வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 6.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.49.1
घोरेण शरबन्धेन बद्धौ दशरथात्मजौ।
निःश्वसन्तौ यथा नागौ शयानौ रुधिरोक्षितौ ॥ ६.४९.१ ॥
தசரதனின் இரு மைந்தர்களும் கொடிய அம்புப் பிணைப்பால் கட்டுண்டு, சீறும் இரு நாகங்களைப் போல் இரத்தத்தில் நனைந்து கிடந்தனர்.
6.49.2
सर्वे ते वानरश्रेष्ठाः ससुग्रीवमहाबलाः।
परिवार्य महात्मानौ तस्थुः शोकपरिप्लुताः ॥ ६.४९.२ ॥
அந்த மகா பலம் கொண்ட வானரத் தலைவர்கள் அனைவரும் சுக்கிரீவனுடன் சேர்ந்து, அந்த இரு மகாத்மாக்களையும் சூழ்ந்து, துயரில் மூழ்கி நின்றனர்.
6.49.3
एतस्मिन्नन्तरे रामः प्रत्यबुध्यत वीर्यवान्।
स्थिरत्वात् सत्त्वयोगाच्च शरैः संदानितोऽपि सन् ॥ ६.४९.३ ॥
இதற்கிடையில் வீரியம் மிக்க ராமர், தம் உறுதியாலும் உள்ள வலிமையாலும், அம்புகளால் கட்டுண்டிருந்தும், உணர்வு பெற்றார்.
6.49.4
ततो दृष्ट्वा सरुधिरं निषण्णं गाढमर्पितम्।
भ्रातरं दीनवदनं पर्यदेवयदातुरः ॥ ६.४९.४ ॥
பின்னர், இரத்தத்தில் தோய்ந்து, ஆழமாகக் குத்தப்பட்டு, துயர முகத்துடன் கிடந்த தம்பியைக் கண்டு, துன்புற்ற ராமர் புலம்பினார்.
6.49.5
किं नु मे सीतया कार्यं लब्धया जीवितेन वा।
शयानं योऽद्य पश्यामि भ्रातरं युधि निर्जितम् ॥ ६.४९.५ ॥
இன்று போரில் தோற்று கிடக்கும் தம்பியைக் காண்கிறேனே, அப்படியானால் மீட்கப்பட்ட சீதையாலோ இந்த உயிராலோ எனக்கு என்ன பயன்?
6.49.6
शक्या सीतासमा नारी मर्त्यलोके विचिन्वता।
न लक्ष्मणसमो भ्राता सचिवः साम्परायिकः ॥ ६.४९.६ ॥
மனிதருலகில் சீதையைப் போன்ற பெண்ணைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்கலாம்; ஆனால் லட்சுமணனைப் போன்ற தம்பியும், துணையும், போர்த்தோழனும் கிடைக்கமாட்டான்.
6.49.7
परित्यक्ष्याम्यहं प्राणान् वानराणां तु पश्यताम्।
यदि पञ्चत्वमापन्नः सुमित्रानन्दवर्धनः ॥ ६.४९.७ ॥
சுமித்ராவின் மகனுக்கு ஆனந்தம் தரும் லட்சுமணன் குரங்குகள் பார்த்திருக்கவே மரணமடைந்தால், நானும் என் உயிரை விட்டுவிடுவேன்.
6.49.8
किं नु वक्ष्यामि कौसल्यां मातरं किं नु कैकयीम्।
कथमम्बां सुमित्रां च पुत्रदर्शनलालसाम् ॥ ६.४९.८ ॥
என் தாய் கௌசல்யையிடம் நான் என்ன சொல்வேன்? கைகேயியிடம் என்ன சொல்வேன்? மகனைக் காண ஏங்கும் தாய் சுமித்ராவிடம் எப்படிச் சொல்வேன்?
6.49.9
विवत्सां वेपमानां च वेपन्तीं कुररीमिव।
कथमाश्वासयिष्यामि यदि यास्यामि तं विना ॥ ६.४९.९ ॥
கன்றை இழந்த பசுவைப் போலவும் நடுங்கும் குரருப் பறவையைப் போலவும் நடுங்கும் அன்னை சுமித்ராவை, அவன் இல்லாமல் நான் திரும்பினால் எப்படித் தேற்றுவேன்?
6.49.10
कथं वक्ष्यामि शत्रुघ्नं भरतं च यशस्विनम्।
मया सह वनं यातो विना तेनाहमागतः ॥ ६.४९.१० ॥
புகழ்மிக்க சத்துருக்னனிடமும் பரதனிடமும் எப்படிச் சொல்வேன்? என்னுடன் காட்டுக்குச் சென்றவன் இல்லாமல் நான் திரும்பி வந்துவிட்டேன்.
6.49.11
उपालम्भं न शक्ष्यामि सोढुमम्बासुमित्रया।
इहैव देहं त्यक्ष्यामि नहि जीवितुमुत्सहे ॥ ६.४९.११ ॥
அன்னை சுமித்ராவின் குற்றச்சாட்டை என்னால் தாங்க முடியாது. இங்கேயே என் உடலை விடுவேன்; உயிர் வாழ நான் விரும்பவில்லை.
