வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 6.59
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.59.1
तस्मिन् हते राक्षससैन्यपाले
प्लवंगमानामृषभेण युद्धे।
भीमायुधं सागरवेगतुल्यं
विदुद्रुवे राक्षसराजसैन्यम् ॥ ६.५९.१ ॥
ராட்சஸ சேனையின் காவலன் கொல்லப்பட்டபோது, போரில் குரங்குகளின் தலைவனால், கடலலையின் வேகத்திற்கு ஒத்த பயங்கர ஆயுதங்களுடைய ராட்சஸ மன்னனின் சேனை ஓடிச் சிதறியது.
6.59.2
गत्वा तु रक्षोधिपतेः शशंसुः
सेनापतिं पावकसूनुशस्तम्।
तच्चापि तेषां वचनं निशम्य
रक्षोधिपः क्रोधवशं जगाम ॥ ६.५९.२ ॥
சென்று அவர்கள் ராட்சசாதிபதியிடம் அக்னி புதல்வனால் (ஸ்கந்தனால்) கொல்லப்பட்ட சேனாபதியைப் பற்றித் தெரிவித்தார்கள். அவர்களின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, ராட்சசாதிபதி கோபத்தின் வசமானான்.
6.59.3
संख्ये प्रहस्तं निहतं निशम्य
क्रोधार्दितः शोकपरीतचेताः।
उवाच तान् राक्षसयूथमुख्या-
निन्द्रो यथा निर्जरयूथमुख्यान् ॥ ६.५९.३ ॥
போரில் பிரஹஸ்தன் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு, கோபத்தால் வருந்தியவனும் சோகத்தால் மனம் சூழப்பட்டவனுமாக, இந்திரன் தேவர் தலைவர்களிடம் பேசுவது போல, அந்த ராட்சசத் தலைவர்களிடம் பேசினான்.
6.59.4
नावज्ञा रिपवे कार्या यैरिन्द्रबलसादनः।
सूदितः सैन्यपालो मे सानुयात्रः सकुञ्जरः ॥ ६.५९.४ ॥
இந்திர சேனையை அழித்தவனும், என் சேனாபதியுமான அவன் பரிவாரத்துடனும் யானைகளுடனும் கொல்லப்பட்டான். அந்தப் பகைவனிடம் இனி அலட்சியம் காட்டக் கூடாது.
6.59.5
सोऽहं रिपुविनाशाय विजयायाविचारयन्।
स्वयमेव गमिष्यामि रणशीर्षं तदद्भुतम् ॥ ६.५९.५ ॥
ஆகையால் நான், பகைவனின் அழிவுக்காகவும் வெற்றிக்காகவும், சிந்திக்காமல் தானே அந்த அற்புதமான போர்முனைக்குச் செல்வேன்.
6.59.6
अद्य तद् वानरानीकं रामं च सहलक्ष्मणम्।
निर्दहिष्यामि बाणौघैर्वनं दीप्तैरिवाग्निभिः।
अद्य संतर्पयिष्यामि पृथिवीं कपिशोणितैः ॥ ६.५९.६ ॥
இன்று அந்தக் குரங்குப் படையையும், லக்ஷ்மணனுடன் கூடிய ராமனையும், எரியும் நெருப்புகள் காட்டை எரிப்பது போல, அம்புப் பெருக்கால் எரித்துவிடுவேன். இன்று குரங்குகளின் இரத்தத்தால் பூமியைத் திருப்தி செய்வேன்.
6.59.7
स एवमुक्त्वा ज्वलनप्रकाशं
रथं तुरंगोत्तमराजियुक्तम्।
प्रकाशमानं वपुषा ज्वलन्तं
समारुरोहामरराजशत्रुः ॥ ६.५९.७ ॥
இவ்வாறு கூறி, நெருப்பைப் போல் ஒளிரும், சிறந்த குதிரைகளின் வரிசையால் பூட்டப்பட்ட, தன் உடலாலேயே பிரகாசித்து எரியும் தேரில் அவன் ஏறினான்; அவன் தேவேந்திரனின் பகைவன்.
6.59.8
स शङ्खभेरीपणवप्रणादै-
रास्फोटितक्ष्वेडितसिंहनादैः ।
पुण्यैः स्तवैश्चापि सुपूज्यमान-
स्तदा ययौ राक्षसराजमुख्यः ॥ ६.५९.८ ॥
சங்கம், பேரி, பணவம் ஆகியவற்றின் ஒலியுடனும், கைதட்டல், முழக்கம், சிங்க முழக்கங்களுடனும், மங்கல துதிகளால் நன்கு போற்றப்பட்டவனாய், அப்போது அரக்கர் அரசர்களில் முதன்மையானவன் புறப்பட்டான்.
6.59.9
स शैलजीमूतनिकाशरूपै-
र्मांसाशनैः पावकदीप्तनेत्रैः।
बभौ वृतो राक्षसराजमुख्यो
भूतैर्वृतो रुद्र इवामरेशः ॥ ६.५९.९ ॥
மலை, மேகம் போன்ற உருவமுடைய, இறைச்சி உண்ணும், நெருப்பைப் போல் ஒளிரும் கண்களுடைய அரக்கர்களால் சூழப்பட்ட அரக்கர் அரசர்களில் முதன்மையானவன், பூதங்களால் சூழப்பட்ட ருத்ரனைப் போலவோ தேவர்களின் தலைவனைப் போலவோ பிரகாசித்தான்.
6.59.10
ततो नगर्याः सहसा महौजा
निष्क्रम्य तद् वानरसैन्यमुग्रम्।
महार्णवाभ्रस्तनितं ददर्श
समुद्यतं पादपशैलहस्तम् ॥ ६.५९.१० ॥
பின்னர் நகரிலிருந்து திடீரென வெளியே வந்த மஹாபலன், மஹார்ணவத்தின் மேகக் கர்ஜனை போல் முழங்கும், மரங்களையும் மலைகளையும் கைகளில் உயர்த்திய அந்த உக்கிரமான குரங்குப் படையைக் கண்டான்.
6.59.11
तद् राक्षसानीकमतिप्रचण्ड-
मालोक्य रामो भुजगेन्द्रबाहुः।
विभीषणं शस्त्रभृतां वरिष्ठ-
मुवाच सेनानुगतः पृथुश्रीः ॥ ६.५९.११ ॥
அந்த அரக்கர் படையை மிகவும் உக்கிரமாகக் கண்ட, நாகராஜனைப் போன்ற தோள்களுடைய, பெரும் சோபையுடைய ராமன், படையால் சூழப்பட்டவனாய், ஆயுதம் தாங்குவோரில் சிறந்த விபீஷணனிடம் கூறினான்.
6.59.12
नानापताकाध्वजछत्रजुष्टं
प्रासासिशूलायुधशस्त्रजुष्टम्।
कस्येदमक्षोभ्यमभीरुजुष्टं
सैन्यं महेन्द्रोपमनागजुष्टम् ॥ ६.५९.१२ ॥
பல்வேறு கொடிகளும் துவஜங்களும் குடைகளும் நிறைந்து, ஈட்டி, வாள், சூலம் முதலிய படைக்கலங்களுடன் கூடி, அஞ்சாத வீரர்களும் இந்திரனின் யானைகளைப் போன்ற யானைகளும் கொண்ட இந்தத் தோற்கடிக்க முடியாத படை யாருடையது?
6.59.13
ततस्तु रामस्य निशम्य वाक्यं
विभीषणः शक्रसमानवीर्यः।
शशंस रामस्य बलप्रवेकं
महात्मनां राक्षसपुंगवानाम् ॥ ६.५९.१३ ॥
அப்போது ராமனின் சொற்களைக் கேட்ட, இந்திரனுக்கு நிகரான வீரியமுடைய விபீஷணன், மகாத்மாவான அரக்கர் தலைவர்களின் பலமும் வீரமும் பற்றி ராமனுக்கு விவரித்தான்।
6.59.14
योऽसौ गजस्कन्धगतो महात्मा
नवोदितार्कोपमताम्रवक्त्रः।
संकम्पयन्नागशिरोऽभ्युपैति
ह्यकम्पनं त्वेनमवेहि राजन् ॥ ६.५९.१४ ॥
அரசே! யானையின் தோளில் அமர்ந்திருக்கும் இந்த மகாத்மா, புதிதாக உதித்த சூரியனைப் போல சிவந்த முகமுடையவன்; யானையின் தலையை அதிரச் செய்து முன்னேறுகிறான். இவனை அகம்பனன் என்று அறிவாயாக.
6.59.15
योऽसौ रथस्थो मृगराजकेतु-
र्धुन्वन् धनुः शक्रधनुःप्रकाशम्।
करीव भात्युग्रविवृत्तदंष्ट्रः
स इन्द्रजिन्नाम वरप्रधानः ॥ ६.५९.१५ ॥
தேரில் நிற்பவன், சிங்கக் கொடியை உடையவன், இந்திர வில்லைப் போல் ஒளிரும் வில்லை அசைப்பவன், யானையைப் போல் பயங்கரமாக வெளிப்பட்ட பற்களுடன் விளங்குபவன் — அவன் இந்திரஜித் என்ற சிறந்தோரில் முதன்மையானவன்.
6.59.16
यश्चैष विन्ध्यास्तमहेन्द्रकल्पो
धन्वी रथस्थोऽतिरथोऽतिवीरः।
विस्फारयंश्चापमतुल्यमानं
नाम्नातिकायोऽतिविवृद्धकायः ॥ ६.५९.१६ ॥
விந்திய, மகேந்திர மலைகளுக்கு ஒப்பானவன், வில்லாளி, தேரில் நிற்பவன், மகாரதன், மிகுந்த வீரன்; ஒப்பற்ற அளவுள்ள வில்லை இழுத்து நிற்பவன்—பெயரால் அதிகாயன், அளவற்ற பெரிய உடலுடையவன்.
