வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 6.101
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.101.1
शक्त्या निपातितं दृष्ट्वा रावणेन बलीयसा।
लक्ष्मणं समरे शूरं शोणितौघपरिप्लुतम् ॥ ६.१०१.१ ॥
போரில் வலிமையுள்ள ராவணனின் வேலால் வீழ்த்தப்பட்டு, இரத்த வெள்ளத்தில் மூழ்கிய வீரன் லக்ஷ்மணனைக் கண்டு
6.101.2
स दत्त्वा तुमुलं युद्धं रावणस्य दुरात्मनः।
विसृजन्नेव बाणौघान् सुषेणमिदमब्रवीत् ॥ ६.१०१.२ ॥
தீய மனமுடைய ராவணனுடன் கடும் போர் புரிந்து, அம்புகளின் வெள்ளத்தைப் பொழிந்தவாறு அவர் சுஷேணனிடம் இவ்வாறு கூறினார்
6.101.3
एष रावणवीर्येण लक्ष्मणः पतितो भुवि।
सर्पवच्चेष्टते वीरो मम शोकमुदीरयन् ॥ ६.१०१.३ ॥
ராவணனின் வலிமையால் இந்த லக்ஷ்மணன் தரையில் வீழ்ந்துவிட்டான்; பாம்பைப் போல் துடிக்கும் இந்த வீரன் என் துயரை எழுப்புகிறான்
6.101.4
शोणितार्द्रमिमं वीरं प्राणैः प्रियतरं मम।
पश्यतो मम का शक्तिर्योद्धुं पर्याकुलात्मनः ॥ ६.१०१.४ ॥
இரத்தத்தில் நனைந்த இந்த வீரன், என் உயிரை விடவும் எனக்குப் பிரியமானவன்; இவனைக் காணும் கலங்கிய மனம் கொண்ட எனக்கு போர் செய்யும் சக்தி எங்கே?
6.101.5
अयं स समरश्लाघी भ्राता मे शुभलक्षणः।
यदि पञ्चत्वमापन्नः प्राणैर्मे किं सुखेन वा ॥ ६.१०१.५ ॥
போரில் பெருமை கொள்ளும், நற்குறிகள் கொண்ட இந்த என் சகோதரன் மரணமடைந்துவிட்டால், என் உயிரால் என்ன இன்பம்?
6.101.6
लज्जतीव हि मे वीर्यं भ्रश्यतीव कराद् धनुः।
सायका व्यवसीदन्ति दृष्टिर्बाष्पवशं गता ॥ ६.१०१.६ ॥
என் வீரம் வெட்கப்படுவது போல் இருக்கிறது; வில் கையிலிருந்து நழுவுவது போல் இருக்கிறது; அம்புகள் சோர்ந்து விழுகின்றன; என் பார்வை கண்ணீரின் வசமாகிவிட்டது
6.101.7
अवसीदन्ति गात्राणि स्वप्नयाने नृणामिव।
चिन्ता मे वर्धते तीव्रा मुमूर्षापि च जायते ॥ ६.१०१.७ ॥
மனிதர்கள் கனவில் மூழ்குவதுபோல் என் உறுப்புகள் தளர்கின்றன. என் கடுமையான கவலை பெருகுகிறது; சாகும் விருப்பமும் எழுகிறது.
6.101.8
भ्रातरं निहतं दृष्ट्वा रावणेन दुरात्मना।
विष्टनन्तं तु दुःखार्तं मर्मण्यभिहतं भृशम् ॥ ६.१०१.८ ॥
தீயவன் ராவணனால் கொல்லப்பட்டு, துயரத்தால் வேதனைப்பட்டுத் துடிக்கும் சகோதரனை, மார்பின் உயிர்ப்பகுதியில் பலமாகத் தாக்கப்பட்டவனாகக் கண்டேன்.
6.101.9
राघवो भ्रातरं दृष्ट्वा प्रियं प्राणं बहिश्चरम्।
दुःखेन महताविष्टो ध्यानशोकपरायणः ॥ ६.१०१.९ ॥
ராகவன் தன் அன்புச் சகோதரனைக் கண்டான்; அவனுடைய உயிர் உடலை விட்டு வெளியேறுவது போல் இருந்தது. பெரும் துயரில் ஆழ்ந்த ராகவன் சிந்தனையிலும் சோகத்திலும் மூழ்கினான்.
