Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.111
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.111.1
तासां विलपमानानां तदा राक्षसयोषिताम्।
ज्येष्ठपत्नी प्रिया दीना भर्तारं समुदैक्षत ॥ ६.१११.१ ॥
Unter den klagenden Rākṣasa-Frauen blickte nun die Hauptgattin, die geliebte und elende Mandodarī, auf ihren Gatten.
6.111.2
दशग्रीवं हतं दृष्ट्वा रामेणाचिन्त्यकर्मणा।
पतिं मन्दोदरी तत्र कृपणा पर्यदेवयत् ॥ ६.१११.२ ॥
Als sie Daśagrīva von Rāma, dem Helden unfassbarer Taten, erschlagen sah, klagte die elende Mandodarī dort um ihren Gatten.
6.111.3
ननु नाम महाबाहो तव वैश्रवणानुज।
क्रुद्धस्य प्रमुखे स्थातुं त्रस्यत्यपि पुरंदरः ॥ ६.१११.३ ॥
O Starkarmiger, jüngerer Bruder Vaiśravaṇas! Wenn du zornig warst, zitterte selbst Purandara (Indra), vor dir zu stehen.
6.111.4
ऋषयश्च महान्तोऽपि गन्धर्वाश्च यशस्विनः।
ननु नाम तवोद्वेगाच्चारणाश्च दिशो गताः ॥ ६.१११.४ ॥
Selbst die großen Weisen und berühmten Gandharvas, und auch die Cāraṇas, flohen da nicht aus Furcht vor dir in alle Richtungen?
6.111.5
स त्वं मानुषमात्रेण रामेण युधि निर्जितः।
न व्यपत्रपसे राजन् किमिदं राक्षसेश्वर ॥ ६.१११.५ ॥
Du, im Kampf besiegt von einem bloßen Menschen, Rāma, schämst du dich nicht, o König? O Herr der Rākṣasa, was ist das?
6.111.6
कथं त्रैलोक्यमाक्रम्य श्रिया वीर्येण चान्वितम्।
अविषह्यं जघान त्वां मानुषो वनगोचरः ॥ ६.१११.६ ॥
Wie konnte ein Mann, der im Wald umherstreift, dich töten, den Unbezwingbaren, mit Glanz und Tapferkeit begabt, der die drei Welten überrannt hatte?
6.111.7
मानुषाणामविषये चरतः कामरूपिणः।
विनाशस्तव रामेण संयुगे नोपपद्यते ॥ ६.१११.७ ॥
Für dich, der du jenseits der Reichweite der Menschen umherziehst und jede Gestalt annimmst, ist deine Vernichtung durch Rāma im Kampf nicht möglich.
6.111.8
न चैतत् कर्म रामस्य श्रद्दधामि चमूमुखे।
सर्वतः समुपेतस्य तव तेनाभिमर्षणम् ॥ ६.१११.८ ॥
Und ich glaube nicht, dass diese Tat Rāmas war, dass er dich an der Spitze des Heeres traf, während du von allen Seiten umzingelt warst.
6.111.9
अथवा रामरूपेण कृतान्तः स्वयमागतः।
मायां तव विनाशाय विधायाप्रतितर्किताम् ॥ ६.१११.९ ॥
Oder der Tod (Yama) selbst ist in Gestalt Rāmas gekommen und hat zu deiner Vernichtung eine unvorstellbare Täuschung geschaffen.
6.111.10
अथवा वासवेन त्वं धर्षितोऽसि महाबल।
वासवस्य तु का शक्तिस्त्वां द्रष्टुमपि संयुगे ॥ ६.१११.१० ॥
Oder vielleicht bist du, o Mächtiger, von Indra angegriffen worden; doch welche Macht hat Indra, dich im Kampf auch nur anzusehen?
6.111.11
महाबलं महावीर्यं देवशत्रुं महौजसम्।
व्यक्तमेष महायोगी परमात्मा सनातनः ॥ ६.१११.११ ॥
Wie du, o Mächtiger und Tapferer, Feind der Götter, von großer Strahlkraft, ist dieser offenbar ein großer Yogin, das ewige höchste Selbst.
6.111.12
अनादिमध्यनिधनो महतः परमो महान्।
तमसः परमो धाता शङ्खचक्रगदाधरः ॥ ६.१११.१२ ॥
Ohne Anfang, Mitte und Ende; höher als das große Prinzip, der Größte; der Erhalter jenseits der Finsternis, Träger von Muschel, Diskus und Keule.
6.111.13
श्रीवत्सवक्षा नित्यश्रीरजय्यः शाश्वतो ध्रुवः।
मानुषं रूपमास्थाय विष्णुः सत्यपराक्रमः ॥ ६.१११.१३ ॥
Viṣṇu, mit dem Śrīvatsa-Zeichen auf der Brust, ewig mit Glanz begabt, unbesiegbar, ewig und unwandelbar, nahm menschliche Gestalt an, seine Tapferkeit war wahrhaftig.
6.111.14
सर्वैः परिवृतो देवैर्वानरत्वमुपागतैः।
सर्वलोकेश्वरः श्रीमाँल्लोकानां हितकाम्यया ॥ ६.१११.१४ ॥
Umgeben von allen Göttern, die Affengestalt angenommen hatten, der Herr aller Welten, der Glanzvolle, aus dem Wunsch nach dem Wohl der Welten (tat dies).
6.111.15
स राक्षसपरीवारं देवशत्रुं भयावहम्।
इन्द्रियाणि पुरा जित्वा जितं त्रिभुवनं त्वया ॥ ६.१११.१५ ॥
Er mit seinem Gefolge von Rākṣasas ist der Feind der Götter und Bringer des Schreckens. Einst hast du, nachdem du die Sinne besiegt hattest, die drei Welten erobert.
6.111.16
स्मरद्भिरिव तद् वैरमिन्द्रियैरेव निर्जितः।
यदैव हि जनस्थाने राक्षसैर्बहुभिर्वृतः ॥ ६.१११.१६ ॥
Als erinnerte er sich jener Feindschaft, wurde er von seinen eigenen Sinnen besiegt, gerade als er in Janasthāna von vielen Rākṣasas umgeben war.
