Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.22.1
अथोवाच रघुश्रेष्ठः सागरं दारुणं वचः।
अद्य त्वां शोषयिष्यामि सपातालं महार्णव ॥ ६.२२.१ ॥
Da sprach der Beste der Raghu harte Worte zum Ozean: "Heute werde ich dich austrocknen, samt der Unterwelt, o großer Ozean!"
6.22.2
शरनिर्दग्धतोयस्य परिशुष्कस्य सागर।
मया निहतसत्त्वस्य पांसुरुत्पद्यते महान् ॥ ६.२२.२ ॥
"O Ozean! Dein Wasser wird von meinen Pfeilen verbrannt und ausgetrocknet werden; wenn die Wesen in dir von mir erschlagen sind, wird großer Staub aufsteigen."
6.22.3
मत्कार्मुकविसृष्टेन शरवर्षेण सागर।
परं तीरं गमिष्यन्ति पद्भिरेव प्लवंगमाः ॥ ६.२२.३ ॥
"O Ozean! Durch einen Regen von Pfeilen, abgeschossen von meinem Bogen, werden die Affen zu Fuß das ferne Ufer erreichen."
6.22.4
विचिन्वन्नाभिजानासि पौरुषं नापि विक्रमम्।
दानवालय संतापं मत्तो नाम गमिष्यसि ॥ ६.२२.४ ॥
"O Wohnsitz der Dānavas! Da du weder meine Manneskraft noch meine Tapferkeit erkennst, wirst du von mir gewiss Qual erleiden."
6.22.5
ब्राह्मेणास्त्रेण संयोज्य ब्रह्मदण्डनिभं शरम्।
संयोज्य धनुषि श्रेष्ठे विचकर्ष महाबलः ॥ ६.२२.५ ॥
Der mächtige Rāma legte einen mit der Brahma-Waffe geladenen Pfeil, gleich dem Stab Brahmās, auf den herrlichen Bogen und spannte ihn.
6.22.6
तस्मिन् विकृष्टे सहसा राघवेण शरासने।
रोदसी सम्पफालेव पर्वताश्च चकम्पिरे ॥ ६.२२.६ ॥
Als der Rāghava jenen Bogen plötzlich spannte, schienen Himmel und Erde zu bersten, und die Berge erbebten.
6.22.7
तमश्च लोकमावव्रे दिशश्च न चकाशिरे।
प्रतिचुक्षुभिरे चाशु सरांसि सरितस्तथा ॥ ६.२२.७ ॥
Finsternis hüllte die Welt ein; die Himmelsrichtungen leuchteten nicht mehr, und Seen und Flüsse gerieten sogleich in Aufruhr.
6.22.8
तिर्यक् च सह नक्षत्रैः संगतौ चन्द्रभास्करौ।
भास्करांशुभिरादीप्तं तमसा च समावृतम् ॥ ६.२२.८ ॥
Mond und Sonne vereinten sich schräg mit den Sternen; obwohl von den Strahlen der Sonne erleuchtet, war es von Finsternis bedeckt.
6.22.9
प्रचकाशे तदाऽऽकाशमुल्काशतविदीपितम्।
अन्तरिक्षाच्च निर्घाता निर्जग्मुरतुलस्वनाः ॥ ६.२२.९ ॥
Da strahlte der Himmel, erleuchtet von hunderten Meteoren, und aus dem Luftraum brachen Donnerschläge von unvergleichlichem Klang hervor.
6.22.10
वपुःप्रकर्षेण ववुर्दिव्यमारुतपङ्क्तयः।
बभञ्ज च तदा वृक्षाञ्जलदानुद्वहन्मुहुः ॥ ६.२२.१० ॥
Reihen göttlicher Winde bliesen mit voller Kraft; da brachen sie die Bäume und trugen die Wolken wieder und wieder empor.
6.22.11
आरुजंश्चैव शैलाग्रान् शिखराणि बभञ्ज च।
दिवि च स्म महामेघाः संहताः समहास्वनाः ॥ ६.२२.११ ॥
Sie zerbrachen die Gipfel der Berge und zersplitterten die Spitzen; und am Himmel ballten sich die großen Wolken zusammen und donnerten gewaltig.