6.49.12
धिङ्मां दुष्कृतकर्माणमनार्यं यत्कृते ह्यसौ।
लक्ष्मणः पतितः शेते शरतल्पे गतासुवत् ॥ ६.४९.१२ ॥
தீவினை செய்த, அநாரியனான என்னை இகழ்கிறேன். அவன் பொருட்டு லட்சுமணன் விழுந்து அம்புப் படுக்கையில் உயிரற்றவன் போல் கிடக்கின்றான்.
6.49.13
त्वं नित्यं सुविषण्णं मामाश्वासयसि लक्ष्मण।
गतासुर्नाद्य शक्तोऽसि मामार्तमभिभाषितुम् ॥ ६.४९.१३ ॥
லட்சுமணா, எப்போதும் மிகவும் துயருற்றிருந்தாலும் நீ என்னைத் தேற்றுவாய்; இப்போது உயிரற்றுப் போனதால் துயருற்ற என்னிடம் பேச உன்னால் இயலவில்லை.
6.49.14
येनाद्य बहवो युद्धे निहता राक्षसाः क्षितौ।
तस्यामेवाद्य शूरस्त्वं शेषे विनिहतः शनैः ॥ ६.४९.१४ ॥
இன்று போரில் பூமியில் பல அரக்கர்களைக் கொன்றவனே, வீரனே, இன்று அதே பூமியில் மெல்ல வீழ்ந்து கிடக்கிறாய்.
6.49.15
शयानः शरतल्पेऽस्मिन् सशोणितपरिस्रुतः।
शरभूतस्ततो भासि भास्करोऽस्तमिव व्रजन् ॥ ६.४९.१५ ॥
இந்த அம்புப் படுக்கையில் குருதி வழிய படுத்திருக்கும் நீ, அம்பாகியவனாய், அஸ்தமிக்கும் சூரியனைப் போல் ஒளிர்கிறாய்.
6.49.16
बाणाभिहतमर्मत्वान्न शक्नोषीह भाषितुम्।
रुजा चाब्रुवतो यस्य दृष्टिरागेण सूच्यते ॥ ६.४९.१६ ॥
அம்புகள் உயிர்நிலையைத் தாக்கியதால் நீ இங்கு பேச இயலவில்லை; வலியால் பேசாதிருக்கும் உன் சிவந்த விழிகளால் அது தெரிகிறது.
6.49.17
यथैव मां वनं यान्तमनुयातो महाद्युतिः।
अहमप्यनुयास्यामि तथैवैनं यमक्षयम् ॥ ६.४९.१७ ॥
நான் காட்டுக்குச் செல்லும்போது மகா ஒளியுள்ளவனாகிய இவன் என்னைப் பின்தொடர்ந்தது போல, நானும் இவனை யமலோகம் வரை பின்தொடர்வேன்.
6.49.18
इष्टबन्धुजनो नित्यं मां च नित्यमनुव्रतः।
इमामद्य गतोऽवस्थां ममानार्यस्य दुर्नयैः ॥ ६.४९.१८ ॥
எப்போதும் அன்புக்குரிய உறவினனாகவும் எப்போதும் எனக்குத் பணிந்தவனாகவும் இருந்த இவன், என் தீய நடத்தையால், நீச னான என்னால் இன்று இந்த நிலையை அடைந்தான்.
6.49.19
सुरुष्टेनापि वीरेण लक्ष्मणेन न संस्मरे।
परुषं विप्रियं चापि श्रावितं तु कदाचन ॥ ६.४९.१९ ॥
மிகக் கோபமுற்ற வீரனாகிய லக்ஷ்மணன் கூட எப்போதாவது கடுமையான அல்லது விரும்பத்தகாத சொல்லை எனக்குச் சொன்னதாக நான் நினைவுகூரவில்லை.
6.49.20
विससर्जैकवेगेन पञ्चबाणशतानि यः।
इष्वस्त्रेष्वधिकस्तस्मात् कार्तवीर्याच्च लक्ष्मणः ॥ ६.४९.२० ॥
ஒரே வேகத்தில் ஐநூறு அம்புகளை எய்தவனும், அம்பு மற்றும் ஆயுதங்களில் கார்த்தவீரியனையும் விஞ்சியவனுமான லக்ஷ்மணன்.
6.49.21
अस्त्रैरस्त्राणि यो हन्याच्छक्रस्यापि महात्मनः।
सोऽयमुर्व्यां हतः शेते महार्हशयनोचितः ॥ ६.४९.२१ ॥
இந்திரனின் அஸ்திரங்களையும் அஸ்திரங்களால் தடுத்து அழிக்கவல்லவன், பெரும் மதிப்புள்ள படுக்கைக்குத் தகுந்தவன், அவன் இப்போது நிலத்தில் கொல்லப்பட்டுக் கிடக்கிறான்.
