வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.106
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.106.1
अवाङ्मुखमथो दीनं दृष्ट्वा सोममिवाप्लुतम् ।
राघवं लक्ष्मणो वाक्यं हृष्टो मधुरमब्रवीत् ॥ ७.१०६.१ ॥
முகம் கவிழ்ந்து, ராகு பிடித்த சந்திரனைப் போல் துயருற்ற ராகவனைக் கண்டு, மகிழ்ச்சியுடன் லக்ஷ்மணன் இனிய வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
7.106.2
न संतापं महाबाहो मदर्थं कर्तुमर्हसि ।
पूर्वनिर्माणबद्धा हि कालस्य गतिरीदृशी ॥ ७.१०६.२ ॥
மகாபாகுவே, எனக்காக நீர் துயரப்படக் கூடாது; முன்வினையால் கட்டுண்ட காலத்தின் போக்கு இத்தகையதே.
7.106.3
जहि मां सौम्य विस्रब्धं प्रतिज्ञां परिपालय ।
हीनप्रतिज्ञाः काकुत्स्थ प्रयान्ति नरकं नराः ॥ ७.१०६.३ ॥
சௌம்யனே, ஐயமின்றி என்னைக் கைவிடு; உன் சபதத்தைக் காப்பாற்று. காகுத்ஸ்தனே, சபதம் தவறும் மனிதர்கள் நரகம் செல்கின்றனர்.
7.106.4
यदि प्रीतिर्महाराज यद्यनुग्राह्यता मयि ।
जहि मां निर्विशङ्कस्त्वं धर्मं वर्धय राघव ॥ ७.१०६.४ ॥
மகாராஜனே, உம் அன்பு என்மீது இருந்தால், நான் உம் அருளுக்குரியவனாயின், ஐயமின்றி என்னைக் கைவிடு; ராகவனே, தர்மத்தை வளர்ப்பாயாக.
7.106.5
लक्ष्मणेन तथोक्तस्तु रामः प्रचलितेन्द्रियः ।
मन्त्रिणः समुपानीय तथैव च पुरोधसम् ॥ ७.१०६.५ ॥
லக்ஷ்மணனால் இவ்வாறு கூறப்பட்ட ராமன், கலங்கிய புலன்களுடன், அமைச்சர்களையும் புரோஹிதரையும் வரவழைத்தான்.
7.106.6
अब्रवीच्च तदा वृत्तं तेषां मध्ये स राघवः ।
दुर्वासोभिगमं चैव प्रतिज्ञां तापसस्य च ॥ ७.१०६.६ ॥
அப்போது ராகவன் அவர்களின் நடுவே நிகழ்ந்ததைக் கூறினான்—துர்வாசரின் வருகையையும், தவசியிடம் அளித்த சபதத்தையும்.
7.106.7
तच्छ्रुत्वा मन्त्रिणः सर्वे सोपाध्यायाः समासत ।
वसिष्ठस्तु महातेजा वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.१०६.७ ॥
இதைக் கேட்டு அமைச்சர்களும் உபாத்தியாயர்களும் அனைவரும் அமர்ந்தனர். அப்போது மகாதேஜஸ்வியான வசிஷ்டர் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
7.106.8
दृष्टमेतन्महाबाहो क्षयं ते रोमहर्षणम् ।
लक्ष्मणेन वियोगश्च तव राम महायशः ॥ ७.१०६.८ ॥
மகாபாகுவே, உன் அழிவு மயிர் சிலிர்க்கச் செய்வது என்பது இப்போது தெரிகிறது. ராமா, மகாயசஸ்வியே, லக்ஷ்மணனிடமிருந்து உனக்குப் பிரிவு ஏற்படும்.
7.106.9
त्यजैनं बलवान्कालो मा प्रतिज्ञां वृथा कृताः ।
विनष्टायां प्रतिज्ञायां धर्मो ऽपि च लयं व्रजेत् ॥ ७.१०६.९ ॥
இவனை விட்டுவிடு; காலமே வலிமையானது. வீணாக வாக்குறுதி செய்யாதே. வாக்குறுதி அழிந்தால் தர்மமும் அழிவை அடையும்.
