வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 6.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.22.1
अथोवाच रघुश्रेष्ठः सागरं दारुणं वचः।
अद्य त्वां शोषयिष्यामि सपातालं महार्णव ॥ ६.२२.१ ॥
அப்போது ரகுகுல சிறந்தவன் கடலிடம் கடுமையான சொற்களைக் கூறினான்: "இன்று உன்னை பாதாளத்துடன் சேர்த்து வற்றச் செய்வேன், பெரும் கடலே!"
6.22.2
शरनिर्दग्धतोयस्य परिशुष्कस्य सागर।
मया निहतसत्त्वस्य पांसुरुत्पद्यते महान् ॥ ६.२२.२ ॥
"ஓ கடலே! என் அம்புகளால் நீர் எரிந்து வற்றும்; என்னால் உயிரினங்கள் அழிந்தபின் பெரும் புழுதி எழும்."
6.22.3
मत्कार्मुकविसृष्टेन शरवर्षेण सागर।
परं तीरं गमिष्यन्ति पद्भिरेव प्लवंगमाः ॥ ६.२२.३ ॥
"ஓ கடலே! என் வில்லிலிருந்து பொழியும் அம்பு மழையால், குரங்குகள் நடந்தே மறுகரையை அடையும்."
6.22.4
विचिन्वन्नाभिजानासि पौरुषं नापि विक्रमम्।
दानवालय संतापं मत्तो नाम गमिष्यसि ॥ ६.२२.४ ॥
"தானவர்களின் இருப்பிடமே! என் ஆண்மையையும் வீரத்தையும் நீ அறியவில்லை; ஆகவே என்னால் துன்பம் அடைவாய்."
6.22.5
ब्राह्मेणास्त्रेण संयोज्य ब्रह्मदण्डनिभं शरम्।
संयोज्य धनुषि श्रेष्ठे विचकर्ष महाबलः ॥ ६.२२.५ ॥
மகாபலனான ராமன் பிரம்மதண்டம் போன்ற பிரம்மாஸ்திரத்தால் அம்பைப் பூட்டி, சிறந்த வில்லில் அதை வளைத்து இழுத்தான்.
6.22.6
तस्मिन् विकृष्टे सहसा राघवेण शरासने।
रोदसी सम्पफालेव पर्वताश्च चकम्पिरे ॥ ६.२२.६ ॥
ராகவன் வில்லை திடீரென்று வளைத்து இழுத்ததும், வானமும் பூமியும் பிளந்தது போலாயின; மலைகள் நடுங்கின.
6.22.7
तमश्च लोकमावव्रे दिशश्च न चकाशिरे।
प्रतिचुक्षुभिरे चाशु सरांसि सरितस्तथा ॥ ६.२२.७ ॥
இருள் உலகை மூடியது; திசைகள் ஒளிரவில்லை; ஏரிகளும் ஆறுகளும் உடனே கொந்தளித்தன.
6.22.8
तिर्यक् च सह नक्षत्रैः संगतौ चन्द्रभास्करौ।
भास्करांशुभिरादीप्तं तमसा च समावृतम् ॥ ६.२२.८ ॥
சந்திரனும் சூரியனும் நட்சத்திரங்களுடன் குறுக்கே சேர்ந்தனர்; சூரியக் கதிர்களால் ஒளிர்ந்தபோதும் அது இருளால் மூடப்பட்டிருந்தது.
6.22.9
प्रचकाशे तदाऽऽकाशमुल्काशतविदीपितम्।
अन्तरिक्षाच्च निर्घाता निर्जग्मुरतुलस्वनाः ॥ ६.२२.९ ॥
அப்போது நூறு விண்கற்களால் ஒளிர்ந்த வானம் பிரகாசித்தது; விண்ணிலிருந்து ஒப்பற்ற ஒலியுடைய இடிகள் புறப்பட்டன.
6.22.10
वपुःप्रकर्षेण ववुर्दिव्यमारुतपङ्क्तयः।
बभञ्ज च तदा वृक्षाञ्जलदानुद्वहन्मुहुः ॥ ६.२२.१० ॥
தெய்வீகக் காற்றுகளின் அணிகள் முழு வலிமையுடன் வீசின; அப்போது அவை மரங்களை முறித்தன, மேகங்களை மீண்டும் மீண்டும் தூக்கி எறிந்தன.
6.22.11
आरुजंश्चैव शैलाग्रान् शिखराणि बभञ्ज च।
दिवि च स्म महामेघाः संहताः समहास्वनाः ॥ ६.२२.११ ॥
மலை முகடுகளையும் சிகரங்களையும் அவை நொறுக்கின; வானில் பெரும் மேகங்கள் ஒன்று திரண்டு பெரும் முழக்கமிட்டன.
6.22.12
मुमुचुर्वैद्युतानग्नींस्ते महाशनयस्तदा।
यानि भूतानि दृश्यानि चुक्रुशुश्चाशनेः समम् ॥ ६.२२.१२ ॥
அப்போது அந்தப் பெரும் இடிகள் மின்னலில் பிறந்த தீக்களை வீசின; கண்ணுக்குத் தெரிந்த உயிரினங்களும் இடியோசையுடன் சேர்ந்து அலறின.