6.101.10
परं विषादमापन्नो विललापाकुलेन्द्रियः।
भ्रातरं निहतं दृष्ट्वा लक्ष्मणं रणपांसुषु ॥ ६.१०१.१० ॥
மிகுந்த துயரில் வீழ்ந்து, புலன்கள் கலங்கிய ராகவன், போர்க்களப் புழுதியில் கொல்லப்பட்டுக் கிடக்கும் சகோதரன் லக்ஷ்மணனைக் கண்டு புலம்பினான்.
6.101.11
विजयोऽपि हि मे शूर न प्रियायोपकल्पते।
अचक्षुर्विषयश्चन्द्रः कां प्रीतिं जनयिष्यति ॥ ६.१०१.११ ॥
வீரனே, அன்புக்குரியவர் இன்றி எனக்கு வெற்றியும் பொருந்தவில்லை. கண்ணுக்குத் தெரியாத நிலவு எந்த மகிழ்ச்சியைத் தரும்?
6.101.12
किं मे युद्धेन किं प्राणैर्युद्धकार्यं न विद्यते।
यत्रायं निहतः शेते रणमूर्धनि लक्ष्मणः ॥ ६.१०१.१२ ॥
போரால் எனக்கு என்ன பயன்? உயிரால் என்ன பயன்? போர்முனையில் இந்த லக்ஷ்மணன் கொல்லப்பட்டுக் கிடக்கும் இடத்தில் போரின் நோக்கமே இல்லை.
6.101.13
यथैव मां वनं यान्तमनुयाति महाद्युतिः।
अहमप्यनुयास्यामि तथैवैनं यमक्षयम् ॥ ६.१०१.१३ ॥
நான் வனத்திற்குச் செல்லும்போது மகாதேஜஸ்வியான லக்ஷ்மணன் என்னைப் பின்தொடர்ந்தது போலவே, நானும் இவரை யமலோகம் வரை பின்தொடர்வேன்.
6.101.14
इष्टबन्धुजनो नित्यं मां स नित्यमनुव्रतः।
इमामवस्थां गमितो राक्षसैः कूटयोधिभिः ॥ ६.१०१.१४ ॥
எப்போதும் என்னிடம் அன்புடனும் பணிவுடனும் இருந்த அன்பான உறவினன் இவன்; வஞ்சகமாகப் போரிடும் அரக்கர்களால் இன்று இந்த நிலைக்கு ஆளாக்கப்பட்டான்.
6.101.15
देशे देशे कलत्राणि देशे देशे च बान्धवाः।
तं तु देशं न पश्यामि यत्र भ्राता सहोदरः ॥ ६.१०१.१५ ॥
ஒவ்வொரு நாட்டிலும் மனைவியர் கிடைப்பர்; ஒவ்வொரு நாட்டிலும் உறவினர் கிடைப்பர். ஆனால் ஒரே தாயிடம் பிறந்த சகோதரன் இருக்கும் அந்த இடத்தை நான் காணவில்லை.
6.101.16
किं नु राज्येन दुर्धर्षलक्ष्मणेन विना मम।
कथं वक्ष्याम्यहं त्वम्बां सुमित्रां पुत्रवत्सलाम् ॥ ६.१०१.१६ ॥
அடக்கற்கரிய லக்ஷ்மணன் இல்லாமல் இந்த அரசால் எனக்கு என்ன பயன்? மகனிடம் அன்பு நிறைந்த தாய் சுமித்திரையிடம் நான் எப்படிப் பேசுவேன்?
6.101.17
उपालम्भं न शक्ष्यामि सोढुं दत्तं सुमित्रया।
किं नु वक्ष्यामि कौसल्यां मातरं किं नु कैकयीम् ॥ ६.१०१.१७ ॥
சுமித்திரை ஒப்படைத்த லக்ஷ்மணனுக்காக வரும் நிந்தனையை என்னால் பொறுக்க முடியாது. தாய் கௌசல்யையிடம் என்ன சொல்வேன்? கைகேயியிடம் என்ன சொல்வேன்?
6.101.18
भरतं किं नु वक्ष्यामि शत्रुघ्नं च महाबलम्।
सह तेन वनं यातो विना तेनागतः कथम् ॥ ६.१०१.१८ ॥
பரதனிடம் நான் என்ன சொல்வேன்? மகாபலசாலியான சத்ருக்னனிடம் என்ன சொல்வேன்? அவனுடன் வனத்திற்குச் சென்றவனை, அவன் இல்லாமல் நான் எப்படித் திரும்பி வந்தேன்?