6.59.17
योऽसौ नवार्कोदितताम्रचक्षु-
रारुह्य घण्टानिनदप्रणादम्।
गजं खरं गर्जति वै महात्मा
महोदरो नाम स एष वीरः ॥ ६.५९.१७ ॥
புதிதாக உதித்த சூரியனைப் போல சிவந்த கண்களை உடையவனும், மணி ஒலி போன்ற முழக்கத்துடன் யானையையோ கழுதையையோ ஏறி கர்ஜிப்பவனுமான அந்த மகாத்மா வீரன் மஹோதரன் ஆவான்.
6.59.18
योऽसौ हयं काञ्चनचित्रभाण्ड-
मारुह्य संध्याभ्रगिरिप्रकाशम्।
प्रासं समुद्यम्य मरीचिनद्धं
पिशाच एषोऽशनितुल्यवेगः ॥ ६.५९.१८ ॥
தங்க வேலைப்பாடுள்ள சேணம் அணிந்த குதிரையில் ஏறி, அந்தி மேகமலை போல் ஒளிரும், ஒளிக்கதிர்களால் சூழப்பட்ட ஈட்டியை உயர்த்தி வரும் இவன் இடியைப் போன்ற வேகமுள்ள பிசாசு.
6.59.19
यश्चैष शूलं निशितं प्रगृह्य
विद्युत्प्रभं किंकरवज्रवेगम्।
वृषेन्द्रमास्थाय शशिप्रकाश-
मायाति योऽसौ त्रिशिरा यशस्वी ॥ ६.५९.१९ ॥
கூரிய சூலத்தை ஏந்தி, மின்னல் போல் ஒளிர்ந்து, கிங்கரனின் வஜ்ரம் போன்ற வேகத்துடன், சந்திரனைப் போல் ஒளிரும் சிறந்த காளையின் மீதேறி வரும் அந்த புகழ்பெற்ற மூன்று தலைகளுடையவன் திரிசிரன்.
6.59.20
असौ च जीमूतनिकाशरूपः
कुम्भः पृथुव्यूढसुजातवक्षाः।
समाहितः पन्नगराजकेतु-
र्विस्फारयन् याति धनुर्विधुन्वन् ॥ ६.५९.२० ॥
மேகம் போன்ற உருவமும், அகன்ற அழகிய மார்பும் கொண்ட கும்பன் இவன்; நாகராஜனின் கொடியை உடையவன்; கவனமாக வில்லை இழுத்து அசைத்தபடி முன்னேறி வருகிறான்.
6.59.21
यश्चैष जाम्बूनदवज्रजुष्टं
दीप्तं सधूमं परिघं प्रगृह्य।
आयाति रक्षोबलकेतुभूतो
योऽसौ निकुम्भोऽद्भुतघोरकर्मा ॥ ६.५९.२१ ॥
பொன்னும் வைரமும் பதித்த, புகையுடன் எரியும் இரும்புக் கதையைக் கையில் பிடித்து வரும் இவன், அரக்கர் படையின் கொடியாகத் திகழ்பவன்; அற்புதமும் பயங்கரமுமான செயல்கள் புரியும் நிகும்பன் அவனே.
6.59.22
यश्चैष चापासिशरौघजुष्टं
पताकिनं पावकदीप्तरूपम्।
रथं समास्थाय विभात्युदग्रो
नरान्तकोऽसौ नगशृङ्गयोधी ॥ ६.५९.२२ ॥
கொடிகளுடன் கூடிய, நெருப்பைப் போல் ஒளிரும் உருவம் கொண்ட, வில், வாள், அம்புகளின் திரளால் நிரம்பிய தேரில் ஏறி உயர்ந்து விளங்குகிறானே, மலைச்சிகரம் போன்ற போராளி, மனிதர்களை அழிப்பவன், அவனே இவன்.
6.59.23
यश्चैष नानाविधघोररूपै-
र्व्याघ्रोष्ट्रनागेन्द्रमृगाश्ववक्त्रैः ।
भूतैर्वृतो भाति विवृत्तनेत्रै-
र्योऽसौ सुराणामपि दर्पहन्ता ॥ ६.५९.२३ ॥
பல வகைப் பயங்கர உருவங்களும், புலி, ஒட்டகம், பெரிய யானை, மான், குதிரை முகங்களும், சுழலும் கண்களும் கொண்ட பூதங்களால் சூழப்பட்டு விளங்குபவன், தேவர்களின் செருக்கையும் அடக்கியவன், அவனே இவன்.
6.59.24
यत्रैतदिन्दुप्रतिमं विभाति
छत्रं सितं सूक्ष्मशलाकमग्र्यम्।
अत्रैष रक्षोधिपतिर्महात्मा
भूतैर्वृतो रुद्र इवावभाति ॥ ६.५९.२४ ॥
நிலவைப் போல் வெண்மையான, நுண்ணிய கம்பிகள் கொண்ட சிறந்த குடை எங்கே விளங்குகிறதோ, அங்கே இந்த அரக்கர்களின் தலைவனான மகாத்மா பூதங்களால் சூழப்பட்டு ருத்ரனைப் போல் தோன்றுகிறான்.
6.59.25
असौ किरीटी चलकुण्डलास्यो
नगेन्द्रविन्ध्योपमभीमकायः।
महेन्द्रवैवस्वतदर्पहन्ता
रक्षोधिपः सूर्य इवावभाति ॥ ६.५९.२५ ॥
இவன் கிரீடம் தரித்தவன், அசையும் குண்டலங்கள் ஒளிரும் முகமுடையவன், மலைகளின் அரசன் விந்தியனைப் போன்ற பயங்கர உடலுடையவன், இந்திரன், யமன் ஆகியோரின் செருக்கையும் அடக்கியவன்; அரக்கர் தலைவன் சூரியனைப் போல் விளங்குகிறான்.
6.59.26
प्रत्युवाच ततो रामो विभीषणमरिंदमः।
अहो दीप्तमहातेजा रावणो राक्षसेश्वरः ॥ ६.५९.२६ ॥
அப்போது எதிரிகளை அடக்கும் ராமன் விபீஷணனுக்கு மறுமொழி கூறினான்: ஆ! அரக்கர் தலைவன் ராவணன் எவ்வளவு பேரொளியும் பெரும் தேஜஸும் கொண்டவன்!
6.59.27
आदित्य इव दुष्प्रेक्ष्यो रश्मिभिर्भाति रावणः।
न व्यक्तं लक्षये ह्यस्य रूपं तेजःसमावृतम् ॥ ६.५९.२७ ॥
சூரியனைப் போல் நோக்குவதற்கரியவனாய், கிரணங்களால் விளங்குகிறான் இந்த ராவணன்; அவனுடைய உருவம் தேஜஸால் மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது, அதை நான் தெளிவாகக் காணவில்லை.
6.59.28
देवदानववीराणां वपुर्नैवंविधं भवेत्।
यादृशं राक्षसेन्द्रस्य वपुरेतद् विराजते ॥ ६.५९.२८ ॥
தேவர்கள் மற்றும் தானவர்களின் வீரர்களின் உடல் இத்தகையதாக இருக்காது; இந்த அரக்கர் மன்னனின் உடல் இவ்வாறு ஒளிவீசுகிறது.
6.59.29
सर्वे पर्वतसंकाशाः सर्वे पर्वतयोधिनः।
सर्वे दीप्तायुधधरा योधास्तस्य महात्मनः ॥ ६.५९.२९ ॥
அனைவரும் மலைகளைப் போன்றவர்கள்; அனைவரும் மலைகளுடன் போரிடுபவர்கள்; ஒளிரும் ஆயுதங்களைத் தாங்கிய அந்த மகாத்மாவின் வீரர்கள்.
6.59.30
विभाति रक्षोराजोऽसौ प्रदीप्तैर्भीमदर्शनैः।
भूतैः परिवृतस्तीक्ष्णैर्देहवद्भिरिवान्तकः ॥ ६.५९.३० ॥
அந்த அரக்கர் மன்னன் ஒளிரும், பயங்கரத் தோற்றமுடைய, கொடிய உருவம் கொண்ட உயிரினங்களால் சூழப்பட்டு, உடல் தாங்கிய யமனைப் போல விளங்குகிறான்.
6.59.31
दिष्ट्यायमद्य पापात्मा मम दृष्टिपथं गतः।
अद्य क्रोधं विमोक्ष्यामि सीताहरणसम्भवम् ॥ ६.५९.३१ ॥
நல்லூழால் இன்று இந்தப் பாவியான அவன் என் பார்வைக்கு வந்துவிட்டான்; இன்று சீதையை அபகரித்ததால் எழுந்த சினத்தை விடுவிப்பேன்.
6.59.32
एवमुक्त्वा ततो रामो धनुरादाय वीर्यवान्।
लक्ष्मणानुचरस्तस्थौ समुद्धृत्य शरोत्तमम् ॥ ६.५९.३२ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, வலிமைமிக்க ராமன் வில்லை எடுத்து, லக்ஷ்மணனுடன் நின்று சிறந்த அம்பை உயர்த்தினான்.
6.59.33
ततः स रक्षोधिपतिर्महात्मा
रक्षांसि तान्याह महाबलानि।
द्वारेषु चर्यागृहगोपुरेषु
सुनिर्वृतास्तिष्ठत निर्विशङ्काः ॥ ६.५९.३३ ॥
அப்போது அந்த மகாத்மாவான அரக்கர் தலைவன் அந்த மகாபலம் பொருந்திய அரக்கர்களிடம் கூறினான்—"வாயில்களிலும், காவல் மாடங்களிலும் கோபுரங்களிலும் முழு நிம்மதியுடனும் அச்சமின்றியும் நில்லுங்கள்."
