Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.103
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.103.1
स तु तेन तदा क्रोधात् काकुत्स्थेनार्दितो भृशम्।
रावणः समरश्लाघी महाक्रोधमुपागमत् ॥ ६.१०३.१ ॥
Da geriet Rāvaṇa, vom Kākutstha tief gekränkt, der sich im Kampf rühmte, in große Wut.
6.103.2
स दीप्तनयनोऽमर्षाच्चापमुद्यम्य वीर्यवान्।
अभ्यर्दयत् सुसंक्रुद्धो राघवं परमाहवे ॥ ६.१०३.२ ॥
Mit funkelnden Augen vor Empörung hob der Mächtige seinen Bogen und, heftig erzürnt, bedrängte er Rāghava in jener höchsten Schlacht.
6.103.3
बाणधारासहस्रैस्तैः स तोयद इवाम्बरात्।
राघवं रावणो बाणैस्तटाकमिव पूरयन् ॥ ६.१०३.३ ॥
Wie eine Wolke vom Himmel überschüttete Rāvaṇa mit jenen tausend Pfeilströmen Rāghava mit Pfeilen, wie man einen Teich füllt.
6.103.4
पूरितः शरजालेन धनुर्मुक्तेन संयुगे।
महागिरिरिवाकम्प्यः काकुत्स्थो न प्रकम्पते ॥ ६.१०३.४ ॥
Obwohl er im Kampf von einem Netz aus Pfeilen überschüttet wird, zittert der Kākutstha nicht, unerschütterlich wie ein großer Berg.
6.103.5
स शरैः शरजालानि वारयन् समरे स्थितः।
गभस्तीनिव सूर्यस्य प्रतिजग्राह वीर्यवान् ॥ ६.१०३.५ ॥
Im Kampf stehend und die Pfeilnetze mit Pfeilen abwehrend, empfing der Mächtige sie wie die Strahlen der Sonne.
6.103.6
ततः शरसहस्राणि क्षिप्रहस्तो निशाचरः।
निजघानोरसि क्रुद्धो राघवस्य महात्मनः ॥ ६.१०३.६ ॥
Da schoss der rasche Nachtwandler, zornig, tausend Pfeile in die Brust des großherzigen Rāghava.
6.103.7
स शोणितसमादिग्धः समरे लक्ष्मणाग्रजः।
दृष्टः फुल्ल इवारण्ये सुमहान् किंशुकद्रुमः ॥ ६.१०३.७ ॥
Blutbedeckt im Kampf erschien der ältere Bruder Lakṣmaṇas wie ein großer, im Wald blühender Kiṃśuka-Baum.
6.103.8
शराभिघातसंरब्धः सोऽभिजग्राह सायकान्।
काकुत्स्थः सुमहातेजा युगान्तादित्यवर्चसः ॥ ६.१०३.८ ॥
Vom Hagel der Pfeile entflammt, ergriff er die Pfeile. Rāma, Nachkomme des Kakutstha, von großer Strahlkraft, leuchtete wie die Sonne am Ende eines Weltalters.
6.103.9
ततोऽन्योन्यं सुसंरब्धौ तावुभौ रामरावणौ।
शरान्धकारे समरे नोपलक्षयतां तदा ॥ ६.१०३.९ ॥
Da stürzten sich die beiden, Rāma und Rāvaṇa, in heftigem Zorn aufeinander; im Dunkel der Pfeile in jenem Kampf konnten sie einander nicht erkennen.
6.103.10
ततः क्रोधसमाविष्टो रामो दशरथात्मजः।
उवाच रावणं वीरः प्रहस्य परुषं वचः ॥ ६.१०३.१० ॥
Da sprach Rāma, der Sohn Daśarathas, der Held, von Zorn erfüllt, lachend harte Worte zu Rāvaṇa.
6.103.11
मम भार्या जनस्थानादज्ञानाद् राक्षसाधम।
हृता ते विवशा यस्मात् तस्मात् त्वं नासि वीर्यवान् ॥ ६.१०३.११ ॥
Niederträchtigster der Dämonen! Aus Unwissenheit hast du meine Gattin aus Janasthāna entführt, als sie hilflos war; darum bist du nicht tapfer.
