Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.16.1
स जित्वा धनदं राम भ्रातरं राक्षसाधिपः ।
महासेनप्रसूतिं तद्ययौ शरवणं महत् ॥ ७.१६.१ ॥
Nachdem der Herr der Rākṣasas seinen Bruder Dhanada besiegt hatte, zog er zum großen Schilfdickicht, der Geburtsstätte Mahāsenas.
7.16.2
अथापश्यदृशग्रीवो रौक्मं शरवणं महत् ।
गभस्तिजालसंवीतं द्वितीयमिव भास्करम् ॥ ७.१६.२ ॥
Da erblickte Daśagrīva das große goldene Schilfdickicht, umhüllt von einem Netz aus Glanz, gleich einer zweiten Sonne.
7.16.3
स पर्वतं समारुह्य कञ्चिद्रम्यवनान्तरम् ।
अपश्यत् पुष्पकं तत्र रामविष्टम्भितं तदा ॥ ७.१६.३ ॥
Nachdem er den Berg erklommen hatte, sah er im Inneren eines reizvollen Waldes den Streitwagen Puṣpaka, den Rāma damals angehalten hatte.
7.16.4
विष्टब्धं पुष्पकं दृष्ट्वा ह्यगमं कामागं कृतम् ।
अचिन्तयद्राक्षसेन्द्रः सचिवैस्तैः समावृतः ॥ ७.१६.४ ॥
Als er den Puṣpaka, der nach Belieben fahren sollte, angehalten sah, begann der Herr der Rākṣasas, von seinen Ministern umgeben, nachzudenken.
7.16.5
किन्निमित्तं चेच्छया मे नेदं गच्छति पुष्पकम् ।
पर्वतस्योपरिष्ठस्य कर्मेदं कस्यचिद्भवेत् ॥ ७.१६.५ ॥
Aus welchem Grund fährt dieser Puṣpaka, der nach meinem Willen geht, nicht weiter? Dies muss das Werk von jemandem auf dem Gipfel des Berges sein.
7.16.6
ततो ऽब्रवीत्तदा राम मारीचो बुद्धिकोविदः ।
नेदं निष्कारणं राजन्पुष्पकं यन्न गच्छति ॥ ७.१६.६ ॥
Da sprach Mārīca, klug im Urteil: O König, nicht ohne Grund fährt dieser Puṣpaka nicht weiter.
7.16.7
अथवा पुष्पकमिदं धनदान्नान्यवाहनम् ।
अतो निष्पन्दमभवद्धनाध्यक्षविनाकृतम् ॥ ७.१६.७ ॥
Oder: Dieser Puṣpaka ist kein Fahrzeug außer dem Kuberas, des Gebers des Reichtums; daher wurde er, ohne den Herrn des Reichtums, bewegungslos.
7.16.8
वामनो विकटो मुण्डी नन्दी प्रह्वभुजो बली ॥ ७.१६.८ ॥
Vāmana, der missgestaltete Vikaṭa, der kahlköpfige Muṇḍī, Nandī mit gebeugten Armen, der Starke.
7.16.9
ततः पार्श्वमुपागम्य भवस्यानुचरो ऽब्रवीत् ।
नन्दीश्वरो वचश्चेदं राक्षसेन्द्रमशङ्कितः ॥ ७.१६.९ ॥
Da trat Nandīśvara, der Diener Bhavas, zum Herrn der Rākṣasas und sprach furchtlos diese Worte.
7.16.10
निवर्तस्व दशग्रीव शैले क्रीडति शङ्करः ।
सुपर्णनागयक्षाणां देवगन्धर्वरक्षसाम् ॥ ७.१६.१० ॥
Kehre um, du Zehnhalsiger! Śaṅkara vergnügt sich auf diesem Berg, und er ist für Garuḍas, Nāgas, Yakṣas, Götter, Gandharvas und Rākṣasas gleichermaßen unzugänglich.
