Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.81
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.81.1
विज्ञाय तु मनस्तस्य राघवस्य महात्मनः।
स निवृत्याहवात् तस्मात् प्रविवेश पुरं ततः ॥ ६.८१.१ ॥
Nachdem er die Absicht des großherzigen Rāghava erkannt hatte, wich er aus dem Kampf zurück und betrat dann die Stadt.
6.81.2
सोऽनुस्मृत्य वधं तेषां राक्षसानां तरस्विनाम्।
क्रोधताम्रेक्षणः शूरो निर्जगामाथ रावणिः ॥ ६.८१.२ ॥
Sich an die Erschlagung jener tapferen Rākṣasas erinnernd, zog der heldenhafte Sohn Rāvaṇas, mit zornrot geröteten Augen, da hinaus.
6.81.3
स पश्चिमेन द्वारेण निर्ययौ राक्षसैर्वृतः।
इन्द्रजित् सुमहावीर्यः पौलस्त्यो देवकण्टकः ॥ ६.८१.३ ॥
Von Rākṣasas umringt, zog er durch das westliche Tor hinaus: Indrajit, von gewaltiger Tapferkeit, Nachkomme des Pulastya, ein Dorn für die Götter.
6.81.4
इन्द्रजित्तु ततो दृष्ट्वा भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ।
रणायाभ्युुद्यतौ वीरौ मायां प्रादुष्करोत् तदा ॥ ६.८१.४ ॥
Als Indrajit die beiden heldenhaften Brüder Rāma und Lakṣmaṇa zum Kampf bereit sah, ließ er da eine Täuschung entstehen.
6.81.5
इन्द्रजित्तु रथे स्थाप्य सीतां मायामयीं तदा।
बलेन महतावृत्य तस्या वधमरोचयत् ॥ ६.८१.५ ॥
Da setzte Indrajit eine illusorische Sītā auf seinen Wagen, umgab sie mit einem großen Heer und beschloss ihren Tod.
6.81.6
मोहनार्थं तु सर्वेषां बुद्धिं कृत्वा सुदुर्मतिः।
हन्तुं सीतां व्यवसितो वानराभिमुखो ययौ ॥ ६.८१.६ ॥
Um alle zu täuschen, machte sich der sehr üblen Sinnes gesinnte Indrajit, entschlossen, Sītā zu töten, auf den Weg gegen die Affen.
6.81.7
तं दृष्ट्वा त्वभिनिर्यान्तं सर्वे ते काननौकसः।
उत्पेतुरभिसंक्रुद्धाः शिलाहस्ता युयुत्सवः ॥ ६.८१.७ ॥
Als sie ihn heraustreten sahen, sprangen alle jene Waldbewohner, zutiefst erzürnt, mit Steinen in den Händen und kampfbegierig, empor.
6.81.8
हनूमान् पुरतस्तेषां जगाम कपिकुञ्जरः।
प्रगृह्य सुमहच्छृङ्गं पर्वतस्य दुरासदम् ॥ ६.८१.८ ॥
Hanumān, der Elefant unter den Affen, ging vor ihnen her und hielt einen sehr großen, unzugänglichen Gipfel eines Berges empor.
6.81.9
स ददर्श हतानन्दां सीतामिन्द्रजितो रथे।
एकवेणीधरां दीनामुपवासकृशाननाम् ॥ ६.८१.९ ॥
Er sah Sītā im Wagen Indrajits, freudlos, mit einem einzigen Zopf, elend, das Gesicht vom Fasten abgemagert.
6.81.10
परिक्लिष्टैकवसनाममृजां राघवप्रियाम्।
रजोमलाभ्यामालिप्तैः सर्वगात्रैर्वरस्त्रियम् ॥ ६.८१.१० ॥
Sie trug ein einziges abgetragenes Gewand, ungeschmückt, die Geliebte Rāghavas; Staub und Schmutz hafteten an all ihren Gliedern; sie war eine vortreffliche Frau.
6.81.11
तां निरीक्ष्य मुहूर्तं तु मैथिलीमध्यवस्य च।
बभूवाचिरदृष्टा हि तेन सा जनकात्मजा ॥ ६.८१.११ ॥
Nachdem er sie einen Augenblick betrachtet und sich vergewissert hatte, erkannte er Maithilī; es war die Tochter Janakas, die er soeben erst gesehen hatte.
6.81.12
अब्रवीत् तां तु शोकार्तां निरानन्दां तपस्विनीम्।
दृष्ट्वा रथस्थितां दीनां राक्षसेन्द्रसुतश्रिताम् ॥ ६.८१.१२ ॥
Als er sie sah, von Kummer gequält, freudlos, asketisch, im Wagen stehend unter dem Schutz des Sohnes des Rākṣasa-Herrschers, elend, sprach er zu ihr.
