Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.13.1
अथ लोकेश्वरोत्सृष्टा तत्र कालेन केनचित् ।
निद्रा समभवत्तीव्रा कुम्भकर्णस्य रूपिणी ॥ ७.१३.१ ॥
Dann kam, vom Herrn der Welten gesandt, nach einiger Zeit ein heftiger, verkörperter Schlaf über Kumbhakarṇa.
7.13.2
ततो भ्रातरमासीनं कुम्भकर्णो ऽब्रवीद्वचः ।
निद्रा मां बाधते राजन्कारयस्व ममालयम् ॥ ७.१३.२ ॥
Da sprach Kumbhakarṇa zu seinem sitzenden Bruder: »O König, der Schlaf plagt mich; lass mir eine Wohnung errichten.«
7.13.3
विनियुक्तास्ततो राज्ञा शिल्पिनो विश्वकर्मवत् ।
विस्तीर्णं योजनं शुभ्रं ततो द्विगुणमायतम् ॥ ७.१३.३ ॥
Dann erbauten die vom König beauftragten Handwerker, wie Viśvakarman, eine helle Wohnung, ein Yojana breit und doppelt so lang.
7.13.4
दर्शनीयं निराबाधं कुम्भकर्णस्य चक्रिरे ।
स्फाटिकैः काञ्चनैश्चित्रैः स्तम्भैः सर्वत्र शोभितम् ॥ ७.१३.४ ॥
Für Kumbhakarṇa schufen sie eine ansehnliche, ungehinderte Wohnung, überall geschmückt mit Kristall, Gold und bunten Säulen.
7.13.5
वैडूर्यकृतसोपानं किङ्किणीजालकं तथा ।
दान्ततोरणविन्यस्तं वज्रस्फटिकवेदिकम् ॥ ७.१३.५ ॥
Es hatte Treppen aus Lapislazuli, ein Netz klingelnder Glöckchen, aufgestellte Elfenbeinbögen und Plattformen aus Diamant und Kristall.
7.13.6
मनोहरं सर्वसुखं कारयामास राक्षसः ।
सर्वत्र सुखदं नित्यं मेरोः पुण्यां गुहामिव ॥ ७.१३.६ ॥
Der Rākṣasa ließ eine reizende Wohnung voller aller Bequemlichkeiten errichten, die überall und immer Freude schenkte, wie die heilige Höhle des Meru.
7.13.7
तत्र निद्रां समाविष्टः कुम्भकर्णो महाबलः ।
बहून्यब्दसहस्राणि शयानो न प्रबुद्ध्यते ॥ ७.१३.७ ॥
Dort versank der gewaltige Kumbhakarṇa in tiefen Schlaf; viele Tausende von Jahren lag er schlafend, ohne zu erwachen.
7.13.8
निद्राभिभूते तु तदा कुम्भकर्णे दशाननः ।
देवर्षियक्षगन्धर्वान्सञ्जघ्ने हि निरङ्कुशः ॥ ७.१३.८ ॥
Als Kumbhakarṇa im Schlaf lag, schlug der zehnköpfige Rāvaṇa zügellos auf die göttlichen Seher, Yakṣas und Gandharvas ein.
7.13.9
उद्यानानि च चित्राणि नन्दनादीनि यानि च ।
तानि गत्वा सुसङक्रुद्धो भिनत्ति स्म दशाननः ॥ ७.१३.९ ॥
Er ging zu den wunderbaren Gärten, angefangen mit Nandana, und der stark erzürnte Zehnköpfige zerstörte sie.
7.13.10
नदीं गज इव क्रीडन्वृक्षान्वायुरिव क्षिपन् ।
नगान्व्रज्र इवोत्सृष्टो विध्वंसयति राक्षसः ॥ ७.१३.१० ॥
Wie ein Elefant im Fluss spielt, wie der Wind Bäume schleudert und der geschleuderte Donnerkeil Berge zerschmettert, so verwüstet der Rākṣasa.