6.103.12
मया विरहितां दीनां वर्तमानां महावने।
वैदेहीं प्रसभं हृत्वा शूरोऽहमिति मन्यसे ॥ ६.१०३.१२ ॥
Nachdem du Vaidehī gewaltsam entführt hast, von mir getrennt, elend, im großen Wald lebend, hältst du dich für einen Helden.
6.103.13
स्त्रीषु शूर विनाथासु परदाराभिमर्शनम्।
कृत्वा कापुरुषं कर्म शूरोऽहमिति मन्यसे ॥ ६.१०३.१३ ॥
O Held, nachdem du die Tat eines Feiglings begangen und die Frau eines anderen berührt hast, während die Frauen ohne Beschützer sind, hältst du dich für einen Helden.
6.103.14
भिन्नमर्याद निर्लज्ज चारित्रेष्वनवस्थित।
दर्पान्मृत्युमुपादाय शूरोऽहमिति मन्यसे ॥ ६.१०३.१४ ॥
Du, der du die Grenzen überschritten hast, schamlos und unbeständig in deinem Wandel, der aus Hochmut den Tod umarmt, du hältst dich für einen Helden.
6.103.15
शूरेण धनदभ्रात्रा बलैः समुदितेन च।
श्लाघनीयं महत्कर्म यशस्यं च कृतं त्वया ॥ ६.१०३.१५ ॥
Bruder Kuberas, des Gebers von Reichtum, Held voller Kraft, du hast einst eine große Tat vollbracht, lobenswert und ruhmbringend.
6.103.16
उत्सेकेनाभिपन्नस्य गर्हितस्याहितस्य च।
कर्मणः प्राप्नुहीदानीं तस्याद्य सुमहत् फलम् ॥ ६.१०३.१६ ॥
Empfange nun heute die sehr große Frucht deiner Tat, die aus Hochmut entsprang, tadelnswert und schädlich war.
6.103.17
शूरोऽहमिति चात्मानमवगच्छसि दुर्मते।
नैव लज्जास्ति ते सीतां चौरवद् व्यपकर्षतः ॥ ६.१०३.१७ ॥
Du Verblendeter, du hältst dich für einen Helden, doch du empfindest nicht die geringste Scham, Sītā wie einen Dieb fortzuschleppen.
6.103.18
यदि मत्संनिधौ सीता धर्षिता स्यात् त्वया बलात्।
भ्रातरं तु खरं पश्येस्तदा मत्सायकैर्हतः ॥ ६.१०३.१८ ॥
Hättest du in meiner Gegenwart Sītā mit Gewalt angegriffen, so hättest du deinen Bruder Khara durch meine Pfeile erschlagen gesehen.
6.103.19
दिष्ट्यासि मम मन्दात्मंश्चक्षुर्विषयमागतः।
अद्य त्वां सायकैस्तीक्ष्णैर्नयामि यमसादनम् ॥ ६.१०३.१९ ॥
Glücklicherweise bist du in meine Sichtweite gekommen, du Niedriggesinnter. Heute werde ich dich mit scharfen Pfeilen in Yamas Wohnstätte schicken.
6.103.20
अद्य ते मच्छरैश्छिन्नं शिरो ज्वलितकुण्डलम्।
क्रव्यादा व्यपकर्षन्तु विकीर्णं रणपांसुषु ॥ ६.१०३.२० ॥
Heute soll dein Kopf, von meinen Pfeilen abgeschlagen, mit seinen glühenden Ohrringen, im Staub der Schlacht verstreut liegen, und die Fleischfresser sollen ihn fortschleppen.
6.103.21
निपत्योरसि गृध्रास्ते क्षितौ क्षिप्तस्य रावण।
पिबन्तु रुधिरं तर्षाद् बाणशल्यान्तरोत्थितम् ॥ ६.१०३.२१ ॥
O Rāvaṇa, mögen die Geier, sich auf deine zu Boden geworfene Brust niederlassend, vor Durst das Blut trinken, das aus der Wunde des Pfeilschafts quillt.