6.22.12
मुमुचुर्वैद्युतानग्नींस्ते महाशनयस्तदा।
यानि भूतानि दृश्यानि चुक्रुशुश्चाशनेः समम् ॥ ६.२२.१२ ॥
Da schleuderten jene gewaltigen Donnerkeile Feuer, geboren aus dem Blitz, und die sichtbaren Geschöpfe schrien zugleich mit dem Donnerschlag auf.
6.22.13
अदृश्यानि च भूतानि मुमुचुर्भैरवस्वनम्।
शिश्यिरे चाभिभूतानि संत्रस्तान्युद्विजन्ति च ॥ ६.२२.१३ ॥
Die unsichtbaren Wesen stießen ein schreckliches Brüllen aus; überwältigt legten sie sich nieder, entsetzt und zitternd.
6.22.14
सम्प्रविव्यथिरे चापि न च पस्पन्दिरे भयात्।
सह भूतैः सतोयोर्मिः सनागः सहराक्षसः ॥ ६.२२.१४ ॥
Sie wurden heftig erschüttert, regten sich aber vor Furcht nicht – mit den Wesen, den Wellen, den Schlangen und den Rākṣasas.
6.22.15
सहसाभूत् ततो वेगाद् भीमवेगो महोदधिः।
योजनं व्यतिचक्राम वेलामन्यत्र सम्प्लवात् ॥ ६.२२.१५ ॥
Da erhob sich plötzlich der große Ozean mit furchtbarer Gewalt, und in der Flut überschritt er seine Küste um ein Yojana.
6.22.16
तं तथा समतिक्रान्तं नातिचक्राम राघवः।
समुद्धतममित्रघ्नो रामो नदनदीपतिम् ॥ ६.२२.१६ ॥
Obwohl das Meer so die Grenze überschritt, überschritt Rāghava die seine nicht; Rāma, der Vernichter der Feinde, blickte mit Besonnenheit auf den aufgewühlten Herrn der Flüsse und Ströme.
6.22.17
ततो मध्यात् समुद्रस्य सागरः स्वयमुत्थितः।
उदयाद्रिमहाशैलान्मेरोरिव दिवाकरः ॥ ६.२२.१७ ॥
Da erhob sich aus der Mitte des Meeres der Meeresgott selbst, wie die Sonne vom großen Berg des Ostens, dem Udayādri, oder vom Meru aufgeht.
6.22.18
पन्नगैः सह दीप्तास्यैः समुद्रः प्रत्यदृश्यत।
स्निग्धवैदूर्यसंकाशो जाम्बूनदविभूषणः ॥ ६.२२.१८ ॥
Mit Schlangen von glühenden Mäulern erschien das Meer, dem glatten Lapislazuli gleich, mit goldenem Schmuck geschmückt.
6.22.19
रक्तमाल्याम्बरधरः पद्मपत्रनिभेक्षणः।
सर्वपुष्पमयीं दिव्यां शिरसा धारयन् स्रजम् ॥ ६.२२.१९ ॥
In rote Girlanden und Gewänder gekleidet, mit lotusblattgleichen Augen, trug er auf dem Haupt einen göttlichen Kranz aus allen Blüten; so erschien der Ozean.
6.22.20
जातरूपमयैश्चैव तपनीयविभूषणैः।
आत्मजानां च रत्नानां भूषितो भूषणोत्तमैः ॥ ६.२२.२० ॥
Geschmückt mit Schmuck aus Gold und geläutertem Gold, mit den Juwelen seiner eigenen Kinder (der Flüsse) und mit den erlesensten Zierden.
6.22.21
धातुभिर्मण्डितः शैलो विविधैर्हिमवानिव।
एकावलीमध्यगतं तरलं पाण्डरप्रभम् ॥ ६.२२.२१ ॥
Wie der Himalaya, geschmückt mit vielerlei Mineralien, schimmerte er, zitternd und von blassem Glanz, in der Mitte eines einzigen Halsbandes.
6.22.22
विपुलेनोरसा बिभ्रत्कौस्तुभस्य सहोदरम्।
आघूर्णिततरङ्गौघः कालिकानिलसंकुलः ॥ ६.२२.२२ ॥
Auf seiner breiten Brust ein Gegenstück zum Juwel Kaustubha tragend, war der Ozean erregt von wirbelnden Wogenmassen und dem finsteren Sturmwind.
