Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.32.1
सा सीता तच्छिरो दृष्ट्वा तच्च कार्मुकमुत्तमम्।
सुग्रीवप्रतिसंसर्गमाख्यातं च हनूमता ॥ ६.३२.१ ॥
Sītā sah jenes Haupt und jenen vortrefflichen Bogen, und auch die Verbindung mit Sugrīva, die Hanumān erzählt hatte.
6.32.2
नयने मुखवर्णं च भर्तुस्तत्सदृशं मुखम्।
केशान् केशान्तदेशं च तं च चूडामणिं शुभम् ॥ ६.३२.२ ॥
Die Augen, die Gesichtsfarbe, jenes Antlitz, das dem ihres Gatten glich; das Haar und die Haargrenze, und jenes glückverheißende Scheitel-Juwel.
6.32.3
एतैः सर्वैरभिज्ञानैरभिज्ञाय सुदुःखिता।
विजगर्हेऽत्र कैकेयीं क्रोशन्ती कुररी यथा ॥ ६.३२.३ ॥
An all diesen Zeichen erkannt, schalt Sītā, tief betrübt, hier Kaikeyī, schreiend wie ein kurarī-Vogel.
6.32.4
सकामा भव कैकेयि हतोऽयं कुलनन्दनः।
कुलमुत्सादितं सर्वं त्वया कलहशीलया ॥ ६.३२.४ ॥
Sei nun zufrieden, Kaikeyī! Dieser Freudenspender der Familie ist erschlagen; du, streitsüchtig von Natur, hast die ganze Sippe entwurzelt.
6.32.5
आर्येण किं नु कैकेय्याः कृतं रामेण विप्रियम्।
यन्मया चीरवसनं दत्त्वा प्रव्राजितो वनम् ॥ ६.३२.५ ॥
Welche unangenehme Kränkung hat der edle Rāma Kaikeyī angetan, dass sie mir Baumrindengewänder gab und mich in den Wald verbannte?
6.32.6
एवमुक्त्वा तु वैदेही वेपमाना तपस्विनी।
जगाम जगतीं बाला छिन्ना तु कदली यथा ॥ ६.३२.६ ॥
So gesprochen, fiel die zitternde, asketisch gesinnte Vaidehī Sītā zu Boden, wie ein gefällter Bananenbaum.
6.32.7
सा मुहूर्तात् समाश्वस्य परिलभ्याथ चेतनाम्।
तच्छिरः समुपास्थाय विललापायतेक्षणा ॥ ६.३२.७ ॥
Nach einem Augenblick fasste sie sich wieder und kam zu sich; sie nahm seinen Kopf und klagte, Sītā mit den großen Augen.
6.32.8
हा हतास्मि महाबाहो वीरव्रतमनुव्रत।
इमां ते पश्चिमावस्थां गतास्मि विधवा कृता ॥ ६.३२.८ ॥
Weh, ich bin vernichtet! O du Mächtigarmiger, der du das Gelübde des Helden hieltest, ich bin in diesen letzten Zustand von dir geraten; zur Witwe gemacht worden bin ich.
6.32.9
प्रथमं मरणं नार्या भर्तुर्वैगुण्यमुच्यते।
सुवृत्तः साधुवृत्तायाः संवृत्तस्त्वं ममाग्रतः ॥ ६.३२.९ ॥
Man sagt, für eine Frau sei der erste Tod die Schande des Gatten. Vor mir, einer tugendhaften Frau von gutem Wandel, bist du, o Rechtschaffener, in diesen Zustand geraten.
6.32.10
महद् दुःखं प्रपन्नाया मग्नायाः शोकसागरे।
यो हि मामुद्यतस्त्रातुं सोऽपि त्वं विनिपातितः ॥ ६.३२.१० ॥
Ich, in großes Leid geraten und im Meer des Kummers versunken, und du, der bereit war, mich zu retten, du bist ebenfalls niedergestreckt worden.
6.32.11
सा श्वश्रूर्मम कौसल्या त्वया पुत्रेण राघव।
वत्सेनेव यथा धेनुर्विवत्सा वत्सला कृता ॥ ६.३२.११ ॥
O Rāghava, meine Schwiegermutter Kausalyā ist durch dich, ihren Sohn, gemacht worden wie eine liebende Kuh, der das Kalb genommen wurde.
