Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.127.1
श्रुत्वा तु परमानन्दं भरतः सत्यविक्रमः।
हृष्टमाज्ञापयामास शत्रुघ्नं परवीरहा ॥ ६.१२७.१ ॥
Als Bharata, von wahrhaftiger Tapferkeit, diese höchste Freude hörte, befahl er erfreut Śatrughna, dem Töter feindlicher Helden.
6.127.2
दैवतानि च सर्वाणि चैत्यानि नगरस्य च।
सुगन्धमाल्यैर्वादित्रैरर्चन्तु शुचयो नराः ॥ ६.१२७.२ ॥
Mögen die reinen Menschen alle Götterschreine und Caitya der Stadt mit duftenden Girlanden und Musik verehren.
6.127.3
सूताः स्तुतिपुराणज्ञाः सर्वे वैतालिकास्तथा।
सर्वे वादित्रकुशला गणिकाश्चैव सर्वशः ॥ ६.१२७.३ ॥
Die Barden, die Lobpreisungen und die Purāṇas kennen, alle Hofsänger und alle in Instrumenten geübten Kurtisanen sollen völlig teilnehmen.
6.127.4
राजदारास्तथामात्याः सैन्याः सेनाङ्गनागणाः।
ब्राह्मणाश्च सराजन्याः श्रेणीमुख्यास्तथा गणाः ॥ ६.१२७.४ ॥
Die königlichen Gemahlinnen, die Minister, die Soldaten, die Gruppen der Heerfrauen, die Brahmanen zusammen mit der Kriegerkaste, die Zunftvorsteher und die Gruppen sollen zum Fest kommen.
6.127.5
अभिनिर्यान्तु रामस्य द्रष्टुं शशिनिभं मुखम्।
भरतस्य वचः श्रुत्वा शत्रुघ्नः परवीरहा ॥ ६.१२७.५ ॥
Mögen sie hinausgehen, um Rāmas mondgleiches Antlitz zu sehen. Als Śatrughna, der Töter feindlicher Helden, Bharatas Wort hörte, tat er so.
6.127.6
विष्टीरनेकसाहस्रीश्चोदयामास भागशः।
समीकुरुत निम्नानि विषमाणि समानि च ॥ ६.१२७.६ ॥
Er befahl vielen tausend Arbeitern, in Abteilungen geteilt: Ebnet die niedrigen Stellen, die unebenen und auch die ebenen.
6.127.7
स्थानानि च निरस्यन्तां नन्दिग्रामादितः परम्।
सिञ्चन्तु पृथिवीं कृत्स्नां हिमशीतेन वारिणा ॥ ६.१२७.७ ॥
Die Orte jenseits von Nandigrāma sollen geräumt werden, und die ganze Erde soll mit eiskaltem, schneeartigem Wasser besprengt werden.
6.127.8
ततोऽभ्यवकिरन्त्वन्ये लाजैः पुष्पैश्च सर्वतः।
समुच्छ्रितपताकास्तु रथ्याः पुरवरोत्तमे ॥ ६.१२७.८ ॥
Dann sollen andere überall Puffreis und Blumen streuen, und in den Straßen dieser besten aller Städte sollen hohe Banner wehen.
6.127.9
शोभयन्तु च वेश्मानि सूर्यस्योदयनं प्रति।
स्रग्दाममुक्तपुष्पैश्च सुवर्णैः पञ्चवर्णकैः ॥ ६.१२७.९ ॥
Die Häuser zur Richtung des Sonnenaufgangs sollen geschmückt werden, mit Girlanden, verstreuten Blumen und goldenen Zierden in fünf Farben.
6.127.10
राजमार्गमसम्बाधं किरन्तु शतशो नराः।
ततस्तच्छासनं श्रुत्वा शत्रुघ्नस्य मुदान्विताः ॥ ६.१२७.१० ॥
Hunderte von Männern sollen die Königsstraße bestreuen, damit sie frei von Gedränge ist; und als sie den Befehl Śatrughnas hörten, waren die Menschen voller Freude.