6.22.23
गङ्गासिन्धुप्रधानाभिरापगाभिः समावृतः।
उद्वर्तितमहाग्राहः सम्भ्रान्तोरगराक्षसः ॥ ६.२२.२३ ॥
Umgeben von Flüssen, an deren Spitze Gaṅgā und Sindhu standen, mit aufgewühlten großen Krokodilen und erschreckten Schlangen und Dämonen, stand der Ozean da.
6.22.24
देवतानां सुरूपाभिर्नानारूपाभिरीश्वरः।
सागरः समुपक्रम्य पूर्वमामन्त्र्य वीर्यवान् ॥ ६.२२.२४ ॥
Der mächtige Herr, der Ozean, trat, in mancherlei schönen Gestalten der Götter, zuerst heran, redete ihn an und sprach zu Rāma.
6.22.25
अब्रवीत् प्राञ्जलिर्वाक्यं राघवं शरपाणिनम् ॥ ६.२२.२५ ॥
Mit gefalteten Händen sprach er diese Worte zu Rāghava, der einen Pfeil in der Hand hielt.
6.22.26
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च राघव।
स्वभावे सौम्य तिष्ठन्ति शाश्वतं मार्गमाश्रिताः ॥ ६.२२.२६ ॥
O Rāghava, Erde, Luft, Raum, Wasser und Feuer, o Sanftmütiger, verharren in ihrer eigenen Natur, dem ewigen Pfad folgend.
6.22.27
तत्स्वभावो ममाप्येष यदगाधोऽहमप्लवः।
विकारस्तु भवेद् गाध एतत् ते प्रवदाम्यहम् ॥ ६.२२.२७ ॥
Unergründlich und unbefahrbar zu sein ist meine Natur; doch eine Veränderung kann eintreten, und dann bin ich durchquerbar — dies sage ich dir.
6.22.28
न कामान्न च लोभाद् वा न भयात् पार्थिवात्मज।
ग्राहनक्राकुलजलं स्तम्भयेयं कथंचन ॥ ६.२२.२८ ॥
O Königssohn, weder aus Begehren noch aus Gier, noch aus Furcht würde ich dieses von Krokodilen und Haien erfüllte Wasser auf irgendeine Weise anhalten.
6.22.29
विधास्ये येन गन्तासि विषहिष्येऽप्यहं तथा।
न ग्राहा विधमिष्यन्ति यावत्सेना तरिष्यति।
हरीणां तरणे राम करिष्यामि यथा स्थलम् ॥ ६.२२.२९ ॥
Ich werde es so einrichten, dass du gehen kannst, und ich werde auch dies ertragen; solange das Heer hinübersetzt, werden die Krokodile es nicht bedrängen. O Rāma, ich werde festen Boden schaffen, damit die Affen hinübergelangen.
6.22.30
तमब्रवीत् तदा रामः शृणु मे वरुणालय।
अमोघोऽयं महाबाणः कस्मिन् देशे निपात्यताम् ॥ ६.२२.३० ॥
Da sprach Rāma zu ihm: Höre mich, o Wohnstatt Varuṇas. Dies ist ein unfehlbarer großer Pfeil; in welcher Gegend soll er abgeschossen werden?
6.22.31
रामस्य वचनं श्रुत्वा तं च दृष्ट्वा महाशरम्।
महोदधिर्महातेजा राघवं वाक्यमब्रवीत् ॥ ६.२२.३१ ॥
Als er Rāmas Worte gehört und jenen großen Pfeil gesehen hatte, sprach der Ozean von großem Glanz diese Worte zu Rāghava.
6.22.32
उत्तरेणावकाशोऽस्ति कश्चित् पुण्यतरो मम।
द्रुमकुल्य इति ख्यातो लोके ख्यातो यथा भवान् ॥ ६.२२.३२ ॥
Nördlich von mir gibt es einen heiligeren Ort, bekannt als Drumakulya, so wie du in der Welt berühmt bist.
6.22.33
उग्रदर्शनकर्माणो बहवस्तत्र दस्यवः।
आभीरप्रमुखाः पापाः पिबन्ति सलिलं मम ॥ ६.२२.३३ ॥
Dort gibt es viele Räuber von schrecklichem Aussehen und Taten, angeführt von den Ābhīras; diese Sünder trinken mein Wasser.
