வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 6.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.17.1
इत्युक्त्वा परुषं वाक्यं रावणं रावणानुजः।
आजगाम मुहूर्तेन यत्र रामः सलक्ष्मणः ॥ ६.१७.१ ॥
இவ்வாறு ராவணனிடம் கடுஞ்சொற்களைக் கூறிய ராவணனின் தம்பி, ஒரு கணத்தில் லக்ஷ்மணனுடன் இருந்த ராமர் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்.
6.17.2
तं मेरुशिखराकारं दीप्तामिव शतह्रदाम्।
गगनस्थं महीस्थास्ते ददृशुर्वानराधिपाः ॥ ६.१७.२ ॥
மேரு மலைச் சிகரத்தின் வடிவத்தோடு, மின்னலைப் போல ஒளிரும், வானத்தில் நின்ற அவனை, பூமியிலிருந்த வானரத் தலைவர்கள் கண்டனர்.
6.17.3
ते चाप्यनुचरास्तस्य चत्वारो भीमविक्रमाः।
तेऽपि वर्मायुधोपेता भूषणोत्तमभूषिताः ॥ ६.१७.३ ॥
அவனுடைய நான்கு பின்தொடர்பாளர்களும் பயங்கர வீரமுடையவர்கள்; அவர்களும் கவசமும் ஆயுதமும் கொண்டவர்களாய், சிறந்த அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்.
6.17.4
स च मेघाचलप्रख्यो वज्रायुधसमप्रभः।
वरायुधधरो वीरो दिव्याभरणभूषितः ॥ ६.१७.४ ॥
அவன் மேகமலையைப் போன்றவன், வஜ்ராயுதத்தின் ஒளி கொண்டவன், சிறந்த ஆயுதங்களைத் தாங்கிய வீரன், தெய்வீக அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்.
6.17.5
तमात्मपञ्चमं दृष्ट्वा सुग्रीवो वानराधिपः।
वानरैः सह दुर्धर्षश्चिन्तयामास बुद्धिमान् ॥ ६.१७.५ ॥
தன்னையும் சேர்த்து ஐவராக வந்தவனைக் கண்ட வானரத் தலைவன் சுக்ரீவன், வானரங்களுடன் அசைக்க முடியாதவனாய், அறிவுடையவனாக ஆழ்ந்து சிந்தித்தான்.
6.17.6
चिन्तयित्वा मुहूर्तं तु वानरांस्तानुवाच ह।
हनुमत्प्रमुखान् सर्वानिदं वचनमुत्तमम् ॥ ६.१७.६ ॥
ஒரு கணம் சிந்தித்த பின், அவன் அனுமான் முதலிய அந்த வானரர்கள் அனைவரிடமும் இந்த சிறந்த சொற்களைக் கூறினான்.
6.17.7
एष सर्वायुधोपेतश्चतुर्भिः सह राक्षसैः।
राक्षसोभ्येति पश्यध्वमस्मान् हन्तुं न संशयः ॥ ६.१७.७ ॥
இதோ, எல்லா ஆயுதங்களுடனும் நான்கு ராட்சசர்களுடன் ஒரு ராட்சசன் வருகிறான். எங்களைக் கொல்லவே வருகிறான் என்பதில் சந்தேகமில்லை; பாருங்கள்.
6.17.8
सुग्रीवस्य वचः श्रुत्वा सर्वे ते वानरोत्तमाः।
सालानुद्यम्य शैलांश्च इदं वचनमब्रुवन् ॥ ६.१७.८ ॥
சுக்ரீவனின் சொற்களைக் கேட்டு, அந்த வானரச் சிறந்தவர்கள் அனைவரும் சால மரங்களையும் மலைச் சிகரங்களையும் உயர்த்தியபடி இவ்வாறு சொன்னார்கள்.