6.111.17
खरस्तु निहतो भ्राता तदा रामो न मानुषः।
यदैव नगरीं लङ्कां दुष्प्रवेशां सुरैरपि ॥ ६.१११.१७ ॥
Damals wurde dein Bruder Khara erschlagen, und Rāma war kein gewöhnlicher Sterblicher. Als er in die Stadt Laṅkā, die selbst für die Götter schwer zu betreten ist,
6.111.18
प्रविष्टो हनुमान् वीर्यात् तदैव व्यथिता वयम्।
क्रियतामविरोधश्च राघवेणेति यन्मया ॥ ६.१११.१८ ॥
Als Hanumān durch seine Tapferkeit eindrang, da wurden wir bekümmert. Dem, was Rāghava (Rāma) tut, soll kein Widerstand entgegengesetzt werden — das ist es, was ich gesagt habe.
6.111.19
उच्यमानो न गृह्णासि तस्येयं व्युष्टिरागता।
अकस्माच्चाभिकामोऽसि सीतां राक्षसपुङ्गव ॥ ६.१११.१९ ॥
Obwohl ich es dir sage, hörst du nicht darauf; ihre Folge ist nun eingetreten. O Bester der Rākṣasas, plötzlich hast du Sītā begehrt.
6.111.20
ऐश्वर्यस्य विनाशाय देहस्य स्वजनस्य च।
अरुन्धत्या विशिष्टां तां रोहिण्याश्चापि दुर्मते ॥ ६.१११.२० ॥
Zum Untergang deiner Herrschaft, deines Leibes und deiner Verwandten, o Übelgesinnter, begehrst du sie, die selbst Arundhatī und Rohiṇī übertrifft.
6.111.21
सीतां धर्षयता मान्यां त्वया ह्यसदृशं कृतम्।
वसुधाया हि वसुधां श्रियाः श्रीं भर्तृवत्सलाम् ॥ ६.१११.२१ ॥
Indem du die verehrte Sītā geschändet hast, hast du Unpassendes getan; sie ist wie die Erde unter den Erden und wie Śrī unter den Śrīs, ihrem Gatten treu ergeben.
6.111.22
सीतां सर्वानवद्याङ्गीमरण्ये विजने शुभाम्।
आनयित्वा तु तां दीनां छद्मनाऽऽत्मस्वदूषणम् ॥ ६.१११.२२ ॥
Nachdem du die in allen Gliedern makellose, verheißungsvolle Sītā durch Täuschung in einen einsamen Wald gebracht und die Elende geraubt hast, hast du dich selbst befleckt.
6.111.23
अप्राप्य तं चैव कामं मैथिलीसंगमे कृतम्।
पतिव्रतायास्तपसा नूनं दग्धोऽसि मे प्रभो ॥ ६.१११.२३ ॥
Obwohl dein Verlangen nach Vereinigung mit Maithilī unerfüllt blieb, o Herr, bist du gewiss schon durch die Askese der treuen Gattin verzehrt worden.
6.111.24
तदैव यन्न दग्धस्त्वं धर्षयंस्तनुमध्यमाम्।
देवा बिभ्यति ते सर्वे सेन्द्राः साग्निपुरोगमाः ॥ ६.१११.२४ ॥
Dass du in jenem Augenblick, als du die schlankhüftige Frau quältest, nicht verbrannt wurdest, dafür fürchten dich nun alle Götter, angeführt von Indra und Agni.
6.111.25
अवश्यमेव लभते फलं पापस्य कर्मणः।
भर्तः पर्यागते काले कर्ता नास्त्यत्र संशयः ॥ ६.१११.२५ ॥
Wer eine sündhafte Tat begeht, empfängt gewiss deren Frucht. Herr, wenn die Zeit gekommen ist, empfängt der Täter sie; daran besteht kein Zweifel.
6.111.26
शुभकृच्छुभमाप्नोति पापकृत् पापमश्नुते।
विभीषणः सुखं प्राप्तस्त्वं प्राप्तः पापमीदृशम् ॥ ६.१११.२६ ॥
Wer Gutes tut, erlangt Gutes; wer Böses tut, erfährt Böses. Vibhīṣaṇa hat Glück erlangt; du hast ein solches Übel auf dich geladen.
6.111.27
सन्त्यन्याः प्रमदास्तुभ्यं रूपेणाभ्यधिकास्ततः।
अनङ्गवशमापन्नस्त्वं तु मोहान्न बुद्ध्यसे ॥ ६.१११.२७ ॥
Es gibt für dich andere Frauen, die ihr an Schönheit überlegen sind. Dem Einfluss der Liebe verfallen, begreifst du dies nicht aus Verblendung.
6.111.28
न कुलेन न रूपेण न दाक्षिण्येन मैथिली।
मयाधिका वा तुल्या वा तत् तु मोहान्न बुद्ध्यसे ॥ ६.१११.२८ ॥
Weder an Herkunft, noch an Schönheit, noch an Anmut ist Maithilī mir überlegen oder gleich; dies begreifst du aus Verblendung nicht.
6.111.29
सर्वदा सर्वभूतानां नास्ति मृत्युरलक्षणः।
तव तद्वदयं मृत्युर्मैथिलीकृतलक्षणः ॥ ६.१११.२९ ॥
Für alle Wesen kommt der Tod niemals ohne Anlass; für dich ist dieser Tod ebenso, und Maithilī ist ihr Zeichen geworden.
6.111.30
सीतानिमित्तजो मृत्युस्त्वया दूरादुपाहृतः।
मैथिली सह रामेण विशोका विहरिष्यति ॥ ६.१११.३० ॥
Den Tod, der um Sītās willen entstand, hast du von fern herbeigeholt. Maithilī wird mit Rāma zusammen, frei von Kummer, weiterleben und sich erfreuen.
6.111.31
अल्पपुण्या त्वहं घोरे पतिता शोकसागरे।
कैलासे मन्दरे मेरौ तथा चैत्ररथे वने ॥ ६.१११.३१ ॥
Mit geringem Verdienst bin ich in den schrecklichen Ozean des Kummers gefallen. Auf dem Kailāsa, dem Mandara, dem Meru und ebenso im Caitraratha-Wald genoss ich das Glück.
6.111.32
देवोद्यानेषु सर्वेषु विहृत्य सहिता त्वया।
विमानेनानुरूपेण या याम्यतुलया श्रिया ॥ ६.१११.३२ ॥
Nachdem ich mit dir durch alle himmlischen Lustgärten gewandert war, reiste ich in einem passenden Lufwagen mit unvergleichlicher Pracht.