6.22.34
तैर्न तत्स्पर्शनं पापं सहेयं पापकर्मभिः।
अमोघः क्रियतां राम अयं तत्र शरोत्तमः ॥ ६.२२.३४ ॥
Ihre sündhafte Berührung kann ich nicht ertragen. O Rāma, möge dieser beste aller Pfeile dort unfehlbar gemacht werden!
6.22.35
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा सागरस्य महात्मनः।
मुमोच तं शरं दीप्तं परं सागरदर्शनात् ॥ ६.२२.३५ ॥
Als er die Worte des hochherzigen Ozeans gehört hatte, ließ Rāma jenen strahlenden, höchsten Pfeil fliegen, sobald er das Meer erblickte.
6.22.36
तेन तन्मरुकान्तारं पृथिव्यां किल विश्रुतम्।
निपातितः शरो यत्र वज्राशनिसमप्रभः ॥ ६.२२.३६ ॥
Dadurch wurde jene Wüste auf Erden berühmt, dort wo der Pfeil, glänzend wie Donnerkeil und Blitz, niederfiel.
6.22.37
ननाद च तदा तत्र वसुधा शल्यपीडिता।
तस्माद् व्रणमुखात् तोयमुत्पपात रसातलात् ॥ ६.२२.३७ ॥
Da stöhnte die vom Pfeil gequälte Erde dort auf, und aus dem Mund jener Wunde schoss Wasser aus dem Rasātala empor.
6.22.38
स बभूव तदा कूपो व्रण इत्येव विश्रुतः।
सततं चोत्थितं तोयं समुद्रस्येव दृश्यते ॥ ६.२२.३८ ॥
Das wurde damals zu einem Brunnen, der eben unter dem Namen 'die Wunde' bekannt ist; das ständig aus ihm aufsteigende Wasser erscheint wie das des Ozeans.
6.22.39
अवदारणशब्दश्च दारुणः समपद्यत।
तस्मात् तद् बाणपातेन अपः कुक्षिष्वशोषयत् ॥ ६.२२.३९ ॥
Und durch den Fall des Pfeils erhob sich ein schreckliches Geräusch des Spaltens; damit trocknete er die Wasser in den Tiefen der Erde aus.
6.22.40
विख्यातं त्रिषु लोकेषु मरुकान्तारमेव च।
शोषयित्वा तु तं कुक्षिं रामो दशरथात्मजः ॥ ६.२२.४० ॥
Diese in den drei Welten berühmte Wüste entstand eben; und nachdem er jene Höhlung getrocknet hatte, Rāma, Sohn des Daśaratha...
6.22.41
वरं तस्मै ददौ विद्वान् मरवेऽमरविक्रमः ॥ ६.२२.४१ ॥
Dieser Wüste gewährte der Weise von unsterblicher Tapferkeit eine Gabe.
6.22.42
पशव्यश्चाल्परोगश्च फलमूलरसायुतः।
बहुस्नेहो बहुक्षीरः सुगन्धिर्विविधौषधिः ॥ ६.२२.४२ ॥
Es wird gut für das Vieh sein, mit wenigen Krankheiten, reich an Früchten, Wurzeln und Säften, reich an Fett und Milch, duftend und voller vielerlei Heilkräuter.
6.22.43
एवमेतैश्च संयुक्तो बहुभिः संयुतो मरुः।
रामस्य वरदानाच्च शिवः पन्था बभूव ह ॥ ६.२२.४३ ॥
So wurde jene Wüste, mit diesen und vielen anderen Eigenschaften ausgestattet, durch Rāmas Segen zu einem verheißungsvollen Weg.
6.22.44
तस्मिन् दग्धे तदा कुक्षौ समुद्रः सरितां पतिः।
राघवं सर्वशास्त्रज्ञमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ६.२२.४४ ॥
Als jene Gegend verbrannt war, sprach der Ozean, Herr der Flüsse, diese Worte zu Rāghava, dem Kenner aller Wissenschaften.
6.22.45
अयं सौम्य नलो नाम तनयो विश्वकर्मणः।
पित्रा दत्तवरः श्रीमान् प्रीतिमान् विश्वकर्मणः ॥ ६.२२.४५ ॥
O Sanfter, dies ist Nala, der Sohn Viśvakarmans; sein Vater hat ihm einen Segen gewährt. Er ist glanzvoll und Viśvakarman lieb.