6.32.12
उद्दिष्टं दीर्घमायुस्ते दैवज्ञैरपि राघव।
अनृतं वचनं तेषामल्पायुरसि राघव ॥ ६.३२.१२ ॥
O Rāghava, die Sterndeuter hatten dein Leben als lang angekündigt; doch ihre Worte waren falsch, denn du, o Rāghava, bist kurzlebig geworden.
6.32.13
अथवा नश्यति प्रज्ञा प्राज्ञस्यापि सतस्तव।
पचत्येनं तथा कालो भूतानां प्रभवो ह्ययम् ॥ ६.३२.१३ ॥
Oder vielmehr: Auch dein Verstand, der weise ist, ist zugrunde gegangen. Die Zeit reift dies so heran, denn sie ist der Ursprung der Wesen.
6.32.14
अदृष्टं मृत्युमापन्नः कस्मात् त्वं नयशास्त्रवित्।
व्यसनानामुपायज्ञः कुशलो ह्यसि वर्जने ॥ ६.३२.१४ ॥
Du, der du die Wissenschaft der Staatskunst kennst, die Mittel gegen Unglück weißt und geschickt bist, sie zu meiden, warum bist du dem unvorhergesehenen Tod verfallen?
6.32.15
तथा त्वं सम्परिष्वज्य रौद्रयातिनृशंसया।
कालरात्र्या ममाच्छिद्य हृतः कमललोचन ॥ ६.३२.१५ ॥
So hat die schreckliche und grausamste Todesnacht dich umarmt, dir mich entrissen und fortgetragen, o Lotusäugiger!
6.32.16
इह शेषे महाबाहो मां विहाय तपस्विनीम्।
प्रियामिव यथा नारीं पृथिवीं पुरुषर्षभ ॥ ६.३२.१६ ॥
Hier liegst du, o Starkarmiger, und verlässt mich, die Asketin, wie man eine geliebte Frau auf der Erde zurücklässt, o Bester der Männer!
6.32.17
अर्चितं सततं यत्नाद् गन्धमाल्यैर्मया तव।
इदं ते मत्प्रियं वीर धनुः काञ्चनभूषितम् ॥ ६.३२.१७ ॥
Ich habe dich stets sorgsam mit Düften und Girlanden verehrt. O Held, dieser mit Gold geschmückte Bogen, mir lieb, ist dein.
6.32.18
पित्रा दशरथेन त्वं श्वशुरेण ममानघ।
सर्वैश्च पितृभिः सार्धं नूनं स्वर्गे समागतः ॥ ६.३२.१८ ॥
O Makelloser, gewiss hast du dich im Himmel mit deinem Vater Daśaratha, meinem Schwiegervater, und all deinen Ahnen vereint.
6.32.19
दिवि नक्षत्रभूतं च महत्कर्मकृतं तथा।
पुण्यं राजर्षिवंशं त्वमात्मनः समुपेक्षसे ॥ ६.३२.१९ ॥
Im Himmel zum Stern geworden, du, der große Taten vollbrachte und dem reinen Geschlecht der Königsweisen (rājarṣi) entstammt, vernachlässigst du dich selbst.
6.32.20
किं मां न प्रेक्षसे राजन् किं वा न प्रतिभाषसे।
बालां बालेन सम्प्राप्तां भार्यां मां सहचारिणीम् ॥ ६.३२.२० ॥
O König! Warum siehst du mich nicht an, und warum sprichst du nicht mit mir, mit deiner Gattin, deiner Gefährtin, die du in der Jugend gewonnen hast?
6.32.21
संश्रुतं गृह्णता पाणिं चरिष्यामीति यत् त्वया।
स्मर तन्नाम काकुत्स्थ नय मामपि दुःखिताम् ॥ ६.३२.२१ ॥
O Kākutstha! Erinnere dich an das Versprechen, das du gabst, als du meine Hand nahmst: dass du den Weg mit mir gehen würdest. Nimm auch mich, die Betrübte, mit.
6.32.22
कस्मान्मामपहाय त्वं गतो गतिमतां वर।
अस्माल्लोकादमुं लोकं त्यक्त्वा मामपि दुःखिताम् ॥ ६.३२.२२ ॥
O Bester derer, die einen Weg haben! Warum bist du gegangen und hast mich verlassen? Als du diese Welt für jene verließest, warum hast du auch mich, die Betrübte, zurückgelassen?