6.127.11
धृष्टिर्जयन्तो विजयः सिद्धार्थश्चार्थसाधकः।
अशोको मन्त्रपालश्च सुमन्त्रश्चापि निर्ययुः ॥ ६.१२७.११ ॥
Dhṛṣṭi, Jayanta, Vijaya, Siddhārtha, Aśoka, der Vollbringer der Aufgaben, Mantrapāla und auch Sumantra zogen hinaus.
6.127.12
मत्तैर्नागसहस्रैश्च सध्वजैः सुविभूषितैः।
अपरे हेमकक्षाभिः सगजाभिः करेणुभिः ॥ ६.१२७.१२ ॥
Tausende brünstige Elefanten, wohl geschmückt mit Bannern, zogen aus; andere kamen mit goldenen Gurten, zusammen mit Elefanten und Elefantenkühen.
6.127.13
निर्ययुस्तुरगाक्रान्ता रथैश्च सुमहारथाः।
शक्त्यृष्टिपाशहस्तानां सध्वजानां पताकिनाम् ॥ ६.१२७.१३ ॥
Die großen Wagenkämpfer brachen auf, von Pferden umgeben, mit Speeren, Wurfspießen und Schlingen in den Händen, mit Bannern und Wimpeln.
6.127.14
तुरगाणां सहस्रैश्च मुख्यैर्मुख्यतरान्वितैः।
पदातीनां सहस्रैश्च वीराः परिवृता ययुः ॥ ६.१२७.१४ ॥
Mit Tausenden von Pferden, mit den Vornehmsten unter den Vornehmen, und von Tausenden Fußsoldaten umgeben, zogen die Helden voran.
6.127.15
ततो यानान्युपारूढाः सर्वा दशरथस्त्रियः।
कौसल्यां प्रमुखे कृत्वा सुमित्रां चापि निर्ययुः ॥ ६.१२७.१५ ॥
Dann bestiegen alle Gattinnen Daśarathas ihre Fahrzeuge; mit Kausalyā an der Spitze und auch Sumitrā bei sich, brachen sie auf.
6.127.16
कैकेय्या सहिताः सर्वा नन्दिग्राममुपागमन् ॥ ६.१२७.१६ ॥
Zusammen mit Kaikeyī kamen alle nach Nandigrāma.
6.127.17
द्विजातिमुख्यैर्धर्मात्मा श्रेणीमुख्यैः सनैगमैः।
माल्यमोदकहस्तैश्च मन्त्रिभिर्भरतो वृतः ॥ ६.१२७.१७ ॥
Der rechtschaffene Bharata war umgeben von den Vornehmsten der Zweimalgeborenen, den Vorstehern der Zünfte, den Stadtbewohnern und den Ministern, die Girlanden und Süßigkeiten in den Händen hielten.
6.127.18
शङ्खभेरीनिनादैश्च बन्दिभिश्चाभिनन्दितः।
आर्यपादौ गृहीत्वा तु शिरसा धर्मकोविदः ॥ ६.१२७.१८ ॥
Begrüßt vom Klang der Muscheln und Trommeln und vom Lob der Barden, ergriff der dharma-kundige Bharata die edlen Füße und verneigte sich mit dem Haupt.
6.127.19
पाण्डुरं छत्रमादाय शुक्लमाल्योपशोभितम्।
शुक्ले च वालव्यजने राजार्हे हेमभूषिते ॥ ६.१२७.१९ ॥
Einen weißen Sonnenschirm, mit weißen Girlanden geschmückt, und zwei weiße Yakschweif-Fächer, eines Königs würdig und mit Gold verziert, nehmend.
6.127.20
उपवासकृशो दीनश्चीरकृष्णाजिनाम्बरः।
भ्रातुरागमनं श्रुत्वा तत्पूर्वं हर्षमागतः ॥ ६.१२७.२० ॥
Vom Fasten abgemagert, elend, in Rinde und schwarzes Antilopenfell gekleidet, war er, als er die Ankunft seines Bruders hörte, bereits zuvor von Freude erfüllt worden.
6.127.21
प्रत्युद्ययौ यदा रामं महात्मा सचिवैः सह।
अश्वानां खुरशब्दैश्च रथनेमिस्वनेन च ॥ ६.१२७.२१ ॥
Als der Großmütige mit seinen Ministern Rāma entgegenzog, begleitet vom Klang der Pferdehufe und dem Rollen der Wagenreifen.