6.111.33
पश्यन्ती विविधान् देशांस्तांस्तांश्चित्रस्रगम्बरा।
भ्रंशिता कामभोगेभ्यः सास्मि वीर वधात् तव ॥ ६.१११.३३ ॥
Die mannigfaltigen Länder betrachtend, mit bunten Girlanden und Gewändern geschmückt, bin ich, o Held, durch deine Tötung von jenen Lustgenüssen gefallen.
6.111.34
सैवान्येवास्मि संवृत्ता धिग्राज्ञां चञ्चलां श्रियम्।
हा राजन् सुकुमारं ते सुभ्रु सुत्वक्समुन्नसम् ॥ ६.१११.३४ ॥
Ich bin dieselbe und doch eine andere geworden. Schande über das wankelmütige Glück der Könige! Wehe, o König, dein zartes Antlitz, schön gebraut, von feiner Haut und hoher Nase!
6.111.35
कान्तिश्रीद्युतिभिस्तुल्यमिन्दुपद्मदिवाकरैः।
किरीटकूटोज्ज्वलितं ताम्रास्यं दीप्तकुण्डलम् ॥ ६.१११.३५ ॥
An Glanz, Pracht und Helligkeit dem Mond, dem Lotos und der Sonne gleich, leuchtend vom Kronengipfel, kupferrot im Antlitz, mit funkelnden Ohrringen geschmückt.
6.111.36
मदव्याकुललोलाक्षं भूत्वा यत्पानभूमिषु।
विविधस्रग्धरं चारु वल्गुस्मितकथं शुभम् ॥ ६.१११.३६ ॥
Mit unruhigen, vom Rausch getrübten Augen warst du in den Trinkräumen, mit vielen Girlanden geschmückt, schön, verheißungsvoll, mit süßem lächelndem Wort.
6.111.37
तदेवाद्य तवैवं हि वक्त्रं न भ्राजते प्रभो।
रामसायकनिर्भिन्नं रक्तं रुधिरविस्रवैः ॥ ६.१११.३७ ॥
O Herr, nun leuchtet dein Antlitz nicht mehr wie zuvor; von Rāmas Pfeilen durchbohrt, vom Blut gerötet, von Strömen von Blut überflutet.
6.111.38
विशीर्णमेदोमस्तिष्कं रूक्षं स्यन्दनरेणुभिः।
हा पश्चिमा मे सम्प्राप्ता दशा वैधव्यदायिनी ॥ ६.१११.३८ ॥
Gehirn und Mark verstreut, von Wagenstaub ausgetrocknet — wehe! Dieser letzte Zustand ist über mich gekommen, der Witwenschaft bringt.
6.111.39
या मयाऽऽसीन्न सम्बुद्धा कदाचिदपि मन्दया।
पिता दानवराजो मे भर्ता मे राक्षसेश्वरः ॥ ६.१११.३९ ॥
Ich Törichte habe es nie begriffen: Mein Vater ist der König der Dānavas, und mein Gatte der Herr der Rākṣasas.
6.111.40
पुत्रो मे शक्रनिर्जेता इत्यहं गर्विता भृशम्।
दृप्तारिमथनाः क्रूराः प्रख्यातबलपौरुषाः ॥ ६.१११.४० ॥
In dem Gedanken »mein Sohn ist der Besieger Indras« war ich über die Maßen stolz: Bezwinger hochmütiger Feinde, grausam, berühmt für Kraft und Tapferkeit.
6.111.41
अकुतश्चिद्भया नाथा ममेत्यासीन्मतिर्ध्रुवा।
तेषामेवंप्रभावाणां युष्माकं राक्षसर्षभाः ॥ ६.१११.४१ ॥
»Meine Herren fürchten niemanden« war meine feste Überzeugung. Von euch, so mächtigen, o Stiere unter den Rākṣasas!
6.111.42
कथं भयमसम्बुद्धं मानुषादिदमागतम्।
स्निग्धेन्द्रनीलनीलं तु प्रांशुशैलोपमं महत् ॥ ६.१११.४२ ॥
Wie ist diese Furcht, die von einem bloßen Menschen kommt, unvorhergesehen gekommen? Dunkelblau wie glatter Saphir, gewaltig wie ein hoher Berg!
6.111.43
केयूराङ्गदवैदूर्यमुक्ताहारस्रगुज्ज्वलम्।
कान्तं विहारेष्वधिकं दीप्तं संग्रामभूमिषु ॥ ६.१११.४३ ॥
Strahlend von Armreifen, Armspangen, Katzenaugen-Edelsteinen, Perlenketten und Girlanden; über alle Maßen lieblich in den Lustgärten und auch auf dem Schlachtfeld leuchtend.
6.111.44
भात्याभरणभाभिर्यद् विद्युद्भिरिव तोयदः।
तदेवाद्य शरीरं ते तीक्ष्णैर्नैकशरैश्चितम् ॥ ६.१११.४४ ॥
Jener Körper, der wie eine Regenwolke mit Blitzen leuchtete durch den Glanz seines Schmucks, ist heute von zahllosen scharfen Pfeilen bedeckt.
6.111.45
पुनर्दुर्लभसंस्पर्शं परिष्वक्तुं न शक्यते।
श्वाविधः शललैर्यद्वद् बाणैर्लग्नैर्निरन्तरम् ॥ ६.१११.४५ ॥
Nun kann dieser Körper nicht mehr umarmt werden, so schwer ist er zu berühren, denn er ist unablässig von Pfeilen durchbohrt, die wie die Stacheln eines Stachelschweins darin stecken.
6.111.46
स्वर्पितैर्मर्मसु भृशं संछिन्नस्नायुबन्धनम्।
क्षितौ निपतितं राजन् श्यामं वै रुधिरच्छवि ॥ ६.१११.४६ ॥
Dein dunkler Körper, nun von der Farbe des Blutes, liegt gefallen auf dem Boden, o König, seine Sehnenbänder durchtrennt von den tief in deine Lebensmitte gedrungenen Pfeilen.
6.111.47
वज्रप्रहाराभिहतो विकीर्ण इव पर्वतः।
हा स्वप्नः सत्यमेवेदं त्वं रामेण कथं हतः ॥ ६.१११.४७ ॥
Wie ein vom Donnerkeil getroffener und zersprengter Berg. Wehe! Ist dies ein Traum, oder ist es wahr, dass du von Rāma erschlagen wurdest?
