Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.113
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.113.1
प्रविवेश पुरीं लङ्कां पूज्यमानो निशाचरैः ॥ ६.११३.१ ॥
Von den Nachtwandelnden geehrt, betrat er die Stadt Laṅkā.
6.113.2
प्रविश्य च पुरीं लङ्कामनुज्ञाप्य विभीषणम्।
ततस्तेनाभ्यनुज्ञातो हनूमान् वृक्षवाटिकाम् ॥ ६.११३.२ ॥
Nachdem er in die Stadt Laṅkā eingetreten und sich von Vibhīṣaṇa verabschiedet hatte, ging Hanumān mit dessen Erlaubnis in den Baumgarten.
6.113.3
सम्प्रविश्य यथान्यायं सीताया विदितो हरिः।
ददर्श मृजया हीनां सातङ्कां रोहिणीमिव ॥ ६.११३.३ ॥
Ordnungsgemäß eingetreten, sah der Affe Hanumān, Sītā bekannt, sie, ohne Schmuck und furchtsam, wie den Stern Rohiṇī.
6.113.4
वृक्षमूले निरानन्दां राक्षसीभिः परीवृताम्।
निभृतः प्रणतः प्रह्वः सोऽभिगम्याभिवाद्य च ॥ ६.११३.४ ॥
Am Fuß eines Baumes, von rākṣasī-Frauen umgeben, freudlos, trat er demütig zu ihr, verneigte sich ehrfürchtig und grüßte sie respektvoll.
6.113.5
दृष्ट्वा तमागतं देवी हनूमन्तं महाबलम्।
तूष्णीमास्त तदा दृष्ट्वा स्मृत्वा हृष्टाभवत् तदा ॥ ६.११३.५ ॥
Als sie den gewaltigen Hanumān kommen sah, saß die Göttin Sītā damals schweigend da; nachdem sie ihn gesehen und sich erinnert hatte, wurde sie da erfreut.
6.113.6
सौम्यं तस्या मुखं दृष्ट्वा हनूमान् प्लवगोत्तमः।
रामस्य वचनं सर्वमाख्यातुमुपचक्रमे ॥ ६.११३.६ ॥
Als er ihr sanftes Gesicht sah, begann Hanumān, der beste der springenden Affen, Rāmas ganze Botschaft zu berichten.
6.113.7
वैदेहि कुशली रामः सहसुग्रीवलक्ष्मणः।
कुशलं चाह सिद्धार्थो हतशत्रुरमित्रजित् ॥ ६.११३.७ ॥
O Vaidehī, Rāma ist wohlauf, ebenso Sugrīva und Lakṣmaṇa. Rāma, der sein Ziel erreicht, seinen Feind erschlagen und seine Gegner besiegt hat, hat nach deinem Wohlergehen gefragt.
6.113.8
विभीषणसहायेन रामेण हरिभिः सह।
निहतो रावणो देवि लक्ष्मणेन च वीर्यवान् ॥ ६.११३.८ ॥
O Göttin, mit Vibhīṣaṇa als Verbündetem haben Rāma mit den Affen und auch Lakṣmaṇa den mächtigen Rāvaṇa erschlagen.
6.113.9
प्रियमाख्यामि ते देवि भूयश्च त्वां सभाजये।
तव प्रभावाद् धर्मज्ञे महान् रामेण संयुगे ॥ ६.११३.९ ॥
O Göttin, ich bringe dir eine gute Nachricht und ehre dich noch einmal. O Kennerin des Dharma, durch deine Kraft hat Rāma im Kampf eine große Tat vollbracht.
6.113.10
लब्धोऽयं विजयः सीते स्वस्था भव गतज्वरा।
रावणश्च हतः शत्रुर्लङ्का चैव वशीकृता ॥ ६.११३.१० ॥
O Sītā, dieser Sieg ist errungen. Sei ruhig, frei von Qual. Der Feind Rāvaṇa ist erschlagen, und Laṅkā selbst ist unterworfen worden.
6.113.11
मया ह्यलब्धनिद्रेण धृतेन तव निर्जये।
प्रतिज्ञैषा विनिस्तीर्णा बद्ध्वा सेतुं महोदधौ ॥ ६.११३.११ ॥
Für deine Befreiung hielt ich ein Gelübde und blieb ohne Schlaf. Nachdem ich eine Brücke über den großen Ozean geschlagen habe, habe ich dieses Gelübde erfüllt.
