வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.13.1
अथ लोकेश्वरोत्सृष्टा तत्र कालेन केनचित् ।
निद्रा समभवत्तीव्रा कुम्भकर्णस्य रूपिणी ॥ ७.१३.१ ॥
பின்னர் உலகங்களின் தலைவரால் அனுப்பப்பட்ட கடுமையான, உருவம் கொண்ட தூக்கம் சிறிது காலத்தில் குംபகர்ணனிடம் தோன்றியது.
7.13.2
ततो भ्रातरमासीनं कुम्भकर्णो ऽब्रवीद्वचः ।
निद्रा मां बाधते राजन्कारयस्व ममालयम् ॥ ७.१३.२ ॥
பின்னர் அமர்ந்திருந்த தன் சகோதரனிடம் குംபகர்ணன் கூறினான்: 'அரசே, தூக்கம் என்னை வருத்துகிறது; எனக்கு ஓர் இருப்பிடம் அமைத்துக் கொடுங்கள்.'
7.13.3
विनियुक्तास्ततो राज्ञा शिल्पिनो विश्वकर्मवत् ।
विस्तीर्णं योजनं शुभ्रं ततो द्विगुणमायतम् ॥ ७.१३.३ ॥
பின்னர் அரசனால் நியமிக்கப்பட்ட சிற்பிகள் விஸ்வகர்மாவைப் போல ஒரு யோஜனை அகலமும் அதன் இருமடங்கு நீளமுமான, பிரகாசமான கட்டிடத்தை அமைத்தனர்.
7.13.4
दर्शनीयं निराबाधं कुम्भकर्णस्य चक्रिरे ।
स्फाटिकैः काञ्चनैश्चित्रैः स्तम्भैः सर्वत्र शोभितम् ॥ ७.१३.४ ॥
குംபகர்ணனுக்காக அவர்கள் காண்பதற்கு இனிமையான, தடையற்ற ஒரு கட்டிடத்தை அமைத்தனர்; அது படிகம், பொன், பல வண்ணத் தூண்களால் எங்கும் அழகுற இருந்தது.
7.13.5
वैडूर्यकृतसोपानं किङ्किणीजालकं तथा ।
दान्ततोरणविन्यस्तं वज्रस्फटिकवेदिकम् ॥ ७.१३.५ ॥
அதில் வைடூரியத்தால் அமைந்த படிகளும், சிறு மணிகளின் வலையும், தந்தத் தோரணங்களும், வைரமும் படிகமும் கொண்ட மேடைகளும் அமைந்திருந்தன.
7.13.6
मनोहरं सर्वसुखं कारयामास राक्षसः ।
सर्वत्र सुखदं नित्यं मेरोः पुण्यां गुहामिव ॥ ७.१३.६ ॥
அரக்கன் மனம் கவரும், எல்லா சுகங்களையும் கொண்ட ஒரு கட்டிடத்தை அமைத்தான்; அது எங்கும் எப்போதும் இன்பம் தந்து, மேருவின் புனிதக் குகையைப் போல் இருந்தது.
7.13.7
तत्र निद्रां समाविष्टः कुम्भकर्णो महाबलः ।
बहून्यब्दसहस्राणि शयानो न प्रबुद्ध्यते ॥ ७.१३.७ ॥
அங்கே மகாபலசாலியான கும்பகர்ணன் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்; பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் உறங்கினான், விழிக்கவில்லை.
7.13.8
निद्राभिभूते तु तदा कुम्भकर्णे दशाननः ।
देवर्षियक्षगन्धर्वान्सञ्जघ्ने हि निरङ्कुशः ॥ ७.१३.८ ॥
கும்பகர்ணன் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தபோது, தசானனன் கட்டுப்பாடின்றி தேவர்ஷிகள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்களைத் தாக்கினான்.