6.22.13
अदृश्यानि च भूतानि मुमुचुर्भैरवस्वनम्।
शिश्यिरे चाभिभूतानि संत्रस्तान्युद्विजन्ति च ॥ ६.२२.१३ ॥
கண்ணுக்குத் தெரியாத உயிரினங்கள் பயங்கர முழக்கமிட்டன; அவை வீழ்ந்து, பயந்து நடுங்கின.
6.22.14
सम्प्रविव्यथिरे चापि न च पस्पन्दिरे भयात्।
सह भूतैः सतोयोर्मिः सनागः सहराक्षसः ॥ ६.२२.१४ ॥
அவை மிகவும் கலக்கமடைந்தன, ஆனாலும் பயத்தால் அசையவில்லை; உயிரினங்கள், நீரலைகள், நாகங்கள், அரக்கர்களுடன்.
6.22.15
सहसाभूत् ततो वेगाद् भीमवेगो महोदधिः।
योजनं व्यतिचक्राम वेलामन्यत्र सम्प्लवात् ॥ ६.२२.१५ ॥
அப்போது திடீரென பயங்கர வேகத்துடன் பெருங்கடல் எழுந்தது; வெள்ளத்தால் அது தன் கரையை ஒரு யோசனை தாண்டிச் சென்றது.
6.22.16
तं तथा समतिक्रान्तं नातिचक्राम राघवः।
समुद्धतममित्रघ्नो रामो नदनदीपतिम् ॥ ६.२२.१६ ॥
அது இவ்வாறு எல்லை கடந்ததைக் கண்டும் ராகவன் எல்லை கடக்கவில்லை; பகைவரை அழிக்கும் ராமன், ஆறுகளுக்கும் நதிகளுக்கும் அரசனான அந்த கடலை (அடக்கத்துடன் நோக்கினான்).
6.22.17
ततो मध्यात् समुद्रस्य सागरः स्वयमुत्थितः।
उदयाद्रिमहाशैलान्मेरोरिव दिवाकरः ॥ ६.२२.१७ ॥
அப்போது கடலின் நடுவிலிருந்து சாகரனே தானாகவே எழுந்தான்; உதயகிரியாகிய பெரும் மலையிலிருந்து, அல்லது மேருவிலிருந்து சூரியன் எழுவது போல்.
6.22.18
पन्नगैः सह दीप्तास्यैः समुद्रः प्रत्यदृश्यत।
स्निग्धवैदूर्यसंकाशो जाम्बूनदविभूषणः ॥ ६.२२.१८ ॥
ஒளிரும் வாய்களையுடைய பாம்புகளுடன் கடல் தோன்றியது; மிருதுவான வைடூரியம் போல, பொன் அணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாய்.
6.22.19
रक्तमाल्याम्बरधरः पद्मपत्रनिभेक्षणः।
सर्वपुष्पमयीं दिव्यां शिरसा धारयन् स्रजम् ॥ ६.२२.१९ ॥
சிவப்பு மாலைகளும் ஆடைகளும் அணிந்து, தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடன், எல்லா மலர்களாலும் ஆன தெய்வீகமான மாலையைத் தலையில் சூடியவனாய் (கடல் தோன்றியது).
6.22.20
जातरूपमयैश्चैव तपनीयविभूषणैः।
आत्मजानां च रत्नानां भूषितो भूषणोत्तमैः ॥ ६.२२.२० ॥
பொன்னாலான, உருக்கிய பொன் அணிகலன்களாலும், தன் புதல்வர்களின் (ஆறுகளின்) ரத்தினங்களாலும், சிறந்த அணிகலன்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாய் (கடல்).
6.22.21
धातुभिर्मण्डितः शैलो विविधैर्हिमवानिव।
एकावलीमध्यगतं तरलं पाण्डरप्रभम् ॥ ६.२२.२१ ॥
பலவித தாதுக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இமயமலையைப் போல், ஒரே மாலையின் நடுவில் அமைந்த, அலைபாய்ந்த, வெளிர் ஒளியுடைய (முத்துமாலை போன்ற கடல்).
6.22.22
विपुलेनोरसा बिभ्रत्कौस्तुभस्य सहोदरम्।
आघूर्णिततरङ्गौघः कालिकानिलसंकुलः ॥ ६.२२.२२ ॥
அகன்ற மார்பில் கௌஸ்துப மணியின் உடன்பிறப்பைப் போன்ற (அணியைத்) தாங்கியவனாய், சுழன்றெழும் அலைக்கூட்டங்களுடனும் கருமுகிலின் காற்றால் கலங்கியவனாய் (கடல்).
6.22.23
गङ्गासिन्धुप्रधानाभिरापगाभिः समावृतः।
उद्वर्तितमहाग्राहः सम्भ्रान्तोरगराक्षसः ॥ ६.२२.२३ ॥
கங்கை, சிந்து முதலிய முதன்மை ஆறுகளால் சூழப்பட்டவனாய், பெரிய முதலைகள் கிளம்பி, பாம்புகளும் அரக்கர்களும் கலங்கியவனாய் (கடல்).