6.17.9
शीघ्रं व्यादिश नो राजन् वधायैषां दुरात्मनाम्।
निपतन्ति हता यावद् धरण्यामल्पचेतनाः ॥ ६.१७.९ ॥
அரசே, இந்தத் தீயவர்கள் கொல்லப்பட்டு, அறிவிழந்தவர்கள் பூமியில் விழுவதற்கு, விரைவில் எங்களுக்குக் கட்டளையிடுங்கள்.
6.17.10
तेषां सम्भाषमाणानामन्योन्यं स विभीषणः।
उत्तरं तीरमासाद्य खस्थ एव व्यतिष्ठत ॥ ६.१७.१० ॥
அவர்கள் ஒருவரோடொருவர் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அந்த விபீஷணன் வடக்குக் கரையை அடைந்து, ஆகாயத்திலேயே நின்றான்.
6.17.11
स उवाच महाप्राज्ञः स्वरेण महता महान्।
सुग्रीवं तांश्च सम्प्रेक्ष्य खस्थ एव विभीषणः ॥ ६.१७.११ ॥
அப்போது மகா அறிவாளியும் மாபெரும் விபீஷணனும், ஆகாயத்திலேயே நின்றபடி, சுக்ரீவனையும் அவர்களையும் பார்த்து, பெரும் குரலில் சொன்னான்.
6.17.12
रावणो नाम दुर्वृत्तो राक्षसो राक्षसेश्वरः।
तस्याहमनुजो भ्राता विभीषण इति श्रुतः ॥ ६.१७.१२ ॥
ராவணன் என்னும் பெயருடைய தீய ஒழுக்கமுடைய ராட்சசன், ராட்சசர்களின் தலைவன். அவனுடைய இளைய சகோதரன் நான், விபீஷணன் என்று அறியப்பட்டவன்.
6.17.13
तेन सीता जनस्थानाद् हृता हत्वा जटायुषम्।
रुद्धा च विवशा दीना राक्षसीभिः सुरक्षिता ॥ ६.१७.१३ ॥
அவன் ஜனஸ்தானத்திலிருந்து சீதையைக் கவர்ந்தான்; ஜடாயுவைக் கொன்றான். அவள் வசமிழந்து துயருற்று, அரக்கிகளின் காவலில் பாதுகாக்கப்படுகிறாள்.
6.17.14
तमहं हेतुभिर्वाक्यैर्विविधैश्च न्यदर्शयम्।
साधु निर्यात्यतां सीता रामायेति पुनः पुनः ॥ ६.१७.१४ ॥
நான் பலவிதமான காரணங்களாலும் சொற்களாலும் அவனுக்கு எடுத்துரைத்தேன்; சீதையை ராமனிடம் நன்றாகத் திருப்பி அனுப்பும்படி மீண்டும் மீண்டும் கூறினேன்.
6.17.15
स च न प्रतिजग्राह रावणः कालचोदितः।
उच्यमानं हितं वाक्यं विपरीत इवौषधम् ॥ ६.१७.१५ ॥
ஆனால் காலத்தால் தூண்டப்பட்ட ராவணன் அந்த நன்மை தரும் சொல்லை ஏற்கவில்லை; மருந்தை வெறுக்கும் நோயாளியைப் போல.
6.17.16
सोऽहं परुषितस्तेन दासवच्चावमानितः।
त्यक्त्वा पुत्रांश्च दारांश्च राघवं शरणं गतः ॥ ६.१७.१६ ॥
அவனால் கடுஞ்சொல் கேட்டு, அடிமையைப் போல அவமதிக்கப்பட்ட நான், மக்களையும் மனைவியரையும் துறந்து ராகவனிடம் சரணடைந்தேன்.
6.17.17
निवेदयत मां क्षिप्रं राघवाय महात्मने।
सर्वलोकशरण्याय विभीषणमुपस्थितम् ॥ ६.१७.१७ ॥
விரைவில் மகாத்மாவான ராகவனுக்கு, எல்லா உலகங்களுக்கும் அடைக்கலமானவனுக்கு, விபீஷணன் வந்திருப்பதை அறிவியுங்கள்.
