வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 6.18
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.18.1
अथ रामः प्रसन्नात्मा श्रुत्वा वायुसुतस्य ह।
प्रत्यभाषत दुर्धर्षः श्रुतवानात्मनि स्थितम् ॥ ६.१८.१ ॥
அப்போது மனம் மகிழ்ந்த ராமன், வாயுவின் மகனின் (அனுமனின்) சொல்லைக் கேட்டு பதில் சொன்னான். அவன் வெல்ல முடியாதவன்; தன் மனத்தில் இருந்ததைக் கூறினான்.
6.18.2
ममापि च विवक्षास्ति काचित् प्रति विभीषणम्।
श्रोतुमिच्छामि तत् सर्वं भवद्भिः श्रेयसि स्थितैः ॥ ६.१८.२ ॥
விபீஷணனைப் பற்றி எனக்கும் சில கூற விருப்பம் உண்டு. நன்மையில் நிலைத்திருக்கும் நீங்கள் அனைவரும் அதைக் கூறுங்கள், நான் எல்லாவற்றையும் கேட்க விரும்புகிறேன்.
6.18.3
मित्रभावेन सम्प्राप्तं न त्यजेयं कथंचन।
दोषो यद्यपि तस्य स्यात् सतामेतदगर्हितम् ॥ ६.१८.३ ॥
நட்பின் உணர்வோடு வந்தவனை நான் எவ்வகையிலும் கைவிட மாட்டேன். அவனிடம் குற்றம் இருந்தாலும், நல்லோருக்கு இது இகழ்ச்சிக்குரியது அல்ல.
6.18.4
सुग्रीवस्त्वथ तद्वाक्यमाभाष्य च विमृश्य च।
ततः शुभतरं वाक्यमुवाच हरिपुङ्गवः ॥ ६.१८.४ ॥
அதன் பின் சுக்ரீவன் அந்தச் சொல்லைச் சொல்லி நன்கு ஆராய்ந்து, அதன்பின் மிகவும் நல்ல சொல்லைக் கூறினான்; அவன் குரங்குகளில் சிறந்தவன்.
6.18.5
स दुष्टो वाप्यदुष्टो वा किमेष रजनीचरः।
ईदृशं व्यसनं प्राप्तं भ्रातरं यः परित्यजेत् ॥ ६.१८.५ ॥
அவன் தீயவனோ, தீயவனல்லவோ, இந்த இரவுஞ்சரனால் எனக்கு என்ன? இத்தகைய துன்பத்தில் வீழ்ந்த சகோதரனை எவன் கைவிடுவான்?
6.18.6
को नाम स भवेत् तस्य यमेष न परित्यजेत्।
वानराधिपतेर्वाक्यं श्रुत्वा सर्वानुदीक्ष्य तु ॥ ६.१८.६ ॥
இவன் யாரை விடமாட்டானோ, அவன் யார்தான் இருப்பான்? வானரராஜனின் சொல்லைக் கேட்டு, அனைவரையும் நோக்கி—
6.18.8
ईषदुत्स्मयमानस्तु लक्ष्मणं पुण्यलक्षणम्।
अनधीत्य च शास्त्राणि वृद्धाननुपसेव्य च।
न शक्यमीदृशं वक्तुं यदुवाच हरीश्वरः ॥ ६.१८.८ ॥
புனித அடையாளங்கள் கொண்ட லக்ஷ்மணனைப் பார்த்துச் சற்றுப் புன்னகைத்தவாறு வானரத் தலைவன் கூறியது — சாஸ்திரங்களைக் கற்காமலும் பெரியோர்களுக்குப் பணிவிடை செய்யாமலும் இருந்தவனால் மட்டுமே இத்தகைய சொற்களைச் சொல்ல முடியும்.
6.18.9
अस्ति सूक्ष्मतरं किंचिद् यथात्र प्रतिभाति मा।
प्रत्यक्षं लौकिकं चापि वर्तते सर्वराजसु ॥ ६.१८.९ ॥
இங்கு எனக்குத் தோன்றுவதுபோல் இதில் இன்னும் நுட்பமான ஒன்று உள்ளது; இது எல்லா அரசர்களிடமும் உலகியலிலும் வெளிப்படையாகக் காணப்படுகிறது.
6.18.10
अमित्रास्तत्कुलीनाश्च प्रातिदेश्याश्च कीर्तिताः।
व्यसनेषु प्रहर्तारस्तस्मादयमिहागतः ॥ ६.१८.१० ॥
எதிரிகள், அதே குலத்தவர்கள், அண்டை நாட்டவர்கள் ஆகியோர் துன்பக் காலத்தில் தாக்குபவர்கள் என்று கூறப்பட்டுள்ளனர்; ஆகவே இவன் இங்கு வந்திருக்கிறான்.