6.101.19
इहैव मरणं श्रेयो न तु बन्धुविगर्हणम्।
किं मया दुष्कृतं कर्म कृतमन्यत्र जन्मनि ॥ ६.१०१.१९ ॥
இங்கேயே மரணமே நன்று; உறவினர்களின் நிந்தனை அல்ல. வேறொரு பிறவியில் நான் என்ன தீய செயலைச் செய்தேன்?
6.101.20
येन मे धार्मिको भ्राता निहतश्चाग्रतः स्थितः।
हा भ्रातर्मनुजश्रेष्ठ शूराणां प्रवर प्रभो ॥ ६.१०१.२० ॥
என் முன்னால் நின்றிருந்த என் தர்மசீலனான சகோதரனை யார் கொன்றானோ! ஐயோ சகோதரா, மனிதர்களில் சிறந்தவனே, வீரர்களில் முதன்மையானவனே, பிரபுவே!
6.101.21
एकाकी किं नु मां त्यक्त्वा परलोकाय गच्छसि।
विलपन्तं च मां भ्रातः किमर्थं नावभाषसे ॥ ६.१०१.२१ ॥
என்னைத் தனியாகத் தவிக்கவிட்டு மறுலோகம் செல்கிறாயா? சகோதரா, புலம்பும் என்னிடம் ஏன் பேசவில்லை?
6.101.22
उत्तिष्ठ पश्य किं शेषे दीनं मां पश्य चक्षुषा।
शोकार्तस्य प्रमत्तस्य पर्वतेषु वनेषु च ॥ ६.१०१.२२ ॥
எழுந்திரு, பார்; ஏன் படுத்திருக்கிறாய்? துயரால் வருந்தி, மலைகளிலும் காடுகளிலும் மனம் கலங்கித் திரியும் இந்த துயருற்ற என்னை உன் கண்களால் பார்!
6.101.23
विषण्णस्य महाबाहो समाश्वासयिता मम।
राममेवं ब्रुवाणं तु शोकव्याकुलितेन्द्रियम् ॥ ६.१०१.२३ ॥
வருந்தியவனே, பெரும்புயனே, என்னைத் தேற்றுபவனே! இப்படிப் பேசிக்கொண்டிருந்த ராமன், துயரால் கலங்கிய புலன்களுடன் இருந்தான்.
6.101.24
आश्वासयन्नुवाचेदं सुषेणः परमं वचः।
त्यजेमां नरशार्दूल बुद्धिं वैक्लव्यकारिणीम् ॥ ६.१०१.२४ ॥
ராமனைத் தேற்றிக்கொண்டே சுஷேணன் இந்த உயர்ந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்: மனிதர்களில் புலியே, இந்தத் தளர்ச்சியை உண்டாக்கும் எண்ணத்தைக் கைவிடு.
6.101.25
शोकसंजननीं चिन्तां तुल्यां बाणैश्चमूमुखे।
नैव पञ्चत्वमापन्नो लक्ष्मणो लक्ष्मिवर्धनः ॥ ६.१०१.२५ ॥
படையின் முன்னணியில் அம்புகளால் எழுந்த துயரத்தைத் தரும் கவலைக்கு ஒப்பாக, செல்வத்தை வளர்க்கும் லக்ஷ்மணன் மரணத்தை அடையவில்லை.
6.101.26
नह्यस्य विकृतं वक्त्रं न च श्यामत्वमागतम्।
सुप्रभं च प्रसन्नं च मुखमस्य निरीक्ष्यताम् ॥ ६.१०१.२६ ॥
இவனது முகம் சிதைந்ததும் இல்லை, கறுப்பு நிறம் அடைந்ததும் இல்லை; இவனது முகம் பிரகாசமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் உள்ளது, இதைப் பாருங்கள்.
6.101.27
पद्मपत्रतलौ हस्तौ सुप्रसन्ने च लोचने।
नेदृशं दृश्यते रूपं गतासूनां विशां पते ॥ ६.१०१.२७ ॥
கைகள் தாமரை இலையின் அடிப்பகுதி போல் உள்ளன, கண்களும் மிக மகிழ்ச்சியாக உள்ளன; மனிதர்களின் தலைவரே, இறந்தவர்களின் தோற்றம் இப்படி இருக்காது.
