Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.109
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.109.1
भ्रातरं निहतं दृष्ट्वा शयानं निर्जितं रणे।
शोकवेगपरीतात्मा विललाप विभीषणः ॥ ६.१०९.१ ॥
Als er seinen Bruder erschlagen und besiegt auf dem Schlachtfeld liegen sah, klagte Vibhīṣaṇa, sein Geist von der Woge der Trauer überwältigt.
6.109.2
वीरविक्रान्त विख्यात प्रवीण नयकोविद।
महार्हशयनोपेत किं शेषे निहतो भुवि ॥ ६.१०९.२ ॥
O Held der Tapferkeit, berühmt, geschickt, erfahren in der Staatskunst! Würdig eines kostbaren Lagers, warum liegst du erschlagen auf der Erde?
6.109.3
निक्षिप्य दीर्घौ निश्चेष्टौ भुजावङ्गदभूषितौ।
मुकुटेनापवृत्तेन भास्कराकारवर्चसा ॥ ६.१०९.३ ॥
Seine langen, regungslosen Arme, mit Armreifen geschmückt, liegen hingeworfen, und die schief gerutschte Krone strahlt im Glanz der Sonne.
6.109.4
तदिदं वीर सम्प्राप्तं यन्मया पूर्वमीरितम्।
काममोहपरीतस्य यत् तन्न रुचितं तव ॥ ६.१०९.४ ॥
O Held, dies ist geschehen, so wie ich es zuvor gesagt hatte; es gefiel dir nicht, denn du warst von Begierde und Verblendung umfangen.
6.109.5
यन्न दर्पात् प्रहस्तो वा नेन्द्रजिन्नापरे जनाः।
न कुम्भकर्णोऽतिरथो नातिकायो नरान्तकः।
न स्वयं बहु मन्येथास्तस्योदर्कोऽयमागतः ॥ ६.१०९.५ ॥
Dies ist die Frucht des Stolzes, dem du selbst großes Gewicht beimaßest: nicht Prahasta, nicht Indrajit, nicht andere; nicht Kumbhakarṇa, der große Wagenkämpfer, nicht Atikāya, nicht Narāntaka.
6.109.6
गतः सेतुः सुनीतानां गतो धर्मस्य विग्रहः।
गतः सत्त्वस्य संक्षेपः सुहस्तानां गतिर्गता ॥ ६.१०९.६ ॥
Hin ist die Brücke der Wohlberatenen; hin ist die Verkörperung des Dharma; hin ist das Wesen des Mutes; hin ist auch die Zuflucht der Geschickten an der Hand.
6.109.7
आदित्यः पतितो भूमौ मग्नस्तमसि चन्द्रमाः।
चित्रभानुः प्रशान्तार्चिर्व्यवसायो निरुद्यमः।
अस्मिन् निपतिते वीरे भूमौ शस्त्रभृतां वरे ॥ ६.१०९.७ ॥
Als dieser Held, der beste unter den Waffenträgern, auf den Boden fiel, fiel die Sonne zur Erde, der Mond versank in Finsternis, die Flamme des Feuers erlosch und das Streben wurde zunichte.
6.109.8
किं शेषमिहलोकस्य गतसत्त्वस्य सम्प्रति।
रणे राक्षसशार्दूले प्रसुप्त इव पांसुषु ॥ ६.१०९.८ ॥
Was bleibt nun in dieser Welt, aus der die Lebenskraft gewichen ist? Im Kampf liegt der Tiger unter den Rākṣasas da, als schliefe er im Staub.
6.109.9
धृतिप्रवालः प्रसभाग्र्यपुष्प-
स्तपोबलः शौर्यनिबद्धमूलः।
रणे महान् राक्षसराजवृक्षः
सम्मर्दितो राघवमारुतेन ॥ ६.१०९.९ ॥
Jener große Baum des Rākṣasa-Königs, dessen Triebe Standhaftigkeit sind, dessen prächtigste Blüten gewaltsame Kraft sind, dessen Stärke Askese ist und dessen Wurzeln durch Tapferkeit gebunden sind, wurde im Kampf vom Wind Rāghavas niedergedrückt.