6.111.48
त्वं मृत्योरपि मृत्युः स्याः कथं मृत्युवशं गतः।
त्रैलोक्यवसुभोक्तारं त्रैलोक्योद्वेगदं महत् ॥ ६.१११.४८ ॥
Du hättest selbst der Tod des Todes sein sollen; wie gerietst du in die Gewalt des Todes? O Großer, Genießer des Reichtums der drei Welten, Bringer des Schreckens für die drei Welten!
6.111.49
जेतारं लोकपालानां क्षेप्तारं शंकरस्य च।
दृप्तानां निग्रहीतारमाविष्कृतपराक्रमम् ॥ ६.१११.४९ ॥
Er war der Bezwinger der Weltenhüter, der selbst Śaṅkara demütigte, der Bändiger der Hochmütigen, dessen Tapferkeit offenbar war.
6.111.50
लोकक्षोभयितारं च साधुभूतविदारणम्।
ओजसा दृप्तवाक्यानां वक्तारं रिपुसंनिधौ ॥ ६.१११.५० ॥
Er war der Aufwühler der Welten und der Zerreißer der rechtschaffenen Wesen, der vor seinen Feinden mit Gewalt hochmütige Worte sprach.
6.111.51
स्वयूथभृत्यगोप्तारं हन्तारं भीमकर्मणाम्।
हन्तारं दानवेन्द्राणां यक्षाणां च सहस्रशः ॥ ६.१११.५१ ॥
Er war der Beschützer seines eigenen Heeres und seiner Diener, der Töter jener, die schreckliche Taten vollbringen, der Tausende der Herren der Dānavas und der Yakṣas erschlug.
6.111.52
निवातकवचानां तु निग्रहीतारमाहवे।
नैकयज्ञविलोप्तारं त्रातारं स्वजनस्य च ॥ ६.१११.५२ ॥
Im Kampf war er der Bezwinger der Nivātakavachas, der Zerstörer vieler Opfer und der Beschützer seiner Sippe.
6.111.53
धर्मव्यवस्थाभेत्तारं मायास्रष्टारमाहवे।
देवासुरनृकन्यानामाहर्तारं ततस्ततः ॥ ६.१११.५३ ॥
Er war der Brecher der festgesetzten Ordnung des Dharma, der Schöpfer von Trugbildern im Kampf und der immer wieder Töchter von Göttern, Asuras und Menschen entführte.
6.111.54
शत्रुस्त्रीशोकदातारं नेतारं स्वजनस्य च।
लङ्काद्वीपस्य गोप्तारं कर्तारं भीमकर्मणाम् ॥ ६.१११.५४ ॥
Er war der Bringer von Leid für die Frauen seiner Feinde, der Führer seiner Sippe, der Beschützer der Insel Laṅkā und der Vollbringer schrecklicher Taten.
6.111.55
अस्माकं कामभोगानां दातारं रथिनां वरम्।
एवंप्रभावं भर्तारं दृष्ट्वा रामेण पातितम् ॥ ६.१११.५५ ॥
Als wir unseren Gemahl, den Spender unserer Freuden, den besten der Wagenkämpfer, von solcher Macht, von Rāma niedergestreckt sahen—
6.111.56
स्थिरास्मि या देहमिमं धारयामि हतप्रिया।
शयनेषु महार्हेषु शयित्वा राक्षसेश्वर ॥ ६.१११.५६ ॥
Ich, deren Geliebter erschlagen ist, stehe noch fest und trage diesen Leib, o Herr der Rākṣasas, der du auf kostbaren Lagern ruhtest—
6.111.57
इह कस्मात् प्रसुप्तोऽसि धरण्यां रेणुगुण्ठितः।
यदा मे तनयः शस्तो लक्ष्मणेनेन्द्रजिद् युधि ॥ ६.१११.५७ ॥
Warum schläfst du hier, auf dem Boden liegend, von Staub bedeckt? Als mein Sohn Indrajit im Kampf von Lakṣmaṇa erschlagen wurde—
6.111.58
तदा त्वभिहता तीव्रमद्य त्वस्मिन् निपातिता।
साहं बन्धुजनैर्हीना हीना नाथेन च त्वया ॥ ६.१११.५८ ॥
Dann wurde ich schwer getroffen und bin heute auf ihn gefallen. Beraubt meiner Verwandten und beraubt dir, meines Beschützers—
6.111.59
विहीना कामभोगैश्च शोचिष्ये शाश्वतीः समाः।
प्रपन्नो दीर्घमध्वानं राजन्नद्य सुदुर्गमम् ॥ ६.१११.५९ ॥
Beraubt der Freuden, werde ich endlose Jahre trauern. O König, heute hast du dich auf einen langen, überaus beschwerlichen Weg begeben—
6.111.60
नय मामपि दुःखार्तां न वर्तिष्ये त्वया विना।
कस्मात् त्वं मां विहायेह कृपणां गन्तुमिच्छसि ॥ ६.१११.६० ॥
Nimm auch mich mit, von Leid gequält; ohne dich werde ich nicht leben. Warum willst du gehen und mich hier verlassen, die ich so elend bin?
6.111.61
दीनां विलपतीं मन्दां किं च मां नाभिभाषसे।
दृष्ट्वा न खल्वभिक्रुद्धो मामिहानवगुण्ठिताम् ॥ ६.१११.६१ ॥
Elend und klagend, niedergeschlagen wie ich bin, warum sprichst du nicht zu mir? Siehst du mich hier unverhüllt und bist wirklich nicht zornig?
6.111.62
निर्गतां नगरद्वारात् पद्भ्यामेवागतां प्रभो।
पश्येष्टदार दारांस्ते भ्रष्टलज्जावगुण्ठनान् ॥ ६.१११.६२ ॥
O Herr, sieh mich an, die ich zu Fuß aus dem Stadttor gekommen bin, und sieh deine lieben Gattinnen, deren Schleier der Scham gefallen sind.
6.111.63
बहिर्निष्पतितान् सर्वान् कथं दृष्ट्वा न कुप्यसि।
अयं क्रीडासहायस्तेऽनाथो लालप्यते जनः ॥ ६.१११.६३ ॥
Warum zürnst du nicht, wenn du all diese siehst, die hinausgegangen sind? Dieses Volk, deine Spielgefährten, klagt nun hilflos und ohne Beschützer.
