வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 6.103
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.103.1
स तु तेन तदा क्रोधात् काकुत्स्थेनार्दितो भृशम्।
रावणः समरश्लाघी महाक्रोधमुपागमत् ॥ ६.१०३.१ ॥
அப்போது காகுத்ஸ்தனால் (ராமனால்) கடுமையாகத் துன்புறுத்தப்பட்ட, போரில் பெருமை பேசும் ராவணன் பெரும் சினத்தை அடைந்தான்.
6.103.2
स दीप्तनयनोऽमर्षाच्चापमुद्यम्य वीर्यवान्।
अभ्यर्दयत् सुसंक्रुद्धो राघवं परमाहवे ॥ ६.१०३.२ ॥
சினத்தால் ஒளிவீசும் கண்களுடன், வலிமைமிக்க அவன் கோபத்துடன் வில்லை உயர்த்தி, மிகுந்த சீற்றத்துடன் அந்தப் பெரும் போரில் ராகவனைத் தாக்கினான்.
6.103.3
बाणधारासहस्रैस्तैः स तोयद इवाम्बरात्।
राघवं रावणो बाणैस्तटाकमिव पूरयन् ॥ ६.१०३.३ ॥
வானிலிருந்து மேகம் போல, அந்த ஆயிரம் அம்புத் தாரைகளால் ராவணன் ராகவனை அம்புகளால் நிரப்பினான், குளத்தை நீரால் நிரப்புவதுபோல்.
6.103.4
पूरितः शरजालेन धनुर्मुक्तेन संयुगे।
महागिरिरिवाकम्प्यः काकुत्स्थो न प्रकम्पते ॥ ६.१०३.४ ॥
போரில் வில்லிலிருந்து எய்யப்பட்ட அம்பு வலையால் நிரப்பப்பட்டாலும், மலையைப் போல் அசையாத காகுத்ஸ்தன் நடுங்கவில்லை.
6.103.5
स शरैः शरजालानि वारयन् समरे स्थितः।
गभस्तीनिव सूर्यस्य प्रतिजग्राह वीर्यवान् ॥ ६.१०३.५ ॥
போரில் நின்று அம்புகளால் அம்பு வலைகளைத் தடுத்து, சூரியனின் கதிர்களைப் போல் அந்த வீரன் அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டான்.
6.103.6
ततः शरसहस्राणि क्षिप्रहस्तो निशाचरः।
निजघानोरसि क्रुद्धो राघवस्य महात्मनः ॥ ६.१०३.६ ॥
பின்னர் கோபமுற்ற, விரைவுக்கரம் கொண்ட அரக்கன் மகாத்மாவான ராகவனின் மார்பில் ஆயிரம் அம்புகளைப் பாய்ச்சினான்.
6.103.7
स शोणितसमादिग्धः समरे लक्ष्मणाग्रजः।
दृष्टः फुल्ल इवारण्ये सुमहान् किंशुकद्रुमः ॥ ६.१०३.७ ॥
போரில் இரத்தத்தில் தோய்ந்த லட்சுமணனின் மூத்த சகோதரர் காட்டில் பூத்த பெரிய கிம்சுக மரம் போலத் தோன்றினார்.
6.103.8
शराभिघातसंरब्धः सोऽभिजग्राह सायकान्।
काकुत्स्थः सुमहातेजा युगान्तादित्यवर्चसः ॥ ६.१०३.८ ॥
அம்புகளின் தாக்குதலால் சினமடைந்த அவர் அம்புகளைப் பற்றிக்கொண்டார். அவர் காகுத்ஸ்தர், மிகுந்த தேஜஸ் கொண்டவர், யுகாந்த சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தார்.
6.103.9
ततोऽन्योन्यं सुसंरब्धौ तावुभौ रामरावणौ।
शरान्धकारे समरे नोपलक्षयतां तदा ॥ ६.१०३.९ ॥
பின்னர், மிகவும் சினமடைந்த இருவரான ராமனும் ராவணனும் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்த்தனர். அப்போது போரில் அம்புகளின் இருளால் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் காண முடியவில்லை.
6.103.10
ततः क्रोधसमाविष्टो रामो दशरथात्मजः।
उवाच रावणं वीरः प्रहस्य परुषं वचः ॥ ६.१०३.१० ॥
பின்னர், சினத்தால் நிரம்பிய தசரதனின் மகனாகிய வீரன் ராமன், சிரித்துக்கொண்டே ராவணனிடம் கடுஞ்சொற்களைக் கூறினார்.
6.103.11
मम भार्या जनस्थानादज्ञानाद् राक्षसाधम।
हृता ते विवशा यस्मात् तस्मात् त्वं नासि वीर्यवान् ॥ ६.१०३.११ ॥
இழிந்த அரக்கனே! ஜனஸ்தானத்திலிருந்து என் மனைவியை நீ அறியாமையால், அவள் உதவியற்றிருந்த நிலையில் கவர்ந்தாய்; ஆகவே நீ வீரியவான் அல்ல.