6.22.24
देवतानां सुरूपाभिर्नानारूपाभिरीश्वरः।
सागरः समुपक्रम्य पूर्वमामन्त्र्य वीर्यवान् ॥ ६.२२.२४ ॥
தேவர்களின் அழகிய பல்வேறு வடிவங்களுடன் கூடிய ஈசுவரனாகிய வலிமைமிக்க கடல், முதலில் அணுகி அழைத்து (ராமனிடம் பேசினான்).
6.22.25
अब्रवीत् प्राञ्जलिर्वाक्यं राघवं शरपाणिनम् ॥ ६.२२.२५ ॥
அம்பு கையில் ஏந்தியிருந்த ராகவனிடம் கைகூப்பியவாறு அவன் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
6.22.26
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च राघव।
स्वभावे सौम्य तिष्ठन्ति शाश्वतं मार्गमाश्रिताः ॥ ६.२२.२६ ॥
ராகவா, நிலம், காற்று, ஆகாயம், நீர், ஒளி ஆகியவை தங்கள் இயல்பிலேயே நிலைபெற்று, நிலையான வழியைப் பற்றி நிற்கின்றன, ஓ சௌம்யனே.
6.22.27
तत्स्वभावो ममाप्येष यदगाधोऽहमप्लवः।
विकारस्तु भवेद् गाध एतत् ते प्रवदाम्यहम् ॥ ६.२२.२७ ॥
நானும் அளவிட முடியாதவனாகவும் கடக்க முடியாதவனாகவும் இருப்பதே என் இயல்பு; ஆனால் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டால் நான் கடக்கக்கூடியவனாவேன் — இதை உனக்குச் சொல்கிறேன்.
6.22.28
न कामान्न च लोभाद् वा न भयात् पार्थिवात्मज।
ग्राहनक्राकुलजलं स्तम्भयेयं कथंचन ॥ ६.२२.२८ ॥
அரச குமாரனே, ஆசையாலோ, பேராசையாலோ, பயத்தாலோ — முதலைகளும் சுறாக்களும் நிறைந்த இந்த நீரை நான் எவ்வகையிலும் நிறுத்த மாட்டேன்.
6.22.29
विधास्ये येन गन्तासि विषहिष्येऽप्यहं तथा।
न ग्राहा विधमिष्यन्ति यावत्सेना तरिष्यति।
हरीणां तरणे राम करिष्यामि यथा स्थलम् ॥ ६.२२.२९ ॥
நீ செல்லக்கூடிய வகையில் நான் செய்வேன், அதைப் பொறுத்துக்கொள்வேனும்; சேனை கடக்கும் வரை முதலைகள் துன்புறுத்தா. ராமா, குரங்குகள் கடக்கும்படி நான் தரைநிலத்தை உண்டாக்குவேன்.
6.22.30
तमब्रवीत् तदा रामः शृणु मे वरुणालय।
अमोघोऽयं महाबाणः कस्मिन् देशे निपात्यताम् ॥ ६.२२.३० ॥
அப்போது ராமன் அவனிடம் கூறினான் — வருணனின் இருப்பிடமே, கேள். இது தவறாத பெரும் அம்பு; இதை எந்த நாட்டில் விடுவது?
6.22.31
रामस्य वचनं श्रुत्वा तं च दृष्ट्वा महाशरम्।
महोदधिर्महातेजा राघवं वाक्यमब्रवीत् ॥ ६.२२.३१ ॥
ராமனின் சொல்லைக் கேட்டு, அந்த மகா அம்பைக் கண்டு, மகா தேஜஸ்வியான மகாசமுத்திரம் ராகவனிடம் இவ்வாறு சொன்னது.
6.22.32
उत्तरेणावकाशोऽस्ति कश्चित् पुण्यतरो मम।
द्रुमकुल्य इति ख्यातो लोके ख्यातो यथा भवान् ॥ ६.२२.३२ ॥
என் வடக்கே மிகவும் புனிதமான ஓர் இடம் உள்ளது; அது த்ருமகுல்யம் என்று பெயர் பெற்றது, நீர் உலகில் புகழ் பெற்றிருப்பது போல.
6.22.33
उग्रदर्शनकर्माणो बहवस्तत्र दस्यवः।
आभीरप्रमुखाः पापाः पिबन्ति सलिलं मम ॥ ६.२२.३३ ॥
அங்கே பயங்கரமான தோற்றமும் செயலும் கொண்ட பல கொள்ளையர்கள் உள்ளனர்; ஆபீரர்கள் முதலானவர்கள் பாவிகள், அவர்கள் என் நீரைக் குடிக்கின்றனர்.
6.22.34
तैर्न तत्स्पर्शनं पापं सहेयं पापकर्मभिः।
अमोघः क्रियतां राम अयं तत्र शरोत्तमः ॥ ६.२२.३४ ॥
பாவச் செயல்கள் செய்யும் அவர்களின் தீண்டலை நான் பொறுக்கமாட்டேன். ராமா, இந்த உயர்ந்த அம்பு அங்கே குறி தவறாததாக ஆக்கப்படட்டும்.
