Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.17.1
इत्युक्त्वा परुषं वाक्यं रावणं रावणानुजः।
आजगाम मुहूर्तेन यत्र रामः सलक्ष्मणः ॥ ६.१७.१ ॥
Nachdem er Rāvaṇa diese harten Worte gesagt hatte, erreichte Rāvaṇas jüngerer Bruder im Nu den Ort, an dem Rāma mit Lakṣmaṇa war.
6.17.2
तं मेरुशिखराकारं दीप्तामिव शतह्रदाम्।
गगनस्थं महीस्थास्ते ददृशुर्वानराधिपाः ॥ ६.१७.२ ॥
Ihn, von der Gestalt eines Gipfels des Berges Meru, leuchtend wie ein Blitz, am Himmel stehend, sahen die Herren der Vānaras, die auf der Erde waren.
6.17.3
ते चाप्यनुचरास्तस्य चत्वारो भीमविक्रमाः।
तेऽपि वर्मायुधोपेता भूषणोत्तमभूषिताः ॥ ६.१७.३ ॥
Auch seine vier Gefolgsleute, von schrecklicher Tapferkeit, mit Panzern und Waffen versehen, mit herrlichem Schmuck geschmückt.
6.17.4
स च मेघाचलप्रख्यो वज्रायुधसमप्रभः।
वरायुधधरो वीरो दिव्याभरणभूषितः ॥ ६.१७.४ ॥
Und er, einem Wolkenberg gleich, von einem Glanz wie die Donnerkeil-Waffe, der Held, der hervorragende Waffen trägt, geschmückt mit göttlichem Schmuck.
6.17.5
तमात्मपञ्चमं दृष्ट्वा सुग्रीवो वानराधिपः।
वानरैः सह दुर्धर्षश्चिन्तयामास बुद्धिमान् ॥ ६.१७.५ ॥
Als er ihn mit vier anderen neben sich sah, begann Sugrīva, der Herr der Vānaras, unbezwingbar mit den Vānaras, der Weise nachzudenken.
6.17.6
चिन्तयित्वा मुहूर्तं तु वानरांस्तानुवाच ह।
हनुमत्प्रमुखान् सर्वानिदं वचनमुत्तमम् ॥ ६.१७.६ ॥
Nachdem er einen Augenblick nachgedacht hatte, sprach er dieses vortreffliche Wort zu allen Vānaras, an deren Spitze Hanumān stand.
6.17.7
एष सर्वायुधोपेतश्चतुर्भिः सह राक्षसैः।
राक्षसोभ्येति पश्यध्वमस्मान् हन्तुं न संशयः ॥ ६.१७.७ ॥
Seht, dieser naht, mit allen Waffen ausgerüstet, zusammen mit vier Rākṣasas; er kommt, um uns zu töten, daran besteht kein Zweifel.
6.17.8
सुग्रीवस्य वचः श्रुत्वा सर्वे ते वानरोत्तमाः।
सालानुद्यम्य शैलांश्च इदं वचनमब्रुवन् ॥ ६.१७.८ ॥
Als sie Sugrīvas Worte gehört hatten, sprachen alle diese besten Vānaras, Sāla-Bäume und Bergspitzen emporhebend, diese Worte.
6.17.9
शीघ्रं व्यादिश नो राजन् वधायैषां दुरात्मनाम्।
निपतन्ति हता यावद् धरण्यामल्पचेतनाः ॥ ६.१७.९ ॥
O König, befiehl uns schnell, diese Übelgesinnten zu töten, damit diese Schwachsinnigen erschlagen zur Erde fallen.
6.17.10
तेषां सम्भाषमाणानामन्योन्यं स विभीषणः।
उत्तरं तीरमासाद्य खस्थ एव व्यतिष्ठत ॥ ६.१७.१० ॥
Während sie miteinander sprachen, blieb Vibhīṣaṇa, nachdem er das nördliche Ufer erreicht hatte, eben am Himmel stehen.