6.18.11
अपापास्तत्कुलीनाश्च मानयन्ति स्वकान् हितान्।
एष प्रायो नरेन्द्राणां शङ्कनीयस्तु शोभनः ॥ ६.१८.११ ॥
குற்றமற்ற அதே குலத்தவர்கள் தங்கள் நலம் விரும்புவோரை மதிக்கின்றனர்; அரசர்களுக்கு இது பொதுவாக ஐயத்திற்குரியது, ஆனால் இது சரியானதே.
6.18.12
यस्तु दोषस्त्वया प्रोक्तो ह्यादानेऽरिबलस्य च।
तत्र ते कीर्तयिष्यामि यथाशास्त्रमिदं शृणु ॥ ६.१८.१२ ॥
நீ சொன்ன குறையாகிய — எதிரியின் படையை ஏற்றுக்கொள்வதில் உள்ள குறை — அதைப் பற்றி சாஸ்திரப்படி உனக்கு நான் கூறுவேன்; இதைக் கேள்.
6.18.13
न वयं तत्कुलीनाश्च राज्यकाङ्क्षी च राक्षसः।
पण्डिता हि भविष्यन्ति तस्माद् ग्राह्यो विभीषणः ॥ ६.१८.१३ ॥
நாங்கள் அந்தக் குலத்தவர் அல்லர்; அரசைக் காமித்த அரக்கரும் அல்லர்; இவர்கள் அறிவாளிகளாக இருப்பர்; ஆகவே விபீஷணனை ஏற்க வேண்டும்.
6.18.15
अव्यग्राश्च प्रहृष्टाश्च ते भविष्यन्ति संगताः।
प्रणादश्च महानेषोऽन्योन्यस्य भयमागतम्।
न सर्वे भ्रातरस्तात भवन्ति भरतोपमाः।
मद्विधा वा पितुः पुत्राः सुहृदो वा भवद्विधाः ॥ ६.१८.१५ ॥
கலங்காதவர்களும் மகிழ்ச்சியுடையவர்களும் ஒன்றுகூடி இருப்பார்கள். இது பெரிய கூக்குரல், ஒருவருக்கொருவர் அச்சம் எழுந்துள்ளது. அன்பனே, எல்லா சகோதரர்களும் பரதனைப் போன்றவர்கள் அல்ல; தந்தையின் மகன்கள் என்னைப் போன்றவர்களாகவோ, நண்பர்கள் உன்னைப் போன்றவர்களாகவோ இருக்கலாம்.
6.18.16
एवमुक्तस्तु रामेण सुग्रीवः सहलक्ष्मणः।
उत्थायेदं महाप्राज्ञः प्रणतो वाक्यमब्रवीत् ॥ ६.१८.१६ ॥
ராமன் இவ்வாறு கூறியதும், லக்ஷ்மணனுடன் சுக்ரீவன் எழுந்து, மிகுந்த ஞானமுடையவனாகப் பணிவுடன் இந்த சொற்களைக் கூறினான்.
6.18.17
रावणेन प्रणिहितं तमवेहि निशाचरम्।
तस्याहं निग्रहं मन्ये क्षमं क्षमवतां वर ॥ ६.१८.१७ ॥
அவனை ராவணனால் அனுப்பப்பட்ட இரவுஞ்சரன் என்று அறிவாயாக. அவனை அடக்குவது தகுந்தது என்று நான் கருதுகிறேன், பொறுமையுடையோரில் சிறந்தவனே.
6.18.18
राक्षसो जिह्मया बुद्ध्या संदिष्टोऽयमिहागतः।
प्रहर्तुं त्वयि विश्वस्ते विश्वस्ते मयि वानघ ॥ ६.१८.१८ ॥
இந்த இராட்சதன் வஞ்சக அறிவால் ஏவப்பட்டு இங்கு வந்திருக்கிறான், நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் உன்மீதும், நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் என்மீதும் தாக்குவதற்காக. ஓ பாவமற்றவனே!
6.18.19
लक्ष्मणे वा महाबाहो स वध्यः सचिवैः सह।
रावणस्य नृशंसस्य भ्राता ह्येष विभीषणः ॥ ६.१८.१९ ॥
ஓ மகாபாகுவே, லக்ஷ்மணனுக்கு எதிராக, அல்லது அவனுடைய அமைச்சர்களுடன் சேர்ந்து அவன் கொல்லப்பட வேண்டியவன். இந்த விபீஷணன் கொடுமையான ராவணனின் சகோதரனே.