6.101.28
विषादं मा कृथा वीर सप्राणोऽयमरिंदम।
आख्याति तु प्रसुप्तस्य स्रस्तगात्रस्य भूतले ॥ ६.१०१.२८ ॥
வீரரே, துயரம் கொள்ளாதீர்; எதிரிகளை அடக்குபவரே, இவன் உயிருடன் இருக்கிறான். தரையில் உடல் தளர்ந்து உறங்கும் ஒருவரைப் போலவே இவன் தோன்றுகிறான்.
6.101.29
सोच्छ्वासं हृदयं वीर कम्पमानं मुहुर्मुहुः।
एवमुक्त्वा महाप्राज्ञः सुषेणो राघवं वचः ॥ ६.१०१.२९ ॥
வீரரே, அவனது இதயம் மூச்சுடன் மீண்டும் மீண்டும் நடுங்குகிறது; இவ்வாறு கூறி மகாஞானி சுஷேணன் ராகவனிடம் இந்த சொற்களைச் சொன்னான்.
6.101.30
समीपस्थमुवाचेदं हनूमन्तं महाकपिम्।
सौम्य शीघ्रमितो गत्वा पर्वतं हि महोदयम् ॥ ६.१०१.३० ॥
அருகில் நின்ற மகாகபியான அனுமனிடம் அவன் இவ்வாறு சொன்னான்: அன்பானவனே, இங்கிருந்து விரைந்து சென்று, மகத்தான பலனளிக்கும் அந்த மலைக்கு...
6.101.31
पूर्वं तु कथितो योऽसौ वीर जाम्बवता तव।
दक्षिणे शिखरे जातां महौषधिमिहानय ॥ ६.१०१.३१ ॥
வீரனே! முன்பு ஜாம்பவான் உனக்கு விவரித்த, தென்புற சிகரத்தில் வளர்ந்திருக்கும் அந்த பெரும் மருந்தை இங்கே கொண்டு வா.
6.101.32
विशल्यकरणीं नाम्ना सावर्ण्यकरणीं तथा।
संजीवकरणीं वीर संधानीं च महौषधीम् ॥ ६.१०१.३२ ॥
வீரனே! விசல்யகரணி, சாவர்ண்யகரணி, சஞ்ஜீவகரணி, சந்தானி என்ற பெயர்களுடைய அந்த பெரும் மருந்து.
6.101.33
संजीवनार्थं वीरस्य लक्ष्मणस्य त्वमानय।
इत्येवमुक्तो हनुमान् गत्वा चौषधिपर्वतम्।
चिन्तामभ्यगमच्छ्रीमानजानंस्ता महौषधीः ॥ ६.१०१.३३ ॥
வீரன் லக்ஷ்மணனை உயிர்ப்பிக்க அதை கொண்டு வா என்று இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட ஹனுமான், மருந்து மலைக்குச் சென்று, அந்த பெரும் மருந்துகளை அறியாததால் கவலையுற்றார்.
6.101.34
तस्य बुद्धिः समुत्पन्ना मारुतेरमितौजसः।
इदमेव गमिष्यामि गृहीत्वा शिखरं गिरेः ॥ ६.१०१.३४ ॥
அளவற்ற ஆற்றல் கொண்ட மாருதிக்கு ஒரு எண்ணம் தோன்றியது: நான் இந்த மலையின் சிகரத்தையே எடுத்துச் செல்வேன்.
6.101.35
अस्मिंस्तु शिखरे जातामोषधीं तां सुखावहाम्।
प्रतर्केणावगच्छामि सुषेणो ह्येवमब्रवीत् ॥ ६.१०१.३५ ॥
இந்த சிகரத்தில் வளர்ந்திருக்கும் அந்த நலம்தரும் மருந்தை நான் ஊகத்தால் அறிகிறேன்; சுஷேணனும் இவ்வாறே கூறினான்.
6.101.36
अगृह्य यदि गच्छामि विशल्यकरणीमहम्।
कालात्ययेन दोषः स्याद् वैक्लव्यं च महद्भवेत् ॥ ६.१०१.३६ ॥
விசல்யகரணியை எடுக்காமல் நான் சென்றால், காலதாமதத்தால் குற்றம் உண்டாகும், பெரும் துயரமும் ஏற்படும்.
6.101.37
आसाद्य पर्वतश्रेष्ठं त्रिः प्रकम्प्य गिरेः शिरः ॥ ६.१०१.३७ ॥
சிறந்த மலையை அடைந்து, மலையின் உச்சியை மூன்று முறை அசைத்தார்.