6.17.11
स उवाच महाप्राज्ञः स्वरेण महता महान्।
सुग्रीवं तांश्च सम्प्रेक्ष्य खस्थ एव विभीषणः ॥ ६.१७.११ ॥
Da sprach Vibhīṣaṇa, der sehr weise und große, am Himmel selbst stehend, Sugrīva und sie anblickend, mit lauter Stimme.
6.17.12
रावणो नाम दुर्वृत्तो राक्षसो राक्षसेश्वरः।
तस्याहमनुजो भ्राता विभीषण इति श्रुतः ॥ ६.१७.१२ ॥
Der Rākṣasa namens Rāvaṇa, von übler Gesinnung, ist der Herr der Rākṣasas. Ich bin sein jüngerer Bruder, bekannt als Vibhīṣaṇa.
6.17.13
तेन सीता जनस्थानाद् हृता हत्वा जटायुषम्।
रुद्धा च विवशा दीना राक्षसीभिः सुरक्षिता ॥ ६.१७.१३ ॥
Er entführte Sītā aus Janasthāna und tötete Jaṭāyu; sie wurde eingesperrt, hilflos und elend, streng bewacht von Rākṣasī-Frauen.
6.17.14
तमहं हेतुभिर्वाक्यैर्विविधैश्च न्यदर्शयम्।
साधु निर्यात्यतां सीता रामायेति पुनः पुनः ॥ ६.१७.१४ ॥
Ich legte ihm mit vielerlei Gründen und Worten dar, immer wieder: Sītā solle Rāma ordnungsgemäß zurückgegeben werden.
6.17.15
स च न प्रतिजग्राह रावणः कालचोदितः।
उच्यमानं हितं वाक्यं विपरीत इवौषधम् ॥ ६.१७.१५ ॥
Doch Rāvaṇa, von der Zeit getrieben, nahm die heilsamen Worte nicht an, wie ein Kranker mit verkehrtem Sinn die Arznei verschmäht.
6.17.16
सोऽहं परुषितस्तेन दासवच्चावमानितः।
त्यक्त्वा पुत्रांश्च दारांश्च राघवं शरणं गतः ॥ ६.१७.१६ ॥
Von ihm geschmäht und wie ein Diener gedemütigt, habe ich Söhne und Frauen verlassen und bin als Zuflucht zu Rāghava gekommen.
6.17.17
निवेदयत मां क्षिप्रं राघवाय महात्मने।
सर्वलोकशरण्याय विभीषणमुपस्थितम् ॥ ६.१७.१७ ॥
Meldet schnell dem großherzigen Rāghava, der Zuflucht aller Welten, dass Vibhīṣaṇa hier steht.
6.17.18
एतत्तु वचनं श्रुत्वा सुग्रीवो लघुविक्रमः।
लक्ष्मणस्याग्रतो रामं संरब्धमिदमब्रवीत् ॥ ६.१७.१८ ॥
Als Sugrīva, schnell an Tapferkeit, diese Worte hörte, sprach er erzürnt vor Lakṣmaṇa zu Rāma.
6.17.19
प्रविष्टः शत्रुसैन्यं हि प्राप्तः शत्रुरतर्कितः।
निहन्यादन्तरं लब्ध्वा उलूको वायसानिव ॥ ६.१७.१९ ॥
Ein Feind, der in das feindliche Heer eingedrungen ist und unerwartet erschienen ist, kann zuschlagen, sobald er eine Lücke findet, wie die Eule die Krähen angreift.
6.17.20
मन्त्रे व्यूहे नये चारे युक्तो भवितुमर्हसि।
वानराणां च भद्रं ते परेषां च परंतप ॥ ६.१७.२० ॥
O Vernichter der Feinde! Du solltest aufmerksam sein in Beratung, Schlachtordnung, Politik und Spionage; möge Wohlergehen dir, den Vānaras und auch den Feinden zuteil werden.