6.18.20
एवमुक्त्वा रघुश्रेष्ठं सुग्रीवो वाहिनीपतिः।
वाक्यज्ञो वाक्यकुशलं ततो मौनमुपागमत् ॥ ६.१८.२० ॥
ரகுவம்சத்தில் சிறந்தவனிடம் இவ்வாறு கூறிய பின், சேனாதிபதி சுக்ரீவன், சொல்லறிந்தவனாக, சொல்திறமையுடையவனிடம் பின்னர் மௌனமானான்.
6.18.21
स सुग्रीवस्य तद् वाक्यं रामः श्रुत्वा विमृश्य च।
ततः शुभतरं वाक्यमुवाच हरिपुङ्गवम् ॥ ६.१८.२१ ॥
சுக்ரீவனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு ஆராய்ந்த ராமன், பின்னர் வானரச் சிறந்தவனிடம் மேலும் மங்களகரமான சொல்லைக் கூறினான்.
6.18.22
स दुष्टो वाप्यदुष्टो वा किमेष रजनीचरः।
सूक्ष्ममप्यहितं कर्तुं मम शक्तः कथंचन ॥ ६.१८.२२ ॥
அவன் தீயவனோ அல்லது தீயவன் அல்லாதவனோ, இந்த இரவுச்சாரி எவ்வகையிலும் எனக்கு சிறிதளவு தீங்கு செய்ய வல்லவனோ?
6.18.23
पिशाचान् दानवान् यक्षान् पृथिव्यां चैव राक्षसान्।
अङ्गुल्यग्रेण तान् हन्यामिच्छन् हरिगणेश्वर ॥ ६.१८.२३ ॥
ஹரிகணங்களின் தலைவனே! பிசாசர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்கள் மற்றும் பூமியிலுள்ள ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும், விரும்பினால் விரல் நுனியாலேயே கொன்றுவிடுவேன்.
6.18.24
श्रूयते हि कपोतेन शत्रुः शरणमागतः।
अर्चितश्च यथान्यायं स्वैश्च मांसैर्निमन्त्रितः ॥ ६.१८.२४ ॥
ஒரு புறா தன்னிடம் அடைக்கலமாக வந்த பகைவனையும் முறைப்படி உபசரித்ததாகவும், தன் சொந்த ஊனையே அவனுக்கு விருந்தாக அளித்ததாகவும் கேட்கப்படுகிறது.
6.18.25
स हि तं प्रतिजग्राह भार्याहर्तारमागतम्।
कपोतो वानरश्रेष्ठ किं पुनर्मद्विधो जनः ॥ ६.१८.२५ ॥
வானரச் சிறந்தவனே! அந்தப் புறா மனைவியைக் கவர்ந்தவனாக வந்த அந்த எதிரியையும் ஏற்றுக்கொண்டது. அப்படியிருக்க, என்னைப் போன்ற மனிதன் எவ்வளவு அதிகமாக ஏற்க வேண்டும்?
6.18.26
ऋषेः कण्वस्य पुत्रोण कण्डुना परमर्षिणा।
शृणु गाथा पुरा गीता धर्मिष्ठा सत्यवादिना ॥ ६.१८.२६ ॥
கண்வ முனிவரின் மகனும், மகாமுனிவருமான கண்டு, உண்மை பேசுபவராக பாடிய பழைய அறம் நிறைந்த கதையைக் கேள்.
6.18.27
बद्धाञ्जलिपुटं दीनं याचन्तं शरणागतम्।
न हन्यादानृशंस्यार्थमपि शत्रुं परंतप ॥ ६.१८.२७ ॥
கைகூப்பி, தீனராய், யாசித்து, அடைக்கலமாக வந்த எதிரியையும் இரக்கத்தால் கொல்லக் கூடாது, ஓ பரந்தபா.
6.18.28
आर्तो वा यदि वा दृप्तः परेषां शरणं गतः।
अरिः प्राणान् परित्यज्य रक्षितव्यः कृतात्मना ॥ ६.१८.२८ ॥
துன்புற்றவனாயினும் அல்லது செருக்குடையவனாயினும், பகைவர்களின் அடைக்கலம் புகுந்த எதிரியை, தன் உயிரையும் பொருட்படுத்தாமல் கட்டுப்பாடுடைய மனிதன் காக்க வேண்டும்.
6.18.29
स चेद् भयाद् वा मोहाद् वा कामाद् वापि न रक्षति।
स्वया शक्त्या यथान्यायं तत् पापं लोकगर्हितम् ॥ ६.१८.२९ ॥
அவன் பயத்தாலோ, மயக்கத்தாலோ, அல்லது ஆசையாலோ கூட தன் சக்திக்கேற்ப முறைப்படி காக்கவில்லையானால், அது உலகில் பழிக்கப்படும் பாவமாகும்.