6.59.34
इहागतं मां सहितं भवद्भि-
र्वनौकसश्छिद्रमिदं विदित्वा।
शून्यां पुरीं दुष्प्रसहां प्रमथ्य
प्रधर्षयेयुः सहसा समेताः ॥ ६.५९.३४ ॥
இங்கு நான் உங்களுடன் வந்திருப்பதால், காட்டில் வாழும் குரங்குகள் இந்தக் குறையை அறிந்து ஒன்று கூடி, வெறுமையான இந்த நகரை எளிதில் வெல்ல முடியாததாக இருந்தும், திடீரென்று நசுக்கித் தாக்கக்கூடும்.
6.59.35
विसर्जयित्वा सचिवांस्ततस्तान्
गतेषु रक्षःसु यथानियोगम्।
व्यदारयद् वानरसागरौघं
महाझषः पूर्णमिवार्णवौघम् ॥ ६.५९.३५ ॥
பின்னர் அமைச்சர்களை அனுப்பிவிட்டு, ராட்சசர்கள் ஆணைப்படி சென்றபின், பெரிய மீன் நிறைந்த கடல் அலைகளைப் பிளப்பது போல அவன் குரங்குக் கடலின் பெருவெள்ளத்தைப் பிளந்தான்.
6.59.36
तमापतन्तं सहसा समीक्ष्य
दीप्तेषुचापं युधि राक्षसेन्द्रम्।
महत् समुत्पाट्य महीधराग्रं
दुद्राव रक्षोधिपतिं हरीशः ॥ ६.५९.३६ ॥
போரில் ஒளிரும் அம்புகளும் வில்லுமாக அந்த ராட்சசத் தலைவன் பாய்ந்து வருவதைத் திடீரென்று கண்டு, வானர அரசன் ஒரு பெரிய மலைமுடியைப் பிடுங்கி, அரக்கர் தலைவனை நோக்கி ஓடினான்.
6.59.37
तच्छैलशृङ्गं बहुवृक्षसानुं
प्रगृह्य चिक्षेप निशाचराय।
तमापतन्तं सहसा समीक्ष्य
चिच्छेद बाणैस्तपनीयपुङ्खैः ॥ ६.५९.३७ ॥
பல மரங்கள் நிறைந்த சரிவுகளைக் கொண்ட அந்த மலைமுடியைத் தூக்கி அவன் அந்த இரவுஞ்சரன் மீது எறிந்தான்; அது பாய்ந்து வருவதைத் திடீரென்று கண்ட அவன், தங்கச் சிறகுகள் கொண்ட அம்புகளால் அதைத் துண்டாக்கினான்.
6.59.38
तस्मिन् प्रवृद्धोत्तमसानुवृक्षे
शृङ्गे विदीर्णे पतिते पृथिव्याम्।
महाहिकल्पं शरमन्तकाभं
समादधे राक्षसलोकनाथः ॥ ६.५९.३८ ॥
உயர்ந்த சரிவுகளிலும் மரங்களிலும் நிறைந்திருந்த அந்த மலைமுடி உடைந்து பூமியில் விழுந்தபோது, ராட்சசர் உலகின் அரசன் யமனைப் போன்ற ஒளிரும் பெரும் பாம்புபோன்ற அம்பை வில்லில் பொருத்தினான்.
6.59.39
स तं गृहीत्वानिलतुल्यवेगं
सविस्फुलिङ्गज्वलनप्रकाशम्।
बाणं महेन्द्राशनितुल्यवेगं
चिक्षेप सुग्रीववधाय रुष्टः ॥ ६.५९.३९ ॥
கோபமடைந்த அவன் காற்றின் வேகமுள்ளதும், தீப்பொறிகளுடன் எரியும் நெருப்பைப் போல் ஒளிர்வதும், இந்திரனின் இடியின் வேகத்துக்கு சமமானதுமான அந்த அம்பை எடுத்து, சுக்ரீவனைக் கொல்வதற்காக எறிந்தான்.
6.59.40
स सायको रावणबाहुमुक्तः
शक्राशनिप्रख्यवपुःप्रकाशम्।
सुग्रीवमासाद्य बिभेद वेगाद्
गुहेरिता क्रौञ्चमिवोग्रशक्तिः ॥ ६.५९.४० ॥
ராவணனின் கையிலிருந்து விடுபட்ட அந்த அம்பு, இந்திரனின் இடியைப் போல ஒளிரும் உடலுடன், சுக்ரீவனை அடைந்து வேகமாகத் துளைத்தது; குகனால் (ஸ்கந்தனால்) ஏவப்பட்ட கொடிய சக்தி கிரௌஞ்ச மலையைத் துளைத்ததுபோல்.
6.59.41
स सायकार्तो विपरीतचेताः
कूजन् पृथिव्यां निपपात वीरः।
तं वीक्ष्य भूमौ पतितं विसंज्ञं
नेदुः प्रहृष्टा युधि यातुधानाः ॥ ६.५९.४१ ॥
அம்பால் துன்புற்ற அந்த வீரன், குழம்பிய மனதோடு அலறியபடி நிலத்தில் விழுந்தான். அவன் நினைவிழந்து நிலத்தில் கிடப்பதைக் கண்டு போரில் மகிழ்ந்த அரக்கர்கள் முழங்கினர்.
6.59.42
ततो गवाक्षो गवयः सुषेण-
स्त्वथर्षभो ज्योतिमुखो नलश्च।
शैलान् समुत्पाट्य विवृद्धकायाः
प्रदुद्रुवुस्तं प्रति राक्षसेन्द्रम् ॥ ६.५९.४२ ॥
பின்னர் கவாக்ஷன், கவயன், சுஷேணன், ரிஷபன், ஜ்யோதிமுகன், நளன் ஆகியோர் மலைச் சிகரங்களைப் பெயர்த்தெடுத்து, பெரிய உடல்களுடன் அந்த அரக்கர் தலைவனை நோக்கி விரைந்தனர்.
6.59.43
तेषां प्रहारान् स चकार मोघान्
रक्षोधिपो बाणशतैः शिताग्रैः।
तान् वानरेन्द्रानपि बाणजालै-
र्बिभेद जाम्बूनदचित्रपुङ्खैः ॥ ६.५९.४३ ॥
அந்த அரக்கர் தலைவன், கூரிய முனைகள் கொண்ட நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் அவர்களுடைய தாக்குதல்களை வீணாக்கினான்; தங்க வேலைப்பாடுள்ள இறகுகளுடைய அம்பு வலையால் அந்த வானரத் தலைவர்களையும் துளைத்தான்.
6.59.44
ते वानरेन्द्रास्त्रिदशारिबाणै-
र्भिन्ना निपेतुर्भुवि भीमकायाः।
ततस्तु तद् वानरसैन्यमुग्रं
प्रच्छादयामास स बाणजालैः ॥ ६.५९.४४ ॥
தேவர்களின் எதிரியின் அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட அந்த பயங்கரமான உடலுடைய வானரத் தலைவர்கள் நிலத்தில் வீழ்ந்தனர். பின்னர் அவன் அந்த உக்கிரமான வானரப் படையை அம்புகளின் வலையால் மூடினான்.
6.59.45
ते वध्यमानाः पतिताश्च वीरा
नानद्यमाना भयशल्यविद्धाः।
शाखामृगा रावणसायकार्ता
जग्मुः शरण्यं शरणं स्म रामम् ॥ ६.५९.४५ ॥
கொல்லப்பட்டு வீழ்ந்த அந்த வீரர்கள், பயமெனும் முள்ளால் குத்தப்பட்டு, அலறியவாறு ராவணனின் அம்புகளால் வருந்திய அந்த வானரங்கள் சரணடையத் தகுந்த ராமனிடம் சரணம் அடைந்தனர்.
6.59.46
ततो महात्मा स धनुर्धनुष्मा-
नादाय रामः सहसा जगाम।
तं लक्ष्मणः प्राञ्जलिरभ्युपेत्य
उवाच रामं परमार्थयुक्तम् ॥ ६.५९.४६ ॥
பின்னர் மகாத்மாவான ராமன் வில்லை ஏந்திக்கொண்டு திடீரென்று சென்றான். லட்சுமணன் கைகூப்பி அவனை அணுகி, உயர்ந்த நோக்கமுடைய ராமனிடம் கூறினான்.
6.59.47
काममार्य सुपर्याप्तो वधायास्य दुरात्मनः।
विधमिष्याम्यहं चैतमनुजानीहि मां विभो ॥ ६.५९.४७ ॥
ஆர்யரே, இந்தத் தீயவனைக் கொல்ல நான் முழுத் தகுதி பெற்றவன். நான் இவனை நிச்சயமாக அழிப்பேன். வல்லவரே, எனக்கு அனுமதி தாருங்கள்.
6.59.48
तमब्रवीन्महातेजा रामः सत्यपराक्रमः।
गच्छ यत्नपरश्चापि भव लक्ष्मण संयुगे ॥ ६.५९.४८ ॥
அப்போது உண்மையான வீரமுடைய மகாதேஜஸ்வியான ராமன் அவனிடம் கூறினான்: "லட்சுமணா, செல்; போரில் முழு முயற்சியுடன் இரு."
6.59.49
रावणो हि महावीर्यो रणेऽद्भुतपराक्रमः।
त्रैलोक्येनापि संक्रुद्धो दुष्प्रसह्यो न संशयः ॥ ६.५९.४९ ॥
ராவணன் பெரும் வலிமையுடையவன்; போரில் வியக்கத்தக்க வீரமுடையவன். மூன்று உலகங்களும் சினந்தாலும் அவனை எதிர்கொள்ள முடியாது; இதில் ஐயமில்லை.
6.59.50
तस्यच्छिद्राणि मार्गस्व स्वच्छिद्राणि च लक्षय।
चक्षुषा धनुषाऽऽत्मानं गोपायस्व समाहितः ॥ ६.५९.५० ॥
அவனுடைய பலவீனங்களைத் தேடு; உன் சொந்த பலவீனங்களையும் கவனித்துக் கொள். ஒருமுகத்துடன் கண்ணாலும் வில்லாலும் உன்னைக் காத்துக்கொள்.