6.32.23
कल्याणै रुचिरं गात्रं परिष्वक्तं मयैव तु।
क्रव्यादैस्तच्छरीरं ते नूनं विपरिकृष्यते ॥ ६.३२.२३ ॥
Dein schöner Körper, den ich mit meinen glückverheißenden Armen umschlungen habe, wird gewiss von fleischfressenden Wesen umhergeschleift.
6.32.24
अग्निष्टोमादिभिर्यज्ञैरिष्टवानाप्तदक्षिणैः।
अग्निहोत्रेण संस्कारं केन त्वं न तु लप्स्यसे ॥ ६.३२.२४ ॥
Du, der du den Agnishtoma und andere Opfer mit reichen Gaben an die Priester vollzogen hast, wer wird dir denn die Bestattung mit dem Agnihotra-Feuer versagen?
6.32.25
प्रव्रज्यामुपपन्नानां त्रयाणामेकमागतम्।
परिप्रेक्ष्यति कौसल्या लक्ष्मणं शोकलालसा ॥ ६.३२.२५ ॥
Als Kauśalyā sieht, dass nur einer der drei ins Exil Gegangenen zurückgekehrt ist, wird sie in ihrem Schmerz nach Lakṣmaṇa suchen.
6.32.26
स तस्याः परिपृच्छन्त्या वधं मित्रबलस्य ते।
तव चाख्यास्यते नूनं निशायां राक्षसैर्वधम् ॥ ६.३२.२६ ॥
Wenn sie fragt, wird man ihm vom Gemetzel an deinem verbündeten Heer berichten und gewiss auch von deinem Tod durch die Rākṣasas in der Nacht.
6.32.27
सा त्वां सुप्तं हतं ज्ञात्वा मां च रक्षोगृहं गताम्।
हृदयेनावदीर्णेन न भविष्यति राघव ॥ ६.३२.२७ ॥
O Rāghava, wenn sie erfährt, dass du im Schlaf erschlagen wurdest und ich in das Haus der Rākṣasas gebracht wurde, wird sie mit zerrissenem Herzen nicht weiterleben.
6.32.28
मम हेतोरनार्याया अनघः पार्थिवात्मजः।
रामः सागरमुत्तीर्य वीर्यवान् गोष्पदे हतः ॥ ६.३२.२८ ॥
Meinetwegen, der unwürdigen Frau, wurde der makellose Prinz, der tapfere Rāma, nachdem er das Meer überquert hatte, in einer Kuhfußspur erschlagen.
6.32.29
अहं दाशरथेनोढा मोहात् स्वकुलपांसनी।
आर्यपुत्रस्य रामस्य भार्या मृत्युरजायत ॥ ६.३२.२९ ॥
Ich, durch Verblendung vom Sohn Daśarathas geheiratet, eine Schande für meine eigene Sippe, wurde als Gattin des edlen Sohnes Rāma zum Tod für ihn.
6.32.30
नूनमन्यां मया जातिं वारितं दानमुत्तमम्।
याहमद्यैव शोचामि भार्या सर्वातिथेरिह ॥ ६.३२.३० ॥
Gewiss muss ich in einer anderen Geburt eine vortreffliche Gabe verwehrt haben, denn heute trauere ich hier als Gattin dessen, der alle Gäste bewirtet.
6.32.31
साधु घातय मां क्षिप्रं रामस्योपरि रावण।
समानय पतिं पत्न्या कुरु कल्याणमुत्तमम् ॥ ६.३२.३१ ॥
Gut, Rāvaṇa! Schlag mich rasch über Rāma nieder. Vereine den Gatten mit seiner Gattin und tue das höchste Gute.
6.32.32
शिरसा मे शिरश्चास्य कायं कायेन योजय।
रावणानुगमिष्यामि गतिं भर्तुर्महात्मनः ॥ ६.३२.३२ ॥
Verbinde mein Haupt mit seinem Haupt und meinen Leib mit seinem Leib, Rāvaṇa. Ich werde dem Weg meines großherzigen Gatten folgen.
6.32.33
इतीव दुःखसंतप्ता विललापायतेक्षणा।
भर्तुः शिरो धनुश्चैव ददर्श जनकात्मजा ॥ ६.३२.३३ ॥
So von Schmerz gequält, klagte die großäugige Sītā, Janakas Tochter; und sie sah das Haupt ihres Gatten und seinen Bogen.
