Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.16.1
सुनिविष्टं हितं वाक्यमुक्तवन्तं विभीषणम्।
अब्रवीत् परुषं वाक्यं रावणः कालचोदितः ॥ ६.१६.१ ॥
Als Rāvaṇa die wohlüberlegten und heilsamen Worte Vibhīṣaṇas gehört hatte, sprach er, von der Zeit getrieben, harte Worte.
6.16.2
वसेत् सह सपत्नेन क्रुद्धेनाशीविषेण च।
न तु मित्रप्रवादेन संवसेच्छत्रुसेविना ॥ ६.१६.२ ॥
Man mag mit einem Feind oder einer zornigen Schlange zusammenleben, niemals aber unter dem Namen eines Freundes mit einem, der dem Feind dient.
6.16.3
जानामि शीलं ज्ञातीनां सर्वलोकेषु राक्षस।
हृष्यन्ति व्यसनेष्वेते ज्ञातीनां ज्ञातयः सदा ॥ ६.१६.३ ॥
O Rākṣasa, ich kenne das Wesen der Verwandten in allen Welten: Verwandte freuen sich stets über das Unglück ihrer Verwandten.
6.16.4
प्रधानं साधकं वैद्यं धर्मशीलं च राक्षस।
ज्ञातयोऽप्यवमन्यन्ते शूरं परिभवन्ति च ॥ ६.१६.४ ॥
O Rākṣasa, selbst ein Anführer, ein tüchtiger Macher, ein Arzt oder ein Mensch von tugendhaftem Wesen wird von Verwandten verachtet, und selbst ein Held wird von ihnen gedemütigt.
6.16.5
नित्यमन्योन्यसंहृष्टा व्यसनेष्वाततायिनः।
प्रच्छन्नहृदया घोरा ज्ञातयस्तु भयावहाः ॥ ६.१६.५ ॥
Verwandte freuen sich stets über das Unglück einander; sie sind Angreifer mit verborgenem Herzen, schrecklich und Bringer der Furcht.
6.16.6
श्रूयन्ते हस्तिभिर्गीताः श्लोकाः पद्मवने पुरा।
पाशहस्तान् नरान् दृष्ट्वा शृणुष्व गदतो मम ॥ ६.१६.६ ॥
Man hörte einst Verse, die Elefanten in einem Lotoswald sangen, als sie Männer mit Schlingen in den Händen sahen. Höre, während ich spreche.
6.16.7
नाग्निर्नान्यानि शस्त्राणि न नः पाशा भयावहाः।
घोराः स्वार्थप्रयुक्तास्तु ज्ञातयो नो भयावहाः ॥ ६.१६.७ ॥
Weder Feuer noch andere Waffen, noch furchterregende Schlingen sind für uns; es sind die schrecklichen Verwandten, angetrieben von Eigennutz, die uns Furcht einflößen.
6.16.8
उपायमेते वक्ष्यन्ति ग्रहणे नात्र संशयः।
कृत्स्नाद् भयाज्ज्ञातिभयं कुकष्टं विहितं च नः ॥ ६.१६.८ ॥
Diese Leute werden das Mittel nennen, uns zu ergreifen, daran besteht kein Zweifel; die Furcht vor Verwandten ist schmerzlicher als alle Furcht, und sie ist uns bestimmt.
6.16.9
विद्यते गोषु सम्पन्नं विद्यते ज्ञातितो भयम्।
विद्यते स्त्रीषु चापल्यं विद्यते ब्राह्मणे तपः ॥ ६.१६.९ ॥
Bei den Kühen ist Wohlstand, von den Verwandten kommt Furcht; bei den Frauen ist Wankelmut, beim Brahmanen ist Askese.
6.16.10
ततो नेष्टमिदं सौम्य यदहं लोकसत्कृतः।
ऐश्वर्यमभिजातश्च रिपूणां मूर्ध्नि च स्थितः ॥ ६.१६.१० ॥
Darum, Lieber, ist es mir nicht erwünscht, dass ich, von der Welt geehrt, mit Herrschaft begabt und edel geboren, auf den Häuptern meiner Feinde stehe.
6.16.11
यथा पुष्करपत्रेषु पतितास्तोयबिन्दवः।
न श्लेषमभिगच्छन्ति तथानार्येषु सौहृदम् ॥ ६.१६.११ ॥
Wie Wassertropfen, die auf Lotusblätter fallen, nicht haften, so haftet Freundschaft nicht bei den Unedlen.
6.16.12
यथा शरदि मेघानां सिञ्चतामपि गर्जताम्।
न भवत्यम्बुसंक्लेदस्तथानार्येषु सौहृदम् ॥ ६.१६.१२ ॥
Wie im Herbst selbst die sich ergießenden und donnernden Wolken nichts durchnässen, so wird Freundschaft bei den Unedlen nicht feucht.
6.16.13
यथा मधुकरस्तर्षाद् रसं विन्दन्न तिष्ठति।
तथा त्वमपि तत्रैव तथानार्येषु सौहृदम् ॥ ६.१६.१३ ॥
Wie eine durstige Biene, die Nektar findet und nicht dort bleibt, so bist auch du dort; so ist die Freundschaft mit den Unedlen.
6.16.14
यथा मधुकरस्तर्षात् काशपुष्पं पिबन्नपि।
रसमत्र न विन्देत तथानार्येषु सौहृदम् ॥ ६.१६.१४ ॥
Wie eine durstige Biene, die von der Kāśa-Blüte trinkt und hier keinen Nektar findet, so ist die Freundschaft mit den Unedlen.