6.17.18
एतत्तु वचनं श्रुत्वा सुग्रीवो लघुविक्रमः।
लक्ष्मणस्याग्रतो रामं संरब्धमिदमब्रवीत् ॥ ६.१७.१८ ॥
இந்தச் சொல்லைக் கேட்ட விரைந்த வீரனான சுக்ரீவன், லக்ஷ்மணனுக்கு முன்னால் ராமனிடம் கோபத்துடன் இவ்வாறு கூறினான்.
6.17.19
प्रविष्टः शत्रुसैन्यं हि प्राप्तः शत्रुरतर्कितः।
निहन्यादन्तरं लब्ध्वा उलूको वायसानिव ॥ ६.१७.१९ ॥
எதிரியின் படையில் நுழைந்து எதிர்பாராத விதமாக வந்த பகைவன், இடைவெளி கிடைத்ததும் காக்கைகளை ஆந்தை தாக்குவது போல் தாக்கக்கூடும்.
6.17.20
मन्त्रे व्यूहे नये चारे युक्तो भवितुमर्हसि।
वानराणां च भद्रं ते परेषां च परंतप ॥ ६.१७.२० ॥
பகைவரை வாட்டுபவனே! ஆலோசனை, படையமைப்பு, நீதி, ஒற்றர் பணி ஆகியவற்றில் நீ ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும்; வானரர்களுக்கும் பகைவருக்கும் உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்.
6.17.21
अन्तर्धानगता ह्येते राक्षसाः कामरूपिणः।
शूराश्च निकृतिज्ञाश्च तेषां जातु न विश्वसेत् ॥ ६.१७.२१ ॥
இவ்வரக்கர்கள் மறைந்து போகவல்லவர்கள், விரும்பிய வடிவம் எடுப்பவர்கள், வீரர்கள், வஞ்சனையில் வல்லவர்கள்; அவர்களை ஒருபோதும் நம்பக்கூடாது.
6.17.22
प्रणिधी राक्षसेन्द्रस्य रावणस्य भवेदयम्।
अनुप्रविश्य सोऽस्मासु भेदं कुर्यान्न संशयः ॥ ६.१७.२२ ॥
இவன் அரக்கர் தலைவன் ராவணனின் ஒற்றனாக இருக்கலாம்; நம்மிடையே நுழைந்து அவன் நிச்சயம் பிளவை உண்டாக்குவான், சந்தேகமில்லை.
6.17.23
अथ वा स्वयमेवैष छिद्रमासाद्य बुद्धिमान्।
अनुप्रविश्य विश्वस्ते कदाचित् प्रहरेदपि ॥ ६.१७.२३ ॥
அல்லது இந்த அறிவாளி தானே ஓட்டையைக் கண்டு உள்ளே நுழைந்து, நம்பியிருப்பவர்கள் மீது எப்போதாவது தாக்கக்கூடும்.
6.17.24
मित्राटविबलं चैव मौलभृत्यबलं तथा।
सर्वमेतद् बलं ग्राह्यं वर्जयित्वा द्विषद्बलम् ॥ ६.१७.२४ ॥
நண்பர்களின் படை, காட்டுப் படை, பரம்பரை ஊழியர்களின் படை — இவை அனைத்துப் படைகளையும் பகைவரின் படையைத் தவிர ஏற்க வேண்டும்.
6.17.25
प्रकृत्या राक्षसो ह्येष भ्रातामित्रस्य वै प्रभो।
आगतश्च रिपुः साक्षात् कथमस्मिंश्च विश्वसेत् ॥ ६.१७.२५ ॥
பிரபுவே, இவன் இயல்பாகவே ராட்சஸன்; எதிரியின் சகோதரன். நேரடியாகவே பகைவன் வந்திருக்கிறான். இவனை எப்படி நம்புவது?
6.17.26
रावणस्यानुजो भ्राता विभीषण इति श्रुतः।
चतुर्भिः सह रक्षोभिर्भवन्तं शरणं गतः ॥ ६.१७.२६ ॥
ராவணனின் இளைய சகோதரன் விபீஷணன் என்று அறியப்பட்டவன். நான்கு ராட்சஸர்களுடன் உம்மிடம் அடைக்கலம் புகுந்திருக்கிறான்.