6.22.35
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा सागरस्य महात्मनः।
मुमोच तं शरं दीप्तं परं सागरदर्शनात् ॥ ६.२२.३५ ॥
அந்த மகாத்மாவான சமுத்திரத்தின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, சமுத்திரத்தைக் கண்டதும், ஒளிவீசும் அந்த உயர்ந்த அம்பை ராமன் விடுத்தான்.
6.22.36
तेन तन्मरुकान्तारं पृथिव्यां किल विश्रुतम्।
निपातितः शरो यत्र वज्राशनिसमप्रभः ॥ ६.२२.३६ ॥
அதனால்தான் அந்தப் பாலைவனம் பூமியில் புகழ்பெற்றதாயிற்று; வஜ்ரமும் மின்னலும் போன்ற ஒளியுடைய அம்பு அங்கே விழச் செய்யப்பட்டது.
6.22.37
ननाद च तदा तत्र वसुधा शल्यपीडिता।
तस्माद् व्रणमुखात् तोयमुत्पपात रसातलात् ॥ ६.२२.३७ ॥
அப்போது அம்பினால் வருந்திய பூமி அங்கே அலறியது; அந்தப் புண்ணின் வாயிலிருந்து பாதாளத்திலிருந்து நீர் பீறிட்டு எழுந்தது.
6.22.38
स बभूव तदा कूपो व्रण इत्येव विश्रुतः।
सततं चोत्थितं तोयं समुद्रस्येव दृश्यते ॥ ६.२२.३८ ॥
அப்போது அது 'புண்' என்ற பெயரிலேயே புகழ்பெற்ற கிணறாயிற்று; அதிலிருந்து தொடர்ந்து எழும் நீர் கடலைப் போலத் தோன்றுகிறது.
6.22.39
अवदारणशब्दश्च दारुणः समपद्यत।
तस्मात् तद् बाणपातेन अपः कुक्षिष्वशोषयत् ॥ ६.२२.३९ ॥
அம்பு விழுந்ததால் பூமியைப் பிளக்கும் கொடிய ஒலி எழுந்தது; அதனால் அது அதன் வயிறுகளிலிருந்த நீரை வற்றச் செய்தது.
6.22.40
विख्यातं त्रिषु लोकेषु मरुकान्तारमेव च।
शोषयित्वा तु तं कुक्षिं रामो दशरथात्मजः ॥ ६.२२.४० ॥
மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற மரு-காந்தாரமே ஆயிற்று; அந்த வயிற்றை வற்றச் செய்தபின் தசரதனின் மகன் ராமன்...
6.22.41
वरं तस्मै ददौ विद्वान् मरवेऽमरविक्रमः ॥ ६.२२.४१ ॥
அறிவுடையவரும் அமர பராக்கிரமம் உடையவருமான அவர் அந்த மரு நிலத்துக்கு வரம் அளித்தார்.
6.22.42
पशव्यश्चाल्परोगश्च फलमूलरसायुतः।
बहुस्नेहो बहुक्षीरः सुगन्धिर्विविधौषधिः ॥ ६.२२.४२ ॥
அது கால்நடைகளுக்கு ஏற்றதாகவும், சிறிய நோய்களுடையதாகவும், பழங்கள், வேர்கள், சாறுகளுடன் கூடியதாகவும், மிக்க நெய்ப்பும் மிக்க பாலும், நறுமணமும், பல மூலிகைகளும் உடையதாகவும் இருக்கும்.
6.22.43
एवमेतैश्च संयुक्तो बहुभिः संयुतो मरुः।
रामस्य वरदानाच्च शिवः पन्था बभूव ह ॥ ६.२२.४३ ॥
இவ்வாறு இவற்றோடும் பல குணங்களோடும் கூடிய அந்த பாலை நிலம், ராமனின் வரத்தால் மங்களகரமான வழியாயிற்று.
6.22.44
तस्मिन् दग्धे तदा कुक्षौ समुद्रः सरितां पतिः।
राघवं सर्वशास्त्रज्ञमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ६.२२.४४ ॥
அந்தப் பகுதி எரிந்தபோது, நதிகளின் அதிபதியான கடல், எல்லா சாஸ்திரங்களையும் அறிந்த ராகவனிடம் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னது.
6.22.45
अयं सौम्य नलो नाम तनयो विश्वकर्मणः।
पित्रा दत्तवरः श्रीमान् प्रीतिमान् विश्वकर्मणः ॥ ६.२२.४५ ॥
சௌம்யனே! இவன் நளன் எனும் பெயருடைய விஸ்வகர்மாவின் மகன். தந்தையால் வரம் அளிக்கப்பட்டவன்; புகழ்மிக்கவன், விஸ்வகர்மாவின் அன்புக்குரியவன்.
6.22.46
एष सेतुं महोत्साहः करोतु मयि वानरः।
तमहं धारयिष्यामि यथा ह्येष पिता तथा ॥ ६.२२.४६ ॥
இந்த மஹோத்சாஹமுடைய வானரன் என் மேல் பாலம் கட்டட்டும்; அவனைத் தாங்குவேன், அவனுடைய தந்தை எவ்வாறு தாங்கினாரோ அவ்வாறே.