6.113.12
सम्भ्रमश्च न कर्तव्यो वर्तन्त्या रावणालये।
विभीषणविधेयं हि लङ्कैश्वर्यमिदं कृतम् ॥ ६.११३.१२ ॥
Solange du in Rāvaṇas Wohnung weilst, sollst du nicht beunruhigt sein, denn diese Herrschaft über Laṅkā ist nun unter Vibhīṣaṇas Gewalt gestellt worden.
6.113.13
तदाश्वसिहि विस्रब्धं स्वगृहे परिवर्तसे।
अयं चाभ्येति संहृष्टस्त्वद्दर्शनसमुत्सुकः ॥ ६.११३.१३ ॥
Darum fasse Mut und sei getrost; du weilst in deinem eigenen Haus. Und er kommt, voller Freude und begierig, dich zu sehen.
6.113.14
एवमुक्ता तु सा देवी सीता शशिनिभानना।
प्रहर्षेणावरुद्धा सा व्याहर्तुं न शशाक ह ॥ ६.११३.१४ ॥
So angesprochen, war Sītā, die Göttin mit dem mondgleichen Antlitz, von Freude überwältigt und konnte nicht sprechen.
6.113.15
ततोऽब्रवीद्धरिवरः सीतामप्रतिजल्पतीम्।
किं त्वं चिन्तयसे देवि किं च मां नाभिभाषसे ॥ ६.११३.१५ ॥
Da sprach der beste der Affen zu Sītā, die nicht antwortete: "Göttin, woran denkst du? Und warum sprichst du nicht mit mir?"
6.113.16
एवमुक्ता हनुमता सीता धर्मपथे स्थिता।
अब्रवीत् परमप्रीता बाष्पगद्गदया गिरा ॥ ६.११३.१६ ॥
So von Hanumān angesprochen, sprach Sītā, fest auf dem Pfad des dharma, sehr erfreut, mit tränenerstickter Stimme.
6.113.17
प्रियमेतदुपश्रुत्य भर्तुर्विजयसंश्रितम्।
प्रहर्षवशमापन्ना निर्वाक्यास्मि क्षणान्तरम् ॥ ६.११३.१७ ॥
Als ich diese willkommene Nachricht vom Sieg meines Gatten hörte, wurde ich von Freude übermannt und blieb einen Augenblick sprachlos.
6.113.18
नहि पश्यामि सदृशं चिन्तयन्ती प्लवंगम।
आख्यानकस्य भवतो दातुं प्रत्यभिनन्दनम् ॥ ६.११३.१८ ॥
O Bester der Springer, obwohl ich nachdenke, sehe ich nichts Geziemendes, das ich dir als Gegengabe für diese frohe Kunde geben könnte.
6.113.19
न हि पश्यामि तत् सौम्य पृथिव्यामपि वानर।
सदृशं यत्प्रियाख्याने तव दत्त्वा भवेत् सुखम् ॥ ६.११३.१९ ॥
O Sanfte, o Affe, ich sehe auf der Erde nichts, was dir für diese erfreuliche Nachricht eine gleichwertige Freude schenken könnte.
6.113.20
हिरण्यं वा सुवर्णं वा रत्नानि विविधानि च।
राज्यं वा त्रिषु लोकेषु एतन्नार्हति भाषितम् ॥ ६.११३.२० ॥
Gold, Goldmünzen, Juwelen vielfacher Art oder sogar ein Reich in den drei Welten verdienen diese Worte nicht.
6.113.21
एवमुक्तस्तु वैदेह्या प्रत्युवाच प्लवंगमः।
प्रगृहीताञ्जलिर्हर्षात् सीतायाः प्रमुखे स्थितः ॥ ६.११३.२१ ॥
Von Vaidehī so angesprochen, stand der Affe mit vor Freude gefalteten Händen vor Sītā und antwortete.
6.113.22
भर्तुः प्रियहिते युक्ते भर्तुर्विजयकांक्षिणि।
स्निग्धमेवंविधं वाक्यं त्वमेवार्हस्यनिन्दिते ॥ ६.११३.२२ ॥
O Makellose, dem Wohl und der Freude deines Gatten ergeben, seinen Sieg ersehnend, nur du verdienst es, so liebevolle Worte zu sprechen.