7.16.12
सर्वेषामेव भूतानामगम्यः पर्वतः कृतः ।
रोषात्तु ताम्रनयनः पुष्पकादवरुह्य सः ।
को ऽयं शङ्कर इत्युक्त्वा शैलमूलमुपागतः ॥ ७.१६.१२ ॥
Dieser Berg wurde für alle Wesen unzugänglich gemacht. Mit rot vor Zorn funkelnden Augen stieg er vom Puṣpaka herab, sagte: »Wer ist dieser Śaṅkara?«, und erreichte den Fuß des Berges.
7.16.13
सो ऽपश्यन्नन्दिनं तत्र देवस्यादूरतः स्थितम् ।
दीप्तं शूलमवष्टभ्य द्वितीयमिव शङ्करम् ॥ ७.१६.१३ ॥
Dort sah er Nandī nahe dem Gott stehen, einen glühenden Dreizack haltend, als wäre er ein zweiter Śaṅkara.
7.16.14
तं दृष्ट्वा वानरमुखमवज्ञाय स राक्षसः ।
प्रहासं मुमुचे तत्र सतोय इव तोयदः ॥ ७.१६.१४ ॥
Als der Rākṣasa ihn mit dem Affengesicht sah, verachtete er ihn und brach dort in Gelächter aus, wie eine wasserschwere Wolke.
7.16.15
तं क्रुद्धो भगवान्नन्दी शङ्करस्यापरा तनुः ।
अब्रवीत्तत्र तद्रक्षो दशाननमुपस्थितम् ॥ ७.१६.१५ ॥
Der erhabene Nandin, eine andere Gestalt Śaṅkaras, zornig, sprach zu jenem zehnköpfigen Rākṣasa, der dort stand.
7.16.16
यस्माद्वानररूपं मामवज्ञाय दशानन ।
अशनीपातसङ्काशमपहासं प्रमुक्तवान् ॥ ७.१६.१६ ॥
O du Zehnköpfiger! Weil du mich in meiner Affengestalt verachtet und ein spöttisches Gelächter ausgestoßen hast, gleich einem Donnerschlag,
7.16.17
तस्मान्मद्रूपसम्पन्ना मद्वीर्यसमतेजसः ।
उत्पत्स्यन्ति वधार्थं हि कुलस्य तव वानराः ॥ ७.१६.१७ ॥
Daher werden Affen, die meine Gestalt haben und mir an Tapferkeit und Glanz gleich sind, gewiss geboren werden, zur Vernichtung deines Geschlechts.
7.16.18
नखदंष्ट्रायुधाः क्रूरा मनःसम्पातरंहसः ।
युद्धोन्मत्ता बलोद्रिक्ताः शैला इव विसर्पिणः ॥ ७.१६.१८ ॥
Ihre Waffen sind Krallen und Zähne; sie sind wild, schnell wie der Gedanke, im Kampf rasend, von Stolz auf ihre Stärke erfüllt, und durchstreifen das Land wie Berge.
7.16.19
ते तव प्रबलं दर्पमुत्सेधं च पृथग्विधम् ।
व्यपनेष्यन्ति सम्भूय सहामात्यसुतस्य च ॥ ७.१६.१९ ॥
Gemeinsam werden sie deinen mächtigen Stolz und deine vielfältige Überheblichkeit beseitigen, samt jener des Ministersohnes.
7.16.20
किं त्विदानीं मया शक्यं हन्तुं त्वां हे निशाचर ।
न हन्तव्यो हतस्त्वं हि पूर्वमेव स्वकर्मभिः ॥ ७.१६.२० ॥
O Nachtwandler, wie könnte ich dich jetzt töten? Du sollst nicht getötet werden; du bist schon vorher durch deine eigenen Taten vernichtet worden.