6.109.10
तेजोविषाणः कुलवंशवंशः
कोपप्रसादापरगात्रहस्तः।
इक्ष्वाकुसिंहावगृहीतदेहः
सुप्तः क्षितौ रावणगन्धहस्ती ॥ ६.१०९.१० ॥
Der Duftelefant Rāvaṇas, dessen Stoßzähne Glanz sind, der Sprössling seines Geschlechts, dessen übrige Glieder und Rüssel Zorn und Gnade sind, dessen Leib vom Löwen der Ikṣvāku ergriffen wurde, liegt schlafend auf der Erde.
6.109.11
पराक्रमोत्साहविजृम्भितार्चि-
र्निःश्वासधूमः स्वबलप्रतापः।
प्रतापवान् संयति राक्षसाग्नि-
र्निर्वापितो रामपयोधरेण ॥ ६.१०९.११ ॥
Jenes mächtige Feuer der Rākṣasas, dessen Flammen von Tatkraft und Eifer loderten, dessen Rauch sein Atem war und dessen Glanz seine eigene Macht war, wurde im Kampf von Rāma, der Regenwolke, gelöscht.
6.109.12
सिंहर्क्षलाङ्गूलककुद्विषाणः
पराभिजिद्गन्धनगन्धवाहः।
रक्षोवृषश्चापलकर्णचक्षुः
क्षितीश्वरव्याघ्रहतोऽवसन्नः ॥ ६.१०९.१२ ॥
Löwe, Bär, Schwanz, Buckel und Horn; Besieger der Feinde, Träger eines Duftes, der keiner ist; Stier unter den Rākṣasas, mit unruhigen Ohren und Augen, vom Tiger, dem Herrn der Erde, erschlagen, fiel er erschöpft.
6.109.13
वदन्तं हेतुमद्वाक्यं परिदृष्टार्थनिश्चयम्।
रामः शोकसमाविष्टमित्युवाच विभीषणम् ॥ ६.१०९.१३ ॥
Zu Vibhīṣaṇa, der mit begründeten Worten sprach und den klar erkannten Sinn festgestellt hatte, sprach Rāma, von Kummer überwältigt, so.
6.109.14
नायं विनष्टो निश्चेष्टः समरे चण्डविक्रमः।
अत्युन्नतमहोत्साहः पतितोऽयमशङ्कितः ॥ ६.१०९.१४ ॥
Er ist nicht vernichtet, noch regungslos im Kampf; er war von wildem Heldenmut und von überaus hohem, großem Eifer. Furchtlos ist er gefallen.
6.109.15
नैवं विनष्टाः शोचन्ते क्षत्रधर्मव्यवस्थिताः।
वृद्धिमाशंसमाना ये निपतन्ति रणाजिरे ॥ ६.१०९.१५ ॥
Wer im Kriegerpflicht fest steht und auf dem Schlachtfeld fällt, auf Erhöhung hoffend, der trauert nicht so, wenn er erschlagen ist.
6.109.16
येन सेन्द्रास्त्रयो लोकास्त्रासिता युधि धीमता।
तस्मिन् कालसमायुक्ते न कालः परिशोचितुम् ॥ ६.१०९.१६ ॥
Der Weise, durch den die drei Welten samt Indra in der Schlacht in Schrecken versetzt wurden — nun, da er mit der Zeit vereint ist, ist keine Zeit zum Klagen.
6.109.17
नैकान्तविजयो युद्धे भूतपूर्वः कदाचन।
परैर्वा हन्यते वीरः परान् वा हन्ति संयुगे ॥ ६.१०९.१७ ॥
Ein sicherer Sieg im Kampf hat es nie gegeben; der Held wird von seinen Feinden erschlagen oder er erschlägt seine Feinde im Kampf.
