வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 6.81
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.81.1
विज्ञाय तु मनस्तस्य राघवस्य महात्मनः।
स निवृत्याहवात् तस्मात् प्रविवेश पुरं ततः ॥ ६.८१.१ ॥
மகாத்மாவான ராகவனின் (ராமனின்) எண்ணத்தை அறிந்து, அவன் அந்தப் போரிலிருந்து திரும்பி, பின்னர் நகரத்திற்குள் நுழைந்தான்.
6.81.2
सोऽनुस्मृत्य वधं तेषां राक्षसानां तरस्विनाम्।
क्रोधताम्रेक्षणः शूरो निर्जगामाथ रावणिः ॥ ६.८१.२ ॥
அந்த வீரமிகு அரக்கர்களின் அழிவை நினைவுகூர்ந்து, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய அந்த வீரன் ராவணி (இந்திரஜித்) பின்னர் வெளியேறினான்.
6.81.3
स पश्चिमेन द्वारेण निर्ययौ राक्षसैर्वृतः।
इन्द्रजित् सुमहावीर्यः पौलस्त्यो देवकण्टकः ॥ ६.८१.३ ॥
அவன் அரக்கர்களால் சூழப்பட்டவனாக மேற்கு வாயில் வழியாக வெளியேறினான். இந்திரஜித், மிகுந்த பராக்கிரமமுடையவன், புலஸ்தியர் குலத்தவன், தேவர்களுக்கு முள்ளாக இருந்தவன்.
6.81.4
इन्द्रजित्तु ततो दृष्ट्वा भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ।
रणायाभ्युुद्यतौ वीरौ मायां प्रादुष्करोत् तदा ॥ ६.८१.४ ॥
பின்னர் இந்திரஜித், போருக்குத் தயாராக நின்ற இரு வீரச் சகோதரர்களான ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் கண்டான்; அப்போது அவன் மாயையை வெளிப்படுத்தினான்.
6.81.5
इन्द्रजित्तु रथे स्थाप्य सीतां मायामयीं तदा।
बलेन महतावृत्य तस्या वधमरोचयत् ॥ ६.८१.५ ॥
பின்னர் இந்திரஜித், மாயையால் உருவான சீதையை ரதத்தில் அமர்த்தி, பெரும் படையால் சூழ்ந்து, அவளைக் கொல்லத் தீர்மானித்தான்.
6.81.6
मोहनार्थं तु सर्वेषां बुद्धिं कृत्वा सुदुर्मतिः।
हन्तुं सीतां व्यवसितो वानराभिमुखो ययौ ॥ ६.८१.६ ॥
அனைவரையும் மயக்குவதற்காக, மிகக் கெட்ட எண்ணம் கொண்ட இந்திரஜித் சீதையைக் கொல்லத் தீர்மானித்து, குரங்குகளை நோக்கிச் சென்றான்.
6.81.7
तं दृष्ट्वा त्वभिनिर्यान्तं सर्वे ते काननौकसः।
उत्पेतुरभिसंक्रुद्धाः शिलाहस्ता युयुत्सवः ॥ ६.८१.७ ॥
அவன் வெளியே வருவதைக் கண்டதும், காட்டில் வாழ்ந்த அந்த வானரர்கள் அனைவரும் கடும் சினத்துடன் கைகளில் கற்களை ஏந்தி, போர் புரிய விரும்பி மேலெழுந்தனர்.
6.81.8
हनूमान् पुरतस्तेषां जगाम कपिकुञ्जरः।
प्रगृह्य सुमहच्छृङ्गं पर्वतस्य दुरासदम् ॥ ६.८१.८ ॥
வானரர்களில் யானையான அனுமன் அவர்களுக்கு முன்னால் சென்றார்; ஒரு மலையின் மிகப் பெரிய, எட்ட முடியாத சிகரத்தை எடுத்துக்கொண்டு.
6.81.9
स ददर्श हतानन्दां सीतामिन्द्रजितो रथे।
एकवेणीधरां दीनामुपवासकृशाननाम् ॥ ६.८१.९ ॥
இந்திரஜித்தின் தேரில் இருந்த சீதையைக் கண்டான்; அவள் மகிழ்ச்சியற்றவளாய், ஒற்றைச் சடையைத் தரித்து, துயருற்று, நோன்பால் வாடிய முகத்துடன் இருந்தாள்.