7.16.21
इत्युदीरितवाक्ये तु देवे तस्मिन्महात्मनि ।
देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवृष्टिश्च खाच्च्युता ॥ ७.१६.२१ ॥
Als jener hochherzige Gott diese Worte gesprochen hatte, erklangen die himmlischen Trommeln, und ein Blütenregen fiel vom Himmel.
7.16.22
अचिन्तयित्वा स तदा नन्दिवाक्यं महाबलः ।
पर्वतं तु समासाद्य वाक्यमाह दशाननः ॥ ७.१६.२२ ॥
Da ging der mächtige Daśānana, ohne auf Nandins Worte zu achten, zum Berg und sprach diese Worte.
7.16.23
पुष्पकस्य गतिश्छिन्ना यत्कृते मम गच्छतः ।
तमिमं शैलमुन्मूलं करोमि तव गोपते ॥ ७.१६.२३ ॥
Wegen dieses Berges wurde der Lauf meines Puṣpaka-Wagens beim Vorüberfahren unterbrochen; diesen Berg werde ich mit den Wurzeln ausreißen, o Herr der Herden.
7.16.24
केन प्रभावेण भवो नित्यं क्रीडति राजवत् ।
विज्ञातव्यं न जानीते भयस्थानमुपस्थितम् ॥ ७.१६.२४ ॥
Durch welche Macht spielt Bhava (Śiva) immer wie ein König? Er weiß nicht, dass der Ort der Gefahr vor ihm erschienen ist.
7.16.25
एवमुक्त्वा ततो राम भुजान्विक्षिप्य पर्वते ।
तोलयामास तं शीघ्रं स शैलं समकम्पत ॥ ७.१६.२५ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, o Rāma, streckte er seine Arme über den Berg aus und schüttelte ihn schnell; der Berg bebte ganz.
7.16.26
चालनात्पर्वतस्यैव गणा देवस्य कम्पिताः ।
चचाल पार्वती चापि तदा ऽ ऽश्लिष्टा महेश्वरम् ॥ ७.१६.२६ ॥
Durch das Schwanken des Berges selbst erzitterten die Gaṇas des Gottes; da wankte auch Pārvatī, die Maheśvara umarmt hielt.
7.16.27
ततो राम महादवो देवानां प्रवरो हरः ।
पादाङ्गुष्ठेन तं शैलं पीडयामास लीलया ॥ ७.१६.२७ ॥
Dann, o Rāma, drückte der große Gott Hara, der Beste unter den Göttern, den Berg spielerisch mit dem großen Zeh seines Fußes nieder.
7.16.28
पीडितास्तु ततस्तस्य शैलस्याधोगता भुजाः ।
विस्मिताश्चाभवंस्तत्र सचिवास्तस्य रक्षसः ॥ ७.१६.२८ ॥
Da sanken seine Arme, unter dem Berg niedergedrückt, nach unten, und dort wurden die Minister jenes Dämons verwundert.
7.16.29
रक्षसा तेन रोषाच्च भुजानां पीडनात्तदा ।
मुक्तो विरावः सहसा त्रैलोक्यं येन कम्पितम् ॥ ७.१६.२९ ॥
Da stieß jener Dämon, aus Zorn und weil seine Arme zerquetscht wurden, plötzlich ein Gebrüll aus, durch das die drei Welten erbebten.
7.16.30
मेनिरे वज्रनिष्पेषं तस्यामात्या युगक्षये ।
तदा वर्त्मस्थचलिता देवा इन्द्रपुरोगमाः ॥ ७.१६.३० ॥
Seine Minister hielten es für das Krachen der Donnerkeile am Ende eines Zeitalters; da wurden auch die Götter unter Indra, die auf ihrem Weg standen, erschüttert.
