வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.16.1
स जित्वा धनदं राम भ्रातरं राक्षसाधिपः ।
महासेनप्रसूतिं तद्ययौ शरवणं महत् ॥ ७.१६.१ ॥
ராட்சசர் தலைவன் தன் சகோதரன் தனதனை வென்று, மகாசேனரின் பிறப்பிடமான அந்த மாபெரும் சரவணத்திற்குச் சென்றான்.
7.16.2
अथापश्यदृशग्रीवो रौक्मं शरवणं महत् ।
गभस्तिजालसंवीतं द्वितीयमिव भास्करम् ॥ ७.१६.२ ॥
பின்னர் தசக்கிரீவன் அந்த பொன்மயமான மாபெரும் சரவணத்தைக் கண்டான்; அது ஒளிக்கதிர் வலையால் சூழப்பட்டு, இரண்டாவது சூரியனைப் போலத் தோன்றியது.
7.16.3
स पर्वतं समारुह्य कञ्चिद्रम्यवनान्तरम् ।
अपश्यत् पुष्पकं तत्र रामविष्टम्भितं तदा ॥ ७.१६.३ ॥
அவன் மலையின் மீது ஏறி, ஓர் இனிய காட்டின் உள்ளே அப்போது ராமனால் நிறுத்தப்பட்டிருந்த புஷ்பக விமானத்தைக் கண்டான்.
7.16.4
विष्टब्धं पुष्पकं दृष्ट्वा ह्यगमं कामागं कृतम् ।
अचिन्तयद्राक्षसेन्द्रः सचिवैस्तैः समावृतः ॥ ७.१६.४ ॥
இச்சைப்படி செல்லும்படி செய்யப்பட்ட புஷ்பகம் நின்றிருப்பதைக் கண்ட ராட்சசேந்திரன், தன் அமைச்சர்களால் சூழப்பட்டு சிந்தித்தான்.
7.16.5
किन्निमित्तं चेच्छया मे नेदं गच्छति पुष्पकम् ।
पर्वतस्योपरिष्ठस्य कर्मेदं कस्यचिद्भवेत् ॥ ७.१६.५ ॥
என் விருப்பப்படி செல்லும் இந்தப் புஷ்பகம் எதனால் போகவில்லை? மலை மேல் இது யாரோ ஒருவரின் செயலாக இருக்கலாம்.
7.16.6
ततो ऽब्रवीत्तदा राम मारीचो बुद्धिकोविदः ।
नेदं निष्कारणं राजन्पुष्पकं यन्न गच्छति ॥ ७.१६.६ ॥
அப்போது அறிவில் சிறந்த மாரீசன் சொன்னான்: அரசே, புஷ்பகம் போகாதது காரணமின்றி அல்ல.
7.16.7
अथवा पुष्पकमिदं धनदान्नान्यवाहनम् ।
अतो निष्पन्दमभवद्धनाध्यक्षविनाकृतम् ॥ ७.१६.७ ॥
அல்லது இந்தப் புஷ்பகம் குபேரனைத் தவிர வேறு எவரின் வாகனமும் அல்ல. ஆகவே செல்வத்தின் தலைவன் இல்லாமல் இது அசைவற்று நின்றது.
7.16.8
वामनो विकटो मुण्डी नन्दी प्रह्वभुजो बली ॥ ७.१६.८ ॥
குள்ளனும், விகடனும், மொட்டைத் தலையனும், நந்தியும், தாழ்ந்த கரங்களை உடையவனும், வலிமையுள்ளவனும்.
7.16.9
ततः पार्श्वमुपागम्य भवस्यानुचरो ऽब्रवीत् ।
नन्दीश्वरो वचश्चेदं राक्षसेन्द्रमशङ्कितः ॥ ७.१६.९ ॥
பின்னர், பவனின் (சிவனின்) அடியவனான நந்தீசுவரன் அஞ்சாமல் அரக்கர் தலைவனின் அருகில் சென்று இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
7.16.10
निवर्तस्व दशग्रीव शैले क्रीडति शङ्करः ।
सुपर्णनागयक्षाणां देवगन्धर्वरक्षसाम् ॥ ७.१६.१० ॥
தசக்ரீவனே, திரும்பிப் போ; இந்த மலையில் சங்கரன் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார். சுபர்ணர், நாகர், யக்ஷர், தேவர், கந்தர்வர், அரக்கர் ஆகியோருக்கும் இது அணுக முடியாதது.
7.16.12
सर्वेषामेव भूतानामगम्यः पर्वतः कृतः ।
रोषात्तु ताम्रनयनः पुष्पकादवरुह्य सः ।
को ऽयं शङ्कर इत्युक्त्वा शैलमूलमुपागतः ॥ ७.१६.१२ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் இம்மலை அணுக முடியாததாக ஆக்கப்பட்டுள்ளது. சினத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவன் புஷ்பகத்திலிருந்து இறங்கி, 'இந்த சங்கரன் யார்?' என்று சொல்லிக்கொண்டு மலையடிவாரத்தை அடைந்தான்.