6.17.27
रावणेन प्रणीतं हि तमवेहि विभीषणम्।
तस्याहं निग्रहं मन्ये क्षमं क्षमवतां वर ॥ ६.१७.२७ ॥
அவனை ராவணனால் அனுப்பப்பட்டவன் என்று அறிவீராக; அவன் விபீஷணன். பொறுமையுடையோரில் சிறந்தவரே, அவனை அடக்குவதே தகும் என்று நான் கருதுகிறேன்.
6.17.28
राक्षसो जिह्मया बुद्ध्या संदिष्टोऽयमिहागतः।
प्रहर्तुं मायया छन्नो विश्वस्ते त्वयि चानघ ॥ ६.१७.२८ ॥
இந்த ராட்சஸன் வஞ்சக புத்தியால் ஏவப்பட்டு இங்கு வந்திருக்கிறான். குற்றமற்றவரே, மாயையால் மறைந்து, நீர் நம்பியிருக்கும்போது தாக்குவதற்காக.
6.17.29
वध्यतामेष तीव्रेण दण्डेन सचिवैः सह।
रावणस्य नृशंसस्य भ्राता ह्येष विभीषणः ॥ ६.१७.२९ ॥
இவனை இவனது அமைச்சர்களுடன் கடும் தண்டனையால் கொல்லுக. கொடியவனான ராவணனின் சகோதரன்தான் இந்த விபீஷணன்.
6.17.30
एवमुक्त्वा तु तं रामं संरब्धो वाहिनीपतिः।
वाक्यज्ञो वाक्यकुशलं ततो मौनमुपागमत् ॥ ६.१७.३० ॥
இவ்வாறு ராமரிடம் சொல்லிவிட்டு, சினமுற்ற படைத்தலைவன் — பேச்சை அறிந்தவன் — பேச்சில் வல்லவரான ராமர் முன் பின்னர் மௌனம் சாதித்தான்.
6.17.31
सुग्रीवस्य तु तद् वाक्यं श्रुत्वा रामो महाबलः।
समीपस्थानुवाचेदं हनुमत्प्रमुखान् कपीन् ॥ ६.१७.३१ ॥
சுக்ரீவனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட மகாபலசாலியான ராமன், அருகில் நின்ற அனுமான் தலைமையிலான வானரர்களிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
6.17.32
यदुक्तं कपिराजेन रावणावरजं प्रति।
वाक्यं हेतुमदत्यर्थं भवद्भिरपि च श्रुतम् ॥ ६.१७.३२ ॥
வானர அரசன் ராவணனின் இளைய சகோதரனிடம் கூறிய சொல் மிகவும் காரணமுள்ளது; அதை நீங்களும் கேட்டீர்கள்.
6.17.33
सुहृदामर्थकृच्छ्रेषु युक्तं बुद्धिमता सदा।
समर्थेनोपसंदेष्टुं शाश्वतीं भूतिमिच्छता ॥ ६.१७.३३ ॥
நிலையான நலனை விரும்பும் திறமையுள்ள அறிவாளி, கடினமான காரியங்களில் நண்பர்களுக்கு எப்போதும் ஆலோசனை கூறுவது தகும்.
6.17.34
इत्येवं परिपृष्टास्ते स्वं स्वं मतमतन्द्रिताः।
सोपचारं तदा राममूचुः प्रियचिकीर्षवः ॥ ६.१७.३४ ॥
இவ்வாறு கேட்கப்பட்டதும் அவர்கள் அனைவரும் சோம்பலின்றி, தங்கள் தங்கள் கருத்தை, ராமனை மகிழ்விக்கும் விருப்பத்துடன் மரியாதையுடன் கூறினர்.