6.127.22
शङ्खदुन्दुभिनादेन संचचालेव मेदिनी।
गजानां बृंहितैश्चापि शङ्खदुन्दुभिनिःस्वनैः ॥ ६.१२७.२२ ॥
Vom Klang der Muscheltrompeten und Trommeln schien die Erde zu beben; auch vom Trompeten der Elefanten und dem Dröhnen der Muscheln und Trommeln.
6.127.23
कृत्स्नं तु नगरं तत् तु नन्दिग्राममुपागमत्।
समीक्ष्य भरतो वाक्यमुवाच पवनात्मजम् ॥ ६.१२७.२३ ॥
Die ganze Stadt kam nach Nandigrāma. Bharata, der sie betrachtete, sprach diese Worte zu dem Sohn des Windes.
6.127.24
कच्चिन्न खलु कापेयी सेव्यते चलचित्तता।
नहि पश्यामि काकुत्स्थं राममार्यं परंतपम् ॥ ६.१२७.२४ ॥
Sollte etwa der Rausch der Unbeständigkeit des Geistes genossen werden? Denn ich sehe nicht Rāma, den edlen Kākutstha, den Feindeversenger.
6.127.25
कच्चिन्न चानुदृश्यन्ते कपयः कामरूपिणः।
अथैवमुक्ते वचने हनूमानिदमब्रवीत् ॥ ६.१२७.२५ ॥
Sind denn die nach Belieben gestaltwandelnden Affen nirgends zu sehen? Als diese Worte gesprochen waren, sprach Hanumān dies.
6.127.26
अर्थ्यं विज्ञापयन्नेव भरतं सत्यविक्रमम्।
सदाफलान् कुसुमितान् वृक्षान् प्राप्य मधुस्रवान् ॥ ६.१२७.२६ ॥
Dem Bharata von wahrer Tapferkeit die Angelegenheit verkündend, gelangten sie zu immer fruchttragenden, blühenden, honigtriefenden Bäumen.
6.127.27
भरद्वाजप्रसादेन मत्तभ्रमरनादितान्।
तस्य चैव वरो दत्तो वासवेन परंतप ॥ ६.१२७.२७ ॥
Durch die Gnade Bharadvājas, zu Bäumen, die vom Summen berauschter Bienen widerhallen. Auch Vāsava (Indra) gewährte ihm eine Gabe, o Feindeverbrenner.
6.127.28
ससैन्यस्य तदातिथ्यं कृतं सर्वगुणान्वितम्।
निःस्वनः श्रूयते भीमः प्रहृष्टानां वनौकसाम् ॥ ६.१२७.२८ ॥
Ihm samt seinem Heer wurde eine Gastfreundschaft erwiesen, in allen Vorzügen vollkommen. Ein gewaltiges Getöse ist zu hören von den erfreuten Waldbewohnern.
6.127.29
मन्ये वानरसेना सा नदीं तरति गोमतीम्।
रजोवर्षं समुद्भूतं पश्य सालवनं प्रति ॥ ६.१२७.२९ ॥
Ich glaube, jenes Heer der Vānaras überquert den Fluss Gomatī. Sieh den Staubregen, der zum Sāla-Hain emporsteigt.
6.127.30
मन्ये सालवनं रम्यं लोलयन्ति प्लवंगमाः।
तदेतद् दृश्यते दूराद् विमानं चन्द्रसंनिभम् ॥ ६.१२७.३० ॥
Ich glaube, die Affen schütteln den lieblichen Sāla-Hain. Aus der Ferne sieht man dies: einen himmlischen Wagen, dem Mond gleich.
6.127.31
विमानं पुष्पकं दिव्यं मनसा ब्रह्मनिर्मितम्।
रावणं बान्धवैः सार्धं हत्वा लब्धं महात्मना ॥ ६.१२७.३१ ॥
Dieses göttliche Luftfahrzeug Puṣpaka, von Brahmā durch den Geist erschaffen, wurde vom Großmütigen gewonnen, nachdem er Rāvaṇa samt seinen Verwandten erschlagen hatte.
6.127.32
तरुणादित्यसंकाशं विमानं रामवाहनम्।
धनदस्य प्रसादेन दिव्यमेतन्मनोजवम् ॥ ६.१२७.३२ ॥
Dieses Gefährt Rāmas, leuchtend wie die junge Sonne, ist ein göttlicher Wagen, durch Kuberas Gnade empfangen, schnell wie der Gedanke.
