வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 6.97
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.97.1
हन्यमाने बले तूर्णमन्योन्यं ते महामृधे।
सरसीव महाघर्मे सूपक्षीणे बभूवतुः ॥ ६.९७.१ ॥
பெரும் போரில் படைகள் விரைவாக அழியும்போது, அவர்கள் இருவரும் பெரும் வெப்பத்தில் நீர் முற்றிலும் வற்றிய குளம் போல் ஆனார்கள்.
6.97.2
स्वबलस्य तु घातेन विरूपाक्षवधेन च।
बभूव द्विगुणं क्रुद्धो रावणो राक्षसाधिपः ॥ ६.९७.२ ॥
தனது படையின் அழிவாலும் விரூபாட்சனின் வதத்தாலும் அரக்கர் அரசன் ராவணன் இருமடங்கு கோபமடைந்தான்.
6.97.3
प्रक्षीणं स्वबलं दृष्ट्वा वध्यमानं वलीमुखैः।
बभूवास्य व्यथा युद्धे दृष्ट्वा दैवविपर्ययम् ॥ ६.९७.३ ॥
தனது படை குறைந்து வானரர்களால் கொல்லப்படுவதைக் கண்டு போரில் அவனுக்கு வேதனை உண்டானது; விதியின் தலைகீழ் மாற்றத்தையும் அவன் கண்டான்.
6.97.4
उवाच च समीपस्थं महोदरमनन्तरम्।
अस्मिन् काले महाबाहो जयाशा त्वयि मे स्थिता ॥ ६.९७.४ ॥
அருகில் நின்ற மகோதரனிடம் அவன் உரைத்தான்: ஓ பெருந்தோளனே, இந்த வேளையில் என் வெற்றிக்கான நம்பிக்கை உன்மேல் நிலைத்துள்ளது.
6.97.5
जहि शत्रुचमूं वीर दर्शयाद्य पराक्रमम्।
भर्तृपिण्डस्य कालोऽयं निर्वेष्टुं साधु युध्यताम् ॥ ६.९७.५ ॥
ஓ வீரனே, எதிரியின் படையை அழி; இன்று உன் வீரத்தைக் காட்டு. தலைவனின் உணவுக்கடனைத் தீர்க்கும் காலம் இதுவே; நன்கு போரிடு.
6.97.6
एवमुक्तस्तथेत्युक्त्वा राक्षसेन्द्रो महोदरः।
प्रविवेशारिसेनां स पतङ्ग इव पावकम् ॥ ६.९७.६ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அரக்கர் தலைவன் மகோதரன், 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று கூறி, விட்டில் நெருப்பில் பாய்வது போல் எதிரியின் படைக்குள் புகுந்தான்.
6.97.7
ततः स कदनं चक्रे वानराणां महाबलः।
भर्तृवाक्येन तेजस्वी स्वेन वीर्येण चोदितः ॥ ६.९७.७ ॥
பின்னர் அந்த மகாபலசாலி வானரர்களை அழித்தான். தன் தலைவனின் கட்டளையாலும் தன் சொந்த வீரியத்தாலும் தூண்டப்பட்ட அந்தத் தேஜஸ்வி அவ்வாறு செய்தான்.
6.97.8
वानराश्च महासत्त्वाः प्रगृह्य विपुलाः शिलाः।
प्रविश्यारिबलं भीमं जघ्नुस्ते सर्वराक्षसान् ॥ ६.९७.८ ॥
பெரும் ஆற்றல் கொண்ட வானரர்கள் பெரிய பாறைகளை எடுத்துக்கொண்டு அந்த பயங்கரமான எதிரிப் படையினுள் நுழைந்து எல்லா அரக்கர்களையும் கொன்றனர்.
6.97.9
महोदरः सुसंक्रुद्धः शरैः काञ्चनभूषणैः।
चिच्छेद पाणिपादोरु वानराणां महाहवे ॥ ६.९७.९ ॥
மிகவும் கோபமடைந்த மகோதரன் தங்க அணிகலன்கள் பூட்டிய அம்புகளால் அந்த மாபெரும் போரில் வானரர்களின் கைகளையும் கால்களையும் தொடைகளையும் வெட்டினான்.
6.97.10
ततस्ते वानराः सर्वे राक्षसैरर्दिता भृशम्।
दिशो दश द्रुताः केचित् केचित् सुग्रीवमाश्रिताः ॥ ६.९७.१० ॥
பின்னர் அரக்கர்களால் மிகவும் துன்புறுத்தப்பட்ட வானரர்கள் அனைவரும் பத்துத் திசைகளிலும் ஓடினர்; சிலர் சுக்ரீவனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தனர்.