6.111.64
न चैनमाश्वासयसि किं वा न बहुमन्यसे।
यास्त्वया विधवा राजन् कृता नैकाः कुलस्त्रियः ॥ ६.१११.६४ ॥
Willst du ihn nicht trösten oder achtest du ihn nicht? O König, du hast viele edle Frauen zu Witwen gemacht, nicht nur eine.
6.111.65
पतिव्रता धर्मरता गुरुशुश्रूषणे रताः।
ताभिः शोकाभितप्ताभिः शप्तः परवशं गतः ॥ ६.१११.६५ ॥
Von jenen Frauen, ihren Gatten treu, dem Dharma ergeben und den Älteren dienend, von Kummer verzehrt, wurdest du verflucht und bist in die Gewalt eines anderen gefallen.
6.111.66
त्वया विप्रकृताभिश्च तदा शप्तस्तदागतम्।
प्रवादः सत्यमेवायं त्वां प्रति प्रायशो नृप ॥ ६.१११.६६ ॥
Jene Frauen, denen du Unrecht getan hattest, verfluchten dich damals, und der Fluch erfüllte sich eben in jener Zeit. O König, dieses Gerücht über dich ist größtenteils wahr.
6.111.67
पतिव्रतानां नाकस्मात् पतन्त्यश्रूणि भूतले।
कथं च नाम ते राजँल्लोकानाक्रम्य तेजसा ॥ ६.१११.६७ ॥
Die Tränen treuer Gattinnen fallen nicht ohne Grund zu Boden. O König, wie konntest du, der du die Welten mit deiner Macht überrannt hast, das tun?
6.111.68
नारीचौर्यमिदं क्षुद्रं कृतं शौण्डीर्यमानिना।
अपनीयाश्रमाद् रामं यन्मृगच्छद्मना त्वया ॥ ६.१११.६८ ॥
Du, stolz auf deine Tapferkeit, hast diesen niederträchtigen Raub einer Frau begangen und Rāma durch die List des Hirschs aus der Einsiedelei gelockt.
6.111.69
आनीता रामपत्नी सा अपनीय च लक्ष्मणम्।
कातर्यं च न ते युद्धे कदाचित् संस्मराम्यहम् ॥ ६.१११.६९ ॥
Nachdem du auch Lakṣmaṇa entfernt hattest, entführtest du Rāmas Gattin; doch im Kampf erinnere ich mich nie an irgendeine Feigheit bei dir.
6.111.70
तत् तु भाग्यविपर्यासान्नूनं ते पक्वलक्षणम्।
अतीतानागतार्थज्ञो वर्तमानविचक्षणः ॥ ६.१११.७० ॥
Das ist durch eine Umkehr des Schicksals gewiss das reife Zeichen deines Untergangs: Du, der du Vergangenes und Künftiges kennst und im Gegenwärtigen geschickt bist, hast dies getan.
6.111.71
मैथिलीमाहृतां दृष्ट्वा ध्यात्वा निःश्वस्य चायतम्।
सत्यवाक् स महाबाहो देवरो मे यदब्रवीत् ॥ ६.१११.७१ ॥
Als er sah, dass Maithilī fortgeführt worden war, und nach tiefem Nachdenken und tiefem Seufzen, o Starkarmiger, sprach mein wahrhaftiger Schwager so.
6.111.72
अयं राक्षसमुख्यानां विनाशः प्रत्युपस्थितः।
कामक्रोधसमुत्थेन व्यसनेन प्रसङ्गिना ॥ ६.१११.७२ ॥
Die Vernichtung der vornehmsten Rākṣasas ist herangerückt, durch ein Unheil, geboren aus Begierde und Zorn, das sich an seine Ursachen heftet.
6.111.73
निवृत्तस्त्वत्कृतेनार्थः सोऽयं मूलहरो महान्।
त्वया कृतमिदं सर्वमनाथं राक्षसं कुलम् ॥ ६.१११.७३ ॥
Dein Tun hat diesen Zweck beendet; dies ist die große Vernichtung, die die Wurzel ausreißt. Du hast all dies getan und das Geschlecht der Rākṣasas ohne Beschützer zurückgelassen.
6.111.74
नहि त्वं शोचितव्यो मे प्रख्यातबलपौरुषः।
स्त्रीस्वभावात् तु मे बुद्धिः कारुण्ये परिवर्तते ॥ ६.१११.७४ ॥
Du, berühmt für Kraft und Tapferkeit, sollst nicht von mir betrauert werden; doch aus weiblicher Natur wendet sich mein Sinn dem Mitleid zu.
6.111.75
सुकृतं दुष्कृतं च त्वं गृहीत्वा स्वां गतिं गतः।
आत्मानमनुशोचामि त्वद्विनाशेन दुःखिताम् ॥ ६.१११.७५ ॥
Deine guten und bösen Taten mit dir nehmend, bist du deinen eigenen Weg gegangen. Von deinem Untergang betrübt, beklage ich mich selbst.
6.111.76
सुहृदां हितकामानां न श्रुतं वचनं त्वया।
भ्रातॄणां चैव कात्स्र्न्येन हितमुक्तं दशानन ॥ ६.१११.७६ ॥
O Zehngesichtiger, du hast nicht auf die Worte deiner wohlmeinenden Freunde gehört, noch auf den heilsamen Rat, den deine Brüder vollständig aussprachen.
6.111.77
हेत्वर्थयुक्तं विधिवच्छ्रेयस्करमदारुणम्।
विभीषणेनाभिहितं न कृतं हेतुमत् त्वया ॥ ६.१११.७७ ॥
Den Rat, den Vibhīṣaṇa vernünftig, der Ordnung gemäß, heilsam und ohne Härte aussprach, hast du als vernünftig nicht befolgt.
6.111.78
मारीचकुम्भकर्णाभ्यां वाक्यं मम पितुस्तथा।
न कृतं वीर्यमत्तेन तस्येदं फलमीदृशम् ॥ ६.१११.७८ ॥
Die Worte von Mārīca und Kumbhakarṇa, ebenso die Worte meines Vaters, hast du nicht befolgt; dies ist die solche Frucht davon, für den vom Stolz der Macht Berauschten.