7.106.10
ततो धर्मे विनष्टे तु त्रैलोक्यं सचराचरम् ।
सदेवर्षिगणं सर्वं विनश्येत्तु न संशयः ॥ ७.१०६.१० ॥
அப்பால் தர்மம் அழிந்தால், அசையும் அசையாத பொருட்களுடன் மூவுலகும், தேவர்கள் ரிஷிகள் கூட்டத்துடன் அனைத்தும் சந்தேகமின்றி அழியும்.
7.106.11
स त्वं पुरुषशार्दूल त्रैलोक्यस्याभिपालनात् ।
लक्ष्मणेन विना चाद्य जगत्स्वस्थं कुरुष्व ह ॥ ७.१०६.११ ॥
ஆகையால் புருஷசார்தூலனே, மூவுலகையும் காக்கும் பொருட்டு, இன்று லக்ஷ்மணன் இன்றியும் உலகை நலமாக வைத்திரு.
7.106.12
तेषां तत्समवेतानां वाक्यं धर्मार्थसंहितम् ।
श्रुत्वा परिषदो मध्ये रामो लक्ष्मणमब्रवीत् ॥ ७.१०६.१२ ॥
அங்கே கூடியிருந்தவர்களின் தர்மமும் பொருளும் கொண்ட அந்த வார்த்தையைச் சபையின் நடுவே கேட்டு, ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்.
7.106.13
विसर्जये त्वां सौमित्रे मा भूद्धर्मविपर्ययः ।
त्यागो वधो वा विहितः साधूनां तूभयं समम् ॥ ७.१०६.१३ ॥
சௌமித்ரா, நான் உன்னை அனுப்புகிறேன்; தர்மம் தலைகீழாகாமல் இருக்கட்டும். நல்லோருக்கு துறப்பும் கொலையும் இரண்டும் சமமாக விதிக்கப்பட்டவை.
7.106.14
रामेण भाषिते वाक्ये बाष्पव्याकुलितेन्द्रियः ।
लक्ष्मणस्त्वरितं प्रायात्स्वगृहं न विवेश ह ॥ ७.१०६.१४ ॥
ராமன் சொன்ன சொற்களைக் கேட்டபின், கண்ணீரால் கலங்கிய புலன்களுடன் லக்ஷ்மணன் விரைவாகச் சென்றான்; தன் வீட்டில் நுழையவில்லை.
7.106.15
स गत्वा सरयूतीरमुपस्पृश्य कृताञ्जलिः ।
निगृह्य सर्वस्रोतांसि निःश्वासं न मुमोच ह ॥ ७.१०६.१५ ॥
அவன் சரயூ நதிக்கரைக்குச் சென்று, நீரால் தொட்டுத் தூய்மைசெய்து, கைகூப்பி, உடலின் எல்லா துவாரங்களையும் அடக்கி, ஒரு பெருமூச்சும் விடவில்லை.
7.106.16
अनिःश्वसन्तं युक्तं तं सशक्राः साप्सरोगणाः ।
देवाः सर्षिगणाः सर्वे पुष्पैरभ्यकिरंस्तदा ॥ ७.१०६.१६ ॥
பெருமூச்சு விடாமல் நிலைத்திருந்த அவன் மீது, இந்திரனுடன், அப்சரஸ் கூட்டங்களுடன், எல்லா தேவர்களும் ரிஷி கூட்டங்களும் அப்போது மலர்களைப் பொழிந்தனர்.
7.106.17
अदृश्यं सर्वमनुजैः सशरीरं महाबलम् ।
प्रगृह्य लक्ष्मणं शक्रस्त्रिदिवं संविवेश ह ॥ ७.१०६.१७ ॥
எல்லா மனிதர்களுக்கும் காணப்படாதவனாக, உடலுடன் இருந்த அந்த மகாபலசாலியான லக்ஷ்மணனை எடுத்துக்கொண்டு இந்திரன் சுவர்க்கத்தில் நுழைந்தான்.
7.106.18
ततो विष्णोश्चतुर्भागमागतं सुरसत्तमाः ।
दृष्ट्वा प्रमुदिताः सर्वे ऽपूजयन् समहर्षयः ॥ ७.१०६.१८ ॥
அப்போது விஷ்ணுவின் நான்காம் பகுதி வந்ததைக் கண்ட எல்லா சிறந்த தேவர்களும் மகிழ்ந்து, மகரிஷிகளுடன் சேர்ந்து அதனை வணங்கினர்.