुविगर्हणम्।
किं मया दुष्कृतं कर्म कृतमन्यत्र जन्मनि ॥ ६.१०१.१९ ॥
Besser, hier zu sterben, als die Schmähung der Verwandten zu ertragen. Welche böse Tat habe ich in einer anderen Geburt begangen?
6.101.20
येन मे धार्मिको भ्राता निहतश्चाग्रतः स्थितः।
हा भ्रातर्मनुजश्रेष्ठ शूराणां प्रवर प्रभो ॥ ६.१०१.२० ॥
Wer hat meinen rechtschaffenen Bruder erschlagen, der vor mir stand! Wehe, Bruder, Bester der Menschen, Vorderster der Helden, Herr!
6.101.21
एकाकी किं नु मां त्यक्त्वा परलोकाय गच्छसि।
विलपन्तं च मां भ्रातः किमर्थं नावभाषसे ॥ ६.१०१.२१ ॥
Allein, mich zurücklassend, gehst du in die andere Welt? Bruder, warum sprichst du nicht zu mir, der ich klage?
6.101.22
उत्तिष्ठ पश्य किं शेषे दीनं मां पश्य चक्षुषा।
शोकार्तस्य प्रमत्तस्य पर्वतेषु वनेषु च ॥ ६.१०१.२२ ॥
Erhebe dich, schau! Warum liegst du da? Sieh mich mit deinen Augen an, mich Elenden, von Kummer gequält, irrend über Berge und durch Wälder.
6.101.23
विषण्णस्य महाबाहो समाश्वासयिता मम।
राममेवं ब्रुवाणं तु शोकव्याकुलितेन्द्रियम् ॥ ६.१०१.२३ ॥
O Niedergeschlagener, Starkarmiger, mein Tröster! Rāma, so sprechend, mit von Kummer verwirrten Sinnen.
6.101.24
आश्वासयन्नुवाचेदं सुषेणः परमं वचः।
त्यजेमां नरशार्दूल बुद्धिं वैक्लव्यकारिणीम् ॥ ६.१०१.२४ ॥
Rāma tröstend, sprach Suṣeṇa diese höchsten Worte: Tiger unter den Menschen, lass ab von diesem verzweiflungsbringenden Gedanken.
6.101.25
शोकसंजननीं चिन्तां तुल्यां बाणैश्चमूमुखे।
नैव पञ्चत्वमापन्नो लक्ष्मणो लक्ष्मिवर्धनः ॥ ६.१०१.२५ ॥
Wie die Sorge, die Kummer erzeugt, entstanden durch Pfeile an der Spitze des Heeres: Lakṣmaṇa, der Mehrer des Glanzes, ist nicht dem Tod verfallen.
6.101.26
नह्यस्य विकृतं वक्त्रं न च श्यामत्वमागतम्।
सुप्रभं च प्रसन्नं च मुखमस्य निरीक्ष्यताम् ॥ ६.१०१.२६ ॥
Sein Gesicht ist nicht entstellt, und es ist nicht dunkel geworden; sein Gesicht ist strahlend und heiter. Schaut es an.
6.101.27
पद्मपत्रतलौ हस्तौ सुप्रसन्ने च लोचने।
नेदृशं दृश्यते रूपं गतासूनां विशां पते ॥ ६.१०१.२७ ॥
Seine Hände sind wie die Unterseiten von Lotusblättern, und seine Augen sind sehr heiter; o Herr der Menschen, das Aussehen der Toten ist nicht so.
6.101.28
विषादं मा कृथा वीर सप्राणोऽयमरिंदम।
आख्याति तु प्रसुप्तस्य स्रस्तगात्रस्य भूतले ॥ ६.१०१.२८ ॥
Held, verzweifle nicht; o Bezwinger der Feinde, er lebt. Er erscheint wie ein Mann, der auf dem Boden mit erschlafften Gliedern schläft.
6.101.29
सोच्छ्वासं हृदयं वीर कम्पमानं मुहुर्मुहुः।
एवमुक्त्वा महाप्राज्ञः सुषेणो राघवं वचः ॥ ६.१०१.२९ ॥
Held, sein Herz zittert immer wieder mit seinem Atem. So gesprochen, richtete der sehr weise Suṣeṇa diese Worte an Rāghava.
6.101.30
समीपस्थमुवाचेदं हनूमन्तं महाकपिम्।
सौम्य शीघ्रमितो गत्वा पर्वतं हि महोदयम् ॥ ६.१०१.३० ॥
Zu Hanumān, dem großen Affen, der in der Nähe stand, sprach er diese Worte: Sanfter, geh schnell von hier zu jenem Berg von großer Heilkraft...
6.101.31
पूर्वं तु कथितो योऽसौ वीर जाम्बवता तव।
दक्षिणे शिखरे जातां महौषधिमिहानय ॥ ६.१०१.३१ ॥
O Held, bring hierher das große Kraut, das Jāmbavān dir zuvor beschrieben hat und das auf dem südlichen Gipfel wächst.