6.97.11
प्रभग्नं समरे दृष्ट्वा वानराणां महाबलम्।
अभिदुद्राव सुग्रीवो महोदरमनन्तरम् ॥ ६.९७.११ ॥
போரில் வானரர்களின் பெரும் படை சிதறியதைக் கண்டு சுக்ரீவன் உடனே மகோதரனை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
6.97.12
प्रगृह्य विपुलां घोरां महीधरसमां शिलाम्।
चिक्षेप च महातेजास्तद्वधाय हरीश्वरः ॥ ६.९७.१२ ॥
மகாதேஜஸ்வியான வானர அரசன் மலையைப் போன்ற பெரிய, பயங்கரமான ஒரு பாறையை எடுத்து அவனைக் கொல்வதற்காக வீசினான்.
6.97.13
तामापतन्तीं सहसा शिलां दृष्ट्वा महोदरः।
असम्भ्रान्तस्ततो बाणैर्निर्बिभेद दुरासदाम् ॥ ६.९७.१३ ॥
திடீரென்று தன்மீது விழுந்த அந்தப் பாறையைக் கண்ட மஹோதரன், கலங்காமல் அம்புகளால் அந்த அணுக முடியாத பாறையைத் துளைத்தான்.
6.97.14
रक्षसा तेन बाणौघैर्निकृत्ता सा सहस्रधा।
निपपात तदा भूमौ गृध्रचक्रमिवाकुलम् ॥ ६.९७.१४ ॥
அந்த அரக்கனின் அம்புமழையால் வெட்டப்பட்ட அப்பாறை ஆயிரம் துண்டுகளாகச் சிதறி, கழுகுக் கூட்டம் போல் குழம்பிப் பூமியில் விழுந்தது.
6.97.15
तां तु भिन्नां शिलां दृष्ट्वा सुग्रीवः क्रोधमूर्च्छितः।
सालमुत्पाट्य चिक्षेप तं स चिच्छेद नैकधा ॥ ६.९७.१५ ॥
அந்தப் பாறை சிதறியதைக் கண்ட சுக்ரீவன் கோபத்தால் மயங்கியவனாய், ஒரு சால மரத்தைப் பிடுங்கி எறிந்தான்; அவன் அதை பலவாறு வெட்டினான்.
6.97.16
शरैश्च विददारैनं शूरः परबलार्दनः।
स ददर्श ततः क्रुद्धः परिघं पतितं भुवि ॥ ६.९७.१६ ॥
எதிரிப் படைகளை நசுக்கும் அந்த வீரன் அம்புகளால் அவனைத் துளைத்தான்; பின்னர் கோபமுற்று, நிலத்தில் விழுந்திருந்த ஒரு பரிகத்தைக் கண்டான்.
6.97.17
आविध्य तु स तं दीप्तं परिघं तस्य दर्शयन्।
परिघेणोग्रवेगेन जघानास्य हयोत्तमान् ॥ ६.९७.१७ ॥
ஒளிவீசும் அந்தப் பரிகத்தைச் சுழற்றி அவனுக்குக் காட்டியபடியே, கடும் வேகத்துடன் அதே பரிகத்தால் அவனுடைய உயர்ந்த குதிரைகளை அடித்து வீழ்த்தினான்.
6.97.18
तस्माद्धतहयाद् वीरः सोऽवप्लुत्य महारथात्।
गदां जग्राह संक्रुद्धो राक्षसोऽथ महोदरः ॥ ६.९७.१८ ॥
கொல்லப்பட்ட குதிரைகளுடைய அந்தப் பெருந்தேரிலிருந்து அந்த வீரன் குதித்து இறங்கினான்; பின்னர் பெரும் கோபமுற்ற அந்த அரக்கன் மஹோதரன் ஒரு கதையை எடுத்தான்.
6.97.19
गदापरिघहस्तौ तौ युधि वीरौ समीयतुः।
नर्दन्तौ गोवृषप्रख्यौ घनाविव सविद्युतौ ॥ ६.९७.१९ ॥
கதையும் பரிகமும் கைகளில் ஏந்திய அந்த இரு வீரர்களும் போரில் எதிர்கொண்டனர்; எருதுகளைப் போல் கர்ஜித்து, மின்னலுடன் கூடிய மேகங்களைப் போல்.