6.17.35
अज्ञातं नास्ति ते किंचित् त्रिषु लोकेषु राघव।
आत्मानं पूजयन् राम पृच्छस्यस्मान् सुहृत्तया ॥ ६.१७.३५ ॥
ராகவா, மூவுலகிலும் உனக்குத் தெரியாதது எதுவும் இல்லை. ராமா, நீ உன்னையே கௌரவித்து எங்களை நண்பர்களாகக் கேட்கிறாய்.
6.17.36
त्वं हि सत्यव्रतः शूरो धार्मिको दृढविक्रमः।
परीक्ष्यकारी स्मृतिमान् निसृष्टात्मा सुहृत्सु च ॥ ६.१७.३६ ॥
நீ சத்திய விரதம் கொண்டவன், வீரன், தர்மவான், உறுதியான பராக்கிரமமுள்ளவன், ஆராய்ந்து செயல்படுபவன், நினைவாற்றல் உடையவன்; நண்பர்களிடம் பரந்த மனம் கொண்டவன்.
6.17.37
तस्मादेकैकशस्तावद् ब्रुवन्तु सचिवास्तव।
हेतुतो मतिसम्पन्नाः समर्थाश्च पुनः पुनः ॥ ६.१७.३७ ॥
ஆகையால் உன் அமைச்சர்கள் முதலில் ஒவ்வொருவராகப் பேசட்டும். அறிவு நிறைந்தவர்களும் வல்லவர்களுமாகிய அவர்கள் காரணத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் பேசட்டும்.
6.17.38
इत्युक्ते राघवायाथ मतिमानङ्गदोऽग्रतः।
विभीषणपरीक्षार्थमुवाच वचनं हरिः ॥ ६.१७.३८ ॥
ராகவன் இவ்வாறு கூறியதும், அறிவுள்ள அங்கதன் முன்வந்து விபீஷணனைச் சோதிக்கும் பொருட்டு இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
6.17.39
शत्रोः सकाशात् सम्प्राप्तः सर्वथा तर्क्य एव हि।
विश्वासनीयः सहसा न कर्तव्यो विभीषणः ॥ ६.१७.३९ ॥
எதிரியிடமிருந்து வந்த விபீஷணன் எல்லா வகையிலும் ஐயத்திற்குரியவனே. அவனை அவசரமாக நம்பக்கூடாது.
6.17.40
छादयित्वाऽऽत्मभावं हि चरन्ति शठबुद्धयः।
प्रहरन्ति च रन्ध्रेषु सोऽनर्थः सुमहान् भवेत् ॥ ६.१७.४० ॥
தங்கள் உண்மை இயல்பை மறைத்து, வஞ்சக புத்தியுள்ளவர்கள் திரிகிறார்கள்; பலவீனமான இடங்களில் தாக்குகிறார்கள். அது மிகப் பெரிய கேடாக முடியும்.
6.17.41
अर्थानर्थौ विनिश्चित्य व्यवसायं भजेत ह।
गुणतः संग्रहं कुर्याद् दोषतस्तु विसर्जयेत् ॥ ६.१७.४१ ॥
நன்மை தீமைகளை நன்கு தீர்மானித்த பின்னரே ஒரு முடிவை மேற்கொள்ள வேண்டும். குணங்களின் அடிப்படையில் ஏற்றுக்கொள்ளவும், குறைகளின் காரணமாக விலக்கவும் வேண்டும்.
6.17.42
यदि दोषो महांस्तस्मिंस्त्यज्यतामविशङ्कितम्।
गुणान् वापि बहून् ज्ञात्वा संग्रहः क्रियतां नृप ॥ ६.१७.४२ ॥
அவனிடம் பெரிய குறை இருந்தால், தயக்கமின்றி அவனை விட்டுவிட வேண்டும். அல்லது பல நற்குணங்களை அறிந்தால், ஓ அரசே, அவனை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
6.17.43
शरभस्त्वथ निश्चित्य सार्थं वचनमब्रवीत्।
क्षिप्रमस्मिन् नरव्याघ्र चारः प्रतिविधीयताम् ॥ ६.१७.४३ ॥
பின்னர் சரபன் உறுதி செய்து பொருளுள்ள சொல்லைக் கூறினான் — ஓ நரவியாக்ரா, இதில் விரைவாக ஒற்றனை ஏற்பாடு செய்க.