6.111.79
नीलजीमूतसंकाश पीताम्बर शुभाङ्गद।
स्वगात्राणि विनिक्षिप्य किं शेषे रुधिरावृतः ॥ ६.१११.७९ ॥
O du, der du einer dunklen blauen Gewitterwolke gleichst, in Gelb gekleidet und mit schönen Armreifen geschmückt, warum liegst du da, deine Glieder hingestreckt und von Blut bedeckt?
6.111.80
प्रसुप्त इव शोकार्तां किं मां न प्रतिभाषसे।
महावीर्यस्य दक्षस्य संयुगेष्वपलायिनः ॥ ६.१११.८० ॥
Als ob du tief schliefest, warum antwortest du mir nicht, die ich von Kummer gequält bin? O du von großer Tapferkeit, geschickt im Kampf, der niemals floh!
6.111.81
यातुधानस्य दौहित्रीं किं मां न प्रतिभाषसे।
उत्तिष्ठोत्तिष्ठ किं शेषे नवे परिभवे कृते ॥ ६.१११.८१ ॥
Warum antwortest du mir nicht, der Enkelin des Dämons? Steh auf, steh auf! Warum liegst du da, nachdem eine neue Niederlage herbeigeführt wurde?
6.111.82
अद्य वै निर्भया लङ्कां प्रविष्टाः सूर्यरश्मयः।
येन सूदयसे शत्रून् समरे सूर्यवर्चसा ॥ ६.१११.८२ ॥
Heute sind die Strahlen der Sonne furchtlos in Laṅkā eingedrungen; mit derselben Glanzkraft, mit der du, der Sonne gleich strahlend, im Kampf deine Feinde erschlugst.
6.111.83
वज्रं वज्रधरस्येव सोऽयं ते सततार्चितः।
रणे बहुप्रहरणो हेमजालपरिष्कृतः ॥ ६.१११.८३ ॥
Wie der Donnerkeil des Donnerkeilträgers, so ist dies dein Bogen, stets geehrt, im Kampf mit vielen Waffen versehen und mit einem goldenen Netz geschmückt.
6.111.84
परिघो व्यवकीर्णस्ते बाणैश्छिन्नः सहस्रधा।
प्रियामिवोपसंगृह्य किं शेषे रणमेदिनीम् ॥ ६.१११.८४ ॥
Deine eiserne Keule liegt verstreut, von Pfeilen in tausend Stücke zerschnitten. Warum liegst du da, die Erde des Schlachtfeldes umarmend, als wäre sie deine Geliebte?
6.111.85
अप्रियामिव कस्माच्च मां नेच्छस्यभिभाषितुम्।
धिगस्तु हृदयं यस्या ममेदं न सहस्रधा ॥ ६.१११.८५ ॥
Warum willst du nicht einmal mit mir sprechen, als wäre ich dir unwillkommen? Schande über dieses Herz, das nicht in tausend Stücke zerbricht!
6.111.86
त्वयि पञ्चत्वमापन्ने फलते शोकपीडितम्।
इत्येवं विलपन्ती सा बाष्पपर्याकुलेक्षणा ॥ ६.१११.८६ ॥
„Nun da du zu den fünf Elementen eingegangen bist, zerreißt dieses von Kummer gepeinigte Herz!“ So klagte sie, die Augen voller Tränen,
6.111.87
स्नेहोपस्कन्नहृदया तदा मोहमुपागमत्।
कश्मलाभिहता सन्ना बभौ सा रावणोरसि ॥ ६.१११.८७ ॥
Mit einem von Zuneigung überwältigten Herzen fiel sie damals in Ohnmacht; vom Schwindel getroffen und zusammengesunken, leuchtete sie auf Rāvaṇas Brust.
6.111.88
संध्यानुरक्ते जलदे दीप्ता विद्युदिवोज्ज्वला।
तथागतां समुत्थाप्य सपत्न्यस्तां भृशातुराः ॥ ६.१११.८८ ॥
Wie ein Blitz, der auf einer von der Abenddämmerung gefärbten Wolke leuchtet, so lag sie da; und ihre Mitgattinnen, die sie aufrichteten, waren tief betrübt.
6.111.89
पर्यवस्थापयामासू रुदत्यो रुदतीं भृशम्।
किं ते न विदिता देवि लोकानां स्थितिरध्रुवा ॥ ६.१११.८९ ॥
Ihre Mitgattinnen, selbst weinend, versuchten die bitterlich Weinende zu trösten: „O Göttin! Weißt du nicht, dass der Zustand der Welten unbeständig ist?“
6.111.90
दशाविभागपर्याये राज्ञां वै चञ्चलाः श्रियः।
इत्येवमुच्यमाना सा सशब्दं प्ररुरोद ह ॥ ६.१११.९० ॥
„Wahrlich, das Glück der Könige ist wandelbar im Wechsel der zehn Zustände!“ Obwohl man so zu ihr sprach, brach sie laut in Weinen aus.
6.111.91
स्नपयन्ती तदास्रेण स्तनौ वक्त्रं सुनिर्मलम्।
एतस्मिन्नन्तरे रामो विभीषणमुवाच ह ॥ ६.१११.९१ ॥
Mit ihren Tränen ihre Brüste und ihr überaus reines Antlitz waschend, sprach in der Zwischenzeit Rāma zu Vibhīṣaṇa.
6.111.92
संस्कारः क्रियतां भ्रातुः स्त्रीगणः परिसान्त्व्यताम्।
तमुवाच ततो धीमान् विभीषण इदं वचः ॥ ६.१११.९२ ॥
Mögen die Totenriten für meinen Bruder vollzogen und die Frauen getröstet werden. Da sprach der weise Vibhīṣaṇa diese Worte zu ihm.
6.111.93
विमृश्य बुद्ध्या प्रश्रितं धर्मार्थसहितं हितम्।
त्यक्तधर्मव्रतं क्रूरं नृशंसमनृतं तथा ॥ ६.१११.९३ ॥
Nach sorgfältiger Überlegung mit seinem Verstand sprach er bescheiden und heilsam, im Einklang mit Dharma und Nutzen, über den, der Dharma und Gelübde abgelegt hatte, grausam, unbarmherzig und falsch.