6.49.22
तत्तु मिथ्या प्रलप्तं मां प्रधक्ष्यति न संशयः।
यन्मया न कृतो राजा राक्षसानां विभीषणः ॥ ६.४९.२२ ॥
நான் ராக்ஷசர்களின் அரசனாக விபீஷணனை ஆக்காததால், அந்த வீணான புலம்பல் என்னைக் கண்டிப்பாக எரித்துவிடும், இதில் ஐயமில்லை.
6.49.23
अस्मिन् मुहूर्ते सुग्रीव प्रतियातुमितोऽर्हसि।
मत्वा हीनं मया राजन् रावणोऽभिभविष्यति ॥ ६.४९.२३ ॥
சுக்ரீவா, இந்த கணமே நீ இங்கிருந்து திரும்பிச் செல்ல வேண்டும்; அரசே, என்னை வலிமையற்றவனாக எண்ணி ராவணன் உன்னை மிகைப்படுத்துவான்.
6.49.24
अङ्गदं तु पुरस्कृत्य ससैन्यं सपरिच्छदम्।
सागरं तर सुग्रीव नीलेन च नलेन च ॥ ६.४९.२४ ॥
சுக்ரீவா, அங்கதனை முன்னிறுத்தி, படை மற்றும் பரிவாரங்களுடன், நீலன் மற்றும் நளனுடன் சேர்ந்து கடலைக் கடந்து செல்.
6.49.25
कृतं हि सुमहत्कर्म यदन्यैर्दुष्करं रणे।
ऋक्षराजेन तुष्यामि गोलाङ्गूलाधिपेन च ॥ ६.४९.२५ ॥
போரில் மற்றவர்களுக்குக் கடினமான அந்த மகத்தான செயல் செய்யப்பட்டது. கரடிகளின் அரசனாலும், கோலாங்கூலத் தலைவனாலும் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.
6.49.26
अङ्गदेन कृतं कर्म मैन्देन द्विविदेन च।
युद्धं केसरिणा संख्ये घोरं सम्पातिना कृतम् ॥ ६.४९.२६ ॥
அங்கதன் செயலைச் செய்தான், மைந்தனும் த்விவிதனும் செய்தனர். போரில் கேசரியும், சம்பாதியும் கொடிய போர் புரிந்தனர்.
6.49.27
गवयेन गवाक्षेण शरभेण गजेन च।
अन्यैश्च हरिभिर्युद्धं मदर्थे त्यक्तजीवितैः ॥ ६.४९.२७ ॥
கவயனும், கவாக்ஷனும், சரபனும், கஜனும், மற்ற குரங்குகளும் எனக்காக உயிரைத் துறந்து போர் புரிந்தனர்.
6.49.28
न चातिक्रमितुं शक्यं दैवं सुग्रीव मानुषैः।
यत्तु शक्यं वयस्येन सुहृदा वा परं मम ॥ ६.४९.२८ ॥
சுக்ரீவா, தெய்வத்தை மனிதர்களால் கடக்க முடியாது. ஆனால் நண்பனாலோ, நலம்விரும்பியாலோ எனக்காக இயன்றது செய்யப்பட்டது.
6.49.29
कृतं सुग्रीव तत् सर्वं भवता धर्मभीरुणा।
मित्रकार्यं कृतमिदं भवद्भिर्वानरर्षभाः ॥ ६.४९.२९ ॥
சுக்ரீவா, அறத்துக்கு அஞ்சும் நீ அனைத்தையும் செய்தாய். வானரச் சிறந்தவர்களே, நீங்கள் நண்பனின் இந்தக் காரியத்தைச் செய்தீர்கள்.
6.49.30
अनुज्ञाता मया सर्वे यथेष्टं गन्तुमर्हथ।
शुश्रुवुस्तस्य ये सर्वे वानराः परिदेवितम् ॥ ६.४९.३० ॥
நான் உங்கள் அனைவருக்கும் அனுமதி அளிக்கிறேன். விரும்பிய இடத்திற்குச் செல்லலாம். அவனுடைய புலம்பலைக் கேட்ட வானரர்கள் அனைவரும்.
6.49.31
वर्तयांचक्रिरेऽश्रूणि नेत्रैः कृष्णेतरेक्षणाः ॥ ६.४९.३१ ॥
கருமை அல்லாத கண்களை உடைய வானரர்கள் தங்கள் கண்களிலிருந்து கண்ணீரை உதிர்த்தனர்.
6.49.32
ततः सर्वाण्यनीकानि स्थापयित्वा विभीषणः।
आजगाम गदापाणिस्त्वरितं यत्र राघवः ॥ ६.४९.३२ ॥
பின்னர் விபீஷணன் எல்லாப் படைகளையும் நிறுத்திவிட்டு, கதை கையில் ஏந்தி, ராகவன் இருந்த இடத்திற்கு விரைவாக வந்தான்.
6.49.33
तं दृष्ट्वा त्वरितं यान्तं नीलाञ्जनचयोपमम्।
वानरा दुद्रुवुः सर्वे मन्यमानास्तु रावणिम् ॥ ६.४९.३३ ॥
நீலத் மைக்குவியல் போல் விரைவாக வரும் அவனைக் கண்ட வானரர்கள் அனைவரும், அவனை இராவணனின் மகன் என்று எண்ணி ஓடினர்.