6.22.46
एष सेतुं महोत्साहः करोतु मयि वानरः।
तमहं धारयिष्यामि यथा ह्येष पिता तथा ॥ ६.२२.४६ ॥
Dieser Vānara von großer Tatkraft soll eine Brücke auf mir errichten; ich werde sie tragen, wie es sein Vater tat.
6.22.47
एवमुक्त्वोदधिर्नष्टः समुत्थाय नलस्ततः।
अब्रवीद् वानरश्रेष्ठो वाक्यं रामं महाबलम् ॥ ६.२२.४७ ॥
Nachdem er so gesprochen hatte, verschwand der Ozean; da erhob sich Nala, der beste der Affen, und sprach zu Rāma, dem Mächtigen.
6.22.48
अहं सेतुं करिष्यामि विस्तीर्णे मकरालये।
पितुः सामर्थ्यमासाद्य तत्त्वमाह महोदधिः ॥ ६.२२.४८ ॥
Ich werde eine Brücke über diese weite Wohnstätte der Meeresungeheuer errichten. Nachdem der große Ozean die Kraft seines Vaters erlangt hat, hat er diese Wahrheit gesprochen.
6.22.49
दण्ड एव वरो लोके पुरुषस्येति मे मतिः।
धिक् क्षमामकृतज्ञेषु सान्त्वं दानमथापि वा ॥ ६.२२.४९ ॥
In der Welt ist Strafe das Beste für einen Menschen, so ist meine Meinung. Schande über Nachsicht gegen Undankbare; selbst Besänftigung oder Gabe (nützt ihnen nichts).
6.22.50
अयं हि सागरो भीमः सेतुकर्मदिदृक्षया।
ददौ दण्डभयाद् गाधं राघवाय महोदधिः ॥ ६.२२.५० ॥
Dieser furchtbare Ozean, der den Brückenbau sehen wollte und die Strafe fürchtete, gab Rāghava (Rāma) festen Grund zum Übergang — der große Ozean.
6.22.51
मम मातुर्वरो दत्तो मन्दरे विश्वकर्मणा।
मया तु सदृशः पुत्रस्तव देवि भविष्यति ॥ ६.२२.५१ ॥
Auf dem Berg Mandara gewährte Viśvakarman meiner Mutter einen Segen: „Du sollst einen Sohn haben, der mir gleicht.“ O Göttin, dein Sohn wird mir gleich sein.
6.22.52
औरसस्तस्य पुत्रोऽहं सदृशो विश्वकर्मणा।
स्मारितोऽस्म्यहमेतेन तत्त्वमाह महोदधिः।
न चाप्यहमनुक्तो वः प्रब्रूयामात्मनो गुणान् ॥ ६.२२.५२ ॥
Ich bin sein leiblicher Sohn, Viśvakarman gleich. Daran erinnert, sprach der große Ozean die Wahrheit. Ohne von euch gefragt zu sein, würde ich nicht von meinen eigenen Vorzügen sprechen.
6.22.53
समर्थश्चाप्यहं सेतुं कर्तुं वै वरुणालये।
तस्मादद्यैव बध्नन्तु सेतुं वानरपुङ्गवाः ॥ ६.२२.५३ ॥
Auch ich bin fähig, im Reich Varuṇas, dem Meer, eine Brücke zu bauen. Darum sollen die besten der Affen die Brücke noch heute schlagen.
6.22.54
ततो विसृष्टा रामेण सर्वतो हरिपुङ्गवाः।
उत्पेततुर्महारण्यं हृष्टाः शतसहस्रशः ॥ ६.२२.५४ ॥
Da sprangen die besten der Affen, von Rāma nach allen Seiten ausgesandt, voller Freude zu Hunderttausenden zum großen Wald empor.
6.22.55
ते नगान् नगसंकाशाः शाखामृगगणर्षभाः।
बभञ्जुः पादपांस्तत्र प्रचकर्षुश्च सागरम् ॥ ६.२२.५५ ॥
Gleich Bergen brachen jene Stiere unter den Scharen der Astaffen dort die Bäume und schleppten sie zum Ozean.
6.22.56
ते सालैश्चाश्वकर्णैश्च धवैर्वंशैश्च वानराः।
कुटजैरर्जुनैस्तालैस्तिलकैस्तिनिशैरपि ॥ ६.२२.५६ ॥
Auch jene Affen nahmen Sāla-, Aśvakarṇa-, Dhava- und Bambusbäume sowie Kuṭaja-, Arjuna-, Palm-, Tilaka- und Tiniśa-Bäume.