6.113.23
तवैतद् वचनं सौम्ये सारवत् स्निग्धमेव च।
रत्नौघाद् विविधाच्चापि देवराज्याद् विशिष्यते ॥ ६.११३.२३ ॥
O Sanfte, deine Worte sind gehaltvoll und liebevoll, und sie übertreffen einen Haufen vielfacher Juwelen und sogar das Reich der Götter.
6.113.24
अर्थतश्च मया प्राप्ता देवराज्यादयो गुणाः।
हतशत्रुं विजयिनं रामं पश्यामि सुस्थितम् ॥ ६.११३.२४ ॥
In Wahrheit habe ich die Vorzüge des Götterreiches und des Übrigen erlangt, denn ich sehe Rāma, den Sieger, dessen Feind erschlagen ist, aufrecht und wohlauf stehen.
6.113.25
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा मैथिली जनकात्मजा।
ततः शुभतरं वाक्यमुवाच पवनात्मजम् ॥ ६.११३.२५ ॥
Als Maithilī, Janakas Tochter, seine Worte gehört hatte, sprach sie darauf zum Sohn des Windes ein noch glücklicheres Wort.
6.113.26
अतिलक्षणसम्पन्नं माधुर्यगुणभूषणम्।
बुद्ध्या ह्यष्टाङ्गया युक्तं त्वमेवार्हसि भाषितुम् ॥ ६.११३.२६ ॥
Mit außergewöhnlichen Zeichen begabt, mit der Eigenschaft der Süße geschmückt und mit achtfachem Verstand ausgestattet, bist du allein fähig, so zu sprechen.
6.113.27
श्लाघनीयोऽनिलस्य त्वं सुतः परमधार्मिकः।
बलं शौर्यं श्रुतं सत्त्वं विक्रमो दाक्ष्यमुत्तमम् ॥ ६.११३.२७ ॥
Sohn des Windes, du bist lobenswert und überaus rechtschaffen; Kraft, Tapferkeit, Gelehrsamkeit, Mut, Heldentum und höchste Geschicklichkeit sind dein.
6.113.28
तेजः क्षमा धृतिः स्थैर्यं विनीतत्वं न संशयः।
एते चान्ये च बहवो गुणास्त्वय्येव शोभनाः ॥ ६.११३.२८ ॥
Glanz, Geduld, Standhaftigkeit, Beständigkeit und Bescheidenheit — ohne Zweifel; diese und viele andere Eigenschaften leuchten in dir.
6.113.29
अथोवाच पुनः सीतामसम्भ्रान्तो विनीतवत्।
प्रगृहीताञ्जलिर्हर्षात् सीतायाः प्रमुखे स्थितः ॥ ६.११३.२९ ॥
Dann sprach er, unerschüttert und demütig, voller Freude, mit gefalteten Händen vor Sītā stehend, abermals zu Sītā.
6.113.30
इमास्तु खलु राक्षस्यो यदि त्वमनुमन्यसे।
हन्तुमिच्छामि ताः सर्वा याभिस्त्वं तर्जिता पुरा ॥ ६.११३.३० ॥
Wenn du es erlaubst, möchte ich alle diese Rākṣasī-Frauen töten, die dich einst bedroht haben.
6.113.31
क्लिश्यन्तीं पतिदेवां त्वामशोकवनिकां गताम्।
घोररूपसमाचाराः क्रूराः क्रूरतरेक्षणाः ॥ ६.११३.३१ ॥
Diese Rākṣasīs, von schrecklicher Gestalt und schrecklichem Wesen, grausam, mit noch grausameren Augen, quälen dich, die du deinen Gemahl als Gott verehrst und in den Aśoka-Hain gekommen bist.
6.113.32
इह श्रुता मया देवि राक्षस्यो विकृताननाः।
असकृत्परुषैर्वाक्यैर्वदन्त्यो रावणाज्ञया ॥ ६.११३.३२ ॥
Hier, o Göttin, habe ich die rākṣasī-Frauen mit verunstalteten Gesichtern auf Rāvaṇas Befehl immer wieder harte Worte sprechen hören.