6.32.34
एवं लालप्यमानायां सीतायां तत्र राक्षसः।
अभिचक्राम भर्तारमनीकस्थः कृताञ्जलिः ॥ ६.३२.३४ ॥
Während Sītā dort so klagte, trat der Rākṣasa, der im Heer stand, mit gefalteten Händen zu seinem Herrn.
6.32.35
विजयस्वार्यपुत्रेति सोऽभिवाद्य प्रसाद्य च।
न्यवेदयदनुप्राप्तं प्रहस्तं वाहिनीपतिम् ॥ ६.३२.३५ ॥
»Möge der edle Herr siegen«, sprach er, grüßte und besänftigte ihn und meldete, dass Prahasta, der Heerführer, angekommen sei.
6.32.36
अमात्यैः सहितः सर्वैः प्रहस्तस्त्वामुपस्थितः।
तेन दर्शनकामेन अहं प्रस्थापितः प्रभो ॥ ६.३२.३६ ॥
»Prahasta ist mit allen Ministern vor dich getreten. Aus Verlangen, dich zu sehen, hat er mich geschickt, mein Herr.«
6.32.37
नूनमस्ति महाराज राजभावात् क्षमान्वित।
किंचिदात्ययिकं कार्यं तेषां त्वं दर्शनं कुरु ॥ ६.३२.३७ ॥
Gewiss, großer König, mit Geduld begabt durch deine königliche Natur; sie haben eine dringende Angelegenheit, gewähre ihnen eine Audienz.
6.32.38
एतच्छ्रुत्वा दशग्रीवो राक्षसप्रतिवेदितम्।
अशोकवनिकां त्यक्त्वा मन्त्रिणां दर्शनं ययौ ॥ ६.३२.३८ ॥
Als er diesen Bericht der Rākṣasas hörte, verließ der zehnhalsige Rāvaṇa den Aśoka-Hain und ging, seine Minister zu treffen.
6.32.39
स तु सर्वं समर्थ्यैव मन्त्रिभिः कृत्यमात्मनः।
सभां प्रविश्य विदधे विदित्वा रामविक्रमम् ॥ ६.३२.३९ ॥
Nachdem er seine Angelegenheiten mit seinen Ministern gründlich beraten und Rāmas Tapferkeit erkannt hatte, betrat er die Versammlungshalle und traf seine Anordnungen.
6.32.40
अन्तर्धानं तु तच्छीर्षं तच्च कार्मुकमुत्तमम्।
जगाम रावणस्यैव निर्याणसमनन्तरम् ॥ ६.३२.४० ॥
Kaum war Rāvaṇa aufgebrochen, verschwanden jener Kopf und jener vortreffliche Bogen.
6.32.41
राक्षसेन्द्रस्तु तैः सार्धं मन्त्रिभिर्भीमविक्रमैः।
समर्थयामास तदा रामकार्यविनिश्चयम् ॥ ६.३२.४१ ॥
Da beriet der Herr der Rākṣasas zusammen mit jenen Ministern von schrecklicher Tapferkeit über den Entschluss in der Angelegenheit Rāmas.
6.32.42
अविदूरस्थितान् सर्वान् बलाध्यक्षान् हितैषिणः।
अब्रवीत् कालसदृशं रावणो राक्षसाधिपः ॥ ६.३२.४२ ॥
Rāvaṇa, der Herr der Rākṣasas, sprach zu allen wohlgesinnten Heerführern, die nicht weit entfernt standen, Worte, die dem Augenblick angemessen waren.
6.32.43
शीघ्रं भेरीनिनादेन स्फुटं कोणाहतेन मे।
समानयध्वं सैन्यानि वक्तव्यं च न कारणम् ॥ ६.३२.४३ ॥
Schnell, mit dem Klang der Kesseltrommeln, klar geschlagen auf meinen Befehl, versammelt die Heere; einen Grund braucht ihr nicht zu nennen.
6.32.44
ततस्तथेति प्रतिगृह्य तद्वच-
स्तदैव दूताः सहसा महद् बलम्।
समानयंश्चैव समागतं च
न्यवेदयन् भर्तरि युद्धकाङ्क्षिणि ॥ ६.३२.४४ ॥
Dann nahmen die Boten seine Worte mit den Worten »So sei es« an, versammelten sogleich das große Heer, und nachdem es sich versammelt hatte, meldeten sie es dem kampflustigen Herrn.