6.22.47
एवमुक्त्वोदधिर्नष्टः समुत्थाय नलस्ततः।
अब्रवीद् वानरश्रेष्ठो वाक्यं रामं महाबलम् ॥ ६.२२.४७ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு கடல் மறைந்தது; பிறகு வானரச் சிறந்தவன் நளன் எழுந்து மஹாபலனான ராமனிடம் சொன்னான்.
6.22.48
अहं सेतुं करिष्यामि विस्तीर्णे मकरालये।
पितुः सामर्थ्यमासाद्य तत्त्वमाह महोदधिः ॥ ६.२२.४८ ॥
நான் இந்த விரிந்த மகராலயமாகிய கடலின்மேல் பாலம் கட்டுவேன். தந்தையின் ஆற்றலைப் பெற்று மஹோததி இந்த உண்மையைச் சொன்னது.
6.22.49
दण्ड एव वरो लोके पुरुषस्येति मे मतिः।
धिक् क्षमामकृतज्ञेषु सान्त्वं दानमथापि वा ॥ ६.२२.४९ ॥
உலகில் மனிதனுக்குத் தண்டனையே சிறந்தது என்பது என் கருத்து. நன்றி மறந்தவர்களிடம் பொறுமையைக் கண்டிக்கிறேன்; சமாதானமோ தானமோ கூட (அவர்களிடம் பயனற்றவை).
6.22.50
अयं हि सागरो भीमः सेतुकर्मदिदृक्षया।
ददौ दण्डभयाद् गाधं राघवाय महोदधिः ॥ ६.२२.५० ॥
இந்த பயங்கரமான கடல், பாலம் கட்டுவதைக் காணும் விருப்பத்தாலும் தண்டனைக்கு அஞ்சியும், ராகவனுக்கு (ராமனுக்கு) கால்நடையாக செல்ல வழி கொடுத்தது — அந்த மகாசமுத்திரம்.
6.22.51
मम मातुर्वरो दत्तो मन्दरे विश्वकर्मणा।
मया तु सदृशः पुत्रस्तव देवि भविष्यति ॥ ६.२२.५१ ॥
மந்தர மலையில் விஸ்வகர்மா என் தாய்க்கு வரம் அளித்தார்; "என்னைப் போன்ற மகன் உனக்கு பிறப்பான்" என. தேவியே, உன் மகன் (என்னைப் போன்று) இருப்பான்.
6.22.52
औरसस्तस्य पुत्रोऽहं सदृशो विश्वकर्मणा।
स्मारितोऽस्म्यहमेतेन तत्त्वमाह महोदधिः।
न चाप्यहमनुक्तो वः प्रब्रूयामात्मनो गुणान् ॥ ६.२२.५२ ॥
நான் அவருக்கு நேரடி மகனாக, விஸ்வகர்மாவுக்கு நிகரானவனாக இருக்கிறேன். இதனால் நினைவூட்டப்பட்டேன் — இந்த உண்மையை மகாசமுத்திரம் சொன்னது. நீங்கள் கேட்காமல் நான் என் குணங்களைச் சொல்லமாட்டேன்.
6.22.53
समर्थश्चाप्यहं सेतुं कर्तुं वै वरुणालये।
तस्मादद्यैव बध्नन्तु सेतुं वानरपुङ्गवाः ॥ ६.२२.५३ ॥
வருணனின் இருப்பிடமாகிய கடலில் பாலம் கட்ட நானும் வல்லவன். ஆகையால் இன்றே சிறந்த வானரர்கள் பாலத்தைக் கட்டட்டும்.
6.22.54
ततो विसृष्टा रामेण सर्वतो हरिपुङ्गवाः।
उत्पेततुर्महारण्यं हृष्टाः शतसहस्रशः ॥ ६.२२.५४ ॥
பின்னர் ராமனால் எல்லாத் திசைகளிலும் அனுப்பப்பட்ட சிறந்த வானரர்கள், மகிழ்ச்சியுடன் லட்சக்கணக்கில் பெரிய காட்டை நோக்கித் தாவினர்.