6.103.12
मया विरहितां दीनां वर्तमानां महावने।
वैदेहीं प्रसभं हृत्वा शूरोऽहमिति मन्यसे ॥ ६.१०३.१२ ॥
நான் இல்லாமல், துயருற்று மகாவனத்தில் இருந்த வைதேகியை பலவந்தமாகக் கவர்ந்து, நான் வீரன் என்று நீ நினைக்கிறாய்.
6.103.13
स्त्रीषु शूर विनाथासु परदाराभिमर्शनम्।
कृत्वा कापुरुषं कर्म शूरोऽहमिति मन्यसे ॥ ६.१०३.१३ ॥
வீரனே, துணையற்ற பெண்களிடம் பிறன் மனைவியைத் தொட்டு கோழையின் செயலைச் செய்துவிட்டு, 'நான் வீரன்' என்று நீ நினைக்கிறாய்.
6.103.14
भिन्नमर्याद निर्लज्ज चारित्रेष्वनवस्थित।
दर्पान्मृत्युमुपादाय शूरोऽहमिति मन्यसे ॥ ६.१०३.१४ ॥
ஒழுக்கத்தை மீறியவனே, வெட்கமற்றவனே, நடத்தையில் நிலையற்றவனே, செருக்கினால் மரணத்தைத் தேடிக்கொண்டு, 'நான் வீரன்' என்று நீ நினைக்கிறாய்.
6.103.15
शूरेण धनदभ्रात्रा बलैः समुदितेन च।
श्लाघनीयं महत्कर्म यशस्यं च कृतं त्वया ॥ ६.१०३.१५ ॥
குபேரனின் சகோதரனே, வீரனும் வலிமை நிறைந்தவனுமான நீ, பாராட்டத்தக்கதும் புகழ் தருவதுமான பெரிய செயலைச் செய்திருந்தாய்.
6.103.16
उत्सेकेनाभिपन्नस्य गर्हितस्याहितस्य च।
कर्मणः प्राप्नुहीदानीं तस्याद्य सुमहत् फलम् ॥ ६.१०३.१६ ॥
செருக்கால் சூழப்பட்ட, இகழத்தக்க, தீங்கான செயலின் மிகப் பெரிய பலனை இன்று நீ பெறுவாய்.
6.103.17
शूरोऽहमिति चात्मानमवगच्छसि दुर्मते।
नैव लज्जास्ति ते सीतां चौरवद् व्यपकर्षतः ॥ ६.१०३.१७ ॥
தீய புத்தியுள்ளவனே, நீ உன்னைத் 'வீரன்' என்று கருதுகிறாய்; ஆனால் திருடனைப் போல சீதையை இழுத்துச் செல்வதில் உனக்கு சிறிதும் வெட்கம் இல்லை.
6.103.18
यदि मत्संनिधौ सीता धर्षिता स्यात् त्वया बलात्।
भ्रातरं तु खरं पश्येस्तदा मत्सायकैर्हतः ॥ ६.१०३.१८ ॥
என் முன்னிலையில் நீ பலவந்தமாக சீதையை அவமதித்திருந்தால், உன் சகோதரன் கரன் என் அம்புகளால் கொல்லப்பட்டிருப்பதை நீ பார்த்திருப்பாய்.
6.103.19
दिष्ट्यासि मम मन्दात्मंश्चक्षुर्विषयमागतः।
अद्य त्वां सायकैस्तीक्ष्णैर्नयामि यमसादनम् ॥ ६.१०३.१९ ॥
நல்வினையால் என் பார்வை எல்லைக்குள் வந்தாய், மந்தபுத்தியுள்ளவனே. இன்று கூரிய அம்புகளால் உன்னை யமலோகத்திற்கு அனுப்புவேன்.
6.103.20
अद्य ते मच्छरैश्छिन्नं शिरो ज्वलितकुण्डलम्।
क्रव्यादा व्यपकर्षन्तु विकीर्णं रणपांसुषु ॥ ६.१०३.२० ॥
இன்று என் அம்புகளால் வெட்டப்பட்ட உன் தலை, ஒளிரும் குண்டலங்களுடன், போர்ப்புழுதியில் சிதறிக் கிடக்கட்டும்; ஊனுண்ணிகள் அதை இழுத்துச் செல்லட்டும்.
6.103.21
निपत्योरसि गृध्रास्ते क्षितौ क्षिप्तस्य रावण।
पिबन्तु रुधिरं तर्षाद् बाणशल्यान्तरोत्थितम् ॥ ६.१०३.२१ ॥
ராவணா, நிலத்தில் வீசப்பட்டுக் கிடக்கும் உன் மார்பின்மேல் பாய்ந்து, அம்புக் காயத்தின் இடைவெளியிலிருந்து எழும் குருதியை தாகத்தோடு கழுகுகள் குடிக்கட்டும்.