7.16.31
समुद्राश्चापि सङ्क्षुब्धाश्चलिताश्चापि पर्वताः ।
यक्षा विद्याधराः सिद्धाः किमेतदिति चाब्रुवन् ॥ ७.१६.३१ ॥
Auch die Meere wurden aufgewühlt, und auch die Berge bebten; die Yakṣas, Vidyādharas und Siddhas sprachen: »Was ist das?«
7.16.32
अथ ते मन्त्रिणस्तस्य विक्रोशन्तमथाब्रुवन् ।
तोषयस्व महादेवं नीलकण्ठमुमापतिम् ॥ ७.१६.३२ ॥
Da sprachen seine Minister zu ihm, der klagte: Stimme den großen Gott um, den Blaukehligen, den Herrn der Umā.
7.16.33
तमृते शरणं नान्यं पश्यामो ऽत्र दशानन ।
स्तुतिभिः प्रणतो भूत्वा तमेव शरणं व्रज ॥ ७.१६.३३ ॥
O Zehnköpfiger, hier sehen wir keine andere Zuflucht als ihn. Mit Lobpreisungen verneigt, suche allein bei ihm Zuflucht.
7.16.34
कृपालुः शङ्करस्तुष्टः प्रसादं ते विधास्यति ।
एवमुक्तस्तदामात्यैस्तुष्टाव वृषभध्वजम् ॥ ७.१६.३४ ॥
Der mitfühlende Śaṅkara wird, zufrieden, dir seine Gnade gewähren. So angesprochen von seinen Ministern pries er den Stierbannerträger.
7.16.35
सामभिर्विविधैः स्तोत्रैः प्रणम्य स दशाननः ।
संवत्सरसहस्रं तु रुदतो रक्षसो गतम् ॥ ७.१६.३५ ॥
Mit verschiedenen Sāma-Gesängen und Hymnen, sich verneigend, verbrachte jener zehnköpfige Rākṣasa weinend tausend Jahre.
7.16.36
ततः प्रीतो महादेवः शैलाग्रे विष्ठितः प्रभुः ।
मुक्त्वा चास्य भुजान्राम प्राह वाक्यं दशाननम् ॥ ७.१६.३६ ॥
Da sprach der große Gott, zufrieden, auf dem Bergesgipfel sitzend, o Rāma, seine Arme befreiend, Worte zu dem Zehnköpfigen.
7.16.37
प्रीतो ऽस्मि तव वीर्यस्य शौण्डार्याच्च दशानन ।
शैलाक्रान्तेन यो मुक्तस्त्वया रावः सुदारुणः ॥ ७.१६.३७ ॥
O Zehnköpfiger, ich bin zufrieden mit deiner Tapferkeit und deinem Mut. Es war das furchtbare Gebrüll, das du ausstießest, als du unter dem Berg gepresst warst.
7.16.38
यस्माल्लोकत्रयं चैतद्रावितं भयमागतम् ।
तस्मात्त्वं रावणो नाम नाम्ना राजन्भविष्यसि ॥ ७.१६.३८ ॥
Weil diese drei Welten vor Furcht zum Schreien gebracht wurden, sollst du, o König, dem Namen nach Rāvaṇa heißen.
7.16.39
देवता मानुषा यक्षा ये चान्ये जगतीतले ।
एवं त्वामभिधास्यन्ति रावणं लोकरावणम् ॥ ७.१६.३९ ॥
Götter, Menschen, Yakṣas und andere auf der Erde werden dich so nennen: Rāvaṇa, der die Welten zum Weinen bringt.
7.16.40
गच्छ पौलस्त्य विस्रब्धं पथा येन त्वमिच्छसि ।
मया चैवाभ्यनुज्ञातो राक्षसाधिप गम्यताम् ॥ ७.१६.४० ॥
Geh, Sohn des Pulastya, unerschrocken, auf dem Weg, den du wünschst. Geh, Herr der Rākṣasas, mit meiner Erlaubnis.
7.16.41
एवमुक्तस्तु लङ्केशः शम्भुना स्वयमब्रवीत् ।
प्रीतो यदि महादेव वरं मे देहि याचतः ॥ ७.१६.४१ ॥
Als Śambhu so gesprochen hatte, sagte der Herr von Laṅkā selbst: 'Großer Gott, wenn du erfreut bist, gewähre mir, der ich bitte, einen Segen.'