6.59.51
राघवस्य वचः श्रुत्वा सम्परिष्वज्य पूज्य च।
अभिवाद्य च रामाय ययौ सौमित्रिराहवे ॥ ६.५९.५१ ॥
ராகவனின் சொற்களைக் கேட்டு, அவரை இறுகத் தழுவி, மதித்து, ராமனை வணங்கிவிட்டு சௌமித்திரி போருக்குச் சென்றான்.
6.59.52
स रावणं वारणहस्तबाहुं
ददर्श भीमोद्यतदीप्तचापम्।
प्रच्छादयन्तं शरवृष्टिजालै-
स्तान् वानरान् भिन्नविकीर्णदेहान् ॥ ६.५९.५२ ॥
யானையின் துதிக்கை போன்ற கரங்களைக் கொண்ட ராவணனை அவன் கண்டான்; பயங்கரமாக ஒளிரும் வில்லை உயர்த்தியவனாக, அம்பு மழையின் வலையால் அந்த வானரர்களை மூடிக்கொண்டிருந்தான்; அவர்களின் உடல்கள் பிளந்து சிதறிக் கிடந்தன.
6.59.53
तमालोक्य महातेजा हनूमान् मारुतात्मजः।
निवार्य शरजालानि विदुद्राव स रावणम् ॥ ६.५९.५३ ॥
அவனைக் கண்ட மகாதேஜஸ்வியான வாயுபுத்திரன் ஹனுமான், அம்புகளின் வலைகளைத் தடுத்து ராவணனை நோக்கி விரைந்தான்.
6.59.54
रथं तस्य समासाद्य बाहुमुद्यम्य दक्षिणम्।
त्रासयन् रावणं धीमान् हनूमान् वाक्यमब्रवीत् ॥ ६.५९.५४ ॥
அவனது தேரை அடைந்து, வலக்கரத்தை உயர்த்தி, ராவணனை அச்சுறுத்திய அறிவுள்ள ஹனுமான் இவ்வாறு சொன்னான்.
6.59.55
देवदानवगन्धर्वैर्यक्षैश्च सह राक्षसैः।
अवध्यत्वं त्वया प्राप्तं वानरेभ्यस्तु ते भयम् ॥ ६.५९.५५ ॥
தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள் மற்றும் ராக்ஷசர்களிடமிருந்து நீ அவத்யத்துவத்தை பெற்றிருக்கிறாய்; ஆனால் வானரர்களிடமிருந்து உனக்கு பயம் உண்டு.
6.59.56
एष मे दक्षिणो बाहुः पञ्चशाखः समुद्यतः।
विधमिष्यति ते देहे भूतात्मानं चिरोषितम् ॥ ६.५९.५६ ॥
இதோ என் வலது கை, ஐந்து கிளைகளுடன் ஓங்கி நிற்கிறது. நீண்ட காலமாக உன் உடலில் குடியிருக்கும் உயிரை இது நசுக்கும்.
6.59.57
श्रुत्वा हनूमतो वाक्यं रावणो भीमविक्रमः।
संरक्तनयनः क्रोधादिदं वचनमब्रवीत् ॥ ६.५९.५७ ॥
ஹனுமானின் சொற்களைக் கேட்ட பயங்கர வீரனான ராவணன், கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
6.59.58
क्षिप्रं प्रहर निःशङ्कं स्थिरां कीर्तिमवाप्नुहि।
ततस्त्वां ज्ञातविक्रान्तं नाशयिष्यामि वानर ॥ ६.५९.५८ ॥
விரைவாகவும் அச்சமின்றியும் தாக்கு; நிலையான புகழைப் பெறு. பின்னர், வானரமே, உன் வீரம் அறியப்பட்ட உன்னை நான் அழிப்பேன்.
6.59.59
रावणस्य वचः श्रुत्वा वायुसूनुर्वचोऽब्रवीत्।
प्रहतं हि मया पूर्वमक्षं तव सुतं स्मर ॥ ६.५९.५९ ॥
ராவணனின் சொற்களைக் கேட்ட வாயுமைந்தன் சொன்னான்: "நினைவு கொள், முன்பே நான் உன் மகன் அக்ஷனைக் கொன்றேன்."
6.59.60
एवमुक्तो महातेजा रावणो राक्षसेश्वरः।
आजघानानिलसुतं तलेनोरसि वीर्यवान् ॥ ६.५९.६० ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட மகாதேஜஸ்வியான அரக்கர் தலைவன் ராவணன், வலிமையுடன் தன் உள்ளங்கையால் வாயுமைந்தனின் மார்பில் அடித்தான்.
6.59.61
स तलाभिहतस्तेन चचाल च मुहुर्मुहुः।
स्थितो मुहूर्तं तेजस्वी स्थैर्यं कृत्वा महामतिः ॥ ६.५९.६१ ॥
அந்த உள்ளங்கை அடியால் அவன் பலமுறை தடுமாறினான்; ஆயினும் அந்த தேஜஸ்வியும் மகாமதியுமான வீரன் ஒரு கணம் நிலைகொண்டு நின்றான்.
6.59.62
आजघान च संक्रुद्धस्तलेनैवामरद्विषम्।
ततः स तेनाभिहतो वानरेण महात्मना ॥ ६.५९.६२ ॥
கோபத்தில் மூண்ட அவன் தேவர்களின் பகைவனை உள்ளங்கையால் அடித்தான். அப்போது அந்த மகாத்மா வானரத்தால் அடிபட்ட அவன்...
6.59.63
दशग्रीवः समाधूतो यथा भूमितलेऽचलः।
संग्रामे तं तथा दृष्ट्वा रावणं तलताडितम् ॥ ६.५९.६३ ॥
பூமியில் நின்ற மலையைப் போல உள்ளங்கை அடியால் ராவணன் முழுவதும் அசைந்தான். போரில் உள்ளங்கையால் அடிபட்ட ராவணனைக் கண்டு...
6.59.64
ऋषयो वानराः सिद्धा नेदुर्देवाः सहासुरैः।
अथाश्वस्य महातेजा रावणो वाक्यमब्रवीत् ॥ ६.५९.६४ ॥
முனிவர்களும் வானரர்களும் சித்தர்களும் தேவர்களும் அசுரர்களுடன் சேர்ந்து ஆர்ப்பரித்தனர். பின்னர் மகாதேஜஸ்வியான ராவணன் தெளிந்து பேசினான்.
6.59.65
साधु वानर वीर्येण श्लाघनीयोऽसि मे रिपुः।
रावणेनैवमुक्तस्तु मारुतिर्वाक्यमब्रवीत् ॥ ६.५९.६५ ॥
"வானரனே, உன் வீரத்திற்கு நல்லது! என் பகைவனாயினும் நீ புகழத்தக்கவன்." ராவணன் இவ்வாறு சொன்னதும் மாருதி இவ்வாறு பதில் சொன்னான்.
6.59.66
धिगस्तु मम वीर्यस्य यत् त्वं जीवसि रावण।
सकृत् तु प्रहरेदानीं दुर्बुद्धे किं विकत्थसे ॥ ६.५९.६६ ॥
"என் வீரத்துக்கு இகழ்ச்சி! ராவணா, நீ இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறாயே! இப்போது ஒரு முறை அடிக்கிறேன், தீய புத்தியுள்ளவனே! ஏன் பெருமை பேசுகிறாய்?"
6.59.67
ततस्त्वां मामको मुष्टिर्नयिष्यति यमक्षयम्।
ततो मारुतिवाक्येन कोपस्तस्य प्रजज्वले ॥ ६.५९.६७ ॥
"அப்போது என் இந்தக் கைமுஷ்டி உன்னை யமலோகத்துக்கு அனுப்பும்." மாருதியின் இந்தச் சொற்களால் அவனுடைய கோபம் எரிந்தெழுந்தது.
6.59.68
संरक्तनयनो यत्नान्मुष्टिमावृत्य दक्षिणम्।
पातयामास वेगेन वानरोरसि वीर्यवान् ॥ ६.५९.६८ ॥
சிவந்த கண்களுடன் வீரியமிக்கவன் முயற்சியுடன் வலது முஷ்டியை இறுக்கி வேகமாக வானரனின் மார்பில் அடித்தான்.
6.59.69
हनूमान् वक्षसि व्यूढे संचचाल पुनः पुनः।
विह्वलं तु तदा दृष्ट्वा हनूमन्तं महाबलम् ॥ ६.५९.६९ ॥
மார்பில் அடி விழுந்ததும் அனுமான் மீண்டும் மீண்டும் தள்ளாடினான்; அப்போது மகாபலனான அனுமானை கலங்கியவனாகக் கண்டு (அனைவரும் திகைத்தனர்).
6.59.70
रथेनातिरथः शीघ्रं नीलं प्रति समभ्यगात्।
राक्षसानामधिपतिर्दशग्रीवः प्रतापवान् ॥ ६.५९.७० ॥
அதிரதனும், ராட்சசர்களின் தலைவனும், வீரியமிக்க தசக்கிரீவனுமான அவன் தேரில் விரைவாக நீலனை நோக்கி முன்னேறினான்.
6.59.71
पन्नगप्रतिमैर्भीमैः परमर्माभिभेदनैः।
शरैरादीपयामास नीलं हरिचमूपतिम् ॥ ६.५९.७१ ॥
பாம்புகளைப் போன்ற பயங்கரமான, எதிரியின் மர்மஸ்தானங்களைத் துளைக்கும் அம்புகளால் வானரப் படைத்தலைவன் நீலனை அவன் வருத்தினான்.
6.59.72
स शरौघसमायस्तो नीलो हरिचमूपतिः।
करेणैकेन शैलाग्रं रक्षोधिपतयेऽसृजत् ॥ ६.५९.७२ ॥
அம்புமழையால் சூழப்பட்ட வானரப் படைத்தலைவன் நீலன் ஒரு கையால் மலைச்சிகரத்தை எடுத்து ராட்சசர்களின் தலைவன் மீது எறிந்தான்.