7.16.13
सो ऽपश्यन्नन्दिनं तत्र देवस्यादूरतः स्थितम् ।
दीप्तं शूलमवष्टभ्य द्वितीयमिव शङ्करम् ॥ ७.१६.१३ ॥
அங்கே தேவனுக்கு அருகில் நின்ற நந்தியைக் கண்டான்; ஒளிரும் சூலத்தைப் பிடித்திருந்த அவன் இரண்டாம் சங்கரனைப் போல் தோன்றினான்.
7.16.14
तं दृष्ट्वा वानरमुखमवज्ञाय स राक्षसः ।
प्रहासं मुमुचे तत्र सतोय इव तोयदः ॥ ७.१६.१४ ॥
வானர முகம் கொண்ட அவனைக் கண்டு அந்த அரக்கன் அவனை இகழ்ந்து அங்கே நீர் நிறைந்த மேகம் போல சிரித்தான்.
7.16.15
तं क्रुद्धो भगवान्नन्दी शङ्करस्यापरा तनुः ।
अब्रवीत्तत्र तद्रक्षो दशाननमुपस्थितम् ॥ ७.१६.१५ ॥
சங்கரரின் மற்றொரு வடிவான பகவான் நந்தி கோபமடைந்து அங்கு நின்றிருந்த அந்த அரக்கன் பத்துமுகத்தவனிடம் கூறினார்.
7.16.16
यस्माद्वानररूपं मामवज्ञाय दशानन ।
अशनीपातसङ्काशमपहासं प्रमुक्तवान् ॥ ७.१६.१६ ॥
தசானனா! என் வானர உருவை இகழ்ந்து இடி விழுவது போன்ற ஏளனச் சிரிப்பை நீ சிரித்தாய்.
7.16.17
तस्मान्मद्रूपसम्पन्ना मद्वीर्यसमतेजसः ।
उत्पत्स्यन्ति वधार्थं हि कुलस्य तव वानराः ॥ ७.१६.१७ ॥
ஆகையால், என் உருவத்தைக் கொண்டவர்களும் என் வீரத்திற்கும் ஒளிக்கும் சமமானவர்களுமான வானரர்கள் உன் குலத்தின் அழிவுக்காகவே பிறப்பார்கள்.
7.16.18
नखदंष्ट्रायुधाः क्रूरा मनःसम्पातरंहसः ।
युद्धोन्मत्ता बलोद्रिक्ताः शैला इव विसर्पिणः ॥ ७.१६.१८ ॥
நகமும் பற்களுமே ஆயுதமாகக் கொண்டவர்கள், கொடியவர்கள், மனத்தின் வேகம் கொண்டவர்கள், போரில் வெறிகொண்டவர்கள், வலிமை மிகுந்த கர்வம் உடையவர்கள்; மலைகள் போல் நகர்பவர்கள்.
7.16.19
ते तव प्रबलं दर्पमुत्सेधं च पृथग्विधम् ।
व्यपनेष्यन्ति सम्भूय सहामात्यसुतस्य च ॥ ७.१६.१९ ॥
அவர்கள் ஒன்றுசேர்ந்து உன் பெரும் கர்வத்தையும் பலவகையான செருக்கையும், அமைச்சர் மகனுடன் சேர்ந்த உன் இறுமாப்பையும் போக்குவார்கள்.
7.16.20
किं त्विदानीं मया शक्यं हन्तुं त्वां हे निशाचर ।
न हन्तव्यो हतस्त्वं हि पूर्वमेव स्वकर्मभिः ॥ ७.१६.२० ॥
ஓ இரவுஞ்சரனே, இப்போது உன்னை நான் கொல்ல முடியுமா? நீ உண்மையில் கொல்லப்படத் தக்கவன் அல்ல; உன் சொந்த செயல்களாலேயே நீ முன்பே அழிந்துவிட்டாய்.
7.16.21
इत्युदीरितवाक्ये तु देवे तस्मिन्महात्मनि ।
देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवृष्टिश्च खाच्च्युता ॥ ७.१६.२१ ॥
மகாத்மாவாகிய அந்தத் தெய்வம் இவ்வாறு சொன்னபோது, தேவ துந்துபிகள் முழங்கின; ஆகாயத்திலிருந்து மலர் மழை பொழிந்தது.
7.16.22
अचिन्तयित्वा स तदा नन्दिवाक्यं महाबलः ।
पर्वतं तु समासाद्य वाक्यमाह दशाननः ॥ ७.१६.२२ ॥
அப்போது மிகு வலிமையுடைய அந்தத் தசானனன், நந்தியின் சொற்களைச் சிந்திக்காமல், மலையை அணுகி இவ்வாறு சொன்னான்.