6.81.10
परिक्लिष्टैकवसनाममृजां राघवप्रियाम्।
रजोमलाभ्यामालिप्तैः सर्वगात्रैर्वरस्त्रियम् ॥ ६.८१.१० ॥
அவள் ஒரே கிழிந்த ஆடையை அணிந்திருந்தாள், அலங்காரமின்றி, ராகவனின் அன்புக்குரியவளாக இருந்தாள்; புழுதியும் அழுக்கும் அவளது உடல் முழுவதையும் பூசியிருந்தன; அவள் சிறந்த பெண்ணாக இருந்தாள்.
6.81.11
तां निरीक्ष्य मुहूर्तं तु मैथिलीमध्यवस्य च।
बभूवाचिरदृष्टा हि तेन सा जनकात्मजा ॥ ६.८१.११ ॥
ஒரு கணம் அந்த மைதிலியைப் பார்த்து, உறுதி செய்துகொண்டு, அவன் அவளைத் தெரிந்துகொண்டான்; ஜனகனின் மகள் அவளே என்று அவன் சற்று முன்பே பார்த்திருந்தான்.
6.81.12
अब्रवीत् तां तु शोकार्तां निरानन्दां तपस्विनीम्।
दृष्ट्वा रथस्थितां दीनां राक्षसेन्द्रसुतश्रिताम् ॥ ६.८१.१२ ॥
துயரால் வாடி, மகிழ்ச்சியற்ற, தவம் செய்யும் அந்தப் பெண்ணைக் கண்டு, அரக்கர் தலைவனின் மகனின் பாதுகாப்பில் தேரில் நின்றிருந்த அவளிடம் அவன் பேசினான்.
6.81.13
किं समर्थितमस्येति चिन्तयन् स महाकपिः।
सह तैर्वानरश्रेष्ठैरभ्यधावत रावणिम् ॥ ६.८१.१३ ॥
"இதன் நோக்கம் நிறைவேறியதா?" என்று சிந்தித்தவாறு அந்த மகாகபி, அந்தச் சிறந்த வானரர்களுடன் ராவணியை நோக்கிப் பாய்ந்தார்.
6.81.14
तद् वानरबलं दृष्ट्वा रावणिः क्रोधमूर्च्छितः।
कृत्वा विकोशं निस्त्रिंशं मूर्ध्नि सीतामकर्षयत् ॥ ६.८१.१४ ॥
வானரப் படையைக் கண்ட ராவணி கோபத்தால் மயங்கினான்; உறையிலிருந்து வாளை உருவி சீதையின் தலைமுடியைப் பற்றி இழுத்தான்.
6.81.15
तां स्त्रियं पश्यतां तेषां ताडयामास राक्षसः।
क्रोशन्तीं राम रामेति मायया योजितां रथे ॥ ६.८१.१५ ॥
அவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், மாயையால் தேரில் ஏற்றப்பட்ட அந்தப் பெண் "ராமா, ராமா" என்று அழுதபோது அந்த அரக்கன் அவளை அடித்தான்.
6.81.16
गृहीतमूर्धजां दृष्ट्वा हनूमान् दैन्यमागतः।
दुःखजं वारि नेत्राभ्यामुत्सृजन् मारुतात्मजः ॥ ६.८१.१६ ॥
தலைமுடி பிடிக்கப்பட்ட அவளைக் கண்டு, காற்றின் மகனான அனுமான் துயரடைந்தார்; துயரால் பிறந்த கண்ணீரை அவர் கண்களிலிருந்து சொரிந்தார்.
6.81.17
तां दृष्ट्वा चारुसर्वाङ्गीं रामस्य महिषीं प्रियाम्।
अब्रवीत् परुषं वाक्यं क्रोधाद् रक्षोधिपात्मजम् ॥ ६.८१.१७ ॥
எல்லா அங்கங்களிலும் அழகான, ராமனின் அன்பு மனைவியான அவளைக் கண்டு, கோபத்துடன் அந்த அரக்கர் தலைவனின் மகனிடம் கடுஞ்சொற்களைக் கூறினார்.