6.113.33
विकृता विकृताकाराः क्रूराः क्रूरकचेक्षणाः।
इच्छामि विविधैर्घातैर्हन्तुमेताः सुदारुणाः ॥ ६.११३.३३ ॥
Diese grausamen rākṣasī, verunstaltet in Gestalt und Erscheinung, mit grausamem Haar und Augen, äußerst schrecklich — ich wünsche, sie mit vielerlei Schlägen zu töten.
6.113.34
राक्षस्यो दारुणकथा वरमेतत् प्रयच्छ मे।
मुष्टिभिः पार्ष्णिघातैश्च विशालैश्चैव बाहुभिः ॥ ६.११३.३४ ॥
O rākṣasīs mit schrecklichen Worten, gewährt mir diese Gabe: sie zu schlagen mit Fäusten, Fersenstößen und meinen breiten Armen!
6.113.35
जङ्घाजानुप्रहारैश्च दन्तानां चैव पीडनैः।
कर्तनैः कर्णनासानां केशानां लुञ्चनैस्तथा ॥ ६.११३.३५ ॥
mit Schlägen auf Schenkel und Knie, indem ich ihre Zähne zerdrücke, Ohren und Nasen abschneide und ebenso ihr Haar ausreiße.
6.113.36
निपात्य हन्तुमिच्छामि तव विप्रियकारिणीः।
एवं प्रहारैर्बहुभिः सम्प्रहार्य यशस्विनि ॥ ६.११३.३६ ॥
Ich möchte jene rākṣasīs, die dir Unangenehmes angetan haben, niederstrecken und töten. O Ruhmreiche, so, sie mit vielen Schlägen treffend…
6.113.37
घातये तीव्ररूपाभिर्याभिस्त्वं तर्जिता पुरा।
इत्युक्ता सा हनुमता कृपणा दीनवत्सला ॥ ६.११३.३७ ॥
»Ich würde jene schrecklich aussehenden Rākṣasī töten lassen, die dich früher bedroht haben.« So von Hanumān angesprochen, sprach die bekümmerte, den Schwachen zugetane Sītā ...
6.113.38
हनूमन्तमुवाचेदं चिन्तयित्वा विमृश्य च।
राजसंश्रयवश्यानां कुर्वतीनां पराज्ञया ॥ ६.११३.३८ ॥
Nachdem sie nachgedacht und erwogen hatte, sprach Sītā zu Hanumān: »Für jene, die unter dem Schutz des Königs stehen und auf fremden Befehl handeln...
6.113.39
विधेयानां च दासीनां कः कुप्येद् वानरोत्तम।
भाग्यवैषम्यदोषेण पुरस्ताद्दुष्कृतेन च ॥ ६.११३.३९ ॥
O bester der Affen, wer würde über gehorsame Dienerinnen zürnen? Nur durch die Schuld ungleichen Schicksals und früherer Übeltat...
6.113.40
मयैतत् प्राप्यते सर्वं स्वकृतं ह्युपभुज्यते।
मैवं वद महाबाहो दैवी ह्येषा परा गतिः ॥ ६.११३.४० ॥
Dies alles erlange ich, denn man genießt die Frucht der eigenen Taten. Sprich nicht so, o Starkarmiger; dies ist der göttliche, höchste Weg.
6.113.41
प्राप्तव्यं तु दशायोगान्मयैतदिति निश्चितम्।
दासीनां रावणस्याहं मर्षयामीह दुर्बला ॥ ६.११३.४१ ॥
Dies muss ich erleiden, so ist es bestimmt, durch das Zusammentreffen der Umstände. Unter Rāvaṇas Dienerinnen ertrage ich es hier, schwach.
6.113.42
आज्ञप्ता राक्षसेनेह राक्षस्यस्तर्जयन्ति माम्।
हते तस्मिन् न कुर्वन्ति तर्जनं मारुतात्मज ॥ ६.११३.४२ ॥
Auf Befehl des Rākṣasa bedrohen mich hier die Rākṣasī. O Sohn des Windes, wenn er erschlagen ist, drohen sie nicht mehr.