7.13.9
उद्यानानि च चित्राणि नन्दनादीनि यानि च ।
तानि गत्वा सुसङक्रुद्धो भिनत्ति स्म दशाननः ॥ ७.१३.९ ॥
நந்தனம் முதலான அற்புதமான பூங்காக்களுக்குச் சென்று, மிகவும் சினந்த தசானனன் அவற்றைச் சிதைத்தான்.
7.13.10
नदीं गज इव क्रीडन्वृक्षान्वायुरिव क्षिपन् ।
नगान्व्रज्र इवोत्सृष्टो विध्वंसयति राक्षसः ॥ ७.१३.१० ॥
யானை ஆற்றில் விளையாடுவது போலவும், காற்று மரங்களை வீசுவது போலவும், இடி மலைகளை உடைப்பது போலவும், அந்த அரக்கன் அழித்தான்.
7.13.11
तथावृत्तं तु विज्ञाय दशग्रीवं धनेश्वरः ।
कुलानुरूपं धर्मज्ञो वृत्तं संस्मृत्य चात्मनः ॥ ७.१३.११ ॥
தசக்ரீவனின் அத்தகைய நடத்தையை அறிந்த தர்மஞானியான தனேஸ்வரன் குபேரன், தன் குலத்திற்கேற்ற நடத்தையை நினைவுகூர்ந்தான்.
7.13.12
सौभ्रात्रदर्शनार्थं तु दूतं वैश्रवणस्तदा ।
लङ्कां सम्प्रेषयामास दशग्रीवस्य वै हितम् ॥ ७.१३.१२ ॥
அப்போது வைசிரவணன் குபேரன், சகோதர நேசத்தைக் காட்டவும், தசக்ரீவனின் நன்மைக்காகவும், லங்கைக்கு ஒரு தூதனை அனுப்பினான்.
7.13.13
स गत्वा नगरीं लङ्कामाससाद विभीषणम् ।
मानितस्तेन धर्मेण पृष्टश्चागमनं प्रति ॥ ७.१३.१३ ॥
அவன் லங்கா நகரை அடைந்து விபீஷணனைச் சந்தித்தான். அவனால் தர்மமுறைப்படி மதிக்கப்பட்டு, அவன் வந்ததன் காரணம் குறித்து கேட்கப்பட்டான்.
7.13.14
पृष्ट्वा च कुशलं राज्ञो ज्ञातीनां च बिभीषणः ।
सभायां दर्शयामास तमासीनं दशाननम् ॥ ७.१३.१४ ॥
அரசனதும் உறவினர்களதும் நலனை விசாரித்த பின், விபீஷணன் சபையில் அமர்ந்திருந்த தசானனனை அவனுக்குக் காட்டினான்.
7.13.15
स दृष्ट्वा तत्र राजानं दीप्यमानं स्वतेजसा ।
जयेति वाचा सम्पूज्य तूष्णीं समभिवर्तत ॥ ७.१३.१५ ॥
அங்கே தன் ஒளியால் ஜொலித்துக்கொண்டிருந்த அரசனைக் கண்டு, 'ஜயம்!' என்று வாழ்த்தி வணங்கி, மௌனமாக முன்னேறினான்.
7.13.16
तं तत्रोत्तमपर्यङ्के वरास्तरणशोभिते ।
उपविष्टं दशग्रीवं दूतो वाक्यमथाब्रवीत् ॥ ७.१३.१६ ॥
அங்கே சிறந்த கட்டிலில், சிறந்த விரிப்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அதில் அமர்ந்திருந்த தசக்ரீவனிடம், தூதன் இந்தச் சொற்களைக் கூறினான்.
7.13.17
राजन्वदामि ते सर्वं भ्राता तव यदब्रवीत् ।
उभयोः सदृशं वीर वृत्तस्य च कुलस्य च ॥ ७.१३.१७ ॥
அரசே, உன் சகோதரன் கூறியதை எல்லாம் உனக்குச் சொல்கிறேன். வீரனே, அது உங்கள் இருவரின் நடத்தைக்கும் குலத்துக்கும் ஏற்றது.