6.81.18
दुरात्मन्नात्मनाशाय केशपक्षे परामृशः।
ब्रह्मर्षीणां कुले जातो राक्षसीं योनिमाश्रितः ॥ ६.८१.१८ ॥
தீய நெஞ்சனே! உன் சொந்த அழிவுக்காகவே இவளின் கூந்தலைத் தொட்டாய்; பிரம்மரிஷிகளின் குலத்தில் பிறந்தும் அரக்கர் பிறவியை ஏற்றுக்கொண்டாய்.
6.81.19
धिक् त्वां पापसमाचारं यस्य ते मतिरीदृशी।
नृशंसानार्य दुर्वृत्त क्षुद्र पापपराक्रम।
अनार्यस्येदृशं कर्म घृणा ते नास्ति निर्घृण ॥ ६.८१.१९ ॥
பாவச் செயலனே, உனக்கு இக்கதி நேர்ந்ததே, உன் மனம் இவ்வாறு உள்ளதே! கொடியவனே, அநாரியனே, தீயொழுக்கமுடையவனே, இழிந்தவனே, பாவ வீரனே! அநாரியனின் செயல் இது; இரக்கமற்றவனே, உன்னிடம் கருணை இல்லை.
6.81.20
च्युता गृहाच्च राज्याच्च रामहस्ताच्च मैथिली।
किं तवैषापराद्धा हि यदेनां हंसि निर्दय ॥ ६.८१.२० ॥
வீட்டிலிருந்தும், அரசிலிருந்தும், ராமனின் கையிலிருந்தும் நீங்கிய மைதிலி உனக்கு என்ன குற்றம் செய்தாள்? இரக்கமற்றவனே, நீ அவளைக் கொல்லுகிறாயே!
6.81.21
सीतां हत्वा तु न चिरं जीविष्यसि कथंचन।
वधार्ह कर्मणा तेन मम हस्तगतो ह्यसि ॥ ६.८१.२१ ॥
சீதையைக் கொன்று நீ நீண்ட காலம் எவ்வகையிலும் வாழமாட்டாய்; அச்செயலால் நீ கொல்லப்படத் தக்கவன். இப்போது நீ என் கையில் அகப்பட்டிருக்கிறாய்.
6.81.22
ये च स्त्रीघातिनां लोका लोकवध्यैश्च कुत्सिताः।
इह जीवितमुत्सृज्य प्रेत्य तान् प्रति लप्स्यसे ॥ ६.८१.२२ ॥
பெண்களைக் கொல்வோரின் உலகங்களும், உலகில் வதைப்பவர்களாலும் இகழப்படும் உலகங்களும் உள்ளன; இப்பிறவியை விட்டு இறந்த பின் அவ்வுலகங்களையே நீ அடைவாய்.
6.81.23
अभ्यधावत् सुसंक्रुद्धो राक्षसेन्द्रसुतं प्रति ॥ ६.८१.२३ ॥
மிகுந்த சினங்கொண்டு அவன் அரக்கர் தலைவனின் மகனை நோக்கி விரைந்தான்.
6.81.24
आपतन्तं महावीर्यं तदनीकं वनौकसाम्।
रक्षसां भीमकोपानामनीकेन न्यवारयत् ॥ ६.८१.२४ ॥
காட்டில் வாழ்வோரின் அந்த மிகுந்த வலிமைமிக்க படை தாக்கி வருவதைக் கண்டு, பயங்கரச் சினமுடைய அரக்கர்களின் படை அதனைத் தடுத்து நிறுத்தியது.
6.81.25
स तां बाणसहस्रेण विक्षोभ्य हरिवाहिनीम्।
हनूमन्तं हरिश्रेष्ठमिन्द्रजित् प्रत्युवाच ह ॥ ६.८१.२५ ॥
அவன் ஆயிரம் அம்புகளால் அந்த குரங்குப் படையைக் கலக்கி, சிறந்த குரங்கான அனுமனிடம் பதில் கூறினான்.