6.59.73
हनूमानपि तेजस्वी समाश्वस्तो महामनाः।
विप्रेक्षमाणो युद्धेप्सुः सरोषमिदमब्रवीत् ॥ ६.५९.७३ ॥
தேஜஸ்வியும் மகாமனமுடையவனுமான அனுமானும் மீண்டும் தேறி, போரை விரும்பிச் சுற்றிப் பார்த்து, கோபத்துடன் இவ்வாறு கூறினான்.
6.59.74
नीलेन सह संयुक्तं रावणं राक्षसेश्वरम्।
अन्येन युध्यमानस्य न युक्तमभिधावनम् ॥ ६.५९.७४ ॥
நீலனுடன் போரிட்டுக்கொண்டிருந்த அரக்கர்களின் அரசன் ராவணன், வேறொருவருடன் போரிடும்போது அவன் மீது பாய்வது தகாதது.
6.59.75
रावणोऽथ महातेजास्तं शृङ्गं सप्तभिः शरैः।
आजघान सुतीक्ष्णाग्रैस्तद् विकीर्णं पपात ह ॥ ६.५९.७५ ॥
அப்போது மகாதேஜஸ்வியான ராவணன் அந்த மலைச்சிகரத்தை ஏழு கூரிய அம்புகளால் தாக்கினான்; அது சிதறி விழுந்தது.
6.59.76
तद् विकीर्णं गिरेः शृङ्गं दृष्ट्वा हरिचमूपतिः।
कालाग्निरिव जज्वाल कोपेन परवीरहा ॥ ६.५९.७६ ॥
மலையின் அந்தச் சிகரம் சிதறிக் கிடப்பதைக் கண்டதும், குரங்குப் படையின் தலைவனும் பகைவீரர்களை அழிப்பவனுமான அவன் கோபத்தால் ஊழித்தீயைப் போல் கொழுந்துவிட்டெரிந்தான்.
6.59.77
सोऽश्वकर्णद्रुमान् शालांश्चूतांश्चापि सुपुष्पितान्।
अन्यांश्च विविधान् वृक्षान् नीलश्चिक्षेप संयुगे ॥ ६.५९.७७ ॥
நீலன் போரில் அசுவகர்ணம், சால், பூத்துக் குலுங்கும் மா மரங்கள் மற்றும் பல வகை மரங்களைப் பிடுங்கி எறிந்தான்.
6.59.78
स तान् वृक्षान् समासाद्य प्रतिचिच्छेद रावणः।
अभ्यवर्षच्च घोरेण शरवर्षेण पावकिम् ॥ ६.५९.७८ ॥
ராவணன் அம்மரங்களை அடைந்து அவற்றை வெட்டித் தள்ளினான்; பின்னர் கொடிய அம்பு மழையால் பாவகியை (நீலனை) பொழிந்தான்.
6.59.79
अभिवृष्टः शरौघेण मेघेनेव महाचलः।
ह्रस्वं कृत्वा ततो रूपं ध्वजाग्रे निपपात ह ॥ ६.५९.७९ ॥
அம்புப் பெருக்கால் மேகத்தால் மூடப்பட்ட பெரிய மலையைப் போல மூடப்பட்ட அவன், பின்னர் தன் உருவைச் சுருக்கிக்கொண்டு கொடிமரத்தின் நுனியில் இறங்கினான்.
6.59.80
पावकात्मजमालोक्य ध्वजाग्रे समवस्थितम्।
जज्वाल रावणः क्रोधात् ततो नीलो ननाद च ॥ ६.५९.८० ॥
தீயின் மைந்தனை கொடியின் நுனியில் நிற்பதைக் கண்ட ராவணன் கோபத்தால் எரிந்தான்; பின்னர் நீலன் கர்ஜித்தான்.
6.59.81
ध्वजाग्रे धनुषश्चाग्रे किरीटाग्रे च तं हरिम्।
लक्ष्मणोऽथ हनूमांश्च रामश्चापि सुविस्मिताः ॥ ६.५९.८१ ॥
கொடியின் நுனியிலும், வில்லின் நுனியிலும், கிரீடத்தின் நுனியிலும் அந்தக் குரங்கைக் கண்டு லக்ஷ்மணனும் ஹனுமானும் ராமனும் மிகவும் வியப்புற்றனர்.
6.59.82
रावणोऽपि महातेजाः कपिलाघवविस्मितः।
अस्त्रमाहारयामास दीप्तमाग्नेयमद्भुतम् ॥ ६.५९.८२ ॥
பேராற்றல் கொண்ட ராவணனும் குரங்கின் சுறுசுறுப்பால் வியப்புற்று, ஒளிரும் அற்புதமான ஆக்னேய அஸ்திரத்தை வரவழைத்தான்.
6.59.83
ततस्ते चुक्रुशुर्हृष्टा लब्धलक्षाः प्लवंगमाः।
नीललाघवसम्भ्रान्तं दृष्ट्वा रावणमाहवे ॥ ६.५९.८३ ॥
அப்போது மகிழ்ச்சியடைந்த குரங்குகள், இலக்கை அடைந்து, போரில் நீலனின் சுறுசுறுப்பால் குழம்பிய ராவணனைக் கண்டு ஆர்ப்பரித்தன.
6.59.84
वानराणां च नादेन संरब्धो रावणस्तदा।
सम्भ्रमाविष्टहृदयो न किंचित् प्रत्यपद्यत ॥ ६.५९.८४ ॥
குரங்குகளின் ஆரவாரத்தால் அப்போது ராவணன் சினமுற்றான்; ஆனால் குழப்பத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் அவன் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.
6.59.85
आग्नेयेनापि संयुक्तं गृहीत्वा रावणः शरम्।
ध्वजशीर्षस्थितं नीलमुदैक्षत निशाचरः ॥ ६.५९.८५ ॥
ஆக்னேய அஸ்திரம் பொருத்தப்பட்ட அம்பை எடுத்து, கொடியின் உச்சியில் நின்ற நீலனை நிசாசரனான ராவணன் நோக்கினான்.
6.59.86
ततोऽब्रवीन्महातेजा रावणो राक्षसेश्वरः।
कपे लाघवयुक्तोऽसि मायया परया सह ॥ ६.५९.८६ ॥
அப்போது மகாதேஜஸ்வியான ராக்ஷசேஸ்வரன் ராவணன் கூறினான்: ஏ குரங்கே, நீ உயர்ந்த மாயையுடன் சுறுசுறுப்பானவன்.
6.59.87
जीवितं खलु रक्षस्व यदि शक्तोऽसि वानर।
तानि तान्यात्मरूपाणि सृजसि त्वमनेकशः ॥ ६.५९.८७ ॥
ஏ குரங்கே, நீ வல்லவனாயின் உன் உயிரைக் காத்துக்கொள்; நீ உன் உருவங்களை பலமுறை படைக்கிறாய்.
6.59.88
तथापि त्वां मया मुक्तः सायकोऽस्त्रप्रयोजितः।
जीवितं परिरक्षन्तं जीविताद् भ्रंशयिष्यति ॥ ६.५९.८८ ॥
ஆயினும் நான் ஏவிய, அஸ்திரத்தால் செலுத்தப்பட்ட அம்பு, உயிரைக் காக்க முயலும் உன்னை உன் உயிரிலிருந்து வீழ்த்தும்.
6.59.89
एवमुक्त्वा महाबाहू रावणो राक्षसेश्वरः।
संधाय बाणमस्त्रेण चमूपतिमताडयत् ॥ ६.५९.८९ ॥
இவ்வாறு கூறிய மகாபாகுவான ராக்ஷசேஸ்வரன் ராவணன், அஸ்திரத்துடன் அம்பைப் பூட்டி படைத்தலைவனைத் தாக்கினான்.
6.59.90
सोऽस्त्रमुक्तेन बाणेन नीलो वक्षसि ताडितः।
निर्दह्यमानः सहसा स पपात महीतले ॥ ६.५९.९० ॥
அஸ்திரத்தால் ஏவப்பட்ட அம்பால் மார்பில் தாக்கப்பட்ட நீலன், எரிந்தவனாய் திடீரென்று தரையில் வீழ்ந்தான்.
6.59.91
पितृमाहात्म्यसंयोगादात्मनश्चापि तेजसा।
जानुभ्यामपतद् भूमौ न तु प्राणैर्वियुज्यत ॥ ६.५९.९१ ॥
தந்தையின் மகிமையுடன் கூடிய தன் சொந்த தேஜஸினால் அவன் முழந்தாளால் தரையில் வீழ்ந்தான்; ஆனால் உயிரிலிருந்து பிரியவில்லை.
6.59.92
विसंज्ञं वानरं दृष्ट्वा दशग्रीवो रणोत्सुकः।
रथेनाम्बुदनादेन सौमित्रिमभिदुद्रुवे ॥ ६.५९.९२ ॥
மயங்கிக் கிடந்த வானரனைக் கண்டு, போருக்கு ஆவலுற்ற தசக்ரீவன் மேக முழக்கம் போன்ற ஒலியுடன் தேரில் சௌமித்ரியை நோக்கி விரைந்தான்.
6.59.93
आसाद्य रणमध्ये तं वारयित्वा स्थितो ज्वलन्।
धनुर्विस्फारयामास राक्षसेन्द्रः प्रतापवान् ॥ ६.५९.९३ ॥
போர்க்களத்தின் நடுவில் சௌமித்ரியை எதிர்கொண்டு, அவனைத் தடுத்து நின்று, ஒளிர்ந்தபடி வீரம்மிக்க அரக்கர் தலைவன் வில்லை வளைத்து இழுத்தான்.
