Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.116
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.116.1
एवमुक्ता तु वैदेही परुषं रोमहर्षणम्।
राघवेण सरोषेण श्रुत्वा प्रव्यथिताभवत् ॥ ६.११६.१ ॥
So angesprochen, wurde Vaidehī tief betrübt, als sie die harten, haarsträubenden Worte des zornigen Rāghava hörte.
6.116.2
सा तदाश्रुतपूर्वं हि जने महति मैथिली।
श्रुत्वा भर्तुर्वचो घोरं लज्जयावनताभवत् ॥ ६.११६.२ ॥
Inmitten dieser großen Menschenmenge, als sie von ihrem Gemahl so schreckliche Worte hörte, wie sie zuvor nie gehört hatte, neigte sich Maithilī beschämt.
6.116.3
प्रविशन्तीव गात्राणि स्वानि सा जनकात्मजा।
वाक्शरैस्तैः सशल्येव भृशमश्रूण्यवर्तयत् ॥ ६.११६.३ ॥
Als ob die Pfeile dieser Worte in ihre eigenen Glieder drängen, als wäre sie von einem Dorn durchbohrt, vergoss die Tochter Janakas heftig Tränen.
6.116.4
ततो बाष्पपरिक्लिन्नं प्रमार्जन्ती स्वमाननम्।
शनैर्गद्गदया वाचा भर्तारमिदमब्रवीत् ॥ ६.११६.४ ॥
Dann, ihr tränenfeuchtes Gesicht abwischend, sprach sie diese Worte mit langsamer, stockender Stimme zu ihrem Gemahl.
6.116.5
किं मामसदृशं वाक्यमीदृशं श्रोत्रदारुणम्।
रूक्षं श्रावयसे वीर प्राकृतः प्राकृतामिव ॥ ६.११६.५ ॥
O Held, warum sprichst du so unziemliche, ohrenbetäubende, raue Worte zu mir, wie ein gewöhnlicher Mann zu einer gewöhnlichen Frau?
6.116.6
न तथास्मि महाबाहो यथा मामवगच्छसि।
प्रत्ययं गच्छ मे स्वेन चारित्रेणैव ते शपे ॥ ६.११६.६ ॥
O Starkarmiger, ich bin nicht so, wie du mich einschätzt. Vertraue meinem eigenen Wandel; ich schwöre es dir.
6.116.7
पृथक्स्त्रीणां प्रचारेण जातिं त्वं परिशङ्कसे।
परित्यजैनां शङ्कां तु यदि तेऽहं परीक्षिता ॥ ६.११६.७ ॥
Wenn du an meiner Art zweifelst wegen des Verhaltens der Frauen im Allgemeinen, so lege diesen Zweifel ab, wenn du mich geprüft hast.
6.116.8
यदहं गात्रसंस्पर्शं गतास्मि विवशा प्रभो।
कामकारो न मे तत्र दैवं तत्रापराध्यति ॥ ६.११६.८ ॥
O Herr, bei der körperlichen Berührung, die ich erlitt, war ich hilflos; mein eigener Wille trifft dort keine Schuld – das Schicksal ist dort schuldig.
6.116.9
मदधीनं तु यत् तन्मे हृदयं त्वयि वर्तते।
पराधीनेषु गात्रेषु किं करिष्याम्यनीश्वरी ॥ ६.११६.९ ॥
Mein Herz, das von mir abhängt, weilt in dir; doch wenn meine Glieder von anderen abhängen, was hätte ich machtlose Frau tun können?
6.116.10
सह संवृद्धभावेन संसर्गेण च मानद।
यदि तेऽहं न विज्ञाता हता तेनास्मि शाश्वतम् ॥ ६.११६.१० ॥
O Ehrengeber, wenn du mich trotz der gemeinsam gewachsenen Zuneigung und unseres Zusammenlebens nicht erkannt hast, so bin ich eben dadurch für immer verloren.
6.116.11
प्रेषितस्ते महावीरो हनुमानवलोककः।
लङ्कास्थाहं त्वया राजन् किं तदा न विसर्जिता ॥ ६.११६.११ ॥
O König, als der große Held Hanumān, den du als Kundschafter gesandt hattest, mich in Laṅkā fand, warum hast du mich damals nicht freigelassen?
6.116.12
प्रत्यक्षं वानरस्यास्य तद्वाक्यसमनन्तरम्।
त्वया संत्यक्तया वीर त्यक्तं स्याज्जीवितं मया ॥ ६.११६.१२ ॥
O Held, hättest du mich in Gegenwart dieses Affen, gleich nach seinen Worten, verlassen, so hätte ich selbst mein Leben aufgegeben.