6.17.44
प्रणिधाय हि चारेण यथावत् सूक्ष्मबुद्धिना।
परीक्ष्य च ततः कार्यो यथान्यायं परिग्रहः ॥ ६.१७.४४ ॥
நுண்ணறிவுள்ள ஒற்றனை நன்கு அனுப்பிப் பரிசோதித்த பின்னரே நியாயப்படி அவனை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
6.17.45
जाम्बवांस्त्वथ सम्प्रेक्ष्य शास्त्रबुद्ध्या विचक्षणः।
वाक्यं विज्ञापयामास गुणवद् दोषवर्जितम् ॥ ६.१७.४५ ॥
பின்னர் அறிவுள்ள ஜாம்பவான் சாஸ்திர அறிவால் நன்கு ஆராய்ந்து, நற்குணமும் குற்றமற்றதுமான சொல்லைத் தெரிவித்தான்.
6.17.46
बद्धवैराच्च पापाच्च राक्षसेन्द्राद् विभीषणः।
अदेशकाले सम्प्राप्तः सर्वथा शंक्यतामयम् ॥ ६.१७.४६ ॥
இந்த விபீஷணன் அரக்கர்களின் அரசனுடன் பகை கொண்டவனும் பாவியுமாவான்; தகாத இடத்திலும் நேரத்திலும் வந்துள்ளான். இவனை எல்லா வகையிலும் சந்தேகிக்க வேண்டும்.
6.17.47
ततो मैन्दस्तु सम्प्रेक्ष्य नयापनयकोविदः।
वाक्यं वचनसम्पन्नो बभाषे हेतुमत्तरम् ॥ ६.१७.४७ ॥
பின்னர் நீதி, அநீதியில் வல்ல மைந்தன், நன்கு ஆராய்ந்து, சொல்வன்மை பெற்று மிகவும் காரணத்துடன் கூடிய சொல்லைக் கூறினான்.
6.17.48
अनुजो नाम तस्यैष रावणस्य विभीषणः।
पृच्छ्यतां मधुरेणायं शनैर्नरपतीश्वर ॥ ६.१७.४८ ॥
இவன் ராவணனின் தம்பி விபீஷணன். ஓ மன்னர்களின் தலைவனே, இவனை இனிய சொற்களால் மெல்லமாக விசாரிக்கலாம்.
6.17.49
भावमस्य तु विज्ञाय तत्त्वतस्तं करिष्यसि।
यदि दुष्टो न दुष्टो वा बुद्धिपूर्वं नरर्षभ ॥ ६.१७.४९ ॥
நரருள் சிறந்தவனே, அவனுடைய நோக்கத்தை உண்மையில் அறிந்த பின்னரே அவனிடம் நீ செயல்படுவாய்; அவன் தீயவனா இல்லையா, அல்லது அறிந்தே அப்படிச் செய்கிறானா என்பதை.
6.17.50
अथ संस्कारसम्पन्नो हनूमान् सचिवोत्तमः।
उवाच वचनं श्लक्ष्णमर्थवन्मधुरं लघु ॥ ६.१७.५० ॥
பின்னர் பண்பட்ட சிறந்த அமைச்சன் ஹனுமான் மென்மையான, பொருளுள்ள, இனிமையான, சுருக்கமான சொற்களைக் கூறினார்.
6.17.51
न भवन्तं मतिश्रेष्ठं समर्थं वदतां वरम्।
अतिशाययितुं शक्तो बृहस्पतिरपि ब्रुवन् ॥ ६.१७.५१ ॥
அறிவில் சிறந்தவரும், பேச்சாளர்களில் முதல்வருமான உங்களை, பேசும் பிருஹஸ்பதி கூட மிஞ்ச முடியாது.