6.17.21
अन्तर्धानगता ह्येते राक्षसाः कामरूपिणः।
शूराश्च निकृतिज्ञाश्च तेषां जातु न विश्वसेत् ॥ ६.१७.२१ ॥
Diese Rākṣasas können verschwinden und jede beliebige Gestalt annehmen; sie sind tapfer und im Betrug erfahren, und man darf ihnen niemals trauen.
6.17.22
प्रणिधी राक्षसेन्द्रस्य रावणस्य भवेदयम्।
अनुप्रविश्य सोऽस्मासु भेदं कुर्यान्न संशयः ॥ ६.१७.२२ ॥
Dieser Mann könnte ein Spion Rāvaṇas, des Herrn der Rākṣasas, sein; wenn er sich unter uns eingeschlichen hat, wird er ohne Zweifel Zwietracht säen.
6.17.23
अथ वा स्वयमेवैष छिद्रमासाद्य बुद्धिमान्।
अनुप्रविश्य विश्वस्ते कदाचित् प्रहरेदपि ॥ ६.१७.२३ ॥
Oder aber dieser kluge Mann selbst kann, eine Schwachstelle findend, hineinschlüpfen und irgendwann gegen die Vertrauenden zuschlagen.
6.17.24
मित्राटविबलं चैव मौलभृत्यबलं तथा।
सर्वमेतद् बलं ग्राह्यं वर्जयित्वा द्विषद्बलम् ॥ ६.१७.२४ ॥
Die Streitkräfte der Verbündeten, die Waldtruppen und die Heere erblicher Diener — all diese Stärke soll man annehmen, nur die feindliche Streitmacht ausgenommen.
6.17.25
प्रकृत्या राक्षसो ह्येष भ्रातामित्रस्य वै प्रभो।
आगतश्च रिपुः साक्षात् कथमस्मिंश्च विश्वसेत् ॥ ६.१७.२५ ॥
O Herr, dieser ist von Natur ein Rākṣasa, der Bruder deines Feindes. Der Feind selbst ist gekommen; wie könnte man ihm trauen?
6.17.26
रावणस्यानुजो भ्राता विभीषण इति श्रुतः।
चतुर्भिः सह रक्षोभिर्भवन्तं शरणं गतः ॥ ६.१७.२६ ॥
Vibhīṣaṇa, bekannt als jüngerer Bruder Rāvaṇas, ist zusammen mit vier Rākṣasas gekommen, um bei dir Zuflucht zu suchen.
6.17.27
रावणेन प्रणीतं हि तमवेहि विभीषणम्।
तस्याहं निग्रहं मन्ये क्षमं क्षमवतां वर ॥ ६.१७.२७ ॥
Wisse, dass dies Vibhīṣaṇa ist, von Rāvaṇa gesandt. O Bester der Geduldigen, ich halte es für angebracht, ihn festzusetzen.
6.17.28
राक्षसो जिह्मया बुद्ध्या संदिष्टोऽयमिहागतः।
प्रहर्तुं मायया छन्नो विश्वस्ते त्वयि चानघ ॥ ६.१७.२८ ॥
Dieser Rākṣasa, von einem krummen Geist gelenkt, ist hierher gekommen, verborgen durch Trugbild, um dich zu schlagen, wenn du ihm vertraust, o Makelloser.
6.17.29
वध्यतामेष तीव्रेण दण्डेन सचिवैः सह।
रावणस्य नृशंसस्य भ्राता ह्येष विभीषणः ॥ ६.१७.२९ ॥
Er soll mit seinen Ratgebern durch eine harte Strafe getötet werden. Dieser Vibhīṣaṇa ist ja der Bruder des grausamen Rāvaṇa.
6.17.30
एवमुक्त्वा तु तं रामं संरब्धो वाहिनीपतिः।
वाक्यज्ञो वाक्यकुशलं ततो मौनमुपागमत् ॥ ६.१७.३० ॥
Nachdem er so zu Rāma gesprochen hatte, verstummte der zornige Heerführer — der die Bedeutung der Worte kannte — vor Rāma, der in der Rede geschickt war.