6.113.43
अयं व्याघ्रसमीपे तु पुराणो धर्मसंहितः।
ऋक्षेण गीतः श्लोकोऽस्ति तं निबोध प्लवंगम ॥ ६.११३.४३ ॥
Hier ist ein alter, dharma-erfüllter Vers, den der Bär neben dem Tiger sang. Höre ihn, o Springer.
6.113.44
न परः पापमादत्ते परेषां पापकर्मणाम्।
समयो रक्षितव्यस्तु सन्तश्चारित्रभूषणाः ॥ ६.११३.४४ ॥
Ein guter Mensch lädt sich nicht die Sünde derer auf, die Böses tun. Man muss sein Gelübde bewahren, denn die Edlen schmücken sich mit gutem Betragen.
6.113.45
पापानां वा शुभानां वा वधार्हाणामथापि वा।
कार्यं कारुण्यमार्येण न कश्चिन्नापराध्यति ॥ ६.११३.४५ ॥
Ob sie Sünder, Tugendhafte oder des Todes würdig sind, der Edle soll Mitleid zeigen; niemand soll sich vergehen.
6.113.46
लोकहिंसाविहाराणां क्रूराणां पापकर्मणाम्।
कुर्वतामपि पापानि नैव कार्यमशोभनम् ॥ ६.११३.४६ ॥
Auch wenn die Grausamen und Sünder, die an der Schädigung der Welt Gefallen finden, Sünden begehen, darf niemals eine unziemliche Tat getan werden.
6.113.47
एवमुक्तस्तु हनुमान् सीतया वाक्यकोविदः।
प्रत्युवाच ततः सीतां रामपत्नीमनिन्दिताम् ॥ ६.११३.४७ ॥
So von Sītā angesprochen, antwortete Hanumān, der in der Rede Geschickte, da Sītā, der makellosen Gemahlin Rāmas.
6.113.48
युक्ता रामस्य भवती धर्मपत्नी गुणान्विता।
प्रतिसंदिश मां देवि गमिष्ये यत्र राघवः ॥ ६.११३.४८ ॥
Du bist Rāmas würdig, eine rechtmäßige, tugendhafte Gemahlin. O Göttin, sende mir deine Botschaft; ich werde dorthin gehen, wo Rāghava ist.
6.113.49
एवमुक्ता हनुमता वैदेही जनकात्मजा।
साब्रवीद् द्रष्टुमिच्छामि भर्तारं भक्तवत्सलम् ॥ ६.११३.४९ ॥
So angesprochen von Hanumān sprach Vaidehī, die Tochter Janakas: Ich wünsche meinen Gemahl zu sehen, der seine Verehrer liebt.
6.113.50
तस्यास्तद् वचनं श्रुत्वा हनूमान् मारुतात्मजः।
हर्षयन् मैथिलीं वाक्यमुवाचेदं महामतिः ॥ ६.११३.५० ॥
Als er ihre Worte hörte, sprach Hanumān, der Sohn des Windes, von großem Verstand, Maithilī erfreuend, diese Worte.
6.113.51
पूर्णचन्द्रमुखं रामं द्रक्ष्यस्यद्य सलक्ष्मणम्।
स्थितमित्रं हतामित्रं शचीवेन्द्रं सुरेश्वरम् ॥ ६.११३.५१ ॥
Heute wirst du Rāma sehen, dessen Antlitz dem Vollmond gleicht, zusammen mit Lakṣmaṇa, unter seinen Verbündeten stehend, nachdem er seine Feinde erschlagen hat, wie Indra, der Herr der Götter, mit Śacī.
6.113.52
तामेवमुक्त्वा भ्राजन्तीं सीतां साक्षादिव श्रियम्।
आजगाम महातेजा हनूमान् यत्र राघवः ॥ ६.११३.५२ ॥
Nachdem er so zu Sītā gesprochen hatte, die wie Śrī selbst strahlte, ging der an Glanz überragende Hanumān dorthin, wo Rāghava war.
6.113.53
सपदि हरिवरस्ततो हनूमान्
प्रतिवचनं जनकेश्वरात्मजायाः।
कथितमकथयद् यथाक्रमेण
त्रिदशवरप्रतिमाय राघवाय ॥ ६.११३.५३ ॥
Da berichtete Hanumān, der beste der Affen, sogleich und der Reihe nach die Antwort der Tochter des Herrn von Janaka dem Rāghava, der den besten der Götter gleicht.