6.101.38
फुल्लनानातरुगणं समुत्पाट्य महाबलः।
गृहीत्वा हरिशार्दूलो हस्ताभ्यां समतोलयत् ॥ ६.१०१.३८ ॥
மலர்ந்த பல்வேறு மரங்களின் கூட்டத்தை வேரோடு பிடுங்கி, அந்த மகாபலசாலியான வானர-சிங்கம் இரு கைகளால் பிடித்து அதை சமநிலைப்படுத்தினார்.
6.101.39
स नीलमिव जीमूतं तोयपूर्णं नभस्तलात्।
उत्पपात गृहीत्वा तु हनूमान् शिखरं गिरेः ॥ ६.१०१.३९ ॥
அவர் தண்ணீர் நிறைந்த நீல மேகம் போல வானில் எழுந்தார்; மலையின் சிகரத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு அனுமான் மேலே பாய்ந்தார்.
6.101.40
समागम्य महावेगः संन्यस्य शिखरं गिरेः।
विश्रम्य किंचिद्धनुमान् सुषेणमिदमब्रवीत् ॥ ६.१०१.४० ॥
பெரும் வேகத்தோடு வந்து, மலைச் சிகரத்தை இறக்கி வைத்து, சிறிது இளைப்பாறிய அனுமான் சுஷேணனிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
6.101.41
औषधीर्नावगच्छामि ता अहं हरिपुङ्गव।
तदिदं शिखरं कृत्स्नं गिरेस्तस्याहृतं मया ॥ ६.१०१.४१ ॥
ஓ, வானரங்களில் சிறந்தவனே, அந்த மூலிகைகளை நான் அறியவில்லை; ஆகையால் அந்த மலையின் முழு சிகரத்தையே நான் கொண்டு வந்தேன்.
6.101.42
एवं कथयमानं तु प्रशस्य पवनात्मजम्।
सुषेणो वानरश्रेष्ठो जग्राहोत्पाट्य चौषधीः ॥ ६.१०१.४२ ॥
இவ்வாறு பேசிய பவனமைந்தன் அனுமானைப் பாராட்டி, வானரச் சிறந்தவனான சுஷேணன் மூலிகைகளைப் பிடுங்கி எடுத்துக்கொண்டான்.
6.101.43
विस्मितास्तु बभूवुस्ते सर्वे वानरपुङ्गवाः।
दृष्ट्वा तु हनुमत्कर्म सुरैरपि सुदुष्करम् ॥ ६.१०१.४३ ॥
தேவர்களுக்கும் கடினமான அனுமனின் அச்செயலைக் கண்டு, அந்த சிறந்த வானரர்கள் அனைவரும் வியப்படைந்தனர்।
6.101.44
ततः संक्षोदयित्वा तामोषधीं वानरोत्तमः।
लक्ष्मणस्य ददौ नस्तः सुषेणः सुमहाद्युतिः ॥ ६.१०१.४४ ॥
பின்னர் அந்த மூலிகையை நன்கு அரைத்து, மிகுந்த ஒளியுடைய சிறந்த வானரன் சுஷேணன் லக்ஷ்மணனின் நாசியில் இட்டான்।
6.101.45
सशल्यः स समाघ्राय लक्ष्मणः परवीरहा।
विशल्यो विरुजः शीघ्रमुदतिष्ठन्महीतलात् ॥ ६.१०१.४५ ॥
அம்பு பதிந்திருந்த நிலையிலேயே அதை முகர்ந்த பகைவீரரை அழிப்பவன் லக்ஷ்மணன், அம்பின்றியும் வலியின்றியும் விரைவில் தரையிலிருந்து எழுந்தான்।
6.101.46
तमुत्थितं तु हरयो भूतलात् प्रेक्ष्य लक्ष्मणम्।
साधुसाध्विति सुप्रीता लक्ष्मणं प्रत्यपूजयन् ॥ ६.१०१.४६ ॥
நிலத்திலிருந்து எழுந்த லக்ஷ்மணனைக் கண்ட வானரர்கள் மிகவும் மகிழ்ந்து 'சாது, சாது' என்றவாறு லக்ஷ்மணனை வணங்கிப் போற்றினர்।
6.101.47
एह्येहीत्यब्रवीद् रामो लक्ष्मणं परवीरहा।
सस्वजे गाढमालिङ्गय बाष्पपर्याकुलेक्षणः ॥ ६.१०१.४७ ॥
'வா, வா' என்று கூறி, பகைவீரரை அழிப்பவனான ராமன் லக்ஷ்மணனை இறுக அணைத்துக்கொண்டான்; அவன் கண்கள் கண்ணீரால் நிறைந்திருந்தன।
6.101.48
अब्रवीच्च परिष्वज्य सौमित्रिं राघवस्तदा।
दिष्ट्या त्वां वीर पश्यामि मरणात् पुनरागतम् ॥ ६.१०१.४८ ॥
அப்போது ராகவன் சௌமித்ரியை அணைத்துக்கொண்டு கூறினான்: 'வீரனே, நல்லூழால் மரணத்திலிருந்து திரும்பி வந்த உன்னைக் காண்கிறேன்.'