7.13.18
साधु पर्याप्तमेतावत्कृतश्चारित्रसङ्ग्रहः ।
साधु धर्मे व्यवस्थानं क्रियतां यदि शक्यते ॥ ७.१३.१८ ॥
இது போதும்; ஒழுக்கத்தின் சுருக்கம் இவ்வளவே போதுமானது. முடியுமானால், தர்மத்தில் நிலைபெற்று நல்லது செய்யப்படட்டும்.
7.13.19
दृष्टं मे नन्दनं भग्नमृषयो निहताः श्रुताः ।
देवतानां समुद्योगस्त्वत्तो राजन्मम श्रुतः ॥ ७.१३.१९ ॥
அரசே, நந்தன வனம் சிதைக்கப்பட்டதை நான் கண்டேன்; முனிவர்கள் கொல்லப்பட்டதாகக் கேட்டேன்; தேவர்களின் முயற்சியை உம்மிடமிருந்து நான் கேட்டேன்.
7.13.20
निराकृतश्च बहुशस्त्वया ऽहं राक्षसाधिप ।
अपराद्धा हि बाल्याच्च रमणीयाः स्वबान्धवाः ॥ ७.१३.२० ॥
அரக்கர் தலைவரே, நீர் என்னை பலமுறை புறக்கணித்தீர்; உண்மையில் அன்புக்குரிய சொந்தங்கள் இளமையால் தவறு செய்கின்றனர்.
7.13.21
अहं तु हिमवत्पृष्ठं गतो धर्ममुपासितुम् ।
रौद्रं व्रत्तं समास्थाय नियतो नियतेन्द्रियः ॥ ७.१३.२१ ॥
நானோ இமயமலைச் சாரலுக்கு தர்மத்தை வழிபடச் சென்றேன்; கடுமையான விரதத்தை ஏற்று, கட்டுப்பட்டவனாய், புலன்களை அடக்கி.
7.13.22
तत्र देवो मया दृष्टः सह देव्या मया प्रभुः ।
सव्यं चक्षुर्मया दैवात्तत्र देव्यां निपातितम् ॥ ७.१३.२२ ॥
அங்கே தேவியுடன் இருந்த பிரபுவாகிய தேவனை நான் கண்டேன்; விதியால் என் இடது கண் அங்கே, தேவியின் மேல் விழுந்தது.
7.13.23
का न्वियं स्यादिति शुभा न खल्वन्येन हेतुना ।
रूपं ह्यनुपमं कृत्वा रुद्राणी तत्र तिष्ठति ॥ ७.१३.२३ ॥
"இவள் யாராக இருக்கக்கூடும்?" என்று எண்ணினேன்; வேறு காரணத்தால் அல்ல; ஒப்பற்ற அழகு கொண்டு ருத்ராணி அங்கே நின்றிருந்தாள்.
7.13.24
देव्या दिव्यप्रभावेण दग्धं सव्यं ममेक्षणम् ।
रेणुध्वस्तमिव ज्योतिः पिङ्गुलत्वमुपागतम् ॥ ७.१३.२४ ॥
தேவியின் தெய்வீக ஆற்றலால் என் இடது கண் எரிந்தது; தூசியால் மறைக்கப்பட்ட ஒளி போல அது பிங்கலத்தன்மை அடைந்தது.
7.13.25
ततो ऽहमन्यद्विस्तीर्णं गत्वा तस्य गिरेस्तटम् ।
तूष्णीं वर्षशतान्यष्टौ समाधारं महाव्रतम् ॥ ७.१३.२५ ॥
பின்னர் நான் அந்த மலையின் வேறொரு விரிந்த சரிவுக்குச் சென்று, மௌனமாக எட்டு நூற்றாண்டுகள் ஒருமுகமாக மகாவிரதத்தை மேற்கொண்டேன்.