6.59.94
तमाह सौमित्रिरदीनसत्त्वो
विस्फारयन्तं धनुरप्रमेयम्।
अवेहि मामद्य निशाचरेन्द्र
न वानरांस्त्वं प्रतियोद्धुमर्हसि ॥ ६.५९.९४ ॥
அசையாத வீரம் கொண்ட சௌமித்ரி, அளவிட முடியாத வில்லை வளைத்து இழுத்தபடி அவனிடம் கூறினான்: 'இரவுஞ்சரர் தலைவனே, இன்று என்னையே எதிர்கொள். வானரர்களுடன் நீ போரிடுவது தகாது.'
6.59.95
स तस्य वाक्यं प्रतिपूर्णघोषं
ज्याशब्दमुग्रं च निशम्य राजा।
आसाद्य सौमित्रिमुपस्थितं तं
रोषान्वितं वाचमुवाच रक्षः ॥ ६.५९.९५ ॥
அவனுடைய சொற்களின் எதிரொலிக்கும் முழக்கத்தையும், கடுமையான நாண் ஒலியையும் கேட்ட அரசன், எதிரில் நின்ற சௌமித்ரியை அணுகி, சினத்தால் நிறைந்த அரக்கன் இவ்வாறு கூறினான்.
6.59.96
दिष्ट्यासि मे राघव दृष्टिमार्गं
प्राप्तोऽन्तगामी विपरीतबुद्धिः।
अस्मिन् क्षणे यास्यसि मृत्युलोकं
संसाद्यमानो मम बाणजालैः ॥ ६.५९.९६ ॥
'ராகவா, நல்லவேளையாக என் பார்வைக்குள் வந்துவிட்டாய். விபரீத புத்தியுள்ளவனே, முடிவை நோக்கிச் செல்பவனே! இந்தக் கணமே என் அம்புக்கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு மரண உலகை அடைவாய்.'
6.59.97
तमाह सौमित्रिरविस्मयानो
गर्जन्तमुद्वृत्तशिताग्रदंष्ट्रम्।
राजन् न गर्जन्ति महाप्रभावा
विकत्थसे पापकृतां वरिष्ठ ॥ ६.५९.९७ ॥
வியப்படையாத சௌமித்ரி, உயர்ந்த கூர்மையான கோரைப்பற்களுடன் முழங்கிக் கொண்டிருந்தவனை நோக்கிக் கூறினான்: "அரசனே, பெருவலிமை கொண்டவர்கள் முழங்குவதில்லை. பாவிகளில் சிறந்தவனே, நீ வீண் பெருமை பேசுகிறாய்."
6.59.98
जानामि वीर्यं तव राक्षसेन्द्र
बलं प्रतापं च पराक्रमं च।
अवस्थितोऽहं शरचापपाणि-
रागच्छ किं मोघविकत्थनेन ॥ ६.५९.९८ ॥
"ராட்சசேந்திரா, உன் வீரியத்தையும் பலத்தையும் பிரதாபத்தையும் வீரத்தையும் நான் அறிவேன். வில்லும் அம்பும் கையில் ஏந்தி நான் நிற்கிறேன். வா, வீண் பெருமை பேசுவதால் என்ன பயன்?"
6.59.99
स एवमुक्तः कुपितः ससर्ज
रक्षोधिपः सप्त शरान् सुपुङ्खान्।
ताँल्लक्ष्मणः काञ्चनचित्रपुङ्खै-
श्चिच्छेद बाणैर्निशिताग्रधारैः ॥ ६.५९.९९ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் கோபமுற்ற ராட்சசத் தலைவன் நல்ல இறகுகளுடைய ஏழு அம்புகளை ஏவினான். லட்சுமணன் பொன்னிறச் சித்திர இறகுகளும் கூர்மையான முனைகளும் கொண்ட அம்புகளால் அவற்றை வெட்டினான்.
6.59.100
तान् प्रेक्षमाणः सहसा निकृत्तान्
निकृत्तभोगानिव पन्नगेन्द्रान्।
लङ्केश्वरः क्रोधवशं जगाम
ससर्ज चान्यान् निशितान् पृषत्कान् ॥ ६.५९.१०० ॥
அவை சட்டென வெட்டுண்டு விழுவதைக் கண்ட லங்கேசுவரன், சுருள் அறுபட்ட பெரிய பாம்புகளைப் போல, கோபத்தின் வசப்பட்டான்; கூர்மையான வேறு அம்புகளை ஏவினான்.
6.59.101
स बाणवर्षं तु ववर्ष तीव्रं
रामानुजः कार्मुकसम्प्रयुक्तम्।
क्षुरार्धचन्द्रोत्तमकर्णिभल्लैः
शरांश्च चिच्छेद न चुक्षुभे च ॥ ६.५९.१०१ ॥
வில்லிலிருந்து ஏவப்பட்ட அந்தக் கடுமையான அம்பு மழையை, ராமனின் தம்பியான லட்சுமணன் கூர்வாள், அர்த்தசந்திரம், சிறந்த கர்ணி, பல்லம் ஆகிய அம்புகளால் வெட்டினான்; அவன் சிறிதும் கலங்கவில்லை.
6.59.102
स बाणजालान्यपि तानि तानि
मोघानि पश्यंस्त्रिदशारिराजः।
विसिस्मिये लक्ष्मणलाघवेन
पुनश्च बाणान् निशितान् मुमोच ॥ ६.५९.१०२ ॥
அவ்வாறு தன் அம்புத் தொகுதிகள் அனைத்தும் பயனற்றுப் போவதைக் கண்ட தேவர்களின் எதிரியான அரசன் வியப்புற்றான்; லக்ஷ்மணனின் சுறுசுறுப்பால் வியந்து, மீண்டும் கூரான அம்புகளை ஏவினான்.
6.59.103
स लक्ष्मणश्चापि शिताञ् शिताग्रान्
महेन्द्रतुल्योऽशनिभीमवेगान्।
संधाय चापे ज्वलनप्रकाशान्
ससर्ज रक्षोधिपतेर्वधाय ॥ ६.५९.१०३ ॥
மகேந்திரனுக்கு நிகரான லக்ஷ்மணனும் இடியைப் போன்ற பயங்கர வேகமும் நெருப்பின் ஒளியும் கொண்ட கூரிய அம்புகளை வில்லில் பூட்டி, அரக்கர் தலைவனைக் கொல்ல ஏவினான்.
6.59.104
स तान् प्रचिच्छेद हि राक्षसेन्द्रः
शिताञ् शराल्ँ लक्ष्मणमाजघान।
शरेण कालाग्निसमप्रभेण
स्वयंभुदत्तेन ललाटदेशे ॥ ६.५९.१०४ ॥
அரக்கர் அரசன் அந்த அம்புகளை வெட்டிச் சாய்த்து, லக்ஷ்மணனையே குறிவைத்து ஒரு அம்பால் தாக்கினான்; அது ஊழித்தீயின் ஒளி கொண்டது, சுயம்புவால் (பிரம்மாவால்) அளிக்கப்பட்டது; அது நெற்றியில் தைத்தது.
6.59.105
स लक्ष्मणो रावणसायकार्त-
श्चचाल चापं शिथिलं प्रगृह्य।
पुनश्च संज्ञां प्रतिलभ्य कृच्छ्रा-
च्चिच्छेद चापं त्रिदशेन्द्रशत्रोः ॥ ६.५९.१०५ ॥
ராவணனின் அம்பால் வருந்திய லக்ஷ்மணன் தளர்ந்த வில்லைப் பிடித்துத் தடுமாறினான்; பின்னர் மிகுந்த சிரமத்துடன் உணர்வைத் திரட்டி, இந்திரனின் பகைவனின் வில்லை அறுத்தான்.
6.59.106
निकृत्तचापं त्रिभिराजघान
बाणैस्तदा दाशरथिः शिताग्रैः।
स सायकार्तो विचचाल राजा
कृच्छ्राच्च संज्ञां पुनराससाद ॥ ६.५९.१०६ ॥
அவனுடைய வில் அறுபட்டபோது, தசரதனின் மகன் கூரான மூன்று அம்புகளால் அவனைத் தாக்கினான்; அம்பால் வருந்திய அந்த அரசன் தடுமாறினான்; மிகுந்த சிரமத்துடன் மீண்டும் உணர்வைப் பெற்றான்.
6.59.107
स कृत्तचापः शरताडितश्च
मेदार्द्रगात्रो रुधिरावसिक्तः।
जग्राह शक्तिं स्वयमुग्रशक्तिः
स्वयंभुदत्तां युधि देवशत्रुः ॥ ६.५९.१०७ ॥
வில் அறுந்து, அம்புகளால் தாக்குண்டு, கொழுப்பும் இரத்தமும் நனைந்த உடலுடன் இருந்த அவன், போரில் பிரம்மதேவன் அளித்த அந்த சக்தி ஆயுதத்தை, தேவர்களின் எதிரியாகிய அந்த உக்கிர வலிமையாளன் தானே பற்றிக்கொண்டான்.
6.59.108
स तां सधूमानलसंनिकाशां
वित्रासनां संयति वानराणाम्।
चिक्षेप शक्तिं तरसा ज्वलन्तीं
सौमित्रये राक्षसराष्ट्रनाथः ॥ ६.५९.१०८ ॥
அரக்கர் நாட்டின் அதிபதியான அவன், போரில் குரங்குகளை நடுங்கச் செய்யும், புகையுடன் எரியும் நெருப்பைப் போன்ற அந்த சக்தி ஆயுதத்தை வேகமாக சௌமித்திரியின் மீது எறிந்தான்.
6.59.109
तामापतन्तीं भरतानुजोऽस्त्रै-
र्जघान बाणैश्च हुताग्निकल्पैः।
तथापि सा तस्य विवेश शक्ति-
र्भुजान्तरं दाशरथेर्विशालम् ॥ ६.५९.१०९ ॥
பரதனின் தம்பி வருகின்ற அந்த சக்தியை அஸ்திரங்களாலும், யாகாக்னியைப் போன்ற அம்புகளாலும் தாக்கினான்; ஆயினும் அது தசரதனின் மகனின் அகன்ற தோள்களுக்கு நடுவே நுழைந்தது.