6.16.15
यथा पूर्वं गजः स्नात्वा गृह्य हस्तेन वै रजः।
दूषयत्यात्मनो देहं तथानार्येषु सौहृदम् ॥ ६.१६.१५ ॥
Wie ein Elefant, der sich zuvor gebadet hat, mit dem Rüssel Staub aufnimmt und seinen eigenen Körper beschmutzt, so ist die Freundschaft mit den Unedlen.
6.16.16
योऽन्यस्त्वेवंविधं ब्रूयाद् वाक्यमेतन्निशाचर।
अस्मिन् मुहूर्ते न भवेत् त्वां तु धिक् कुलपांसन ॥ ६.१६.१६ ॥
O Nachtwandler! Hätte ein anderer solche Worte gesprochen, er würde in diesem Augenblick nicht mehr leben; doch Schande über dich, du Schandfleck deines Geschlechts!
6.16.17
इत्युक्तः परुषं वाक्यं न्यायवादी विभीषणः।
उत्पपात गदापाणिश्चतुर्भिः सह राक्षसैः ॥ ६.१६.१७ ॥
So mit harten Worten angesprochen, erhob sich Vibhīṣaṇa, der Verfechter der Gerechtigkeit, mit der Keule in der Hand, zusammen mit vier Rākṣasas.
6.16.18
अब्रवीच्च तदा वाक्यं जातक्रोधो विभीषणः।
अन्तरिक्षगतः श्रीमान् भ्राता वै राक्षसाधिपम् ॥ ६.१६.१८ ॥
Da sprach Vibhīṣaṇa, von Zorn erfüllt, in der Luft schwebend, dieser glorreiche Bruder diese Worte zum Herrn der Rākṣasas.
6.16.19
स त्वं भ्रान्तोऽसि मे राजन् ब्रूहि मां यद् यदिच्छसि।
ज्येष्ठो मान्यः पितृसमो न च धर्मपथे स्थितः।
इदं हि परुषं वाक्यं न क्षमाम्यग्रजस्य ते ॥ ६.१६.१९ ॥
O König, du bist verblendet. Sag mir, was immer du willst. Obwohl du der Ältere bist, verehrungswürdig und einem Vater gleich, stehst du nicht auf dem Pfad des Dharma. Diese harte Rede von dir vergebe ich nicht, obwohl du mein älterer Bruder bist.
6.16.20
सुनीतं हितकामेन वाक्यमुक्तं दशानन।
न गृह्णन्त्यकृतात्मानः कालस्य वशमागताः ॥ ६.१६.२० ॥
O Zehnköpfiger, die Ungezügelten, die in die Gewalt der Zeit geraten sind, nehmen diese wohlbedachten Worte, aus dem Wunsch nach deinem Wohl gesprochen, nicht an.
6.16.21
सुलभाः पुरुषा राजन् सततं प्रियवादिनः।
अप्रियस्य च पथ्यस्य वक्ता श्रोता च दुर्लभः ॥ ६.१६.२१ ॥
O König, Menschen, die stets angenehme Worte sprechen, sind leicht zu finden; wer aber unangenehme, doch heilsame Worte spricht und wer sie hört, ist selten.
6.16.22
बद्धं कालस्य पाशेन सर्वभूतापहारिणः।
न नश्यन्तमुपेक्षे त्वां प्रदीप्तं शरणं यथा ॥ ६.१६.२२ ॥
Gebunden von der Schlinge der Zeit, du, der alle Wesen raubt: Ich werde dich nicht untergehen sehen und übersehen, wie man eine brennende Zuflucht nicht übersieht.
6.16.23
दीप्तपावकसंकाशैः शितैः काञ्चनभूषणैः।
न त्वामिच्छाम्यहं द्रष्टुं रामेण निहतं शरैः ॥ ६.१६.२३ ॥
Ich wünsche nicht, dich von Rāmas scharfen Pfeilen erschlagen zu sehen, die wie flammendes Feuer glänzen und mit Gold geschmückt sind.
6.16.24
शूराश्च बलवन्तश्च कृतास्त्राश्च नरा रणे।
कालाभिपन्नाः सीदन्ति यथा वालुकसेतवः ॥ ६.१६.२४ ॥
Helden, die Starken und die im Waffengebrauch Kundigen, wenn sie in der Schlacht von der Zeit ereilt werden, sinken hin wie Sanddämme.
6.16.25
तन्मर्षयतु यच्चोक्तं गुरुत्वाद्धितमिच्छता।
आत्मानं सर्वथा रक्ष पुरीं चेमां सराक्षसाम्।
स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि सुखी भव मया विना ॥ ६.१६.२५ ॥
Verzeih, was ich gesagt habe, denn ich sprach aus Achtung vor deinem höheren Rang und aus dem Wunsch nach deinem Wohl. Schütze dich auf jede Weise und diese Stadt samt ihren Rākṣasas. Möge dir Wohlergehen zuteilwerden; ich gehe. Sei ohne mich glücklich.
6.16.26
निवार्यमाणस्य मया हितैषिणा
न रोचते ते वचनं निशाचर।
परान्तकाले हि गतायुषो नरा
हितं न गृह्णन्ति सुहृद्भिरीरितम् ॥ ६.१६.२६ ॥
O Nachtwandler, obwohl ich dich aus Wunsch nach deinem Wohl zurückhalte, gefallen dir meine Worte nicht. Wenn die letzte Zeit kommt, nehmen Menschen, deren Leben erschöpft ist, den heilsamen Rat ihrer Freunde nicht an.