7.13.26
समाप्ते नियमे तस्मिंस्तत्र देवो महेश्वरः ।
प्रीतः प्रीतेन मनसा प्राह वाक्यमिदं प्रभुः ॥ ७.१३.२६ ॥
அந்த நியமம் முடிந்ததும், அங்கே தேவன் மகேஸ்வரர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினார்.
7.13.27
पैङ्गल्यं यदवाप्तं हि देव्या रूपनिरीक्षणात् ।
प्रीतो ऽस्मि तव धर्मज्ञ तपसा नेन सुव्रत ॥ ७.१३.२७ ॥
தர்மம் அறிந்தவனே, தேவியின் உருவைக் கண்டதால் உனக்கு ஏற்பட்ட பிங்கலநிறத்தைக் கண்டு நான் மகிழ்ந்தேன்; நல்ல விரதம் கொண்டவனே, இந்தத் தவத்தாலும் மகிழ்ந்தேன்.
7.13.28
मया चैतद्व्रतं चीर्णं त्वया चैव धनाधिप ।
तृतीयः पुरुषो नास्ति यश्चरेव्रतमीदृशम् ॥ ७.१३.२८ ॥
செல்வத்தின் தலைவனே, இந்த விரதத்தை நானும் நீயும் மேற்கொண்டோம்; இத்தகைய விரதத்தை மேற்கொள்ளும் மூன்றாவது மனிதன் எவனும் இல்லை.
7.13.29
व्रतं सुनिश्चयं ह्येतन्मया ह्युत्पादितं पुरा ।
तत्सखित्वं मया सौम्य रोचयस्व धनेश्वर ॥ ७.१३.२९ ॥
இந்த உறுதியான விரதத்தை முன்பு நானே நிறுவினேன்; ஆகையால் சௌம்யனே, செல்வத்தின் ஈசனே, என் நட்பை ஏற்றுக்கொள்.
7.13.30
तपसा निर्जितश्चैव सखा भव ममानघ ।
देव्या दग्धं प्रभावेण यच्च सव्यं तवेक्षणम् ॥ ७.१३.३० ॥
பாவமற்றவனே, தவத்தால் வென்றவனாகிய நீ என் நண்பனாகு; தேவியின் பேராற்றலால் உன் இடது கண் எரிந்து போயிற்று.
7.13.31
एकाक्षिपिङ्गलेत्येव नाम स्थास्यति शाश्वतम् ।
एवं तेन सखित्वं च प्राप्यानुज्ञां च शङ्करात् ॥ ७.१३.३१ ॥
"ஏகாக்ஷிபிங்கலன்" என்ற இந்தப் பெயர் அவனுக்கு என்றென்றும் நிலைக்கும். இவ்வாறு அவனிடம் நட்பையும், சங்கரரிடமிருந்து அனுமதியையும் பெற்று.
7.13.32
आगत्य च श्रुतो ऽयं मे तव पापविनिश्चयः ॥ ७.१३.३२ ॥
வந்து, உன்னுடைய பாவமான முடிவு இதுவென்று நான் கேட்டேன்.
7.13.33
तदधर्मिष्ठसंयोगान्निवर्त कुलदूषणात् ।
चिन्त्यते हि वधोपायः सर्षिसङ्घैः सुरैस्तव ॥ ७.१३.३३ ॥
ஆகவே, அதர்மரோடு கூடுவதை விட்டு விலகு, குலத்தைக் கெடுப்பவனே. ரிஷி கூட்டங்களோடு தேவர்கள் உன்னைக் கொல்லும் வழியை ஆலோசிக்கின்றனர்.
7.13.34
एवमुक्तो दशग्रीवः क्रुद्धसंरक्तलोचनः ।
हस्तौ दन्तांश्च सम्पीड्य वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.१३.३४ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், பத்துத் தலை ராவணன், கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், கைகளையும் பற்களையும் நெரித்தபடி இந்தச் சொற்களைச் சொன்னான்.