6.17.31
सुग्रीवस्य तु तद् वाक्यं श्रुत्वा रामो महाबलः।
समीपस्थानुवाचेदं हनुमत्प्रमुखान् कपीन् ॥ ६.१७.३१ ॥
Als Rāma, der Mächtige, die Worte Sugrīvas hörte, sprach er zu den in seiner Nähe stehenden Affen, an ihrer Spitze Hanumān, folgendes.
6.17.32
यदुक्तं कपिराजेन रावणावरजं प्रति।
वाक्यं हेतुमदत्यर्थं भवद्भिरपि च श्रुतम् ॥ ६.१७.३२ ॥
Die Worte, die der Affenkönig an Rāvaṇas jüngeren Bruder richtete, sind sehr vernünftig, und auch ihr habt sie gehört.
6.17.33
सुहृदामर्थकृच्छ्रेषु युक्तं बुद्धिमता सदा।
समर्थेनोपसंदेष्टुं शाश्वतीं भूतिमिच्छता ॥ ६.१७.३३ ॥
Ein weiser und fähiger Mensch, der dauerhaften Wohlstand wünscht, soll seinen Freunden in schwierigen Angelegenheiten stets angemessenen Rat geben.
6.17.34
इत्येवं परिपृष्टास्ते स्वं स्वं मतमतन्द्रिताः।
सोपचारं तदा राममूचुः प्रियचिकीर्षवः ॥ ६.१७.३४ ॥
So befragt, äußerte sich jeder ohne Zögern und in dem Wunsch zu gefallen ehrerbietig gegenüber Rāma mit seiner eigenen Meinung.
6.17.35
अज्ञातं नास्ति ते किंचित् त्रिषु लोकेषु राघव।
आत्मानं पूजयन् राम पृच्छस्यस्मान् सुहृत्तया ॥ ६.१७.३५ ॥
O Rāghava, nichts in den drei Welten ist dir unbekannt. O Rāma, du ehrst dich selbst, indem du uns als Freunde befragst.
6.17.36
त्वं हि सत्यव्रतः शूरो धार्मिको दृढविक्रमः।
परीक्ष्यकारी स्मृतिमान् निसृष्टात्मा सुहृत्सु च ॥ ६.१७.३६ ॥
Du bist deinen Gelübden treu, tapfer, rechtschaffen, fest in deiner Tapferkeit, handelst nach Prüfung, bist achtsam und gegenüber deinen Freunden von offenem Herzen.
6.17.37
तस्मादेकैकशस्तावद् ब्रुवन्तु सचिवास्तव।
हेतुतो मतिसम्पन्नाः समर्थाश्च पुनः पुनः ॥ ६.१७.३७ ॥
Deshalb sollen deine Minister zuerst einzeln sprechen; die klugen und fähigen mögen immer wieder mit Gründen reden.
6.17.38
इत्युक्ते राघवायाथ मतिमानङ्गदोऽग्रतः।
विभीषणपरीक्षार्थमुवाच वचनं हरिः ॥ ६.१७.३८ ॥
Als Rāghava so gesprochen hatte, trat der weise Aṅgada vor und sprach diese Worte, um Vibhīṣaṇa zu prüfen.
6.17.39
शत्रोः सकाशात् सम्प्राप्तः सर्वथा तर्क्य एव हि।
विश्वासनीयः सहसा न कर्तव्यो विभीषणः ॥ ६.१७.३९ ॥
Vibhīṣaṇa, vom Feind gekommen, ist in jeder Hinsicht verdächtig; man darf ihm nicht vorschnell trauen.
6.17.40
छादयित्वाऽऽत्मभावं हि चरन्ति शठबुद्धयः।
प्रहरन्ति च रन्ध्रेषु सोऽनर्थः सुमहान् भवेत् ॥ ६.१७.४० ॥
Ihr wahres Wesen verbergend, bewegen sich die Arglistigen umher und schlagen an den schwachen Stellen zu; das wäre ein großes Unheil.