6.22.57
बिल्वकैः सप्तपर्णैश्च कर्णिकारैश्च पुष्पितैः।
चूतैश्चाशोकवृक्षैश्च सागरं समपूरयन् ॥ ६.२२.५७ ॥
Mit Bilva-, Saptaparṇa-, blühenden Karṇikāra-, Mango- und Aśoka-Bäumen füllten sie den Ozean vollständig.
6.22.58
समूलांश्च विमूलांश्च पादपान् हरिसत्तमाः।
इन्द्रकेतूनिवोद्यम्य प्रजह्रुर्वानरास्तरून् ॥ ६.२२.५८ ॥
Die besten unter den Affen hoben Bäume, teils mit Wurzeln, teils entwurzelt, wie Indras Banner empor und trugen sie davon.
6.22.59
तालान् दाडिमगुल्मांश्च नारिकेलविभीतकान्।
करीरान् बकुलान् निम्बान् समाजह्रुरितस्ततः ॥ ६.२२.५९ ॥
Palmen, Granatapfelsträucher, Kokospalmen und Vibhītaka, Karīra-Sträucher, Bakula- und Neem-Bäume sammelten sie hier und dort.
6.22.60
हस्तिमात्रान् महाकायाः पाषाणांश्च महाबलाः।
पर्वतांश्च समुत्पाट्य यन्त्रैः परिवहन्ति च ॥ ६.२२.६० ॥
Großgewachsene, mächtige Affen rissen Felsbrocken so groß wie Elefanten und Berge los und trugen sie mit Vorrichtungen fort.
6.22.61
प्रक्षिप्यमाणैरचलैः सहसा जलमुद्धृतम्।
समुत्ससर्प चाकाशमवासर्पत् ततः पुनः ॥ ६.२२.६१ ॥
Als die Berge hineingeworfen wurden, schnellte das Wasser plötzlich empor, stieg in den Himmel und fiel dann wieder zurück.
6.22.62
समुद्रं क्षोभयामासुर्निपतन्तः समन्ततः।
सूत्राण्यन्ये प्रगृह्णन्ति ह्यायतं शतयोजनम् ॥ ६.२२.६२ ॥
Von allen Seiten stürzend, brachten sie das Meer in Aufruhr; andere ergriffen Messschnüre von hundert Yojanas Länge.
6.22.63
नलश्चक्रे महासेतुं मध्ये नदनदीपतेः।
स तदा क्रियते सेतुर्वानरैर्घोरकर्मभिः ॥ ६.२२.६३ ॥
Nala errichtete eine große Brücke inmitten des Herrn der Flüsse; und die Brücke wurde damals von den Vānaras mit furchtbaren Taten gebaut.
6.22.64
दण्डानन्ये प्रगृह्णन्ति विचिन्वन्ति तथापरे।
वानरैः शतशस्तत्र रामस्याज्ञापुरःसरैः ॥ ६.२२.६४ ॥
Einige ergriffen Maßstäbe, andere suchten sie ebenso; dort taten es hunderte Vānaras, die Rāmas Befehl folgten.
6.22.65
मेघाभैः पर्वताभैश्च तृणैः काष्ठैर्बबन्धिरे।
पुष्पिताग्रैश्च तरुभिः सेतुं बघ्नन्ति वानराः ॥ ६.२२.६५ ॥
Den Wolken und Bergen gleich, banden die Vānaras es mit Gras und Holz; sie banden die Brücke mit Bäumen, deren Wipfel in Blüte standen.
6.22.66
पाषाणांश्च गिरिप्रख्यान् गिरीणां शिखराणि च।
दृश्यन्ते परिधावन्तो गृह्य दानवसंनिभाः ॥ ६.२२.६६ ॥
Felsen gleich Bergen und Gipfel von Bergen ergreifend, sah man Vānaras umherlaufen, den Dānavas ähnlich.
6.22.67
शिलानां क्षिप्यमाणानां शैलानां तत्र पात्यताम्।
बभूव तुमुलः शब्दस्तदा तस्मिन् महोदधौ ॥ ६.२२.६७ ॥
Während dort Felsen geschleudert und Berge hinabgestürzt wurden, erhob sich ein tosender Lärm über jenem gewaltigen Ozean.