6.17.52
न वादान्नापि संघर्षान्नाधिक्यान्न च कामतः।
वक्ष्यामि वचनं राजन् यथार्थं राम गौरवात् ॥ ६.१७.५२ ॥
அரசே, வாதத்தாலும், போட்டியாலும், மேலாண்மைக்கான ஆசையாலும், விருப்பத்தாலும் அல்ல; ராமா, மரியாதையின் பொருட்டே உண்மையான சொற்களைக் கூறுவேன்.
6.17.53
अर्थानर्थनिमित्तं हि यदुक्तं सचिवैस्तव।
तत्र दोषं प्रपश्यामि क्रिया नह्युपपद्यते ॥ ६.१७.५३ ॥
நன்மை தீமை பற்றி உங்கள் அமைச்சர்கள் கூறியதில் குற்றம் காண்கிறேன்; ஏனெனில் அந்தச் செயல் பொருந்துவதாக இல்லை.
6.17.54
ऋते नियोगात् सामर्थ्यमवबोद्धुं न शक्यते।
सहसा विनियोगोऽपि दोषवान् प्रतिभाति मे ॥ ६.१७.५४ ॥
நியோகம் இல்லாமல் ஆற்றலை அறிய முடியாது; அவசரமாகச் செய்யும் பயன்பாடும் எனக்கு குற்றமுடையதாகத் தோன்றுகிறது.
6.17.55
चारप्रणिहितं युक्तं यदुक्तं सचिवैस्तव।
अर्थस्यासम्भवात् तत्र कारणं नोपपद्यते ॥ ६.१७.५५ ॥
உங்கள் அமைச்சர்கள் ஒற்றர்கள் அனுப்பிய செய்தியின்படி கூறியது சரியானதே; ஆனால் அந்தக் காரியம் இயலாததாதலால் அதற்குக் காரணம் பொருந்தவில்லை.
6.17.56
अदेशकाले सम्प्राप्त इत्ययं यद् विभीषणः।
विवक्षा तत्र मेऽस्तीयं तां निबोध यथामति ॥ ६.१७.५६ ॥
இடமும் காலமும் பொருத்தமற்ற நேரத்தில் விபீஷணன் வந்திருக்கிறான் என்பது பற்றி என் கருத்து இது; என் அறிவுக்கேற்ப அதைக் கேள்.
6.17.57
एष देशश्च कालश्च भवतीह यथा तथा।
पुरुषात् पुरुषं प्राप्य तथा दोषगुणावपि ॥ ६.१७.५७ ॥
இங்கு இந்த இடமும் இந்தக் காலமும் எப்படி அமைகின்றனவோ, அப்படியே ஒரு மனிதனிடமிருந்து மற்றொருவனிடம் சென்றடையும்போது குற்றமும் நற்குணமும் அமைகின்றன.
6.17.58
दौरात्म्यं रावणे दृष्ट्वा विक्रमं च तथा त्वयि।
युक्तमागमनं ह्यत्र सदृशं तस्य बुद्धितः ॥ ६.१७.५८ ॥
இராவணனின் தீய குணத்தையும் உன் வீரத்தையும் கண்டு, இங்கு அவனது வருகை பொருத்தமானது; அவனது புத்திக்கும் அது ஏற்றதே.
6.17.59
अज्ञातरूपैः पुरुषैः स राजन् पृच्छ्यतामिति।
यदुक्तमत्र मे प्रेक्षा काचिदस्ति समीक्षिता ॥ ६.१७.५९ ॥
அரசே, அடையாளம் தெரியாத மனிதர்களைக் கொண்டு அவனை விசாரிக்கட்டும் — இங்கு நான் கூறியதில் என் கருத்து ஆராய்ந்து பார்க்கப்பட்டது.
6.17.60
पृच्छ्यमानो विशङ्केत सहसा बुद्धिमान् वचः।
तत्र मित्रं प्रदुष्येत मिथ्या पृष्टं सुखागतम् ॥ ६.१७.६० ॥
விசாரிக்கப்பட்டால் அறிவுள்ளவனும் தன் பேச்சில் உடனே ஐயம் கொள்வான்; அந்நிலையில் நண்பனும் கெடுவான், ஏனெனில் பொய்யான விசாரணை இன்பமாக வந்த நண்பனை அவமதிக்கும்.