6.101.32
विशल्यकरणीं नाम्ना सावर्ण्यकरणीं तथा।
संजीवकरणीं वीर संधानीं च महौषधीम् ॥ ६.१०१.३२ ॥
O Held, jenes große Kraut mit Namen Viśalyakaraṇī, Sāvarṇyakaraṇī, Saṃjīvakaraṇī und Saṃdhānī.
6.101.33
संजीवनार्थं वीरस्य लक्ष्मणस्य त्वमानय।
इत्येवमुक्तो हनुमान् गत्वा चौषधिपर्वतम्।
चिन्तामभ्यगमच्छ्रीमानजानंस्ता महौषधीः ॥ ६.१०१.३३ ॥
So angesprochen ging der glorreiche Hanumān zum Kräuterberg, doch da er jene großen Kräuter nicht kannte, geriet er in Verwirrung.
6.101.34
तस्य बुद्धिः समुत्पन्ना मारुतेरमितौजसः।
इदमेव गमिष्यामि गृहीत्वा शिखरं गिरेः ॥ ६.१०१.३४ ॥
Im Geist Mārutis von unermesslicher Kraft entstand der Gedanke: Ich werde eben diesen Gipfel des Berges mitnehmen.
6.101.35
अस्मिंस्तु शिखरे जातामोषधीं तां सुखावहाम्।
प्रतर्केणावगच्छामि सुषेणो ह्येवमब्रवीत् ॥ ६.१०१.३५ ॥
Jenes Kraut, das Wohlergehen bringt und auf diesem Gipfel wächst, erkenne ich durch Schlussfolgerung; so sprach auch Suṣeṇa.
6.101.36
अगृह्य यदि गच्छामि विशल्यकरणीमहम्।
कालात्ययेन दोषः स्याद् वैक्लव्यं च महद्भवेत् ॥ ६.१०१.३६ ॥
Kehre ich ohne Viśalyakaraṇī zurück, wird die verstrichene Zeit Schuld bringen und große Bedrängnis entstehen.
6.101.37
आसाद्य पर्वतश्रेष्ठं त्रिः प्रकम्प्य गिरेः शिरः ॥ ६.१०१.३७ ॥
Als er den besten der Berge erreicht hatte, erschütterte er dreimal den Gipfel des Berges.
6.101.38
फुल्लनानातरुगणं समुत्पाट्य महाबलः।
गृहीत्वा हरिशार्दूलो हस्ताभ्यां समतोलयत् ॥ ६.१०१.३८ ॥
Nachdem er eine Gruppe blühender verschiedener Bäume entwurzelt hatte, packte der überaus starke Tiger unter den Affen sie mit beiden Händen und wog sie.
6.101.39
स नीलमिव जीमूतं तोयपूर्णं नभस्तलात्।
उत्पपात गृहीत्वा तु हनूमान् शिखरं गिरेः ॥ ६.१०१.३९ ॥
Wie eine dunkle, wasserschwere Regenwolke erhob er sich vom Himmel; nachdem er den Gipfel des Berges gepackt hatte, sprang Hanumān empor.
6.101.40
समागम्य महावेगः संन्यस्य शिखरं गिरेः।
विश्रम्य किंचिद्धनुमान् सुषेणमिदमब्रवीत् ॥ ६.१०१.४० ॥
Nachdem er mit großer Geschwindigkeit angekommen war und den Gipfel des Berges abgesetzt hatte, ruhte Hanumān kurz aus und sprach zu Suṣeṇa diese Worte.
6.101.41
औषधीर्नावगच्छामि ता अहं हरिपुङ्गव।
तदिदं शिखरं कृत्स्नं गिरेस्तस्याहृतं मया ॥ ६.१०१.४१ ॥
O Bester der Affen, ich erkenne jene Heilkräuter nicht; deshalb habe ich diesen ganzen Gipfel jenes Berges herbeigebracht.
6.101.42
एवं कथयमानं तु प्रशस्य पवनात्मजम्।
सुषेणो वानरश्रेष्ठो जग्राहोत्पाट्य चौषधीः ॥ ६.१०१.४२ ॥
Nachdem er Hanumān, den Sohn des Windes, gelobt hatte, der so sprach, riss Suṣeṇa, der Beste der Affen, die Kräuter aus und nahm sie.
6.101.43
विस्मितास्तु बभूवुस्ते सर्वे वानरपुङ्गवाः।
दृष्ट्वा तु हनुमत्कर्म सुरैरपि सुदुष्करम् ॥ ६.१०१.४३ ॥
Als sie Hanumāns Tat sahen, die selbst für die Götter überaus schwer zu vollbringen war, gerieten all diese besten der Affen in Staunen.
6.101.44
ततः संक्षोदयित्वा तामोषधीं वानरोत्तमः।
लक्ष्मणस्य ददौ नस्तः सुषेणः सुमहाद्युतिः ॥ ६.१०१.४४ ॥
Dann zerrieb der beste der Affen, der überaus glänzende Suṣeṇa, jenes Kraut gründlich und gab es in Lakṣmaṇas Nasenlöcher.