6.22.68
कृतानि प्रथमेनाह्ना योजनानि चतुर्दश।
प्रहृष्टैर्गजसंकाशैस्त्वरमाणैः प्लवङ्गमैः ॥ ६.२२.६८ ॥
Am ersten Tag vollendeten die frohen, elefantengleichen und eiligen Affen vierzehn Yojanas.
6.22.69
द्वितीयेन तथैवाह्ना योजनानि तु विंशतिः।
कृतानि प्लवगैस्तूर्णं भीमकायैर्महाबलैः ॥ ६.२२.६९ ॥
Am zweiten Tag ebenso vollendeten die Affen mit furchtbaren Körpern und großer Kraft rasch zwanzig Yojanas.
6.22.70
अह्ना तृतीयेन तथा योजनानि तु सागरे।
त्वरमाणैर्महाकायैरेकविंशतिरेव च ॥ ६.२२.७० ॥
Am dritten Tag ebenso errichteten die eiligen Affen mit großen Körpern einundzwanzig Yojanas im Meer.
6.22.71
चतुर्थेन तथा चाह्ना द्वाविंशतिरथापि वा।
योजनानि महावेगैः कृतानि त्वरितैस्ततः ॥ ६.२२.७१ ॥
Am vierten Tag ebenso vollendeten die Affen von großer Schnelligkeit und Eile zweiundzwanzig Yojanas.
6.22.72
पञ्चमेन तथा चाह्ना प्लवगैः क्षिप्रकारिभिः।
योजनानि त्रयोविंशत् सुवेलमधिकृत्य वै ॥ ६.२२.७२ ॥
Am fünften Tag ebenso bauten die schnell handelnden Affen dreiundzwanzig Yojanas bis zum Berg Suvela.
6.22.73
स वानरवरः श्रीमान् विश्वकर्मात्मजो बली।
बबन्ध सागरे सेतुं यथा चास्य पिता तथा ॥ ६.२२.७३ ॥
Jener glanzvolle, mächtige Beste der Affen, Sohn Viśvakarmans, baute eine Brücke über das Meer, so wie es sein Vater getan hatte.
6.22.74
स नलेन कृतः सेतुः सागरे मकरालये।
शुशुभे सुभगः श्रीमान् स्वातीपथ इवाम्बरे ॥ ६.२२.७४ ॥
Die von Nala erbaute Brücke im Meer, der Wohnstätte der Meeresungeheuer, strahlte schön und glanzvoll, wie der Svāti-Pfad am Himmel.
6.22.75
ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः।
आगम्य गगने तस्थुर्द्रष्टुकामास्तदद्भुतम् ॥ ६.२२.७५ ॥
Da kamen die Götter mit den Gandharvas, den Siddhas und den großen Weisen an den Himmel und blieben dort stehen, begierig, jenes Wunder zu sehen.
6.22.76
दशयोजनविस्तीर्णं शतयोजनमायतम्।
ददृशुर्देवगन्धर्वा नलसेतुं सुदुष्करम् ॥ ६.२२.७६ ॥
Die Götter und Gandharvas sahen Nalas Brücke, zehn Yojanas breit und hundert Yojanas lang, äußerst schwer zu bauen.
6.22.77
आप्लवन्तः प्लवन्तश्च गर्जन्तश्च प्लवंगमाः।
तमचिन्त्यमसह्यं च ह्यद्भुतं लोमहर्षणम् ॥ ६.२२.७७ ॥
Die springenden, hüpfenden und brüllenden Affen erblickten jene undenkbare, unerträgliche, wunderbare und haarsträubende Tat.
6.22.78
ददृशुः सर्वभूतानि सागरे सेतुबन्धनम्।
तानि कोटिसहस्राणि वानराणां महौजसाम् ॥ ६.२२.७८ ॥
Alle Wesen sahen den Brückenbau über das Meer; und jene Affen von großer Kraft zählten tausende Millionen.
6.22.79
बध्नन्तः सागरे सेतुं जग्मुः पारं महोदधेः।
विशालः सुकृतः श्रीमान् सुभूमिः सुसमाहितः ॥ ६.२२.७९ ॥
Während sie die Brücke über das Meer bauten, zogen sie zum fernen Ufer des großen Ozeans. Die Brücke war breit, gut gebaut, prächtig, mit festem Grund und gut gefügt.