6.109.18
इयं हि पूर्वैः संदिष्टा गतिः क्षत्रियसम्मता।
क्षत्रियो निहतः संख्ये न शोच्य इति निश्चयः ॥ ६.१०९.१८ ॥
Dies ist der von den Ahnen vorgeschriebene, den Kṣatriyas gemäße Weg: Ein im Kampf gefallener Kṣatriya ist nicht zu betrauern – das ist die feste Überzeugung.
6.109.19
तदेवं निश्चयं दृष्ट्वा तत्त्वमास्थाय विज्वरः।
यदिहानन्तरं कार्यं कल्प्यं तदनुचिन्तय ॥ ६.१०९.१९ ॥
Darum: Erkenne diese Gewissheit, halte dich an die Wahrheit, frei vom Fieber des Kummers, und überlege, welche Pflicht hier als Nächstes zu ordnen ist.
6.109.20
तमुक्तवाक्यं विक्रान्तं राजपुत्रं विभीषणः।
उवाच शोकसंतप्तो भ्रातुर्हितमनन्तरम् ॥ ६.१०९.२० ॥
Zu jenem tapferen Prinzen, der so gesprochen hatte, sagte Vibhīṣaṇa, von Kummer gequält, darauf Worte zum Wohl seines Bruders.
6.109.21
योऽयं विमर्देष्वविभग्नपूर्वः
सुरैः समस्तैरपि वासवेन।
भवन्तमासाद्य रणे विभग्नो
वेलामिवासाद्य यथा समुद्रः ॥ ६.१०९.२१ ॥
Dieser, der in Schlachten nie gebrochen worden war – nicht von allen Göttern, nicht einmal von Indra –, ist im Kampf, als er auf dich traf, zerbrochen, wie das Meer, wenn es das Ufer erreicht, zerschellt.
6.109.22
अनेन दत्तानि वनीपकेषु
भुक्ताश्च भोगा निभृताश्च भृत्याः।
धनानि मित्रेषु समर्पितानि
वैराण्यमित्रेषु च यापितानि ॥ ६.१०९.२२ ॥
Von ihm wurden Gaben an Bettler gegeben, Genüsse genossen, die Diener gut versorgt; Reichtümer wurden Freunden anvertraut, und die Feindschaften gegen Feinde wurden gepflegt.
6.109.23
एषोऽहिताग्निश्च महातपाश्च
वेदान्तगः कर्मसु चाग्र्यशूरः।
एतस्य यत् प्रेतगतस्य कृत्यं
तत् कर्तुमिच्छामि तव प्रसादात् ॥ ६.१०९.२३ ॥
Dieser war ein Hüter des heiligen Feuers, ein großer Asket, im Vedānta bewandert und der erste Held im Ritual. Ich wünsche, durch deine Gnade, das ihm geschuldete Totenritual zu vollziehen, da er ins Reich der Toten eingegangen ist.
6.109.24
स तस्य वाक्यैः करुणैर्महात्मा
सम्बोधितः साधु विभीषणेन।
आज्ञापयामास नरेन्द्रसूनुः
स्वर्गीयमाधानमदीनसत्त्वः ॥ ६.१०९.२४ ॥
Von Vibhīṣaṇas mitfühlenden Worten recht getröstet, befahl der großherzige Sohn des Königs, von unverzagtem Gemüt, das himmelswürdige Feuerbestattungsritual.
6.109.25
मरणान्तानि वैराणि निर्वृत्तं नः प्रयोजनम्।
क्रियतामस्य संस्कारो ममाप्येष यथा तव ॥ ६.१०९.२५ ॥
Die Feindschaften, die nur mit dem Tod enden, sind beendet, und unser Zweck ist erfüllt. Sein Bestattungsritual soll ebenso vollzogen werden wie das deine, und so auch meines.