6.116.13
न वृथा ते श्रमोऽयं स्यात् संशये न्यस्य जीवितम्।
सुहृज्जनपरिक्लेशो न चायं विफलस्तव ॥ ६.११६.१३ ॥
Deine Mühe wird nicht vergeblich sein, auch wenn du dein Leben aufs Spiel gesetzt hast. Und das Leid deiner Freunde ist für dich nicht fruchtlos.
6.116.14
त्वया तु नृपशार्दूल रोषमेवानुवर्तता।
लघुनेव मनुष्येण स्त्रीत्वमेव पुरस्कृतम् ॥ ६.११६.१४ ॥
Doch, Tiger unter den Königen, du bist nur deinem Zorn gefolgt, wie ein geringer Mensch, und hast nur mein Frausein in den Vordergrund gestellt.
6.116.15
अपदेशेन जनकान्नोत्पत्तिर्वसुधातलात्।
मम वृत्तं च वृत्तज्ञ बहु ते न पुरस्कृतम् ॥ ६.११६.१५ ॥
Unter dem Vorwand, ich sei nicht von Janaka, sondern von der Oberfläche der Erde geboren, o Kenner des Verhaltens, hast du meinem Verhalten nur wenig Beachtung geschenkt.
6.116.16
न प्रमाणीकृतः पाणिर्बाल्ये मम निपीडितः।
मम भक्तिश्च शीलं च सर्वं ते पृष्ठतः कृतम् ॥ ६.११६.१६ ॥
Die Hand, die ich in meiner Jugend ergriffen habe, hast du nicht als verbindlich angesehen; meine Hingabe und mein Charakter hast du alle hinter dich gestellt.
6.116.17
उवाच लक्ष्मणं सीता दीनं ध्यानपरायणम् ॥ ६.११६.१७ ॥
Sītā sprach zu Lakṣmaṇa, der betrübt und in Gedanken versunken war.
6.116.18
चितां मे कुरु सौमित्रे व्यसनस्यास्य भेषजम्।
मिथ्यापवादोपहता नाहं जीवितुमुत्सहे ॥ ६.११६.१८ ॥
O Sohn der Sumitrā, bereite mir einen Scheiterhaufen; dies ist das Heilmittel für dieses Unglück. Von falscher Verleumdung getroffen, habe ich nicht den Mut zu leben.
6.116.19
अप्रीतेन गुणैर्भर्त्रा त्यक्ताया जनसंसदि।
या क्षमा मे गतिर्गन्तुं प्रवेक्ष्ये हव्यवाहनम् ॥ ६.११६.१९ ॥
Von einem Gatten, der mit meinen Tugenden nicht zufrieden war, vor der Versammlung des Volkes verstoßen, werde ich ins Feuer treten, denn das ist mein geziemender Weg.
6.116.20
एवमुक्तस्तु वैदेह्या लक्ष्मणः परवीरहा।
अमर्षवशमापन्नो राघवं समुदैक्षत ॥ ६.११६.२० ॥
Als Vaidehī so gesprochen hatte, richtete Lakṣmaṇa, der Töter feindlicher Helden, von Unmut übermannt, den Blick auf Rāghava.
6.116.21
स विज्ञाय मनश्छन्दं रामस्याकारसूचितम्।
चितां चकार सौमित्रिर्मते रामस्य वीर्यवान् ॥ ६.११६.२१ ॥
Der tapfere Saumitri erkannte Rāmas innersten Wunsch, der sich in seiner Haltung zeigte, und errichtete den Scheiterhaufen nach Rāmas Sinn.
6.116.22
नहि रामं तदा कश्चित् कालान्तकयमोपमम्।
अनुनेतुमथो वक्तुं द्रष्टुं वाप्यशकत् सुहृत् ॥ ६.११६.२२ ॥
Damals wagte kein Freund, Rāma zu beschwichtigen, der dem Tod und Yama glich, ihn anzusprechen oder auch nur anzusehen.
6.116.23
अधोमुखं स्थितं रामं ततः कृत्वा प्रदक्षिणम्।
उपावर्तत वैदेही दीप्यमानं हुताशनम् ॥ ६.११६.२३ ॥
Dann umschritt Vaidehī Rāma, der mit gesenktem Haupt dastand, rechtsherum, und wandte sich dem lodernden Feuer zu.
6.116.24
प्रणम्य दैवतेभ्यश्च ब्राह्मणेभ्यश्च मैथिली।
बद्धाञ्जलिपुटा चेदमुवाचाग्निसमीपतः ॥ ६.११६.२४ ॥
Nachdem sie den Göttern und den Brahmanen Ehrerbietung erwiesen hatte, sprach die Maithilī mit gefalteten Händen in der Nähe des Feuers diese Worte.