6.127.33
एतस्मिन् भ्रातरौ वीरौ वैदेह्या सह राघवौ।
सुग्रीवश्च महातेजा राक्षसश्च विभीषणः ॥ ६.१२७.३३ ॥
In diesem Wagen sitzen die beiden heldenhaften Brüder Rāghava zusammen mit Vaidehī, ferner der strahlende Sugrīva und der Rākṣasa Vibhīṣaṇa.
6.127.34
ततो हर्षसमुद्भूतो निःस्वनो दिवमस्पृशत्।
स्त्रीबालयुववृद्धानां रामोऽयमिति कीर्तिते ॥ ६.१२७.३४ ॥
Da erreichte ein aus Freude entstandener Lärm den Himmel, als Frauen, Kinder, Jugendliche und Alte riefen: »Das ist Rāma!«
6.127.35
रथकुञ्जरवाजिभ्यस्तेऽवतीर्य महीं गताः।
ददृशुस्तं विमानस्थं नराः सोममिवाम्बरे ॥ ६.१२७.३५ ॥
Sie stiegen von Wagen, Elefanten und Pferden herab, kamen auf die Erde und betrachteten den im Luftwagen Thronenden, wie man den Mond am Himmel betrachtet.
6.127.36
प्राञ्जलिर्भरतो भूत्वा प्रहृष्टो राघवोन्मुखः।
यथार्थेनार्घ्यपाद्याद्यैस्ततो राममपूजयत् ॥ ६.१२७.३६ ॥
Mit gefalteten Händen, erfreut, dem Rāghava zugewandt, verehrte Bharata Rāma sodann gebührend mit Arghya, Fußwasser und anderen Gaben.
6.127.37
मनसा ब्रह्मणा सृष्टे विमाने भरताग्रजः।
रराज पृथुदीर्घाक्षो वज्रपाणिरिवामरः ॥ ६.१२७.३७ ॥
Im von Brahmā durch den Geist geschaffenen himmlischen Wagen strahlte Bharatas älterer Bruder, mit weiten, langen Augen, wie ein Gott, der den Donnerkeil Vajra hält.
6.127.38
ततो विमानाग्रगतं भरतो भ्रातरं तदा।
ववन्दे प्रणतो रामं मेरुस्थमिव भास्करम् ॥ ६.१२७.३८ ॥
Dann verneigte sich Bharata tief vor seinem Bruder Rāma, der vorn im Wagen stand, wie die Sonne auf dem Berg Meru.
6.127.39
ततो रामाभ्यनुज्ञातं तद् विमानमनुत्तमम्।
हंसयुक्तं महावेगं निपपात महीतलम् ॥ ६.१२७.३९ ॥
Dann, mit Rāmas Erlaubnis, senkte sich jener unvergleichliche Wagen, mit Schwänen bespannt und von großer Schnelligkeit, zur Erde nieder.
6.127.40
आरोपितो विमानं तद् भरतः सत्यविक्रमः।
राममासाद्य मुदितः पुनरेवाभ्यवादयत् ॥ ६.१२७.४० ॥
Bharata von wahrer Tapferkeit, der in jenen Wagen geführt worden war, trat zu Rāma und grüßte ihn voller Freude erneut ehrerbietig.
6.127.41
तं समुत्थाय काकुत्स्थश्चिरस्याक्षिपथं गतम्।
अङ्के भरतमारोप्य मुदितः परिषस्वजे ॥ ६.१२७.४१ ॥
Rāma aus dem Geschlecht der Kākutstha erhob sich, und als Bharata nach so langer Zeit vor seinen Augen stand, setzte er ihn auf seinen Schoß und umarmte ihn voller Freude.
6.127.42
ततो लक्ष्मणमासाद्य वैदेहीं च परंतपः।
अथाभ्यवादयत् प्रीतो भरतो नाम चाब्रवीत् ॥ ६.१२७.४२ ॥
Dann trat Bharata, der Brenner der Feinde, zu Lakṣmaṇa und Vaidehī, erfreut begrüßte er sie ehrerbietig und nannte seinen Namen.