6.22.80
अशोभत महान् सेतुः सीमन्त इव सागरे।
ततः पारे समुद्रस्य गदापाणिर्विभीषणः ॥ ६.२२.८० ॥
Jene große Brücke glänzte auf dem Meer wie ein Scheitel im Haar. Dann stand auf dem fernen Ufer des Ozeans Vibhīṣaṇa, die Keule in der Hand.
6.22.81
परेषामभिघातार्थमतिष्ठत् सचिवैः सह।
सुग्रीवस्तु ततः प्राह रामं सत्यपराक्रमम् ॥ ६.२२.८१ ॥
Er stand mit seinen Ministern bereit, die Feinde zu schlagen. Da sprach Sugrīva zu Rāma, dem Helden von wahrer Tapferkeit.
6.22.82
हनूमन्तं त्वमारोह अङ्गदं त्वथ लक्ष्मणः।
अयं हि विपुलो वीर सागरो मकरालयः ॥ ६.२२.८२ ॥
Hanumān, steig auf, ebenso Aṅgada und Lakṣmaṇa. O Held, dieser weite Ozean ist die Heimstatt der Makaras.
6.22.83
वैहायसौ युवामेतौ वानरौ धारयिष्यतः।
अग्रतस्तस्य सैन्यस्य श्रीमान् रामः सलक्ष्मणः ॥ ६.२२.८३ ॥
Ihr beiden affengleichen Lufttreibenden werdet sie tragen. Vor jenem Heer ging der glanzvolle Rāma mit Lakṣmaṇa.
6.22.84
जगाम धन्वी धर्मात्मा सुग्रीवेण समन्वितः।
अन्ये मध्येन गच्छन्ति पार्श्वतोऽन्ये प्लवंगमाः ॥ ६.२२.८४ ॥
Der Bogenschütze, der rechtschaffene Rāma, zog mit Sugrīva hinaus. Einige Affen ziehen durch die Mitte, andere an den Seiten.
6.22.85
सलिलं प्रपतन्त्यन्ये मार्गमन्ये प्रपेदिरे।
केचिद् वैहायसगताः सुपर्णा इव पुप्लुवुः ॥ ६.२२.८५ ॥
Manche fielen ins Wasser, andere nahmen einen anderen Weg, und einige sprangen voran wie Garuḍas, die durch den Himmel fliegen.
6.22.86
घोषेण महता घोषं सागरस्य समुच्छ्रितम्।
भीममन्तर्दधे भीमा तरन्ती हरिवाहिनी ॥ ६.२२.८६ ॥
Unter diesem gewaltigen Getöse ging das furchtbare Brausen des aufgewühlten Ozeans unter, als das schreckliche Affenheer hinüberzog.
6.22.87
वानराणां हि सा तीर्णा वाहिनी नलसेतुना।
तीरे निविविशे राज्ञो बहुमूलफलोदके ॥ ६.२२.८७ ॥
Dieses Affenheer, das über Nalas Brücke hinübergelangt war, lagerte am Ufer für den König, reich an Wurzeln, Früchten und Wasser.
6.22.88
तदद्भुतं राघवकर्म दुष्करं
समीक्ष्य देवाः सह सिद्धचारणैः।
उपेत्य रामं सहसा महर्षिभि-
स्तमभ्यषिञ्चन् सुशुभैर्जलैः पृथक् ॥ ६.२२.८८ ॥
Als die Götter jene wunderbare und schwierige Tat des Rāghava sahen, traten sie zusammen mit den Siddhas, Cāraṇas und großen Weisen plötzlich vor Rāma und salbten ihn, jeder mit eigenem, höchst verheißungsvollem Wasser.
6.22.89
जयस्व शत्रून् नरदेव मेदिनीं
ससागरां पालय शाश्वतीः समाः।
इतीव रामं नरदेवसत्कृतं
शुभैर्वचोभिर्विविधैरपूजयन् ॥ ६.२२.८९ ॥
»O Herr der Menschen, besiege deine Feinde und beschütze diese Erde mit ihren Meeren für unvergängliche Jahre!« So ehrten die Götter Rāma, der selbst von den Königen geehrt war, mit vielen verheißungsvollen Worten.