6.22.55
ते नगान् नगसंकाशाः शाखामृगगणर्षभाः।
बभञ्जुः पादपांस्तत्र प्रचकर्षुश्च सागरम् ॥ ६.२२.५५ ॥
மலைகளைப் போன்ற உருவம் கொண்ட அந்த வானர யூதபதிகள் அங்கிருந்த மரங்களை ஒடித்து, அவற்றைக் கடலை நோக்கி இழுத்துச் சென்றனர்।
6.22.56
ते सालैश्चाश्वकर्णैश्च धवैर्वंशैश्च वानराः।
कुटजैरर्जुनैस्तालैस्तिलकैस्तिनिशैरपि ॥ ६.२२.५६ ॥
அந்த வானரங்கள் சால், அஸ்வகர்ணம், தவம், மூங்கில், குடஜம், அர்ஜுனம், தாலம், திலகம், திணிசம் ஆகிய மரங்களாலும் (கடலை நிரப்பின)।
6.22.57
बिल्वकैः सप्तपर्णैश्च कर्णिकारैश्च पुष्पितैः।
चूतैश्चाशोकवृक्षैश्च सागरं समपूरयन् ॥ ६.२२.५७ ॥
வில்வம், சப்தபர்ணம், பூத்த கர்ணிகாரம், மாம்பழம், அசோகம் ஆகிய மரங்களால் கடலை முழுவதும் நிரப்பினர்।
6.22.58
समूलांश्च विमूलांश्च पादपान् हरिसत्तमाः।
इन्द्रकेतूनिवोद्यम्य प्रजह्रुर्वानरास्तरून् ॥ ६.२२.५८ ॥
சிறந்த வானரங்கள், வேருடன் இருந்தும் வேர்பிடுங்கப்பட்டும் இருந்த மரங்களை இந்திரனின் கொடிகளைப் போல உயர்த்தி எடுத்துச் சென்றனர்।
6.22.59
तालान् दाडिमगुल्मांश्च नारिकेलविभीतकान्।
करीरान् बकुलान् निम्बान् समाजह्रुरितस्ततः ॥ ६.२२.५९ ॥
பனை, மாதுளைச் செடிகள், தென்னை, விபீதகம், கரீரம், பகுளம், வேம்பு ஆகியவற்றை இங்கும் அங்கும் சேகரித்தனர்।
6.22.60
हस्तिमात्रान् महाकायाः पाषाणांश्च महाबलाः।
पर्वतांश्च समुत्पाट्य यन्त्रैः परिवहन्ति च ॥ ६.२२.६० ॥
பெரிய உடல் கொண்ட மகாபலம் வாய்ந்த வானரங்கள் யானை அளவுள்ள பாறைகளையும் மலைகளையும் பிடுங்கி, எந்திரங்களின் உதவியால் சுமந்து சென்றன।
6.22.61
प्रक्षिप्यमाणैरचलैः सहसा जलमुद्धृतम्।
समुत्ससर्प चाकाशमवासर्पत् ततः पुनः ॥ ६.२२.६१ ॥
மலைகள் வீசப்பட்டதால் திடீரென நீர் மேலெழுந்தது; ஆகாயம் நோக்கி எழுந்து பின்னர் மீண்டும் கீழே இறங்கியது.
6.22.62
समुद्रं क्षोभयामासुर्निपतन्तः समन्ततः।
सूत्राण्यन्ये प्रगृह्णन्ति ह्यायतं शतयोजनम् ॥ ६.२२.६२ ॥
விழுந்தபடி அவர்கள் எல்லாப் பக்கமும் கடலைக் கலக்கினர்; மற்றவர்கள் நூறு யோசனை நீளமுள்ள அளவுநூலைப் பிடித்தனர்.
6.22.63
नलश्चक्रे महासेतुं मध्ये नदनदीपतेः।
स तदा क्रियते सेतुर्वानरैर्घोरकर्मभिः ॥ ६.२२.६३ ॥
நளன் கடலின் நடுவே ஒரு பெரிய பாலத்தை அமைத்தான்; அப்போது அந்தப் பாலம் அச்சமூட்டும் செயல்கள் புரிந்த வானரர்களால் கட்டப்பட்டது.
6.22.64
दण्डानन्ये प्रगृह्णन्ति विचिन्वन्ति तथापरे।
वानरैः शतशस्तत्र रामस्याज्ञापुरःसरैः ॥ ६.२२.६४ ॥
சிலர் அளவுக்கோல்களை எடுத்துக்கொண்டனர்; மற்றவர்கள் அவற்றைத் தேடினர்; அங்கே ராமனின் கட்டளையை முன்னிட்டுச் செல்லும் நூற்றுக்கணக்கான வானரர்கள் இப்படிச் செய்தனர்.
6.22.65
मेघाभैः पर्वताभैश्च तृणैः काष्ठैर्बबन्धिरे।
पुष्पिताग्रैश्च तरुभिः सेतुं बघ्नन्ति वानराः ॥ ६.२२.६५ ॥
மேகம் போலவும் மலை போலவும் இருந்த வானரர்கள் புல்லாலும் மரக்கட்டைகளாலும் கட்டினர்; மலர்ந்த நுனிகளைக் கொண்ட மரங்களாலும் அவர்கள் பாலத்தைக் கட்டினர்.
6.22.66
पाषाणांश्च गिरिप्रख्यान् गिरीणां शिखराणि च।
दृश्यन्ते परिधावन्तो गृह्य दानवसंनिभाः ॥ ६.२२.६६ ॥
மலை போன்ற பாறைகளையும் மலைச்சிகரங்களையும் எடுத்துக்கொண்டு, அசுரர்களைப் போன்ற வானரர்கள் ஓடுவதை காண முடிந்தது.
6.22.67
शिलानां क्षिप्यमाणानां शैलानां तत्र पात्यताम्।
बभूव तुमुलः शब्दस्तदा तस्मिन् महोदधौ ॥ ६.२२.६७ ॥
அங்கே பாறைகள் வீசப்பட்டும் மலைகள் தள்ளப்பட்டும் இருந்தபோது, அந்த மாபெரும் கடலில் பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது.