6.103.22
अद्य मद्बाणभिन्नस्य गतासोः पतितस्य ते।
कर्षन् त्वन्त्राणि पतगा गरुत्मन्त इवोरगान् ॥ ६.१०३.२२ ॥
இன்று என் அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டு, உயிரற்று வீழ்ந்த உன் குடல்களைக் கருடனைப் போன்ற பறவைகள் பாம்புகளை இழுப்பது போல் இழுக்கட்டும்.
6.103.23
इत्येवं स वदन् वीरो रामः शत्रुनिबर्हणः।
राक्षसेन्द्रं समीपस्थं शरवर्षैरवाकिरत् ॥ ६.१०३.२३ ॥
இவ்வாறு பேசிய, பகைவரை அழிக்கும் வீரனான ராமன், அருகில் நின்ற அரக்கர் தலைவனை அம்பு மழையால் மூடினான்.
6.103.24
बभूव द्विगुणं वीर्यं बलं हर्षश्च संयुगे।
रामस्यास्त्रबलं चैव शत्रोर्निधनकांक्षिणः ॥ ६.१०३.२४ ॥
போரில் ராமனின் வீரமும், வலிமையும், மகிழ்ச்சியும் இரட்டிப்பாயின; பகைவனின் அழிவை விரும்பிய ராமனின் அஸ்திர வலிமையும் அவ்வாறே பெருகியது.
6.103.25
प्रादुर्बभूवुरस्त्राणि सर्वाणि विदितात्मनः।
प्रहर्षाच्च महातेजाः शीघ्रहस्ततरोऽभवत् ॥ ६.१०३.२५ ॥
தன்னை அறிந்த ராமனுக்கு எல்லா அஸ்திரங்களும் தோன்றின; மகாதேஜஸ்வியான அவன் மகிழ்ச்சியால் இன்னும் விரைவான கைகளை உடையவனானான்।
6.103.26
शुभान्येतानि चिह्नानि विज्ञायात्मगतानि सः।
भूय एवार्दयद् रामो रावणं राक्षसान्तकृत् ॥ ६.१०३.२६ ॥
தன்னுள் எழுந்த இந்த நற்குறிகளை அறிந்து, ராட்சசர்களை அழிப்பவனான ராமன் மீண்டும் ராவணனை வருத்தினான்.
6.103.27
हरीणां चाश्मनिकरैः शरवर्षैश्च राघवात्।
हन्यमानो दशग्रीवो विघूर्णहृदयोऽभवत् ॥ ६.१०३.२७ ॥
குரங்குகளின் கல்மழையாலும், ராகவனின் அம்புமழையாலும் தாக்கப்பட்ட தசக்கிரீவனின் இதயம் கலங்கியது.
6.103.28
यदा च शस्त्रं नारेभे न चकर्ष शरासनम्।
नास्य प्रत्यकरोद् वीर्यं विक्लवेनान्तरात्मना ॥ ६.१०३.२८ ॥
அவன் ஆயுதத்தைத் தொடவில்லை, வில்லை இழுக்கவில்லை; கலங்கிய உள்ளத்தினால் அவனது வீரத்தை அவன் காட்டவில்லை.
6.103.29
क्षिप्ताश्चाशु शरास्तेन शस्त्राणि विविधानि च।
मरणार्थाय वर्तन्ते मृत्युकालोऽभ्यवर्तत ॥ ६.१०३.२९ ॥
அவனால் விரைவாக எய்யப்பட்ட அம்புகளும் பலவகை ஆயுதங்களும் மரணத்துக்காகச் செல்கின்றன; அவனது மரணகாலம் நெருங்கிவிட்டது.
6.103.30
सूतस्तु रथनेतास्य तदवस्थं निरीक्ष्य तम्।
शनैर्युद्धादसम्भ्रान्तो रथं तस्यापवाहयत् ॥ ६.१०३.३० ॥
அவனது அந்நிலையைக் கண்ட தேர்ப்பாகன் கலங்காமல் மெல்ல அவனது தேரைப் போரிலிருந்து திருப்பிச் செலுத்தினான்.
6.103.31
रथं च तस्याथ जवेन सारथि-
र्निवार्य भीमं जलदस्वनं तदा।
जगाम भीत्या समरान्महीपतिं
निरस्तवीर्यं पतितं समीक्ष्य ॥ ६.१०३.३१ ॥
அப்போது சாரதி வேகமாக அவனுடைய தேரைத் திருப்பினான்; மேகம் போல் முழங்கும் அந்தப் பயங்கரனைத் தடுத்து நிறுத்தி, வீரியமிழந்து விழுந்த அரசனைக் கண்டு அச்சத்தால் போர்க்களத்திலிருந்து விரைந்து சென்றான்.