6.127.43
सुग्रीवं केकयीपुत्रो जाम्बवन्तमथाङ्गदम्।
मैन्दं च द्विविदं नीलमृषभं चैव सस्वजे ॥ ६.१२७.४३ ॥
Bharata, der Sohn Kaikeyīs, umarmte auch Sugrīva, Jāmbavān, Aṅgada, Mainda, Dvivida, Nīla und Ṛṣabha.
6.127.44
सुषेणं च नलं चैव गवाक्षं गन्धमादनम्।
शरभं पनसं चैव परितः परिषस्वजे ॥ ६.१२७.४४ ॥
Bharata umarmte auch Suṣeṇa, Nala, Gavākṣa, Gandhamādana, Śarabha und Panasa von allen Seiten.
6.127.45
ते कृत्वा मानुषं रूपं वानराः कामरूपिणः।
कुशलं पर्यपृच्छंस्ते प्रहृष्टा भरतं तदा ॥ ६.१२७.४५ ॥
Jene Vānaras, die nach Belieben jede Gestalt annehmen konnten, nahmen menschliche Gestalt an und erkundigten sich freudig nach Bharatas Wohlergehen.
6.127.46
अथाब्रवीद् राजपुत्रः सुग्रीवं वानरर्षभम्।
परिष्वज्य महातेजा भरतो धर्मिणां वरः ॥ ६.१२७.४६ ॥
Da umarmte Bharata, der Prinz von großem Glanz und der Beste der Rechtschaffenen, Sugrīva, den Stier unter den Vānaras, und sprach.
6.127.47
त्वमस्माकं चतुर्णां वै भ्राता सुग्रीव पञ्चमः।
सौहृदाज्जायते मित्रमपकारोऽरिलक्षणम् ॥ ६.१२७.४७ ॥
Sugrīva, du bist unser fünfter Bruder unter uns vieren. Freundschaft entsteht aus Zuneigung; Schaden ist das Kennzeichen eines Feindes.
6.127.48
विभीषणं च भरतः सान्त्ववाक्यमथाब्रवीत्।
दिष्ट्या त्वया सहायेन कृतं कर्म सुदुष्करम् ॥ ६.१२७.४८ ॥
Bharata sprach darauf tröstende Worte zu Vibhīṣaṇa: "Glücklicherweise ist mit deiner Hilfe diese überaus schwere Tat vollbracht worden."
6.127.49
शत्रुघ्नश्च तदा राममभिवाद्य सलक्ष्मणम्।
सीतायाश्चरणौ वीरो विनयादभ्यवादयत् ॥ ६.१२७.४९ ॥
Da grüßte der Held Śatrughna Rāma zusammen mit Lakṣmaṇa und verneigte sich demütig zu Sītās Füßen.
6.127.50
रामो मातरमासाद्य विवर्णां शोककर्शिताम्।
जग्राह प्रणतः पादौ मनो मातुः प्रहर्षयन् ॥ ६.१२७.५० ॥
Rāma trat zu seiner Mutter, blass und vom Kummer gezeichnet, verneigte sich tief, umfasste ihre Füße und erfreute ihr Herz.
6.127.51
अभिवाद्य सुमित्रां च कैकेयीं च यशस्विनीम्।
स मातॄश्च ततः सर्वाः पुरोहितमुपागमत् ॥ ६.१२७.५१ ॥
Nachdem er Sumitrā und die ruhmreiche Kaikeyī gegrüßt hatte, dann alle Mütter, ging er zum Hauspriester.
6.127.53
स्वागतं ते महाबाहो कौसल्यानन्दवर्धन।
तान्यञ्जलिसहस्राणि प्रगृहीतानि नागरैः।
व्याकोशानीव पद्मानि ददर्श भरताग्रजः ॥ ६.१२७.५३ ॥
"Willkommen, o Starkarmiger, du Mehrer der Freude Kausalyās." Der ältere Bruder Bharatas sah die tausenden gefalteten Hände, die von den Bürgern erhoben wurden, wie voll erblühte Lotusblüten.
6.127.54
पादुके ते तु रामस्य गृहीत्वा भरतः स्वयम्।
चरणाभ्यां नरेन्द्रस्य योजयामास धर्मवित् ॥ ६.१२७.५४ ॥
Bharata nahm Rāmas Sandalen selbst und, als Kenner des Dharma, legte sie den Füßen des Königs an.