6.103.22
अद्य मद्बाणभिन्नस्य गतासोः पतितस्य ते।
कर्षन् त्वन्त्राणि पतगा गरुत्मन्त इवोरगान् ॥ ६.१०३.२२ ॥
Heute mögen Vögel wie Garuḍa deine Eingeweide herausziehen, von meinen Pfeilen durchbohrt und leblos daliegend, wie Garuḍas Schlangen herausziehen.
6.103.23
इत्येवं स वदन् वीरो रामः शत्रुनिबर्हणः।
राक्षसेन्द्रं समीपस्थं शरवर्षैरवाकिरत् ॥ ६.१०३.२३ ॥
So sprechend bedeckte der heldenhafte Rāma, Vernichter der Feinde, den nahe stehenden Herrn der Rākṣasas mit einem Pfeilregen.
6.103.24
बभूव द्विगुणं वीर्यं बलं हर्षश्च संयुगे।
रामस्यास्त्रबलं चैव शत्रोर्निधनकांक्षिणः ॥ ६.१०३.२४ ॥
Im Kampf verdoppelten sich Rāmas Tapferkeit, Kraft und Freude, und auch die Macht seiner Waffen, denn er begehrte den Tod des Feindes.
6.103.25
प्रादुर्बभूवुरस्त्राणि सर्वाणि विदितात्मनः।
प्रहर्षाच्च महातेजाः शीघ्रहस्ततरोऽभवत् ॥ ६.१०३.२५ ॥
Alle Waffen erschienen dem Rāma, dessen Selbst bekannt war; und vor Freude wurde der überaus Strahlende schnellerhändig.
6.103.26
शुभान्येतानि चिह्नानि विज्ञायात्मगतानि सः।
भूय एवार्दयद् रामो रावणं राक्षसान्तकृत् ॥ ६.१०३.२६ ॥
Als er diese glückverheißenden Zeichen erkannte, die in ihm aufstiegen, bedrängte Rāma, der Vernichter der Rākṣasas, Rāvaṇa erneut.
6.103.27
हरीणां चाश्मनिकरैः शरवर्षैश्च राघवात्।
हन्यमानो दशग्रीवो विघूर्णहृदयोऽभवत् ॥ ६.१०३.२७ ॥
Von den Steinhagel der Affen und dem Pfeilregen Rāghavas getroffen, geriet das Herz des Zehnhalsigen ins Wanken.
6.103.28
यदा च शस्त्रं नारेभे न चकर्ष शरासनम्।
नास्य प्रत्यकरोद् वीर्यं विक्लवेनान्तरात्मना ॥ ६.१०३.२८ ॥
Als er weder eine Waffe ergriff noch seinen Bogen spannte, zeigte sich seine Tapferkeit nicht, denn sein inneres Selbst war verwirrt und erschüttert.
6.103.29
क्षिप्ताश्चाशु शरास्तेन शस्त्राणि विविधानि च।
मरणार्थाय वर्तन्ते मृत्युकालोऽभ्यवर्तत ॥ ६.१०३.२९ ॥
Die von ihm schnell abgeschossenen Pfeile und die vielfältigen Waffen eilen dem Tode entgegen; seine Todesstunde war gekommen.
6.103.30
सूतस्तु रथनेतास्य तदवस्थं निरीक्ष्य तम्।
शनैर्युद्धादसम्भ्रान्तो रथं तस्यापवाहयत् ॥ ६.१०३.३० ॥
Als sein Wagenlenker ihn in diesem Zustand sah, lenkte er unbeirrt und langsam den Wagen aus der Schlacht.
6.103.31
रथं च तस्याथ जवेन सारथि-
र्निवार्य भीमं जलदस्वनं तदा।
जगाम भीत्या समरान्महीपतिं
निरस्तवीर्यं पतितं समीक्ष्य ॥ ६.१०३.३१ ॥
Da wendete der Wagenlenker schnell den Streitwagen, hielt jenen furchtbaren Krieger zurück, der wie eine Wolke donnerte; und als er den König gefallen und seiner Tapferkeit beraubt sah, floh er aus Furcht aus der Schlacht.