7.16.42
अवध्यत्वं मया प्राप्तं देवगन्धर्वदानवैः ।
राक्षसैर्गुह्यकैर्नागैर्ये चान्ये बलवत्तराः ॥ ७.१६.४२ ॥
Ich habe die Unverwundbarkeit gegenüber Göttern, Gandharvas und Dānavas, gegenüber Rākṣasas, Guhyakas und Nāgas und gegenüber anderen Mächtigen erlangt.
7.16.43
मानुषान्न गणे देव स्वल्पास्ते मम सम्मताः ।
दीर्घमायुश्च मे प्राप्तं ब्रह्मणस्त्रिपुरान्तक ॥ ७.१६.४३ ॥
O Gott, die Menschen zähle ich nicht; sie gelten mir als unbedeutend. Und, o Vernichter der drei Städte, von Brahmā habe ich ein langes Leben erlangt.
7.16.44
वाञ्छितं चायुषः शेषं शस्त्रं त्वं च प्रयच्छ मे ।
एवमुक्तस्ततस्तेन रावणेन स शङ्करः ॥ ७.१६.४४ ॥
»Gewähre mir die verbleibende Lebensspanne, die ich wünsche, und auch eine Waffe.« So angesprochen von Rāvaṇa, jener Śaṅkara—
7.16.45
ददौ खड्गं महादीप्तं चन्द्रहासमिति श्रुतम् ।
आयुषश्चावशेषं च स्थित्वा भूतपतिस्तदा ॥ ७.१६.४५ ॥
Er gab ein sehr strahlendes Schwert, bekannt als Candrahāsa; dann gewährte der Herr der Wesen, aufgestanden, auch die verbleibende Lebensspanne.
7.16.46
दत्त्वोवाच ततः शम्भुर्नावज्ञेयमिदं त्वया ।
अवज्ञातं यदि हि ते मामेवैष्यत्यसंशयः ॥ ७.१६.४६ ॥
Nachdem er es gegeben hatte, sprach Śambhu: »Dies darfst du nicht geringschätzen. Wenn du es verachtest, wird es ohne Zweifel zu mir zurückkehren.«
7.16.47
एवं महेश्वरेणैव कृतनामा स रावणः ।
अभिवाद्य महादेवमारुरोहाथ पुष्पकम् ॥ ७.१६.४७ ॥
So von Maheśvara benannt, grüßte Rāvaṇa den Mahādeva und bestieg dann den Streitwagen Puṣpaka.
7.16.48
ततो महीतले राम पर्यक्रामत रावणः ।
क्षत्ऺित्रयान्सुमहावीर्यान्बाधमान इतस्ततः ॥ ७.१६.४८ ॥
Dann, o Rāma, durchstreifte Rāvaṇa die Oberfläche der Erde und bedrängte hier und dort die überaus mächtigen Kṣatriyas.
7.16.49
केचित्तेजस्विनः शूराः क्षत्ऺित्रया युद्धदुर्मदाः ।
तच्छासनमकुर्वन्तो विनेशुः सपरिच्छदाः ॥ ७.१६.४९ ॥
Einige strahlende, heldenhafte Kṣatriyas, stolz im Kampf, befolgten seinen Befehl nicht und gingen samt ihrem Gefolge zugrunde.
7.16.50
अपरे दुर्जयं रक्षो जानन्तः प्राज्ञसम्मताः ।
जिताः स्म इत्यभाषन्त राक्षसं बलदर्पितम् ॥ ७.१६.५० ॥
Andere, die jenen unbesiegbaren Rākṣasa kannten und von den Weisen geachtet wurden, sprachen zu dem Rākṣasa, stolz auf seine Kraft: "Wir sind besiegt."