6.22.68
कृतानि प्रथमेनाह्ना योजनानि चतुर्दश।
प्रहृष्टैर्गजसंकाशैस्त्वरमाणैः प्लवङ्गमैः ॥ ६.२२.६८ ॥
முதல் நாளில், மகிழ்ச்சியுடன் யானைகளைப் போன்ற விரைந்த குரங்குகள் பதினான்கு யோஜனை தூரம் கட்டி முடித்தன.
6.22.69
द्वितीयेन तथैवाह्ना योजनानि तु विंशतिः।
कृतानि प्लवगैस्तूर्णं भीमकायैर्महाबलैः ॥ ६.२२.६९ ॥
இரண்டாம் நாளும் அதுபோலவே, பயங்கர உடலும் மாபெரும் வலிமையும் கொண்ட குரங்குகள் விரைவாக இருபது யோஜனை கட்டின.
6.22.70
अह्ना तृतीयेन तथा योजनानि तु सागरे।
त्वरमाणैर्महाकायैरेकविंशतिरेव च ॥ ६.२२.७० ॥
மூன்றாம் நாளும் அதுபோலவே, விரைந்த பெரிய உடல் குரங்குகள் கடலில் இருபத்தொரு யோஜனை கட்டின.
6.22.71
चतुर्थेन तथा चाह्ना द्वाविंशतिरथापि वा।
योजनानि महावेगैः कृतानि त्वरितैस्ततः ॥ ६.२२.७१ ॥
நான்காம் நாளும் அதுபோலவே, மிக்க வேகமும் விரைவும் கொண்ட குரங்குகள் இருபத்திரண்டு யோஜனை கட்டின.
6.22.72
पञ्चमेन तथा चाह्ना प्लवगैः क्षिप्रकारिभिः।
योजनानि त्रयोविंशत् सुवेलमधिकृत्य वै ॥ ६.२२.७२ ॥
ஐந்தாம் நாளும் அதுபோலவே, விரைந்து செயல்படும் குரங்குகள் சுவேல மலைவரை இருபத்துமூன்று யோஜனை கட்டின.
6.22.73
स वानरवरः श्रीमान् विश्वकर्मात्मजो बली।
बबन्ध सागरे सेतुं यथा चास्य पिता तथा ॥ ६.२२.७३ ॥
அந்த மாண்புமிக்க, விஸ்வகர்மாவின் மகனான, வலிமை மிக்க வானரத் தலைவன் கடலில் அணையைக் கட்டினான்; அவனுடைய தந்தை கட்டியது போலவே.
6.22.74
स नलेन कृतः सेतुः सागरे मकरालये।
शुशुभे सुभगः श्रीमान् स्वातीपथ इवाम्बरे ॥ ६.२२.७४ ॥
மகரங்கள் வாழும் கடலில் நளனால் கட்டப்பட்ட அந்த அணை, வானத்தில் சுவாதி-வீதி போல அழகாகவும் மாண்புடனும் ஒளிர்ந்தது.
6.22.75
ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः।
आगम्य गगने तस्थुर्द्रष्टुकामास्तदद्भुतम् ॥ ६.२२.७५ ॥
பின்னர் தேவர்களும், கந்தர்வர்களும், சித்தர்களும், பெரிய முனிவர்களும் அந்த அற்புதத்தைக் காண விரும்பி வானில் வந்து நின்றனர்.
6.22.76
दशयोजनविस्तीर्णं शतयोजनमायतम्।
ददृशुर्देवगन्धर्वा नलसेतुं सुदुष्करम् ॥ ६.२२.७६ ॥
பத்து யோஜனை அகலமும் நூறு யோஜனை நீளமும் கொண்ட, மிகக் கடினமாகக் கட்டப்பட்ட நள அணையை தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் கண்டனர்.
6.22.77
आप्लवन्तः प्लवन्तश्च गर्जन्तश्च प्लवंगमाः।
तमचिन्त्यमसह्यं च ह्यद्भुतं लोमहर्षणम् ॥ ६.२२.७७ ॥
தாவியும் குதித்தும் கர்ஜித்தும் வானரங்கள் அந்த சிந்திக்க முடியாத, தாங்க முடியாத, அற்புதமான, மயிர்சிலிர்க்கச் செய்யும் செயலைக் கண்டன.
6.22.78
ददृशुः सर्वभूतानि सागरे सेतुबन्धनम्।
तानि कोटिसहस्राणि वानराणां महौजसाम् ॥ ६.२२.७८ ॥
எல்லா உயிரினங்களும் கடலில் அணை கட்டுவதைக் கண்டன. அந்த மிகுந்த ஆற்றல் கொண்ட வானரங்கள் ஆயிரம் கோடி எண்ணிக்கையில் இருந்தன.
6.22.79
बध्नन्तः सागरे सेतुं जग्मुः पारं महोदधेः।
विशालः सुकृतः श्रीमान् सुभूमिः सुसमाहितः ॥ ६.२२.७९ ॥
கடலில் பாலம் கட்டியவர்கள் பெருங்கடலின் மறுகரையை அடைந்தனர். அகன்றதும், நன்கு அமைக்கப்பட்டதும், அழகியதும், உறுதியான அடித்தளம் கொண்டதும், நன்கு பிணைக்கப்பட்டதுமான அது இருந்தது.