7.13.11
तथावृत्तं तु विज्ञाय दशग्रीवं धनेश्वरः ।
कुलानुरूपं धर्मज्ञो वृत्तं संस्मृत्य चात्मनः ॥ ७.१३.११ ॥
Als Kubera, der Herr des Reichtums und Kenner des Dharma, vom Verhalten des Zehnhalsigen erfuhr, besann er sich auf das seiner Sippe angemessene Verhalten.
7.13.12
सौभ्रात्रदर्शनार्थं तु दूतं वैश्रवणस्तदा ।
लङ्कां सम्प्रेषयामास दशग्रीवस्य वै हितम् ॥ ७.१३.१२ ॥
Da sandte Kubera, Sohn des Viśravas, um brüderliche Verbundenheit zu zeigen und zum Wohl Daśagrīvas, einen Boten nach Laṅkā.
7.13.13
स गत्वा नगरीं लङ्कामाससाद विभीषणम् ।
मानितस्तेन धर्मेण पृष्टश्चागमनं प्रति ॥ ७.१३.१३ ॥
Er ging in die Stadt Laṅkā und erreichte Vibhīṣaṇa. Von ihm gemäß dem dharma geehrt, wurde er nach dem Grund seines Kommens gefragt.
7.13.14
पृष्ट्वा च कुशलं राज्ञो ज्ञातीनां च बिभीषणः ।
सभायां दर्शयामास तमासीनं दशाननम् ॥ ७.१३.१४ ॥
Nachdem er nach dem Wohlergehen des Königs und der Verwandten gefragt hatte, zeigte Vibhīṣaṇa ihm Daśānana, der in der Versammlung saß.
7.13.15
स दृष्ट्वा तत्र राजानं दीप्यमानं स्वतेजसा ।
जयेति वाचा सम्पूज्य तूष्णीं समभिवर्तत ॥ ७.१३.१५ ॥
Dort sah er den König in seiner eigenen Pracht erstrahlen, ehrte ihn mit dem Wort »Sieg!« und trat dann schweigend näher.
7.13.16
तं तत्रोत्तमपर्यङ्के वरास्तरणशोभिते ।
उपविष्टं दशग्रीवं दूतो वाक्यमथाब्रवीत् ॥ ७.१३.१६ ॥
Dort, zu Daśagrīva, der auf dem vortrefflichen, mit feinen Decken geschmückten Lager saß, sprach der Bote diese Worte.
7.13.17
राजन्वदामि ते सर्वं भ्राता तव यदब्रवीत् ।
उभयोः सदृशं वीर वृत्तस्य च कुलस्य च ॥ ७.१३.१७ ॥
O König, ich sage dir alles, was dein Bruder gesagt hat. O Held, es ist beiden angemessen, deinem Verhalten wie deiner Abstammung.
7.13.18
साधु पर्याप्तमेतावत्कृतश्चारित्रसङ्ग्रहः ।
साधु धर्मे व्यवस्थानं क्रियतां यदि शक्यते ॥ ७.१३.१८ ॥
Genug, das ist vollkommen ausreichend; die Zusammenfassung des Verhaltens ist gegeben. Gut, wenn es möglich ist, möge die Regelung im Einklang mit dem dharma getroffen werden.
7.13.19
दृष्टं मे नन्दनं भग्नमृषयो निहताः श्रुताः ।
देवतानां समुद्योगस्त्वत्तो राजन्मम श्रुतः ॥ ७.१३.१९ ॥
O König, ich sah den Nandana-Hain zerstört; ich hörte, dass die Weisen erschlagen wurden; und von dir hörte ich das Unternehmen der Götter.
7.13.20
निराकृतश्च बहुशस्त्वया ऽहं राक्षसाधिप ।
अपराद्धा हि बाल्याच्च रमणीयाः स्वबान्धवाः ॥ ७.१३.२० ॥
O Herr der Rākṣasa, du hast mich oft verstoßen; in der Tat begehen geliebte Verwandte Fehler aus kindlicher Unreife.
7.13.21
अहं तु हिमवत्पृष्ठं गतो धर्ममुपासितुम् ।
रौद्रं व्रत्तं समास्थाय नियतो नियतेन्द्रियः ॥ ७.१३.२१ ॥
Ich aber ging auf den Hang des Himālaya, um das Dharma zu verehren, nachdem ich ein grimmiges Gelübde auf mich genommen hatte, selbstbeherrscht und mit gezügelten Sinnen.