6.81.13
किं समर्थितमस्येति चिन्तयन् स महाकपिः।
सह तैर्वानरश्रेष्ठैरभ्यधावत रावणिम् ॥ ६.८१.१३ ॥
In Gedanken: »Ist seine Aufgabe erfüllt?«, stürmte jener große Affe mit den besten Affen auf Rāvaṇi, den Sohn Rāvaṇas, los.
6.81.14
तद् वानरबलं दृष्ट्वा रावणिः क्रोधमूर्च्छितः।
कृत्वा विकोशं निस्त्रिंशं मूर्ध्नि सीतामकर्षयत् ॥ ६.८१.१४ ॥
Als Rāvaṇi das Affenheer sah, überwältigt vom Zorn, zog er das Schwert aus der Scheide und zerrte Sītā an den Haaren des Hauptes.
6.81.15
तां स्त्रियं पश्यतां तेषां ताडयामास राक्षसः।
क्रोशन्तीं राम रामेति मायया योजितां रथे ॥ ६.८१.१५ ॥
Während sie alle zusahen, schlug der Dämon jene Frau, die durch Täuschung in den Wagen gesetzt worden war und rief: »Rāma, Rāma!«.
6.81.16
गृहीतमूर्धजां दृष्ट्वा हनूमान् दैन्यमागतः।
दुःखजं वारि नेत्राभ्यामुत्सृजन् मारुतात्मजः ॥ ६.८१.१६ ॥
Als er sie mit gepackten Haaren sah, geriet Hanumān, der Sohn des Windes, in Kummer und ließ aus seinen Augen Tränen des Schmerzes fließen.
6.81.17
तां दृष्ट्वा चारुसर्वाङ्गीं रामस्य महिषीं प्रियाम्।
अब्रवीत् परुषं वाक्यं क्रोधाद् रक्षोधिपात्मजम् ॥ ६.८१.१७ ॥
Als er sie sah, an allen Gliedern schön, die geliebte Hauptgemahlin Rāmas, sprach er im Zorn harte Worte zum Sohn des Dämonenherrn.
6.81.18
दुरात्मन्नात्मनाशाय केशपक्षे परामृशः।
ब्रह्मर्षीणां कुले जातो राक्षसीं योनिमाश्रितः ॥ ६.८१.१८ ॥
Du Frevler! Zu deinem eigenen Verderben hast du ihr Haar berührt; im Geschlecht der Brahmarṣis geboren, hast du den Dämonenschoß angenommen.
6.81.19
धिक् त्वां पापसमाचारं यस्य ते मतिरीदृशी।
नृशंसानार्य दुर्वृत्त क्षुद्र पापपराक्रम।
अनार्यस्येदृशं कर्म घृणा ते नास्ति निर्घृण ॥ ६.८१.१९ ॥
Schande über dich, Täter böser Taten, dessen Geist so beschaffen ist! O Grausamer, Unedler, Übeltäter, Niederträchtiger, Bösewicht an Tapferkeit! Solch eine Tat ist die des Unedlen; o Erbarmungsloser, es gibt kein Mitgefühl in dir.
6.81.20
च्युता गृहाच्च राज्याच्च रामहस्ताच्च मैथिली।
किं तवैषापराद्धा हि यदेनां हंसि निर्दय ॥ ६.८१.२० ॥
Maithilī, von Heim, Reich und Rāmas Hand getrennt, was hat sie dir angetan, dass du sie tötest, o Erbarmungsloser?
6.81.21
सीतां हत्वा तु न चिरं जीविष्यसि कथंचन।
वधार्ह कर्मणा तेन मम हस्तगतो ह्यसि ॥ ६.८१.२१ ॥
Hast du Sītā getötet, wirst du keinesfalls lange leben, denn durch diese Tat verdienst du den Tod; und nun bist du in meine Hand gefallen.
6.81.22
ये च स्त्रीघातिनां लोका लोकवध्यैश्च कुत्सिताः।
इह जीवितमुत्सृज्य प्रेत्य तान् प्रति लप्स्यसे ॥ ६.८१.२२ ॥
Die Welten der Frauenmörder und jene Welten, die selbst von weltlichen Henkern verachtet werden: Wenn du dieses Leben hier aufgibst, wirst du nach dem Tod jene Welten erlangen.