6.17.41
अर्थानर्थौ विनिश्चित्य व्यवसायं भजेत ह।
गुणतः संग्रहं कुर्याद् दोषतस्तु विसर्जयेत् ॥ ६.१७.४१ ॥
Nachdem man Nutzen und Schaden genau erkannt hat, soll man einen Entschluss fassen; durch Vorzüge soll man aufnehmen, durch Fehler aber verwerfen.
6.17.42
यदि दोषो महांस्तस्मिंस्त्यज्यतामविशङ्कितम्।
गुणान् वापि बहून् ज्ञात्वा संग्रहः क्रियतां नृप ॥ ६.१७.४२ ॥
Wenn in ihm ein großer Fehler liegt, so werde er ohne Zögern verlassen; oder wenn man viele Vorzüge erkannt hat, o König, so werde er aufgenommen.
6.17.43
शरभस्त्वथ निश्चित्य सार्थं वचनमब्रवीत्।
क्षिप्रमस्मिन् नरव्याघ्र चारः प्रतिविधीयताम् ॥ ६.१७.४३ ॥
Da sprach Śarabha, nachdem er sich entschieden hatte, bedeutungsvolle Worte: "Schnell, o Tiger unter den Menschen, möge in dieser Sache ein Späher eingesetzt werden."
6.17.44
प्रणिधाय हि चारेण यथावत् सूक्ष्मबुद्धिना।
परीक्ष्य च ततः कार्यो यथान्यायं परिग्रहः ॥ ६.१७.४४ ॥
Nachdem man einen scharfsinnigen Späher ausgesandt und ihn gründlich geprüft hat, soll man ihn dann gemäß dem Recht aufnehmen.
6.17.45
जाम्बवांस्त्वथ सम्प्रेक्ष्य शास्त्रबुद्ध्या विचक्षणः।
वाक्यं विज्ञापयामास गुणवद् दोषवर्जितम् ॥ ६.१७.४५ ॥
Da verkündete Jāmbavān, der Einsichtige, nachdem er mit schriftgelehrtem Verstand sorgfältig erwogen hatte, eine Rede voller Tugend und frei von Fehl.
6.17.46
बद्धवैराच्च पापाच्च राक्षसेन्द्राद् विभीषणः।
अदेशकाले सम्प्राप्तः सर्वथा शंक्यतामयम् ॥ ६.१७.४६ ॥
Dieser Vibhīṣaṇa, der mit dem Herrscher der Rākṣasas in Feindschaft verstrickt und ein Sünder ist, ist zur unpassenden Zeit und am unpassenden Ort gekommen; man sollte ihn in jeder Hinsicht mit Argwohn betrachten.
6.17.47
ततो मैन्दस्तु सम्प्रेक्ष्य नयापनयकोविदः।
वाक्यं वचनसम्पन्नो बभाषे हेतुमत्तरम् ॥ ६.१७.४७ ॥
Da sprach Maindа, der in Recht und Unrecht der Staatskunst erfahren war, nachdem er gut erwogen hatte und redegewandt war, ein vernunftreicheres Wort.
6.17.48
अनुजो नाम तस्यैष रावणस्य विभीषणः।
पृच्छ्यतां मधुरेणायं शनैर्नरपतीश्वर ॥ ६.१७.४८ ॥
Dies ist Vibhīṣaṇa, der jüngere Bruder Rāvaṇas. O Herr der Könige, man möge ihn sanft und langsam mit süßen Worten befragen.
6.17.49
भावमस्य तु विज्ञाय तत्त्वतस्तं करिष्यसि।
यदि दुष्टो न दुष्टो वा बुद्धिपूर्वं नरर्षभ ॥ ६.१७.४९ ॥
O Bester der Menschen, wenn du seine Absicht wirklich erkannt hast, wirst du mit ihm verfahren — ob er böse ist oder nicht, und ob er es absichtlich tut.