6.97.20
ततः क्रुद्धो गदां तस्मै चिक्षेप रजनीचरः।
ज्वलन्तीं भास्कराभासां सुग्रीवाय महोदरः ॥ ६.९७.२० ॥
அப்போது கோபமடைந்த இரவுஞ்சரனான மகோதரன், எரியும் சூரியனைப் போல் ஒளிரும் கதையை சுக்ரீவன் மீது எறிந்தான்.
6.97.21
गदां तां सुमहाघोरामापतन्तीं महाबलः।
सुग्रीवो रोषताम्राक्षः समुद्यम्य महाहवे ॥ ६.९७.२१ ॥
தன் மீது விழுந்து வந்த அந்த மிகக் கொடிய கதையை, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் வலிமைமிக்க சுக்ரீவன் பெருஞ்சமரில் உயர்த்தினான்.
6.97.22
आजघान गदां तस्य परिघेण हरीश्वरः।
पपात तरसा भिन्नः परिघस्तस्य भूतले ॥ ६.९७.२२ ॥
வானரத் தலைவன் பரிகத்தால் அவனுடைய கதையைத் தாக்கினான்; வேகமாக உடைந்த அவனுடைய பரிகம் நிலத்தில் விழுந்தது.
6.97.23
ततो जग्राह तेजस्वी सुग्रीवो वसुधातलात्।
आयसं मुसलं घोरं सर्वतो हेमभूषितम् ॥ ६.९७.२३ ॥
பின்னர் ஒளிமிக்க சுக்ரீவன் பூமியிலிருந்து ஒரு இரும்பு உலக்கையை எடுத்தான்—கொடியது, எங்கும் பொன்னால் அழகுபடுத்தப்பட்டது.
6.97.24
स तमुद्यम्य चिक्षेप सोऽप्यस्य प्राक्षिपद् गदाम्।
भिन्नावन्योन्यमासाद्य पेततुस्तौ महीतले ॥ ६.९७.२४ ॥
அவன் அதை உயர்த்தி எறிந்தான்; அவனும் இவன் மீது கதையை வீசினான். இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மோதி உடைந்து நிலத்தில் விழுந்தனர்.
6.97.25
ततो भिन्नप्रहरणौ मुष्टिभ्यां तौ समीयतुः।
तेजोबलसमाविष्टौ दीप्ताविव हुताशनौ ॥ ६.९७.२५ ॥
பின்னர் ஆயுதங்கள் உடைந்த அவ்விருவரும் முஷ்டிகளால் மோதினர்; தேஜஸும் பலமும் நிரம்பியவர்களாய், இரண்டு எரியும் தீகளைப் போல.
6.97.26
जघ्नतुस्तौ तदान्योन्यं नदन्तौ च पुनः पुनः।
तलैश्चान्योन्यमासाद्य पेततुश्च महीतले ॥ ६.९७.२६ ॥
அவ்விருவரும் ஒருவரையொருவர் மீண்டும் மீண்டும் தாக்கி முழங்கினர்; உள்ளங்கைகளால் மோதி இருவரும் நிலத்தில் வீழ்ந்தனர்.
6.97.27
उत्पेततुस्तदा तूर्णं जघ्नतुश्च परस्परम्।
भुजैश्चिक्षिपतुर्वीरावन्योन्यमपराजितौ ॥ ६.९७.२७ ॥
அப்பொழுது அவ்விரு வீரர்களும் விரைவாக எழுந்து ஒருவரையொருவர் தாக்கினர்; புயங்களால் ஒருவரையொருவர் வீசினர், இருவரும் வெல்லப்படாதவர்கள்.
6.97.28
जग्मतुस्तौ श्रमं वीरौ बाहुयुद्धे परंतपौ।
आजहार तदा खड्गमदूरपरिवर्तिनम् ॥ ६.९७.२८ ॥
கைகலப்பில் பகைவரை வருத்தும் அவ்விரு வீரர்களும் களைப்படைந்தனர்; அப்பொழுது அருகில் சுழன்ற வாளை ஒருவர் எடுத்தார்.
6.97.29
राक्षसश्चर्मणा सार्धं महावेगो महोदरः।
तथैव च महाखड्गं चर्मणा पतितं सह।
जग्राह वानरश्रेष्ठः सुग्रीवो वेगवत्तरः ॥ ६.९७.२९ ॥
விரைவு மிக்க மகோதரன் என்ற அரக்கன் கேடயத்துடன்; அவ்வாறே கேடயத்துடன் விழுந்த பெரிய வாளை, வானரச் சிறந்தவனாகிய சுக்ரீவன், மிக வேகமாக அதைப் பற்றினான்.