6.116.25
यथा मे हृदयं नित्यं नापसर्पति राघवात्।
तथा लोकस्य साक्षी मां सर्वतः पातु पावकः ॥ ६.११६.२५ ॥
So wie mein Herz niemals von Rāghava abgewichen ist, möge Pāvaka, der Zeuge der Welten, mich von allen Seiten beschützen.
6.116.26
यथा मां शुद्धचारित्रां दुष्टां जानाति राघवः।
तथा लोकस्य साक्षी मां सर्वतः पातु पावकः ॥ ६.११६.२६ ॥
So wie Rāghava mich als rein im Wandel und nicht als böse kennt, möge Pāvaka, der Zeuge der Welten, mich von allen Seiten beschützen.
6.116.27
कर्मणा मनसा वाचा यथा नातिचराम्यहम्।
राघवं सर्वधर्मज्ञं तथा मां पातु पावकः ॥ ६.११६.२७ ॥
So wie ich Rāghava, dem Kenner aller Dharmas, weder in Tat, Gedanke noch Wort jemals verletzt habe, möge Pāvaka mich beschützen.
6.116.28
आदित्यो भगवान् वायुर्दिशश्चन्द्रस्तथैव च।
अहश्चापि तथा संध्ये रात्रिश्च पृथिवी तथा।
यथान्येऽपि विजानन्ति तथा चारित्रसंयुताम् ॥ ६.११६.२८ ॥
Mögen der ehrwürdige Sonnengott, der Wind, die Himmelsrichtungen, der Mond, der Tag, beide Dämmerungen, die Nacht und die Erde, wie auch alle anderen, wissen, dass ich von gutem Wandel bin.
6.116.29
एवमुक्त्वा तु वैदेही परिक्रम्य हुताशनम्।
विवेश ज्वलनं दीप्तं निःशङ्केनान्तरात्मना ॥ ६.११६.२९ ॥
Nachdem sie so gesprochen hatte, umschritt Vaidehī das Feuer und trat mit furchtlosem Herzen in die lodernde Flamme ein.
6.116.30
जनश्च सुमहांस्तत्र बालवृद्धसमाकुलः।
ददर्श मैथिलीं दीप्तां प्रविशन्तीं हुताशनम् ॥ ६.११६.३० ॥
Dort sah eine große Menschenmenge, voller Kinder und Alter, die strahlende Maithilī in das Feuer eintreten.
6.116.31
सा तप्तनवहेमाभा तप्तकाञ्चनभूषणा।
पपात ज्वलनं दीप्तं सर्वलोकस्य संनिधौ ॥ ६.११६.३१ ॥
Strahlend wie frisch erhitztes Gold, geschmückt mit Schmuck aus erhitztem Gold, stürzte sie sich vor den Augen aller Welten in das lodernde Feuer.
6.116.32
ददृशुस्तां विशालाक्षीं पतन्तीं हव्यवाहनम्।
सीतां सर्वाणि रूपाणि रुक्मवेदिनिभां तदा ॥ ६.११६.३२ ॥
Sie sahen Sītā mit den großen Augen in das Opferfeuer fallen; in diesem Augenblick leuchtete sie in jeder Gestalt wie ein goldener Altar.
6.116.33
ददृशुस्तां महाभागां प्रविशन्तीं हुताशनम्।
ऋषयो देवगन्धर्वा यज्ञे पूर्णाहुतीमिव ॥ ६.११६.३३ ॥
Weise, Götter und Gandharvas sahen die hochgesegnete Frau in das Feuer treten, als würde beim Opfer die letzte Opfergabe dargebracht.
6.116.34
प्रचुक्रुशुः स्त्रियः सर्वास्तां दृष्ट्वा हव्यवाहने।
पतन्तीं संस्कृतां मन्त्रैर्वसोर्धारामिवाध्वरे ॥ ६.११६.३४ ॥
Als alle Frauen sie in das Feuer fallen sahen, schrien sie laut auf; durch Mantras geweiht fiel sie wie ein Strom von Gaben, der beim Opfer ausgegossen wird.
6.116.35
ददृशुस्तां त्रयो लोका देवगन्धर्वदानवाः।
शप्तां पतन्तीं निरये त्रिदिवाद् देवतामिव ॥ ६.११६.३५ ॥
Die drei Welten, Götter, Gandharvas und Dānavas sahen sie, wie eine verfluchte Göttin, die vom Himmel in die Hölle stürzt.
6.116.36
तस्यामग्निं विशन्त्यां तु हाहेति विपुलः स्वनः।
रक्षसां वानराणां च सम्बभूवाद्भुतोपमः ॥ ६.११६.३६ ॥
Als sie in das Feuer trat, erhob sich unter den Rākṣasas und Vānaras ein gewaltiger Schrei: »Weh!«, ein Laut, dem Wunderwerk gleich.