6.59.110
स शक्तिमाञ् शक्तिसमाहतः सन्
जज्वाल भूमौ स रघुप्रवीरः।
तं विह्वलन्तं सहसाभ्युपेत्य
जग्राह राजा तरसा भुजाभ्याम् ॥ ६.५९.११० ॥
அந்த சக்தியால் தாக்குண்டு, ரகுவீரன் பூமியில் சோர்ந்து விழுந்தான்; தள்ளாடிய அவனை அரசன் திடீரென அருகில் வந்து விரைவாக இரு தோள்களாலும் பற்றிக்கொண்டான்.
6.59.111
हिमवान् मन्दरो मेरुस्त्रैलोक्यं वा सहामरैः।
शक्यं भुजाभ्यामुद्धर्तुं न शक्यो भरतानुजः ॥ ६.५९.१११ ॥
இமயமலையையும், மந்தரத்தையும், மேருவையும், அல்லது தேவர்களுடன் கூடிய மூவுலகையும் தோள்களால் தூக்கிவிட முடியும்; ஆனால் பரதனின் தம்பியை தூக்க முடியாது.
6.59.112
शक्त्या ब्राह्म्या तु सौमित्रिस्ताडितोऽपि स्तनान्तरे।
विष्णोरमीमांस्यभागमात्मानं प्रत्यनुस्मरत् ॥ ६.५९.११२ ॥
பிரம்மாவின் சக்தியால் மார்பின் நடுவில் தாக்கப்பட்டபோதும், சௌமித்திரி விஷ்ணுவின் ஒப்பற்ற பகுதியாகிய தன்னையே நினைவு கூர்ந்தான்.
6.59.113
ततो दानवदर्पघ्नं सौमित्रिं देवकण्टकः।
तं पीडयित्वा बाहुभ्यां न प्रभुर्लङ्घनेऽभवत् ॥ ६.५९.११३ ॥
பின்பு தேவர்களின் முள்ளான அந்த அரக்கன், தானவர்களின் செருக்கை அழிப்பவனாகிய சௌமித்திரியை இரு கைகளாலும் அழுத்தினான்; ஆனால் அவனைத் தூக்க அவனால் இயலவில்லை.
6.59.114
ततः क्रुद्धो वायुसुतो रावणं समभिद्रवत्।
आजघानोरसि क्रुद्धो वज्रकल्पेन मुष्टिना ॥ ६.५९.११४ ॥
பின்பு கோபமுற்ற வாயுபுத்திரன் ராவணனை நோக்கிப் பாய்ந்து, கோபத்துடன் வஜ்ரத்தைப் போன்ற முஷ்டியால் அவனது மார்பில் அடித்தான்.
6.59.115
तेन मुष्टिप्रहारेण रावणो राक्षसेश्वरः।
जानुभ्यामगमद् भूमौ चचाल च पपात च ॥ ६.५९.११५ ॥
அந்த முஷ்டி அடியால் அரக்கர் அரசன் ராவணன் முழங்கால்களில் நிலத்தில் விழுந்தான்; தள்ளாடி வீழ்ந்தான்.
6.59.116
आस्यैश्च नेत्रैः श्रवणैः पपात रुधिरं बहु।
विघूर्णमानो निश्चेष्टो रथोपस्थ उपाविशत् ॥ ६.५९.११६ ॥
வாயிலிருந்தும், கண்களிலிருந்தும், காதுகளிலிருந்தும் அவனுக்கு மிகுதியாக இரத்தம் வழிந்தது; சுழன்று, உணர்வற்றவனாக அவன் தேர்த்தட்டில் அமர்ந்தான்.
6.59.117
विसंज्ञो मूर्च्छितश्चासीन्न च स्थानं समालभत्।
विसंज्ञं रावणं दृष्ट्वा समरे भीमविक्रमम् ॥ ६.५९.११७ ॥
அவன் உணர்விழந்து மயக்கமடைந்தான்; தன் நிலையையும் காத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. போரில் பயங்கர வீரனான ராவணன் உணர்விழந்திருப்பதைக் கண்டு—
6.59.118
ऋषयो वानराश्चैव नेदुर्देवाश्च सासुराः।
हनूमानथ तेजस्वी लक्ष्मणं रावणार्दितम् ॥ ६.५९.११८ ॥
முனிவர்களும் வானரர்களும், தேவர்களும் அசுரர்களுடன் சேர்ந்து ஆரவாரித்தனர். அப்போது ஒளிமிக்க அனுமான் ராவணனால் துன்புறுத்தப்பட்ட லக்ஷ்மணனைக் கண்டான்.
6.59.119
आनयद् राघवाभ्याशं बाहुभ्यां परिगृह्य तम्।
वायुसूनोः सुहृत्त्वेन भक्त्या परमया च सः।
शत्रूणामप्यकम्प्योऽपि लघुत्वमगमत् कपेः ॥ ६.५९.११९ ॥
அனுமான் இருகைகளாலும் அவனைப் பற்றித் தூக்கி ராகவனிடம் கொண்டுவந்தான். வாயுவின் மகனுக்குத் தோழமையாலும் உயர்ந்த பக்தியாலும், பகைவர்களாலும் அசைக்க முடியாதவனும் அந்த வானரனுக்கு இலேசானான்.
6.59.120
तं समुत्सृज्य सा शक्तिः सौमित्रिं युधि निर्जितम्।
रावणस्य रथे तस्मिन् स्थानं पुनरुपागमत् ॥ ६.५९.१२० ॥
போரில் தோற்கடிக்கப்பட்ட சௌமித்ரியை விட்டுவிட்டு, அந்த சக்தி மீண்டும் ராவணனின் அதே தேரில் தன் இடத்திற்குத் திரும்பியது.
6.59.121
रावणोऽपि महातेजाः प्राप्य संज्ञां महाहवे।
आददे निशितान् बाणाञ्जग्राह च महद्धनुः ॥ ६.५९.१२१ ॥
மகாதேஜஸ்வியான ராவணனும் அந்தப் பெரும் போரில் மீண்டும் உணர்வு பெற்று, கூர்மையான அம்புகளை எடுத்து, பெரிய வில்லைப் பற்றிக்கொண்டான்.
6.59.122
आश्वस्तश्च विशल्यश्च लक्ष्मणः शत्रुसूदनः।
विष्णोर्भागममीमांस्यमात्मानं प्रत्यनुस्मरन् ॥ ६.५९.१२२ ॥
பகைவரை அழிப்பவன் லக்ஷ்மணன் ஆறுதல் பெற்று, வேல் அகற்றப்பட்டு, விஷ்ணுவின் பங்கான தனது ஆராயவியலாத நிலையை நினைவுகூர்ந்தான்.
6.59.123
निपातितमहावीरां वानराणां महाचमूम्।
राघवस्तु रणे दृष्ट्वा रावणं समभिद्रवत् ॥ ६.५९.१२३ ॥
போரில் வானரர்களின் பெரும் படையும் பெரும் வீரர்களும் வீழ்த்தப்பட்டதைக் கண்ட ராகவன், ராவணனை நோக்கிப் பாய்ந்தார்.
6.59.124
अथैनमनुसंक्रम्य हनूमान् वाक्यमब्रवीत्।
मम पृष्ठं समारुह्य राक्षसं शास्तुमर्हसि ॥ ६.५९.१२४ ॥
அப்போது ஹனுமான் அவனை அணுகி இவ்வாறு கூறினான்: "என் முதுகின்மேல் ஏறி இந்த அரக்கனை நீ அடக்கலாம்."
6.59.125
विष्णुर्यथा गरुत्मन्तमारुह्यामरवैरिणम्।
तच्छ्रुत्वा राघवो वाक्यं वायुपुत्रेण भाषितम् ॥ ६.५९.१२५ ॥
தேவர்களின் பகைவனை அழிக்க விஷ்ணு கருடன்மேல் ஏறுவதுபோல, வாயுபுத்திரன் கூறியதைக் கேட்ட ராகவன் ஏறத் தொடங்கினான்.
6.59.126
अथारुरोह सहसा हनूमन्तं महाकपिम्।
रथस्थं रावणं संख्ये ददर्श मनुजाधिपः ॥ ६.५९.१२६ ॥
அப்போது திடீரென்று அவர் மகாகபி ஹனுமான்மேல் ஏறினார்; மனிதர்களின் அதிபதி போரில் தேரில் நின்ற ராவணனைக் கண்டார்.
6.59.127
तमालोक्य महातेजाः प्रदुद्राव स रावणम्।
वैरोचनमिव क्रुद्धो विष्णुरभ्युद्यतायुधः ॥ ६.५९.१२७ ॥
அவனைக் கண்டதும் மகாதேஜஸ்வி ராவணனை நோக்கி விரைந்தார்; வைரோசனனை நோக்கிக் கோபத்துடன் ஆயுதம் ஓங்கிய விஷ்ணு விரைந்ததுபோல.
6.59.128
ज्याशब्दमकरोत् तीव्रं वज्रनिष्पेषनिष्ठुरम्।
गिरा गम्भीरया रामो राक्षसेन्द्रमुवाच ह ॥ ६.५९.१२८ ॥
ராமன் வஜ்ரம் மோதுவதுபோல் கடுமையான வில்நாண் ஒலியை எழுப்பி, ஆழ்ந்த குரலில் அரக்கர் தலைவனிடம் பேசினான்.
6.59.129
तिष्ठ तिष्ठ मम त्वं हि कृत्वा विप्रियमीदृशम्।
क्व नु राक्षसशार्दूल गत्वा मोक्षमवाप्स्यसि ॥ ६.५९.१२९ ॥
"நில், நில்! எனக்கு இத்தகைய தீங்கு செய்துவிட்டு, அரக்கர்களில் புலியே, எங்கு சென்று விடுதலை பெறுவாய்?"