6.97.30
ततो रोषपरीताङ्गौ नदन्तावभ्यधावताम्।
उद्यतासी रणे हृष्टौ युधि शस्त्रविशारदौ ॥ ६.९७.३० ॥
அப்பொழுது சினத்தால் உடல் சூழப்பட்டவர்களாய், கர்ஜித்தவர்களாய், வாள்களை உயர்த்தியவர்களாய், போரில் மகிழ்ந்தவர்களாய், படைக்கலத்தில் வல்லவர்களாய் இருவரும் பாய்ந்தனர்.
6.97.31
दक्षिणं मण्डलं चोभौ सुतूर्णं सम्परीयतुः।
अन्योन्यमभिसंक्रुद्धौ जये प्रणिहितावुभौ ॥ ६.९७.३१ ॥
கோபத்தால் நிறைந்த இருவரும் விரைவாக ஒருவரை ஒருவர் வலமாகச் சுற்றி வந்தனர்; இருவரும் வெற்றியில் நாட்டம் கொண்டிருந்தனர்.
6.97.32
स तु शूरो महावेगो वीर्यश्लाघी महोदरः।
महावर्मणि तं खड्गं पातयामास दुर्मतिः ॥ ६.९७.३२ ॥
வீரனும் மிக வேகமானவனும், தன் வீரத்தைப் பெருமையாகப் பேசுபவனுமான மகோதரன் தீய எண்ணம் கொண்டவன்; அவன் அந்த வாளை பெரிய கவசத்தின் மீது வீசினான்.
6.97.33
लग्नमुत्कर्षतः खड्गं खड्गेन कपिकुञ्जरः।
जहार सशिरस्त्राणं कुण्डलोपगतं शिरः ॥ ६.९७.३३ ॥
குரங்குகளில் யானையான அனுமன், அந்த வாள் சிக்கியபோது தன் வாளால் இழுத்து, தலைக்கவசத்துடன் குண்டலங்கள் அணிந்த அந்தத் தலையை வெட்டினான்.
6.97.34
निकृत्तशिरसस्तस्य पतितस्य महीतले।
तद् बलं राक्षसेन्द्रस्य दृष्ट्वा तत्र न दृश्यते ॥ ६.९७.३४ ॥
தலை துண்டிக்கப்பட்டு தரையில் விழுந்த அவனைக் கண்டதும், அரக்கர் தலைவனின் அந்தப் படை அங்கே காணப்படவில்லை.
6.97.35
हत्वा तं वानरैः सार्धं ननाद मुदितो हरिः।
चुक्रोध च दशग्रीवो बभौ हृष्टश्च राघवः ॥ ६.९७.३५ ॥
அவனைக் கொன்று, குரங்குகளுடன் ஹரி (அனுமன்) மகிழ்ச்சியுடன் முழங்கினான்; தசக்ரீவன் சினந்தான், ராகவன் மகிழ்ச்சியால் பிரகாசித்தான்.
6.97.36
विषण्णवदनाः सर्वे राक्षसा दीनचेतसः।
विद्रवन्ति ततः सर्वे भयवित्रस्तचेतसः ॥ ६.९७.३६ ॥
முகம் வாடி, மனம் தளர்ந்த அனைத்து அரக்கர்களும் அச்சத்தால் கலங்கிய மனதுடன் அப்போது ஓடிவிட்டனர்.
6.97.37
महोदरं तं विनिपात्य भूमौ
महागिरेः कीर्णमिवैकदेशम्।
सूर्यात्मजस्तत्र रराज लक्ष्म्या
सूर्यः स्वतेजोभिरिवाप्रधृष्यः ॥ ६.९७.३७ ॥
மகோதரனை நிலத்தில் வீழ்த்தினான். மலையின் ஒரு பகுதி சிதறிக் கிடப்பது போல் அவன் கிடந்தான். அங்கே சூரியனின் மகன் சுக்கிரீவன், தன் ஒளியால் அசைக்க முடியாத சூரியனைப் போல், மகிமையுடன் பிரகாசித்தான்.
6.97.38
अथ विजयमवाप्य वानरेन्द्रः
समरमुखे सुरसिद्धयक्षसङ्घैः।
अवनितलगतैश्च भूतसङ्घै-
र्हरुषसमाकुलितैर्निरीक्ष्यमाणः ॥ ६.९७.३८ ॥
பின் வெற்றி பெற்ற வானரத் தலைவன், போர்முனையில் தேவர்கள், சித்தர்கள், யக்ஷர்கள் கூட்டங்களாலும், பூமியில் நின்ற உயிரினக் கூட்டங்களாலும், மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து பார்க்கப்பட்டான்.