6.22.80
अशोभत महान् सेतुः सीमन्त इव सागरे।
ततः पारे समुद्रस्य गदापाणिर्विभीषणः ॥ ६.२२.८० ॥
கடலில் அந்தப் பெரிய பாலம் கூந்தல் வகிட்டைப் போல ஒளிர்ந்தது. பின்னர் கடலின் மறுகரையில் கதை கையில் ஏந்திய விபீஷணன் நின்றான்.
6.22.81
परेषामभिघातार्थमतिष्ठत् सचिवैः सह।
सुग्रीवस्तु ततः प्राह रामं सत्यपराक्रमम् ॥ ६.२२.८१ ॥
எதிரிகளைத் தாக்குவதற்காக அவன் அமைச்சர்களுடன் நின்றான். பின்னர் சுக்ரீவன் உண்மையான வீரம் கொண்ட ராமனிடம் சொன்னான்.
6.22.82
हनूमन्तं त्वमारोह अङ्गदं त्वथ लक्ष्मणः।
अयं हि विपुलो वीर सागरो मकरालयः ॥ ६.२२.८२ ॥
ஹனுமானே, நீயும் அங்கதனும் ஏறிக்கொள்ளுங்கள்; லட்சுமணனும் ஏறட்டும். வீரனே, இந்தப் பெருங்கடல் மகரங்களின் வாசஸ்தலம், மிகவும் விரிந்தது.
6.22.83
वैहायसौ युवामेतौ वानरौ धारयिष्यतः।
अग्रतस्तस्य सैन्यस्य श्रीमान् रामः सलक्ष्मणः ॥ ६.२२.८३ ॥
இந்த இரண்டு வானரர்களான நீங்கள் இருவரும் ஆகாயத்தில் பறப்பவர்களாக (அவர்களைச்) சுமப்பீர்கள். அந்தப் படைக்கு முன்னால் மகிமைமிக்க ராமன் லட்சுமணனுடன்.
6.22.84
जगाम धन्वी धर्मात्मा सुग्रीवेण समन्वितः।
अन्ये मध्येन गच्छन्ति पार्श्वतोऽन्ये प्लवंगमाः ॥ ६.२२.८४ ॥
வில்லேந்திய தர்மாத்மா ராமன் சுக்ரீவனுடன் சென்றான். சில வானரர்கள் நடுவே செல்கின்றனர்; வேறு சிலர் பக்கவாட்டில் செல்கின்றனர்.
6.22.85
सलिलं प्रपतन्त्यन्ये मार्गमन्ये प्रपेदिरे।
केचिद् वैहायसगताः सुपर्णा इव पुप्लुवुः ॥ ६.२२.८५ ॥
சிலர் நீரில் விழுந்தனர், வேறு சிலர் வேறு வழியைப் பற்றிக்கொண்டனர், சிலர் வானில் பறக்கும் கருடர்களைப் போல பாய்ந்து சென்றனர்.
6.22.86
घोषेण महता घोषं सागरस्य समुच्छ्रितम्।
भीममन्तर्दधे भीमा तरन्ती हरिवाहिनी ॥ ६.२२.८६ ॥
பெரும் ஆரவாரத்தால் கடலின் உயர்ந்த பயங்கர முழக்கம் மறைந்தது; அச்சம் தரும் குரங்குப் படை கடந்துகொண்டிருந்தது.
6.22.87
वानराणां हि सा तीर्णा वाहिनी नलसेतुना।
तीरे निविविशे राज्ञो बहुमूलफलोदके ॥ ६.२२.८७ ॥
குரங்குகளின் அந்தப் படை நளனின் பாலத்தால் கடந்து, அரசருக்காக கிழங்கு, கனி, நீர் நிறைந்த கரையில் தங்கியது.
6.22.88
तदद्भुतं राघवकर्म दुष्करं
समीक्ष्य देवाः सह सिद्धचारणैः।
उपेत्य रामं सहसा महर्षिभि-
स्तमभ्यषिञ्चन् सुशुभैर्जलैः पृथक् ॥ ६.२२.८८ ॥
ராகவனின் அந்த அற்புத, கடினமான செயலைக் கண்ட தேவர்கள், சித்தர்கள் மற்றும் சாரணர்களுடன், மகரிஷிகளோடு விரைந்து ராமரிடம் வந்து, தனித்தனியாக மிக நல்ல நீர்களால் அவரை அபிஷேகித்தனர்.
6.22.89
जयस्व शत्रून् नरदेव मेदिनीं
ससागरां पालय शाश्वतीः समाः।
इतीव रामं नरदेवसत्कृतं
शुभैर्वचोभिर्विविधैरपूजयन् ॥ ६.२२.८९ ॥
"ஓ மனிதர்களின் அரசே! பகைவரை வெல்க; கடல்களுடன் கூடிய இப்பூமியை நித்திய ஆண்டுகள் காத்தருள்க." இவ்வாறு அரசர்களால் மதிக்கப்படும் ராமரை, பல்வேறு மங்கல வாக்குகளால் தேவர்கள் போற்றினர்.