6.17.61
अशक्यं सहसा राजन् भावो बोद्धुं परस्य वै।
अन्तरेण स्वरैर्भिन्नैर्नैपुण्यं पश्यतां भृशम् ॥ ६.१७.६१ ॥
அரசனே, பிறரின் உள்ளத்தை உடனே அறிவது இயலாது; வேறுபட்ட குரல் ஒலிகளின்றி, கூர்ந்து நோக்குபவர்களின் நுண்ணறிவே அதை அறியும்.
6.17.62
न त्वस्य ब्रुवतो जातु लक्ष्यते दुष्टभावता।
प्रसन्नं वदनं चापि तस्मान्मे नास्ति संशयः ॥ ६.१७.६२ ॥
அவர் பேசும்போது எப்போதும் தீய எண்ணம் தோன்றுவதில்லை; அவரது முகமும் தெளிவாக இருக்கிறது; ஆகவே எனக்கு இதில் ஐயமில்லை.
6.17.63
अशङ्कितमतिः स्वस्थो न शठः परिसर्पति।
न चास्य दुष्टवागस्ति तस्मान्मे नास्ति संशयः ॥ ६.१७.६३ ॥
சந்தேகமற்ற மனமும் அமைதியுமுடையவன் வஞ்சகனாகித் திரிவதில்லை; அவனுடைய சொல்லிலும் தீமை இல்லை; ஆகவே எனக்கு ஐயமில்லை.
6.17.64
आकारश्छाद्यमानोऽपि न शक्यो विनिगूहितुम्।
बलाद्धि विवृणोत्येव भावमन्तर्गतं नृणाम् ॥ ६.१७.६४ ॥
மறைத்தாலும் மனிதர்களின் தோற்றத்தை முழுமையாக மறைக்க இயலாது; அது வலிந்தேனும் அவர்களின் உள்ளத்தில் மறைந்த உணர்வை வெளிப்படுத்தும்.
6.17.65
देशकालोपपन्नं च कार्यं कार्यविदां वर।
सफलं कुरुते क्षिप्रं प्रयोगेणाभिसंहितम् ॥ ६.१७.६५ ॥
காரியமறிந்தோரில் சிறந்தவனே, இடத்திற்கும் காலத்திற்கும் ஏற்றபடி செய்யப்பட்ட செயல், நன்கு திட்டமிட்டுப் பயன்படுத்தப்பட்டால், விரைவில் வெற்றியடையச் செய்கிறது.
6.17.66
उद्योगं तव सम्प्रेक्ष्य मिथ्यावृत्तं च रावणम्।
वालिनं च हतं श्रुत्वा सुग्रीवं चाभिषेचितम् ॥ ६.१७.६६ ॥
உன் முயற்சியைக் கண்டு, பொய்யொழுக்கமுடைய ராவணனையும், வாலி கொல்லப்பட்டதையும், சுக்கிரீவன் முடிசூட்டப்பட்டதையும் கேட்டு...
6.17.67
राज्यं प्रार्थयमानस्तु बुद्धिपूर्वमिहागतः।
एतावत् तु पुरस्कृत्य युज्यते तस्य संग्रहः ॥ ६.१७.६७ ॥
அரசை விரும்பி அவன் அறிவுடன் இங்கு வந்திருக்கிறான். இதையே மனதில் கொண்டு அவனை ஏற்றுக்கொள்வது தகும்.
6.17.68
यथाशक्ति मयोक्तं तु राक्षसस्यार्जवं प्रति।
प्रमाणं त्वं हि शेषस्य श्रुत्वा बुद्धिमतां वर ॥ ६.१७.६८ ॥
அரக்கனைப் பற்றி என்னால் இயன்ற அளவு உண்மையை நான் கூறிவிட்டேன். அறிவாளிகளில் சிறந்தவரே, மீதியைக் கேட்டு நீயே முடிவு செய்ய வேண்டும்.