6.111.94
नाहमर्हामि संस्कर्तुं परदाराभिमर्शनम्।
भ्रातृरूपो हि मे शत्रुरेष सर्वाहिते रतः ॥ ६.१११.९४ ॥
Ich bin nicht würdig, die Riten für den zu vollziehen, der die Frau eines anderen berührt hat. In Gestalt eines Bruders war er mein Feind, der am Schaden aller Gefallen fand.
6.111.95
रावणो नार्हते पूजां पूज्योऽपि गुरुगौरवात्।
नृशंस इति मां राम वक्ष्यन्ति मनुजा भुवि ॥ ६.१११.९५ ॥
Rāvaṇa verdient keine Ehre, obwohl er aus Achtung vor seinem höheren Alter verehrungswürdig ist. O Rāma, die Menschen auf Erden werden mich grausam nennen.
6.111.96
श्रुत्वा तस्यागुणान् सर्वे वक्ष्यन्ति सुकृतं पुनः।
तच्छ्रुत्वा परमप्रीतो रामो धर्मभृतां वरः ॥ ६.१११.९६ ॥
Wenn sie seine Fehler hören, werden alle dies wiederum eine gute Tat nennen. Als Rāma, der Beste unter den Hütern des Dharma, dies hörte, war er hoch erfreut.
6.111.97
विभीषणमुवाचेदं वाक्यज्ञं वाक्यकोविदः।
तवापि मे प्रियं कार्यं त्वत्प्रभावान्मया जितम् ॥ ६.१११.९७ ॥
Rāma, geschickt im Wort, sprach zu Vibhīṣaṇa, der die Rede verstand: »Durch deine Macht habe ich gesiegt; auch dir Liebes soll geschehen.«
6.111.98
अवश्यं तु क्षमं वाच्यो मया त्वं राक्षसेश्वर।
अधर्मानृतसंयुक्तः कामं त्वेष निशाचरः ॥ ६.१११.९८ ॥
»Herr der Rākṣasas, ich muss dir gewiss das Passende sagen; dieser Nachtwandler war mit Unrecht und Lüge verbunden.«
6.111.99
तेजस्वी बलवाञ्छूरः संग्रामेषु च नित्यशः।
शतक्रतुमुखैर्देवैः श्रूयते न पराजितः ॥ ६.१११.९९ ॥
»Er ist strahlend, mächtig und stets tapfer in den Schlachten; man hört, er sei nie besiegt worden, nicht einmal von den Göttern unter Śatakratu.«
6.111.100
महात्मा बलसम्पन्नो रावणो लोकरावणः।
मरणान्तानि वैराणि निर्वृत्तं नः प्रयोजनम् ॥ ६.१११.१०० ॥
»Rāvaṇa, großherzig und mächtig, der die Welten weinen macht: Feindschaften enden nur mit dem Tod; unser Zweck ist erfüllt.«
6.111.101
क्रियतामस्य संस्कारो ममाप्येष यथा तव।
त्वत्सकाशान्महाबाहो संस्कारं विधिपूर्वकम् ॥ ६.१११.१०१ ॥
»Seine Totenriten sollen vollzogen werden, wie die deinen und auch meine; o Starkarmiger, durch dich sollen die Riten gemäß der Ordnung vollzogen werden.«
6.111.102
क्षिप्रमर्हति धर्मेण त्वं यशोभाग् भविष्यसि।
राघवस्य वचः श्रुत्वा त्वरमाणो विभीषणः ॥ ६.१११.१०२ ॥
»Rasch und gemäß dem Dharma sollst du es tun; dann wirst du am Ruhm teilhaben.« Als Vibhīṣaṇa das Wort des Rāghava hörte, eilte er herbei.
6.111.103
संस्कारयितुमारेभे भ्रातरं रावणं हतम्।
स प्रविश्य पुरीं लङ्कां राक्षसेन्द्रो विभीषणः ॥ ६.१११.१०३ ॥
Er begann die Totenriten für seinen erschlagenen Bruder Rāvaṇa. Vibhīṣaṇa, Herr der Rākṣasas, betrat die Stadt Laṅkā.
6.111.104
रावणस्याग्निहोत्रं तु निर्यापयति सत्वरम्।
शकटान् दारुरूपाणि अग्नीन् वै याजकांस्तथा ॥ ६.१११.१०४ ॥
Er ließ Rāvaṇas Opfergeräte eilig herausbringen: hölzerne Wagen, die Feuer und ebenso die Priester.
6.111.105
तथा चन्दनकाष्ठानि काष्ठानि विविधानि च।
अगरूणि सुगन्धीनि गन्धांश्च सुरभींस्तथा ॥ ६.१११.१०५ ॥
Ebenso Sandelholzscheite und vielerlei Holz, Adlerholz, duftende Stoffe und wohlriechende Düfte.
6.111.106
मणिमुक्ताप्रवालानि निर्यापयति राक्षसः।
आजगाम मुहूर्तेन राक्षसैः परिवारितः ॥ ६.१११.१०६ ॥
Der Rākṣasa ließ Edelsteine, Perlen und Korallen herausbringen. Im Nu kam er, von Rākṣasas umgeben.
6.111.107
ततो माल्यवता सार्धं क्रियामेव चकार सः।
सौवर्णीं शिबिकां दिव्यामारोप्य क्षौमवाससम् ॥ ६.१११.१०७ ॥
Dann vollzog er zusammen mit Mālyavān das Ritual. Er legte ihn auf eine göttliche goldene Sänfte, in Seide gekleidet,
6.111.108
रावणं राक्षसाधीशमश्रुवर्णमुखा द्विजाः।
तूर्यघोषैश्च विविधैः स्तुवद्भिश्चाभिनन्दितम् ॥ ६.१११.१०८ ॥
Rāvaṇa, Herr der Rākṣasas, wurde von Brahmanen mit tränenbenetzten Gesichtern geehrt, die ihn inmitten vielfältiger Instrumentenklänge priesen.
6.111.109
पताकाभिश्च चित्राभिः सुमनोभिश्च चित्रिताम्।
उत्क्षिप्य शिबिकां तां तु विभीषणपुरोगमाः ॥ ६.१११.१०९ ॥
Nachdem sie jene Sänfte, geschmückt mit bunten Fahnen und Blumen, emporgehoben hatten, zogen sie mit Vibhīṣaṇa an der Spitze voran.