7.13.35
विज्ञातं ते मया दूत वाक्यं यस्य प्रभाषसे ।
नैतत्त्वमसि नैवासौ भ्रात्रा येनासि चोदितः ॥ ७.१३.३५ ॥
தூதனே, நீ யாருடைய சொற்களைப் பேசுகிறாய் என்பதை நான் அறிந்தேன். நீ இவன் அல்ல; உன்னை அனுப்பிய என் சகோதரனும் அவன் அல்ல.
7.13.36
हितं नैष ममैतद्धि ब्रवीति धनरक्षकः ।
महेश्वरसखित्वं तु मूढ श्रावयते किल ॥ ७.१३.३६ ॥
இது எனக்கு நன்மை தருவதல்ல; செல்வக் காவலனான குபேரன் இவ்வாறு சொல்கிறான். ஆனால், மூடனே, மகேஸ்வரனோடு நட்பு கொண்டிருப்பதை அவன் கேட்கச் செய்கிறான் என்று சொல்லப்படுகிறது.
7.13.37
न चेदं क्षमणीयं मे यदेतद्भाषितं त्वया ।
यदेतावन्मया कालं दूत तस्य तु मर्षितम् ॥ ७.१३.३७ ॥
தூதனே, நீ சொன்ன இந்த வார்த்தை எனக்கு மன்னிக்கத் தக்கதல்ல. ஆனாலும் அவனுக்காக நான் இதுவரை இவ்வளவு பொறுத்துக்கொண்டிருந்தேன்.
7.13.38
न हन्तव्यो गुरुर्ज्येष्ठो मया ऽयमिति मन्यते ।
तस्य त्विदानीं श्रुत्वा मे वाक्यमेषा कृता मतिः ॥ ७.१३.३८ ॥
'இவன் என் மூத்த அண்ணன், இவனைக் கொல்லக் கூடாது' என்று அவன் நினைக்கிறான். ஆனால் இப்போது அவனைப் பற்றிய என் வார்த்தையைக் கேட்ட பின் என் முடிவு இதுவாக ஆகிவிட்டது.
7.13.39
त्रीँल्लोकानपि जेष्यामि बाहुवीर्यमुपाश्रितः ॥ ७.१३.३९ ॥
என் தோள் வலிமையை நம்பி மூன்று உலகங்களையும் கூட வெல்வேன்.
7.13.40
एतन्मुहूर्तमेवाहं तस्यैकस्य तु वै कृते ।
चतुरो लोकपालांस्तान्नयिष्यामि यमक्षयम् ॥ ७.१३.४० ॥
அந்த ஒருவனுக்காக இந்த ஒரு கணத்திலேயே அந்த நான்கு லோகபாலர்களையும் யமனின் இருப்பிடத்துக்கு அனுப்புவேன்.
7.13.41
एवमुक्त्वा तु लङ्केशो दूतं खड्गेन जघ्निवान् ।
ददौ भक्षयितुं ह्येनं राक्षसानां दुरात्मनाम् ॥ ७.१३.४१ ॥
இவ்வாறு சொல்லி லங்காபதி வாளால் அந்தத் தூதனை வெட்டிவிட்டு, தீய மனமுடைய அரக்கர்கள் உண்பதற்காக அவனைக் கொடுத்தான்.
7.13.42
एवं कृतस्वस्त्ययनो रथमारुह्य रावणः ।
त्रैलोक्यविजयाकाङ्क्षी ययौ यत्र धनेश्वरः ॥ ७.१३.४२ ॥
இவ்வாறு சுவஸ்த்யயன சடங்குகளைச் செய்து, முத்தலோக வெற்றியை விரும்பிய ராவணன் தேரில் ஏறி, குபேரன் இருக்கும் இடத்துக்குச் சென்றான்.