7.13.22
तत्र देवो मया दृष्टः सह देव्या मया प्रभुः ।
सव्यं चक्षुर्मया दैवात्तत्र देव्यां निपातितम् ॥ ७.१३.२२ ॥
Dort sah ich den Herrn, den Gott, zusammen mit der Göttin; und durch das Schicksal fiel mein linkes Auge auf die Göttin.
7.13.23
का न्वियं स्यादिति शुभा न खल्वन्येन हेतुना ।
रूपं ह्यनुपमं कृत्वा रुद्राणी तत्र तिष्ठति ॥ ७.१३.२३ ॥
Ich dachte: »Wer mag diese Schöne sein?« — aus keinem anderen Grund; denn in unvergleichlicher Gestalt stand dort Rudrāṇī.
7.13.24
देव्या दिव्यप्रभावेण दग्धं सव्यं ममेक्षणम् ।
रेणुध्वस्तमिव ज्योतिः पिङ्गुलत्वमुपागतम् ॥ ७.१३.२४ ॥
Durch die göttliche Macht der Göttin wurde mein linkes Auge verbrannt; wie ein vom Staub verdunkeltes Licht ist es bräunlich-trüb geworden.
7.13.25
ततो ऽहमन्यद्विस्तीर्णं गत्वा तस्य गिरेस्तटम् ।
तूष्णीं वर्षशतान्यष्टौ समाधारं महाव्रतम् ॥ ७.१३.२५ ॥
Danach ging ich zu einem anderen weiten Abhang jenes Berges und hielt schweigend, mit gesammeltem Geist, das große Gelübde achthundert Jahre lang.
7.13.26
समाप्ते नियमे तस्मिंस्तत्र देवो महेश्वरः ।
प्रीतः प्रीतेन मनसा प्राह वाक्यमिदं प्रभुः ॥ ७.१३.२६ ॥
Als jene Übung vollendet war, sprach der Gott Maheśvara, im Herzen erfreut, diese Worte.
7.13.27
पैङ्गल्यं यदवाप्तं हि देव्या रूपनिरीक्षणात् ।
प्रीतो ऽस्मि तव धर्मज्ञ तपसा नेन सुव्रत ॥ ७.१३.२७ ॥
O Kenner des Dharma, ich bin mit dir zufrieden wegen der gelblichen Färbung, die du durch das Anschauen der Gestalt der Göttin erlangt hast; und, o du von guten Gelübden, ich bin auch mit dieser deiner Askese zufrieden.
7.13.28
मया चैतद्व्रतं चीर्णं त्वया चैव धनाधिप ।
तृतीयः पुरुषो नास्ति यश्चरेव्रतमीदृशम् ॥ ७.१३.२८ ॥
O Herr des Reichtums, dieses Gelübde haben ich und du vollbracht; es gibt keinen dritten Menschen, der ein solches Gelübde hielte.
7.13.29
व्रतं सुनिश्चयं ह्येतन्मया ह्युत्पादितं पुरा ।
तत्सखित्वं मया सौम्य रोचयस्व धनेश्वर ॥ ७.१३.२९ ॥
Dieses Gelübde fester Entschlossenheit habe ich selbst einst eingerichtet; darum, o Sanftmütiger, Herr des Reichtums, nimm meine Freundschaft an.
7.13.30
तपसा निर्जितश्चैव सखा भव ममानघ ।
देव्या दग्धं प्रभावेण यच्च सव्यं तवेक्षणम् ॥ ७.१३.३० ॥
O Makelloser, durch deine Askese besiegt, werde mein Freund; denn durch die göttliche Macht der Göttin wurde dein linkes Auge verbrannt.