6.17.50
अथ संस्कारसम्पन्नो हनूमान् सचिवोत्तमः।
उवाच वचनं श्लक्ष्णमर्थवन्मधुरं लघु ॥ ६.१७.५० ॥
Da sprach Hanumān, von feiner Bildung, der vorzüglichste der Minister, sanfte, sinnvolle, süße und knappe Worte.
6.17.51
न भवन्तं मतिश्रेष्ठं समर्थं वदतां वरम्।
अतिशाययितुं शक्तो बृहस्पतिरपि ब्रुवन् ॥ ६.१७.५१ ॥
Sie, den Besten an Urteilskraft und den Vorzüglichsten unter den Rednern — selbst Bṛhaspati, im Reden, könnte Sie nicht übertreffen.
6.17.52
न वादान्नापि संघर्षान्नाधिक्यान्न च कामतः।
वक्ष्यामि वचनं राजन् यथार्थं राम गौरवात् ॥ ६.१७.५२ ॥
O König, nicht aus Streitlust, nicht aus Rivalität, nicht aus dem Wunsch zu glänzen, nicht aus Verlangen — o Rāma, aus Ehrfurcht will ich die wahren Worte sprechen.
6.17.53
अर्थानर्थनिमित्तं हि यदुक्तं सचिवैस्तव।
तत्र दोषं प्रपश्यामि क्रिया नह्युपपद्यते ॥ ६.१७.५३ ॥
In dem, was deine Minister über Gewinn und Verlust gesagt haben, sehe ich einen Fehler, denn eine solche Handlung ist nicht angemessen.
6.17.54
ऋते नियोगात् सामर्थ्यमवबोद्धुं न शक्यते।
सहसा विनियोगोऽपि दोषवान् प्रतिभाति मे ॥ ६.१७.५४ ॥
Ohne sachgemäße Verwendung lässt sich die Fähigkeit nicht erkennen; und ein übereilter Einsatz erscheint mir ebenfalls fehlerhaft.
6.17.55
चारप्रणिहितं युक्तं यदुक्तं सचिवैस्तव।
अर्थस्यासम्भवात् तत्र कारणं नोपपद्यते ॥ ६.१७.५५ ॥
Was deine Minister auf Grund der Nachrichten der Späher sagten, ist angemessen; doch da die Sache unmöglich ist, lässt sich dafür kein Grund finden.
6.17.56
अदेशकाले सम्प्राप्त इत्ययं यद् विभीषणः।
विवक्षा तत्र मेऽस्तीयं तां निबोध यथामति ॥ ६.१७.५६ ॥
Dass Vibhīṣaṇa an einem unpassenden Ort und zu unpassender Zeit gekommen ist, dazu möchte ich Folgendes sagen; höre es nach meinem Verständnis.
6.17.57
एष देशश्च कालश्च भवतीह यथा तथा।
पुरुषात् पुरुषं प्राप्य तथा दोषगुणावपि ॥ ६.१७.५७ ॥
So wie hier dieser Ort und diese Zeit beschaffen sind, so zeigen sich auch Fehler und Vorzüge, wenn sie von einem Menschen zum anderen gelangen.
6.17.58
दौरात्म्यं रावणे दृष्ट्वा विक्रमं च तथा त्वयि।
युक्तमागमनं ह्यत्र सदृशं तस्य बुद्धितः ॥ ६.१७.५८ ॥
Angesichts von Rāvaṇas Bosheit und deiner Tapferkeit ist sein Kommen hierher angemessen und seinem eigenen Urteil entsprechend.
6.17.59
अज्ञातरूपैः पुरुषैः स राजन् पृच्छ्यतामिति।
यदुक्तमत्र मे प्रेक्षा काचिदस्ति समीक्षिता ॥ ६.१७.५९ ॥
O König, lass ihn von Männern unbekannter Gestalt befragen; in dem, was ich hier sagte, steckt eine wohlerwogene Überlegung von mir.