6.18.30
विनष्टः पश्यतस्तस्य रक्षिणः शरणं गतः।
आनाय सुकृतं तस्य सर्वं गच्छेदरक्षितः ॥ ६.१८.३० ॥
அடைக்கலம் புகுந்தவன் அவனைக் காக்கும் காவலன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் அழிந்தால், அவனுடைய புண்ணியம் அனைத்தும் காக்காத அந்தக் காவலனிடம் செல்லும்.
6.18.31
एवं दोषो महानत्र प्रपन्नानामरक्षणे।
अस्वर्ग्यं चायशस्यं च बलवीर्यविनाशनम् ॥ ६.१८.३१ ॥
இவ்வாறு, அடைக்கலம் புகுந்தவர்களைக் காக்காமல் விடுவதில் பெரும் குற்றம் உண்டு; அது சொர்க்கத்திற்கு வழிவகுக்காதது, புகழற்றது, வலிமையையும் வீரியத்தையும் அழிப்பது.
6.18.32
करिष्यामि यथार्थं तु कण्डोर्वचनमुत्तमम्।
धर्मिष्ठं च यशस्यं च स्वर्ग्यं स्यात् तु फलोदये ॥ ६.१८.३२ ॥
கண்டுவின் இந்த உயர்ந்த சொற்களின்படியே நான் உண்மையாகச் செய்வேன்; இது தர்மமிக்கது, புகழ் தருவது, பலன் கனியும்போது சொர்க்கம் தருவது.
6.18.33
सकृदेव प्रपन्नाय तवास्मीति च याचते।
अभयं सर्वभूतेभ्यो ददाम्येतद् व्रतं मम ॥ ६.१८.३३ ॥
ஒரு முறை மட்டும் சரணடைந்து 'நான் உன்னுடையவன்' என்று வேண்டுபவனுக்கு, எல்லா உயிர்களிடமிருந்தும் அபயம் அளிப்பேன் — இதுவே என் விரதம்.
6.18.34
आनयैनं हरिश्रेष्ठ दत्तमस्याभयं मया।
विभीषणो वा सुग्रीव यदि वा रावणः स्वयम् ॥ ६.१८.३४ ॥
வானரச் சிறந்தவனே, அவனை அழைத்து வா; நான் அவனுக்கு அபயம் அளித்துவிட்டேன் — அவன் விபீஷணனாக இருந்தாலும், சுக்ரீவா, அல்லது ராவணனே தானாக இருந்தாலும்.
6.18.35
रामस्य तु वचः श्रुत्वा सुग्रीवः प्लवगेश्वरः।
प्रत्यभाषत काकुत्स्थं सौहार्देनाभिपूरितः ॥ ६.१८.३५ ॥
ராமனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட வானரத் தலைவன் சுக்ரீவன், அன்பால் நிரம்பி, காகுத்ஸ்தனான ராமனுக்குப் பதில் சொன்னான்.
6.18.36
किमत्र चित्रं धर्मज्ञ लोकनाथशिखामणे।
यत् त्वमार्यं प्रभाषेथाः सत्त्ववान् सत्पथे स्थितः ॥ ६.१८.३६ ॥
தர்மம் அறிந்தவனே, உலகத் தலைவர்களின் சிகாமணியே! நீ உயர்ந்த வார்த்தைகளைப் பேசுவதில் வியப்பு என்ன? நீ நற்குணமுடையவன்; நல்வழியில் நிலைத்தவன்.
6.18.37
मम चाप्यन्तरात्मायं शुद्धं वेत्ति विभीषणम्।
अनुमानाच्च भावाच्च सर्वतः सुपरीक्षितः ॥ ६.१८.३७ ॥
என் உள்ளமும் இந்த விபீஷணனைத் தூயவனாக அறிகிறது; அனுமானத்தாலும் மனநிலையாலும், எல்லா வகையிலும் நன்கு சோதிக்கப்பட்டவன்.
6.18.38
तस्मात् क्षिप्रं सहास्माभिस्तुल्यो भवतु राघव।
विभीषणो महाप्राज्ञः सखित्वं चाभ्युपैतु नः ॥ ६.१८.३८ ॥
ஆகையால், ராகவா, மகாபுத்தியுள்ள விபீஷணன் விரைவில் எங்களுக்குச் சமமாகட்டும்; எங்களுடன் நட்பை அடையட்டும்.
6.18.39
ततस्तु सुग्रीववचो निशम्य त-
द्धरीश्वरेणाभिहितं नरेश्वरः।
विभीषणेनाशु जगाम संगमं
पतत्त्रिराजेन यथा पुरंदरः ॥ ६.१८.३९ ॥
அப்போது வானரத் தலைவன் சுக்ரீவன் சொன்ன அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட நரேசுவரன் ராமன், விபீஷணனை நோக்கி விரைவாகச் சென்று சந்தித்தான்; இந்திரன் பறவை அரசனைச் சந்திப்பது போல்.