6.101.49
नहि मे जीवितेनार्थः सीतया च जयेन वा।
को हि मे जीवितेनार्थस्त्वयि पञ्चत्वमागते ॥ ६.१०१.४९ ॥
உன் மரணம் நேர்ந்துவிட்டால், எனக்கு வாழ்வில் எந்தப் பயனும் இல்லை; சீதையாலும் வெற்றியாலும் கூட எந்தப் பயனும் இல்லை.
6.101.50
इत्येवं ब्रुवतस्तस्य राघवस्य महात्मनः।
खिन्नः शिथिलया वाचा लक्ष्मणो वाक्यमब्रवीत् ॥ ६.१०१.५० ॥
மகாத்மாவாகிய ராகவன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்க, லக்ஷ்மணன் துயருற்று தளர்ந்த குரலில் கூறினான்.
6.101.51
तां प्रतिज्ञां प्रतिज्ञाय पुरा सत्यपराक्रम।
लघुः कश्चिदिवासत्त्वो नैवं त्वं वक्तुमर्हसि ॥ ६.१०१.५१ ॥
உண்மையான வீரனே, முன்பு நீ செய்த சபதத்தை நினைவுகூர். ஒரு அற்பனும் பலவீனனும் போல் நீ இவ்வாறு பேசுவது தகாது.
6.101.52
नहि प्रतिज्ञां कुर्वन्ति वितथां सत्यवादिनः।
लक्षणं हि महत्त्वस्य प्रतिज्ञापरिपालनम् ॥ ६.१०१.५२ ॥
உண்மை பேசுபவர்கள் பொய்யான சபதம் செய்வதில்லை. சபதத்தைக் காப்பதே பெருமையின் அடையாளம்.
6.101.53
नैराश्यमुपगन्तुं च नालं ते मत्कृतेऽनघ।
वधेन रावणस्याद्य प्रतिज्ञामनुपालय ॥ ६.१०१.५३ ॥
பாவமற்றவனே, என் பொருட்டு நீ நம்பிக்கை இழப்பது தகாது. இன்று ராவணனைக் கொன்று உன் சபதத்தை நிறைவேற்று.
6.101.54
न जीवन् यास्यते शत्रुस्तव बाणपथं गतः।
नर्दतस्तीक्ष्णदंष्ट्रस्य सिंहस्येव महागजः ॥ ६.१०१.५४ ॥
உன் அம்புப் பாதையில் வந்த பகைவன் உயிருடன் போக மாட்டான்; கூரிய பற்களுடைய கர்ஜிக்கும் சிங்கத்திடம் சிக்கிய பெரிய யானை போல.
6.101.55
अहं तु वधमच्छामि शीघ्रमस्य दुरात्मनः।
यावदस्तं न यात्येष कृतकर्मा दिवाकरः ॥ ६.१०१.५५ ॥
இந்தத் தீயவனின் அழிவை நான் விரைவில் விரும்புகிறேன்; இந்தச் செயல் முடிந்த சூரியன் அஸ்தமிக்கும் முன்பே.
6.101.56
यदि वधमिच्छसि रावणस्य संख्ये
यदि च कृतां हि तवेच्छसि प्रतिज्ञाम्।
यदि तव राजसुताभिलाष आर्य
कुरु च वचो मम शीघ्रमद्य वीर ॥ ६.१०१.५६ ॥
ராவணனின் அழிவை நீ போரில் விரும்பினால், நீ செய்த சபதத்தை நிறைவேற்ற விரும்பினால், அரசகுமாரியை அடையும் ஆசை உனக்கிருந்தால், வீரனே, இன்றே என் சொல்லைச் விரைவில் செய்!