6.17.60
पृच्छ्यमानो विशङ्केत सहसा बुद्धिमान् वचः।
तत्र मित्रं प्रदुष्येत मिथ्या पृष्टं सुखागतम् ॥ ६.१७.६० ॥
Wird er befragt, würde selbst ein Weiser plötzlich an seinen eigenen Worten zweifeln; dann würde auch der Freund Schaden nehmen, denn eine falsche Befragung entehrt den, der in guter Absicht kam.
6.17.61
अशक्यं सहसा राजन् भावो बोद्धुं परस्य वै।
अन्तरेण स्वरैर्भिन्नैर्नैपुण्यं पश्यतां भृशम् ॥ ६.१७.६१ ॥
O König, die innere Gesinnung eines anderen lässt sich nicht sogleich erkennen; ohne wechselnde Stimmlagen erfasst sie nur die feine Gewandtheit der genau Beobachtenden.
6.17.62
न त्वस्य ब्रुवतो जातु लक्ष्यते दुष्टभावता।
प्रसन्नं वदनं चापि तस्मान्मे नास्ति संशयः ॥ ६.१७.६२ ॥
Während er spricht, zeigt sich niemals eine böse Absicht an ihm, und sein Antlitz ist heiter; darum habe ich keinen Zweifel.
6.17.63
अशङ्कितमतिः स्वस्थो न शठः परिसर्पति।
न चास्य दुष्टवागस्ति तस्मान्मे नास्ति संशयः ॥ ६.१७.६३ ॥
Ein Mensch mit argloser Gesinnung und Gelassenheit schleicht nicht wie ein Betrüger umher, und in seinen Worten liegt keine Bosheit; darum habe ich keinen Zweifel.
6.17.64
आकारश्छाद्यमानोऽपि न शक्यो विनिगूहितुम्।
बलाद्धि विवृणोत्येव भावमन्तर्गतं नृणाम् ॥ ६.१७.६४ ॥
Auch wenn verborgen, lässt sich die äußere Erscheinung der Menschen nicht ganz verbergen; sie offenbart gewaltsam die innere Regung der Menschen.
6.17.65
देशकालोपपन्नं च कार्यं कार्यविदां वर।
सफलं कुरुते क्षिप्रं प्रयोगेणाभिसंहितम् ॥ ६.१७.६५ ॥
O Bester unter den Kundigen der Angelegenheiten, ein dem Ort und der Zeit gemäßes Werk, wohlbedacht ins Werk gesetzt, führt rasch zum Erfolg.
6.17.66
उद्योगं तव सम्प्रेक्ष्य मिथ्यावृत्तं च रावणम्।
वालिनं च हतं श्रुत्वा सुग्रीवं चाभिषेचितम् ॥ ६.१७.६६ ॥
Nachdem du dein Bemühen gesehen hast und Rāvaṇa mit seinem trügerischen Verhalten, und nachdem du gehört hast, dass Vālin erschlagen und Sugrīva gesalbt wurde...
6.17.67
राज्यं प्रार्थयमानस्तु बुद्धिपूर्वमिहागतः।
एतावत् तु पुरस्कृत्य युज्यते तस्य संग्रहः ॥ ६.१७.६७ ॥
Nach dem Königreich strebend, ist er bewusst hierher gekommen. Dies allein im Sinn, ist es angemessen, ihn aufzunehmen.
6.17.68
यथाशक्ति मयोक्तं तु राक्षसस्यार्जवं प्रति।
प्रमाणं त्वं हि शेषस्य श्रुत्वा बुद्धिमतां वर ॥ ६.१७.६८ ॥
So weit meine Kraft reicht, habe ich aufrichtig über den Rākṣasa gesprochen. O Bester der Weisen, nachdem du das Übrige gehört hast, sollst du selbst das Maß sein.