6.59.130
यदीन्द्रवैवस्वतभास्करान् वा
स्वयंभुवैश्वानरशंकरान् वा।
गमिष्यसि त्वं दशधा दिशो वा
तथापि मे नाद्य गतो विमोक्ष्यसे ॥ ६.५९.१३० ॥
நீ இந்திரனிடமோ, விவஸ்வானின் மகனாகிய யமனிடமோ, சூரியனிடமோ, சுயம்புவிடமோ, வைசுவானரனிடமோ, சங்கரனிடமோ சென்றாலும், அல்லது பத்துத் திசைகளிலும் ஓடினாலும், இன்று என்னிடமிருந்து நீ தப்ப மாட்டாய்.
6.59.131
यश्चैष शक्त्या निहतस्त्वयाद्य
गच्छन् विषादं सहसाभ्युपेत्य।
स एष रक्षोगणराज मृत्युः
सपुत्रपौत्रस्य तवाद्य युद्धे ॥ ६.५९.१३१ ॥
இன்று நீ சக்தியால் கொன்ற அவனே, துயரத்துடன் திடீரென்று வந்த அவனே, இன்று போரில் உன் மகன்களும் பேரன்களுமான உன்னைக் கொல்லும் அந்த இராட்சச அரசர்களின் மரணம்.
6.59.132
एतेन चात्यद्भुतदर्शनानि
शरैर्जनस्थानकृतालयानि।
चतुर्दशान्यात्तवरायुधानि
रक्षःसहस्राणि निषूदितानि ॥ ६.५९.१३२ ॥
இவனாலேயே, ஜனஸ்தானத்தில் குடியிருந்த, அதிபயங்கரத் தோற்றமுடைய, சிறந்த ஆயுதங்களைத் தாங்கிய பதினான்காயிரம் இராட்சசர்கள் அம்புகளால் கொல்லப்பட்டனர்.
6.59.133
राघवस्य वचः श्रुत्वा राक्षसेन्द्रो महाबलः।
वायुपुत्रं महावेगं वहन्तं राघवं रणे ॥ ६.५९.१३३ ॥
இராகவனின் சொல்லைக் கேட்ட மகாபலசாலியான இராட்சசராஜன், போரில் இராகவனைச் சுமந்து செல்லும் பெரும் வேகமுடைய வாயுபுத்திரனை நோக்கினான்.
6.59.134
रोषेण महताऽऽविष्टः पूर्ववैरमनुस्मरन्।
आजघान शरैर्दीप्तैः कालानलशिखोपमैः ॥ ६.५९.१३४ ॥
பெரும் கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, முன்பு கொண்ட பகையை நினைத்துக்கொண்டு, காலாக்னியின் சுடர்களைப் போன்ற ஒளிரும் அம்புகளால் அவனைத் தாக்கினான்.
6.59.135
राक्षसेनाहवे तस्य ताडितस्यापि सायकैः।
स्वभावतेजोयुक्तस्य भूयस्तेजोऽभ्यवर्धत ॥ ६.५९.१३५ ॥
போரில் இராட்சசனின் அம்புகளால் தாக்கப்பட்டபோதும், இயல்பாகவே தேஜஸ் நிறைந்த அவனது தேஜஸ் மேலும் பெருகியது.
6.59.136
ततो रामो महातेजा रावणेन कृतव्रणम्।
दृष्ट्वा प्लवगशार्दूलं क्रोधस्य वशमेयिवान् ॥ ६.५९.१३६ ॥
அப்போது மகாதேஜஸ்வியான ராமர், ராவணனால் காயப்படுத்தப்பட்ட வானரசிங்கத்தைக் கண்டு கோபத்தின் வசப்பட்டார்.
6.59.137
तस्याभिसंक्रम्य रथं सचक्रं
साश्वध्वजच्छत्रमहापताकम्।
ससारथिं साशनिशूलखड्गं
रामः प्रचिच्छेद शितैः शराग्रैः ॥ ६.५९.१३७ ॥
ராமர் அவனுடைய தேரை நெருங்கி, சக்கரம், குதிரைகள், கொடி, குடை, பெரிய பதாகைகள், சாரதியுடன், இடி, சூலம், வாள் ஆகியவற்றுடன் கூடிய அந்தத் தேரை கூர்மையான அம்பு முனைகளால் வெட்டினார்.
6.59.138
अथेन्द्रशत्रुं तरसा जघान
बाणेन वज्राशनिसंनिभेन।
भुजान्तरे व्यूढसुजातरूपे
वज्रेण मेरुं भगवानिवेन्द्रः ॥ ६.५९.१३८ ॥
பின்னர் இந்திரனின் பகைவனை வேகமாக, வஜ்ரமும் இடியும் போன்ற அம்பால் தாக்கினார்; அவனுடைய அகன்ற, நல்ல பொன்னிற தோள்களுக்கு நடுவில் — இந்திரன் வஜ்ரத்தால் மேருவைத் தாக்குவது போல்.
6.59.139
यो वज्रपाताशनिसंनिपाता-
न्न चुक्षुभे नापि चचाल राजा।
स रामबाणाभिहतो भृशार्त-
श्चचाल चापं च मुमोच वीरः ॥ ६.५९.१३९ ॥
வஜ்ரங்கள் வீழ்ந்தாலும் இடியின் மோதல்களிலும் கலங்காமலும் அசையாமலும் இருந்த அந்த அரசன், ராமபாணத்தால் தாக்கப்பட்டு மிகுந்த வேதனையில் நடுங்கி வில்லைக் கைவிட்டான்.
6.59.140
तं विह्वलन्तं प्रसमीक्ष्य रामः
समाददे दीप्तमथार्धचन्द्रम्।
तेनार्कवर्णं सहसा किरीटं
चिच्छेद रक्षोधिपतेर्महात्मा ॥ ६.५९.१४० ॥
அவன் கலங்கித் தடுமாறுவதைக் கண்ட ராமர், ஒளிவீசும் அர்த்தசந்திர அம்பை எடுத்தார்; அதனால் அரக்கர்களின் அரசனின் சூரியவண்ண கிரீடத்தை உடனே வெட்டினார்.
6.59.141
तं निर्विषाशीविषसंनिकाशं
शान्तार्चिषं सूर्यमिवाप्रकाशम्।
गतश्रियं कृत्तकिरीटकूट-
मुवाच रामो युधि राक्षसेन्द्रम् ॥ ६.५९.१४१ ॥
போரில் விஷமற்ற நாகத்தைப் போலும், அணைந்த ஒளியுடைய சூரியனைப் போல் ஒளியிழந்தும், அழகிழந்தும், முடி முகடு வெட்டுண்டவனுமான அந்த அரக்கர் அரசனிடம் ராமன் இவ்வாறு கூறினான்.
6.59.142
कृतं त्वया कर्म महत् सुभीमं
हतप्रवीरश्च कृतस्त्वयाहम्।
तस्मात् परिश्रान्त इति व्यवस्य
न त्वां शरैर्मृत्युवशं नयामि ॥ ६.५९.१४२ ॥
நீ மிகப் பெரியதும் மிகக் கொடியதுமான செயலைச் செய்தாய்; வீரர்களைக் கொன்று என்னையும் துன்புறுத்தினாய். ஆகவே நீ களைத்துவிட்டாய் என்று நினைத்து, உன்னை அம்புகளால் மரணத்தின் வசத்தில் சேர்க்கவில்லை.
6.59.143
प्रयाहि जानामि रणार्दितस्त्वं
प्रविश्य रात्रिंचरराज लङ्काम्।
आश्वस्य निर्याहि रथी च धन्वी
तदा बलं प्रेक्ष्यसि मे रथस्थः ॥ ६.५९.१४३ ॥
செல்; நீ போரால் துன்புற்றிருப்பதை நான் அறிவேன். இரவுஞ்சரர்களின் அரசே, லங்கையில் நுழைந்து, இளைப்பாறி, தேரும் வில்லும் பெற்று மீண்டும் வெளிவா; அப்போது என் படையை என் தேரில் நின்று நீ காண்பாய்.
6.59.144
स एवमुक्तो हतदर्पहर्षो
निकृत्तचापः स हताश्वसूतः।
शरार्दितो भग्नमहाकिरीटो
विवेश लङ्कां सहसा स्म राजा ॥ ६.५९.१४४ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், செருக்கும் மகிழ்ச்சியும் அழிந்தவனாய், வில் அறுந்தவனாய், குதிரைகளும் சாரதியும் கொல்லப்பட்டவனாய், அம்புகளால் துன்புற்று, பெரிய முடி உடைந்தவனாய், அந்த அரசன் திடீரென லங்கையில் நுழைந்தான்.
6.59.145
तस्मिन् प्रविष्टे रजनीचरेन्द्रे
महाबले दानवदेवशत्रौ।
हरीन् विशल्यान् सह लक्ष्मणेन
चकार रामः परमाहवाग्रे ॥ ६.५९.१४५ ॥
அந்த மகாபலசாலியும், தானவர் தேவர்களின் பகைவனுமான இரவுஞ்சரர் தலைவன் உள்ளே நுழைந்ததும், ராமன் லக்ஷ்மணனுடன் சேர்ந்து பெரும் போர்முனையில் குரங்குகளை அம்பில்லாதவர்களாக்கினான்.
6.59.146
तस्मिन् प्रभग्ने त्रिदशेन्द्रशत्रौ
सुरासुरा भूतगणा दिशश्च।
ससागराः सर्षिमहोरगाश्च
तथैव भूम्यम्बुचराः प्रहृष्टाः ॥ ६.५९.१४६ ॥
அந்த தேவேந்திரனின் எதிரி தோற்கடிக்கப்பட்டபோது, தேவர்களும் அசுரர்களும், உயிரினக் கூட்டங்களும், திசைகளும், கடல்களுடன், ரிஷிகளும் பெரிய நாகங்களுடனும், அவ்வாறே நிலத்திலும் நீரிலும் வாழ்பவையும் மகிழ்ச்சியடைந்தன.