7.13.31
एकाक्षिपिङ्गलेत्येव नाम स्थास्यति शाश्वतम् ।
एवं तेन सखित्वं च प्राप्यानुज्ञां च शङ्करात् ॥ ७.१३.३१ ॥
»Ekākṣi-Piṅgalā« wird dieser Name ewig an ihm haften. So, nachdem er seine Freundschaft und Śaṅkaras Erlaubnis erlangt hatte,
7.13.32
आगत्य च श्रुतो ऽयं मे तव पापविनिश्चयः ॥ ७.१३.३२ ॥
Ich kam und hörte, dass dies dein sündhafter Entschluss ist.
7.13.33
तदधर्मिष्ठसंयोगान्निवर्त कुलदूषणात् ।
चिन्त्यते हि वधोपायः सर्षिसङ्घैः सुरैस्तव ॥ ७.१३.३३ ॥
Kehre daher um von der Gemeinschaft mit den Unrechtmäßigen, Schänder deines Geschlechts. Die Götter samt Scharen von Weisen sinnen auf ein Mittel, dich zu töten.
7.13.34
एवमुक्तो दशग्रीवः क्रुद्धसंरक्तलोचनः ।
हस्तौ दन्तांश्च सम्पीड्य वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.१३.३४ ॥
So angesprochen, mit vor Zorn geröteten Augen, die Hände und Zähne zusammenpressend, sprach Daśagrīva diese Worte.
7.13.35
विज्ञातं ते मया दूत वाक्यं यस्य प्रभाषसे ।
नैतत्त्वमसि नैवासौ भ्रात्रा येनासि चोदितः ॥ ७.१३.३५ ॥
O Bote, ich weiß, wessen Worte du sprichst. Du bist nicht er, und er ist nicht mein Bruder, der dich gesandt hat.
7.13.36
हितं नैष ममैतद्धि ब्रवीति धनरक्षकः ।
महेश्वरसखित्वं तु मूढ श्रावयते किल ॥ ७.१३.३६ ॥
Dies ist mir nicht zuträglich; so spricht der Hüter des Reichtums (Kubera). Doch, Narr, man sagt, er lässt verlauten, er habe Freundschaft mit Maheśvara (Śiva).
7.13.37
न चेदं क्षमणीयं मे यदेतद्भाषितं त्वया ।
यदेतावन्मया कालं दूत तस्य तु मर्षितम् ॥ ७.१३.३७ ॥
Bote, was du gesagt hast, ist für mich nicht verzeihlich; doch seinetwegen habe ich es so lange ertragen.
7.13.38
न हन्तव्यो गुरुर्ज्येष्ठो मया ऽयमिति मन्यते ।
तस्य त्विदानीं श्रुत्वा मे वाक्यमेषा कृता मतिः ॥ ७.१३.३८ ॥
Er denkt: 'Dies ist mein älterer Bruder, ich darf ihn nicht töten.' Doch nun, nachdem ich über ihn gesprochen habe, ist dies mein Entschluss.
7.13.39
त्रीँल्लोकानपि जेष्यामि बाहुवीर्यमुपाश्रितः ॥ ७.१३.३९ ॥
Auf die Kraft meiner Arme vertrauend, werde ich sogar die drei Welten erobern.
7.13.40
एतन्मुहूर्तमेवाहं तस्यैकस्य तु वै कृते ।
चतुरो लोकपालांस्तान्नयिष्यामि यमक्षयम् ॥ ७.१३.४० ॥
Um jenes Einen willen werde ich schon in diesem Augenblick jene vier Weltenhüter in Yamas Reich führen.
7.13.41
एवमुक्त्वा तु लङ्केशो दूतं खड्गेन जघ्निवान् ।
ददौ भक्षयितुं ह्येनं राक्षसानां दुरात्मनाम् ॥ ७.१३.४१ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, schlug der Herr von Laṅkā den Boten mit dem Schwert und gab ihn den bösen Rākṣasas zum Verzehr.
7.13.42
एवं कृतस्वस्त्ययनो रथमारुह्य रावणः ।
त्रैलोक्यविजयाकाङ्क्षी ययौ यत्र धनेश्वरः ॥ ७.१३.४२ ॥
Nachdem er so die glückverheißenden Riten vollzogen hatte, bestieg Rāvaṇa, nach der Eroberung der drei Welten strebend, seinen Wagen und fuhr dorthin, wo der Herr des Reichtums, Kubera, weilte.