6.127.55
अब्रवीच्च तदा रामं भरतः स कृताञ्जलिः।
एतत् ते सकलं राज्यं न्यासं निर्यातितं मया ॥ ६.१२७.५५ ॥
Da sprach Bharata mit gefalteten Händen zu Rāma: "Dieses ganze Königreich, das anvertraute Gut, habe ich dir zurückgegeben."
6.127.56
अद्य जन्म कृतार्थं मे संवृत्तश्च मनोरथः।
यत् त्वां पश्यामि राजानमयोध्यां पुनरागतम् ॥ ६.१२७.५६ ॥
Heute hat meine Geburt Sinn gefunden und mein Herzenswunsch hat sich erfüllt, denn ich sehe dich, den König, wieder nach Ayodhyā zurückgekehrt.
6.127.57
अवेक्षतां भवान् कोशं कोष्ठागारं गृहं बलम्।
भवतस्तेजसा सर्वं कृतं दशगुणं मया ॥ ६.१२७.५७ ॥
Mögest du den Schatz, die Vorratskammer, den Palast und das Heer prüfen; durch deine Herrlichkeit habe ich alles verzehnfacht.
6.127.58
तथा ब्रुवाणं भरतं दृष्ट्वा तं भ्रातृवत्सलम्।
मुमुचुर्वानरा बाष्पं राक्षसश्च विभीषणः ॥ ६.१२७.५८ ॥
Als sie Bharata, so liebevoll gegen seinen Bruder, so sprechen sahen, vergossen die Affen und der Rākṣasa Vibhīṣaṇa Tränen.
6.127.59
ततः प्रहर्षाद् भरतमङ्कमारोप्य राघवः।
ययौ तेन विमानेन ससैन्यो भरताश्रमम् ॥ ६.१२७.५९ ॥
Dann hob Rāghava in Freude Bharata auf seinen Schoß und zog mit seinem Heer in jenem Vimāna zur Einsiedelei Bharatas.
6.127.60
भरताश्रममासाद्य ससैन्यो राघवस्तदा।
अवतीर्य विमानाग्रादवतस्थे महीतले ॥ ६.१२७.६० ॥
Als er Bharatas Einsiedelei erreicht hatte, stieg Rāghava mit seinem Heer von der Spitze des Vimāna herab und stand auf der Erde.
6.127.61
अब्रवीत् तु तदा रामस्तद् विमानमनुत्तमम्।
वह वैश्रवणं देवमनुजानामि गम्यताम् ॥ ६.१२७.६१ ॥
Da sprach Rāma zu jenem unvergleichlichen Vimāna: »Trage den Gott Vaiśravaṇa (Kubera) zurück; ich gebe dir Erlaubnis, geh.«
6.127.62
ततो रामाभ्यनुज्ञातं तद् विमानमनुत्तमम्।
उत्तरां दिशमुद्दिश्य जगाम धनदालयम् ॥ ६.१२७.६२ ॥
Da machte sich das unvergleichliche Luftgefährt, mit Rāmas Erlaubnis, auf den Weg in die nördliche Richtung und gelangte zur Wohnstätte Dhanadas (Kuberas).
6.127.63
विमानं पुष्पकं दिव्यं संगृहीतं तु रक्षसा।
अगमद् धनदं वेगाद् रामवाक्यप्रचोदितम् ॥ ६.१२७.६३ ॥
Das göttliche Puṣpaka-Gefährt, das der Rākṣasa an sich genommen hatte, angetrieben von Rāmas Worten, eilte schnell zu Dhanada (Kubera).
6.127.64
पुरोहितस्यात्मसखस्य राघवो
बृहस्पतेः शक्र इवामराधिपः।
निपीड्य पादौ पृथगासने शुभे
सहैव तेनोपविवेश वीर्यवान् ॥ ६.१२७.६४ ॥
Wie Indra, der Herr der Götter, bei seinem Freund und Priester Bṛhaspati sitzt, so drückte der tapfere Rāghava die Füße seines eigenen Freundes und Priesters und setzte sich mit ihm auf getrennte, schöne Sitze.