6.81.23
अभ्यधावत् सुसंक्रुद्धो राक्षसेन्द्रसुतं प्रति ॥ ६.८१.२३ ॥
Hochgradig erzürnt stürzte er auf den Sohn des Rākṣasa-Herrn zu.
6.81.24
आपतन्तं महावीर्यं तदनीकं वनौकसाम्।
रक्षसां भीमकोपानामनीकेन न्यवारयत् ॥ ६.८१.२४ ॥
Als es sah, wie jenes mächtige Heer der Waldbewohner heranstürmte, hielt das Heer der Rākṣasa von schrecklichem Zorn es auf.
6.81.25
स तां बाणसहस्रेण विक्षोभ्य हरिवाहिनीम्।
हनूमन्तं हरिश्रेष्ठमिन्द्रजित् प्रत्युवाच ह ॥ ६.८१.२५ ॥
Nachdem er das Affenheer mit tausend Pfeilen erschüttert hatte, antwortete er Hanumān, dem besten der Affen.
6.81.26
सुग्रीवस्त्वं च रामश्च यन्निमित्तमिहागताः।
तां वधिष्यामि वैदेहीमद्यैव तव पश्यतः ॥ ६.८१.२६ ॥
Sugrīva, um derentwillen du und Rāma hierher gekommen seid, Vaidehī, die werde ich noch heute vor deinen Augen töten.
6.81.27
इमां हत्वा ततो रामं लक्ष्मणं त्वां च वानर।
सुग्रीवं च वधिष्यामि तं चानार्यं विभीषणम् ॥ ६.८१.२७ ॥
Nachdem ich sie getötet habe, werde ich Rāma, Lakṣmaṇa, dich, o Affe, Sugrīva und auch den unedlen Vibhīṣaṇa töten.
6.81.28
न हन्तव्याः स्त्रियश्चेति यद् ब्रवीषि प्लवंगम।
पीडाकरममित्राणां यच्च कर्तव्यमेव तत् ॥ ६.८१.२८ ॥
O Springer, du sagst, Frauen dürfe man nicht töten; doch was den Feinden Schmerz bereitet, genau das ist zu tun.
6.81.29
तमेवमुक्त्वा रुदतीं सीतां मायामयीं च ताम्।
शितधारेण खड्गेन निजघानेन्द्रजित् स्वयम् ॥ ६.८१.२९ ॥
So sprechend erschlug Indrajit selbst mit einem scharfen Schwert die weinende Sītā — jene aus Illusion geformte.
6.81.30
यज्ञोपवीतमार्गेण छिन्ना तेन तपस्विनी।
सा पृथिव्यां पृथुश्रोणी पपात प्रियदर्शना ॥ ६.८१.३० ॥
Entlang der Linie der heiligen Schnur zerschnitt er die asketische Frau; mit breiten Hüften und lieblich anzusehen, fiel sie zur Erde.
6.81.31
तामिन्द्रजित् स्त्रियं हत्वा हनूमन्तमुवाच ह।
मया रामस्य पश्येमां प्रियां शस्त्रनिषूदिताम्।
एषा विशस्ता वैदेही निष्फलो वः परिश्रमः ॥ ६.८१.३१ ॥
Nachdem Indrajit jene Frau erschlagen hatte, sprach er zu Hanumān: »Sieh diese Geliebte Rāmas, von Waffen niedergestreckt. Vaidehī ist so erschlagen worden; eure Mühe war vergeblich.«
6.81.32
ततः खड्गेन महता हत्वा तामिन्द्रजित्स्वयम्।
हृष्टः स रथमास्थाय ननाद च महास्वनम् ॥ ६.८१.३२ ॥
Dann erschlug Indrajit sie selbst mit einem großen Schwert; erfreut bestieg er seinen Wagen und brüllte mit gewaltiger Stimme.
6.81.33
वानराः शुश्रुवुः शब्दमदूरे प्रत्यवस्थिताः।
व्यादितास्यस्य नदतस्तद्दुर्गं संश्रितस्य तु ॥ ६.८१.३३ ॥
Die nahe stehenden Vānaras hörten den Schall dessen, der in jener Festung weilte und mit offenem Mund brüllte.
6.81.34
तथा तु सीतां विनिहत्य दुर्मतिः
प्रहृष्टचेताः स बभूव रावणिः।
तं हृष्टरूपं समुदीक्ष्य वानरा
विषण्णरूपाः समभिप्रदुद्रुवुः ॥ ६.८१.३४ ॥
So wurde der böse Sohn Rāvaṇas, nachdem er Sītā erschlagen hatte, frohen Herzens; als die niedergeschlagenen Vānaras seine frohe Gestalt sahen, stürzten sie sich auf ihn.