6.111.110
दक्षिणाभिमुखाः सर्वे गृह्य काष्ठानि भेजिरे।
अग्नयो दीप्यमानास्ते तदाध्वर्युसमीरिताः ॥ ६.१११.११० ॥
Alle wandten sich nach Süden, nahmen das Holz und schritten fort; auch die lodernden Feuer, vom Adhvaryu-Priester entfacht, gingen mit.
6.111.111
शरणाभिगताः सर्वे पुरस्तात् तस्य ते ययुः।
अन्तःपुराणि सर्वाणि रुदमानानि सत्वरम् ॥ ६.१११.१११ ॥
Alle, die bei ihm Zuflucht gesucht hatten, gingen vor ihm her; und alle Frauen der inneren Gemächer eilten weinend voraus.
6.111.112
पृष्ठतोऽनुययुस्तानि प्लवमानानि सर्वतः।
रावणं प्रयते देशे स्थाप्य ते भृशदुःखिताः ॥ ६.१११.११२ ॥
Sie folgten von hinten, von allen Seiten herbeieilend; und tief betrübt setzten sie Rāvaṇa an einem bereiteten Ort nieder.
6.111.113
चितां चन्दनकाष्ठैश्च पद्मकोशीरचन्दनैः।
ब्राह्म्या संवर्तयामासू राङ्कवास्तरणावृताम् ॥ ६.१११.११३ ॥
Sie schichteten den Scheiterhaufen aus Sandelholz, Lotos, Vetiver und Sandel nach dem Brahmā-Ritus und bedeckten ihn mit Rāṅkava-Hirschfellen.
6.111.114
प्रचक्रू राक्षसेन्द्रस्य पितृमेधमनुत्तमम्।
वेदिं च दक्षिणाप्राचीं यथास्थानं च पावकम् ॥ ६.१११.११४ ॥
Sie vollzogen das höchste Totenopfer für den Herrn der Rākṣasas, errichteten den Altar nach Südosten gewandt und setzten das Feuer an den rechten Ort.
6.111.115
पृषदाज्येन सम्पूर्णं स्रुवं स्कन्धे प्रचिक्षिपुः।
पादयोः शकटं प्रापुरूर्वोश्चोलूखलं तदा ॥ ६.१११.११५ ॥
Sie legten den mit Quark und geklärter Butter gefüllten Schöpflöffel auf die Schulter; sie brachten den Wagen zu den Füßen und dann den Mörser auf die Schenkel.
6.111.116
दारुपात्राणि सर्वाणि अरणिं चोत्तरारणिम्।
दत्त्वा तु मुसलं चान्यं यथास्थानं विचक्रमुः ॥ ६.१११.११६ ॥
Nachdem sie alle Holzgefäße, das untere und das obere Feuerreibholz und einen weiteren Stößel hingelegt hatten, ordneten sie alles an seinem Platz.
6.111.117
शास्त्रदृष्टेन विधिना महर्षिविहितेन च।
तत्र मेध्यं पशुं हत्वा राक्षसेन्द्रस्य राक्षसाः ॥ ६.१११.११७ ॥
Dort schlachteten die Rākṣasas gemäß dem in den Schriften gesehenen und von den großen Weisen vorgeschriebenen Ritus ein zum Opfer taugliches Tier für den Herrn der Rākṣasas.
6.111.118
परिस्तरणिकां राज्ञो घृताक्तां समवेशयन्।
गन्धैर्माल्यैरलंकृत्य रावणं दीनमानसाः ॥ ६.१११.११८ ॥
Für den König breiteten sie ein mit Ghee bestrichenes Lager aus; mit betrübtem Herzen schmückten sie Rāvaṇa mit Düften und Girlanden und legten ihn darauf.
6.111.119
विभीषणसहायास्ते वस्त्रैश्च विविधैरपि।
लाजैरवकिरन्ति स्म बाष्पपूर्णमुखास्तथा ॥ ६.१११.११९ ॥
Vibhīṣaṇa und seine Gefährten bedeckten ihn mit verschiedenen Tüchern und streuten geröstete Körner über ihn, die Gesichter voller Tränen.
6.111.120
स ददौ पावकं तस्य विधियुक्तं विभीषणः।
स्नात्वा चैवार्द्रवस्त्रेण तिलान् दर्भविमिश्रितान् ॥ ६.१११.१२० ॥
Vibhīṣaṇa gab ihm nach dem Ritus das Feuer; nachdem er gebadet hatte und ein nasses Tuch trug, opferte er mit Darbha-Gras vermischten Sesam.
6.111.121
उदकेन च सम्मिश्रान् प्रदाय विधिपूर्वकम्।
ताः स्त्रियोऽनुनयामास सान्त्वयित्वा पुनः पुनः ॥ ६.१११.१२१ ॥
Nachdem er sie mit Wasser vermischt nach Vorschrift dargebracht hatte, besänftigte er jene Frauen immer wieder und tröstete sie.
6.111.122
गम्यतामिति ताः सर्वा विविशुर्नगरं ततः।
प्रविष्टासु पुरीं स्त्रीषु राक्षसेन्द्रो विभीषणः।
रामपार्श्वमुपागम्य समतिष्ठद् विनीतवत् ॥ ६.१११.१२२ ॥
Mit den Worten »Geht« zogen sich alle jene Frauen in die Stadt zurück. Nachdem die Frauen die Stadt betreten hatten, trat der Herr der Rākṣasas Vibhīṣaṇa an Rāmas Seite und stand demütig da.
6.111.123
रामोऽपि सह सैन्येन ससुग्रीवः सलक्ष्मणः।
हर्षं लेभे रिपुं हत्वा वृत्रं वज्रधरो यथा ॥ ६.१११.१२३ ॥
Auch Rāma gewann, zusammen mit seinem Heer, Sugrīva und Lakṣmaṇa, Freude, nachdem er den Feind erschlagen hatte, wie der Donnerkeilträger, als er Vṛtra erschlug.
6.111.124
ततो विमुक्त्वा सशरं शरासनं
महेन्द्रदत्तं कवचं स तन्महत्।
विमुच्य रोषं रिपुनिग्रहात् ततो
रामः स सौम्यत्वमुपागतोऽरिहा ॥ ६.१११.१२४ ॥
Dann legte er den Bogen mit dem Pfeil und jene große, von Mahendra gegebene Rüstung ab und warf den Zorn ab, nachdem er den Feind bezwungen hatte; Rāma, der Feindetöter, gelangte zur Sanftmut.