6.101.45
सशल्यः स समाघ्राय लक्ष्मणः परवीरहा।
विशल्यो विरुजः शीघ्रमुदतिष्ठन्महीतलात् ॥ ६.१०१.४५ ॥
Noch mit dem Pfeil im Leib roch Lakṣmaṇa, der Töter feindlicher Helden, an dem Kraut, und frei von Pfeil und Schmerz erhob er sich rasch vom Boden.
6.101.46
तमुत्थितं तु हरयो भूतलात् प्रेक्ष्य लक्ष्मणम्।
साधुसाध्विति सुप्रीता लक्ष्मणं प्रत्यपूजयन् ॥ ६.१०१.४६ ॥
Als die Affen Lakṣmaṇa vom Boden aufgestanden sahen, ehrten sie ihn hocherfreut mit den Rufen: »Gut, gut!«
6.101.47
एह्येहीत्यब्रवीद् रामो लक्ष्मणं परवीरहा।
सस्वजे गाढमालिङ्गय बाष्पपर्याकुलेक्षणः ॥ ६.१०१.४७ ॥
Mit den Worten »Komm, komm!« umarmte Rāma, der Töter feindlicher Helden, Lakṣmaṇa fest, seine Augen voller Tränen.
6.101.48
अब्रवीच्च परिष्वज्य सौमित्रिं राघवस्तदा।
दिष्ट्या त्वां वीर पश्यामि मरणात् पुनरागतम् ॥ ६.१०१.४८ ॥
Da sprach Rāghava, Saumitri umarmend: »O Held, glücklicherweise sehe ich dich vom Tod zurückgekehrt!«
6.101.49
नहि मे जीवितेनार्थः सीतया च जयेन वा।
को हि मे जीवितेनार्थस्त्वयि पञ्चत्वमागते ॥ ६.१०१.४९ ॥
Für mich hat das Leben keinen Sinn, auch Sītā nicht und nicht der Sieg, wenn du dem Tod verfallen bist.
6.101.50
इत्येवं ब्रुवतस्तस्य राघवस्य महात्मनः।
खिन्नः शिथिलया वाचा लक्ष्मणो वाक्यमब्रवीत् ॥ ६.१०१.५० ॥
Während der großherzige Rāghava so sprach, sagte Lakṣmaṇa, betrübt, mit schwacher Stimme diese Worte.
6.101.51
तां प्रतिज्ञां प्रतिज्ञाय पुरा सत्यपराक्रम।
लघुः कश्चिदिवासत्त्वो नैवं त्वं वक्तुमर्हसि ॥ ६.१०१.५१ ॥
O du von wahrer Tapferkeit, erinnere dich an das Gelübde, das du früher abgelegt hast. Du solltest nicht so sprechen wie ein leichtfertiger, schwacher Mensch.
6.101.52
नहि प्रतिज्ञां कुर्वन्ति वितथां सत्यवादिनः।
लक्षणं हि महत्त्वस्य प्रतिज्ञापरिपालनम् ॥ ६.१०१.५२ ॥
Wahrhaftige Menschen geben kein falsches Gelübde. Das Einhalten des Gelübdes ist das Kennzeichen der Größe.
6.101.53
नैराश्यमुपगन्तुं च नालं ते मत्कृतेऽनघ।
वधेन रावणस्याद्य प्रतिज्ञामनुपालय ॥ ६.१०१.५३ ॥
O Makelloser, du darfst meinetwegen nicht in Verzweiflung fallen. Heute erfülle dein Gelübde, indem du Rāvaṇa erschlägst.
6.101.54
न जीवन् यास्यते शत्रुस्तव बाणपथं गतः।
नर्दतस्तीक्ष्णदंष्ट्रस्य सिंहस्येव महागजः ॥ ६.१०१.५४ ॥
Der Feind, der in den Pfad deiner Pfeile gerät, wird nicht lebend davonkommen, wie ein großer Elefant vor einem brüllenden Löwen mit scharfen Fängen.
6.101.55
अहं तु वधमच्छामि शीघ्रमस्य दुरात्मनः।
यावदस्तं न यात्येष कृतकर्मा दिवाकरः ॥ ६.१०१.५५ ॥
Ich wünsche schnell den Tod dieses Bösewichts, bevor die Sonne, die ihr Werk getan hat, untergeht.
6.101.56
यदि वधमिच्छसि रावणस्य संख्ये
यदि च कृतां हि तवेच्छसि प्रतिज्ञाम्।
यदि तव राजसुताभिलाष आर्य
कुरु च वचो मम शीघ्रमद्य वीर ॥ ६.१०१.५६ ॥
Wenn du Rāvaṇas Tod im Kampf begehrst, wenn du das Gelübde erfüllen willst, das du abgelegt hast, und wenn du die Prinzessin begehrst, edler Held, dann höre heute schnell auf meine Worte.