6.81.26
सुग्रीवस्त्वं च रामश्च यन्निमित्तमिहागताः।
तां वधिष्यामि वैदेहीमद्यैव तव पश्यतः ॥ ६.८१.२६ ॥
சுக்ரீவா, நீயும் ராமனும் எதற்காக இங்கு வந்தீர்களோ, அந்த வைதேகியை இன்றே உன் கண் முன்னால் கொல்வேன்.
6.81.27
इमां हत्वा ततो रामं लक्ष्मणं त्वां च वानर।
सुग्रीवं च वधिष्यामि तं चानार्यं विभीषणम् ॥ ६.८१.२७ ॥
இவளைக் கொன்ற பின், ராமனையும் லட்சுமணனையும், உன்னையும், குரங்கே, சுக்ரீவனையும், அந்த அநாரியன் விபீஷணனையும் கொல்வேன்.
6.81.28
न हन्तव्याः स्त्रियश्चेति यद् ब्रवीषि प्लवंगम।
पीडाकरममित्राणां यच्च कर्तव्यमेव तत् ॥ ६.८१.२८ ॥
பிளவங்கமா, பெண்களைக் கொல்லக்கூடாது என்று நீ சொல்கிறாய்; ஆனால் பகைவருக்குத் துன்பம் தருவதே கடமை.
6.81.29
तमेवमुक्त्वा रुदतीं सीतां मायामयीं च ताम्।
शितधारेण खड्गेन निजघानेन्द्रजित् स्वयम् ॥ ६.८१.२९ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு, அழுது கொண்டிருந்த சீதையை—அந்த மாயையால் ஆனவளை—இந்திரஜித் தானே கூர்மையான வாளால் வெட்டினான்.
6.81.30
यज्ञोपवीतमार्गेण छिन्ना तेन तपस्विनी।
सा पृथिव्यां पृथुश्रोणी पपात प्रियदर्शना ॥ ६.८१.३० ॥
யக்ஞோபவீதக் கோட்டின் வழியே அவளை அவன் வெட்டினான்; அகன்ற இடையுடைய, காண இனிய அந்தத் தபஸ்வினி பூமியில் வீழ்ந்தாள்.
6.81.31
तामिन्द्रजित् स्त्रियं हत्वा हनूमन्तमुवाच ह।
मया रामस्य पश्येमां प्रियां शस्त्रनिषूदिताम्।
एषा विशस्ता वैदेही निष्फलो वः परिश्रमः ॥ ६.८१.३१ ॥
இந்திரஜித் அவளைக் கொன்று அனுமானிடம் கூறினான்: "ராமனின் இந்தப் பிரியையைப் பார், ஆயுதங்களால் கொல்லப்பட்டவளை. வைதேகி இப்படி வதைக்கப்பட்டாள்; உங்கள் முயற்சி வீணானது."
6.81.32
ततः खड्गेन महता हत्वा तामिन्द्रजित्स्वयम्।
हृष्टः स रथमास्थाय ननाद च महास्वनम् ॥ ६.८१.३२ ॥
பின்னர் இந்திரஜித் தானே பெரிய வாளால் அவளைக் கொன்று, மகிழ்ச்சியுடன் தேரில் ஏறி பெரிதாக முழங்கினான்.
6.81.33
वानराः शुश्रुवुः शब्दमदूरे प्रत्यवस्थिताः।
व्यादितास्यस्य नदतस्तद्दुर्गं संश्रितस्य तु ॥ ६.८१.३३ ॥
அருகில் நின்றிருந்த வானரங்கள் அந்தக் கோட்டையில் தங்கியிருந்து வாய் திறந்து முழங்கும் அவனது முழக்கத்தைக் கேட்டன.
6.81.34
तथा तु सीतां विनिहत्य दुर्मतिः
प्रहृष्टचेताः स बभूव रावणिः।
तं हृष्टरूपं समुदीक्ष्य वानरा
विषण्णरूपाः समभिप्रदुद्रुवुः ॥ ६.८१.३४ ॥
இவ்வாறு சீதையைக் கொன்ற அந்தத் தீயவன், மகிழ்ந்த மனத்துடன் இருந்தான். அவனது மகிழ்ந்த தோற்றத்தைக் கண்ட வருத்தமுற்ற வானரங்கள் அவனை நோக்கி விரைந்தன.