7.16.23
पुष्पकस्य गतिश्छिन्ना यत्कृते मम गच्छतः ।
तमिमं शैलमुन्मूलं करोमि तव गोपते ॥ ७.१६.२३ ॥
இம்மலையால் நான் செல்லும்போது புஷ்பக விமானத்தின் வேகம் தடைபட்டது; ஓ கோபதியே, இம்மலையை வேரோடு பிடுங்கிவிடுவேன்.
7.16.24
केन प्रभावेण भवो नित्यं क्रीडति राजवत् ।
विज्ञातव्यं न जानीते भयस्थानमुपस्थितम् ॥ ७.१६.२४ ॥
எந்த வல்லமையால் பவன் (சிவன்) அரசனைப்போல் எப்போதும் விளையாடுகிறான்? தன்முன் அச்சத்தின் இடம் வந்து நிற்கிறது என்பதை அவன் அறியவில்லை.
7.16.25
एवमुक्त्वा ततो राम भुजान्विक्षिप्य पर्वते ।
तोलयामास तं शीघ्रं स शैलं समकम्पत ॥ ७.१६.२५ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, ஓ ராமா, அவன் தன் கைகளை மலையின்மேல் வீசி, அதை விரைவாக அசைத்தான்; அந்த மலை முழுவதும் நடுங்கியது.
7.16.26
चालनात्पर्वतस्यैव गणा देवस्य कम्पिताः ।
चचाल पार्वती चापि तदा ऽ ऽश्लिष्टा महेश्वरम् ॥ ७.१६.२६ ॥
மலை அசைந்ததாலேயே தேவனின் கணங்கள் நடுங்கின; அப்போது மகேஸ்வரரை அணைத்திருந்த பார்வதியும் அசைந்தாள்.
7.16.27
ततो राम महादवो देवानां प्रवरो हरः ।
पादाङ्गुष्ठेन तं शैलं पीडयामास लीलया ॥ ७.१६.२७ ॥
பின்னர், ராமா, தேவர்களில் சிறந்த மகாதேவரான ஹரர் தம் கால் கட்டைவிரலால் அந்த மலையை விளையாட்டாக அழுத்தினார்.
7.16.28
पीडितास्तु ततस्तस्य शैलस्याधोगता भुजाः ।
विस्मिताश्चाभवंस्तत्र सचिवास्तस्य रक्षसः ॥ ७.१६.२८ ॥
அப்போது மலையின் கீழ் அழுத்தப்பட்ட அவனது தோள்கள் கீழே தாழ்ந்தன; அங்கே அந்த அரக்கனின் அமைச்சர்கள் திகைத்து நின்றனர்.
7.16.29
रक्षसा तेन रोषाच्च भुजानां पीडनात्तदा ।
मुक्तो विरावः सहसा त्रैलोक्यं येन कम्पितम् ॥ ७.१६.२९ ॥
அப்போது அந்த அரக்கன் கோபத்தாலும் தோள்கள் அழுத்தப்பட்டதாலும் திடீரென ஒரு கர்ஜனையை வெளிப்படுத்தினான்; அதனால் மூவுலகமும் நடுங்கியது.
7.16.30
मेनिरे वज्रनिष्पेषं तस्यामात्या युगक्षये ।
तदा वर्त्मस्थचलिता देवा इन्द्रपुरोगमाः ॥ ७.१६.३० ॥
அவனுடைய அமைச்சர்கள் அதை யுகமுடிவின் இடி முழக்கம் போல எண்ணினர்; அப்போது வழியில் நின்றிருந்த இந்திரன் முதலான தேவர்களும் நடுங்கினர்.
7.16.31
समुद्राश्चापि सङ्क्षुब्धाश्चलिताश्चापि पर्वताः ।
यक्षा विद्याधराः सिद्धाः किमेतदिति चाब्रुवन् ॥ ७.१६.३१ ॥
கடல்களும் கொந்தளித்தன, மலைகளும் அசைந்தன; யக்ஷர்களும் வித்யாதரர்களும் சித்தர்களும், "இது என்ன?" என்று கூறினர்.
7.16.32
अथ ते मन्त्रिणस्तस्य विक्रोशन्तमथाब्रुवन् ।
तोषयस्व महादेवं नीलकण्ठमुमापतिम् ॥ ७.१६.३२ ॥
அப்போது அவனுடைய அமைச்சர்கள் அலறிக்கொண்டிருந்தவனிடம் கூறினர்: மகாதேவரான நீலகண்டரும் உமாபதியுமான சிவபெருமானை மகிழ்விக்கவும்.
7.16.33
तमृते शरणं नान्यं पश्यामो ऽत्र दशानन ।
स्तुतिभिः प्रणतो भूत्वा तमेव शरणं व्रज ॥ ७.१६.३३ ॥
தசானனனே, அவரைத் தவிர இங்கு வேறொரு அடைக்கலத்தை நாங்கள் காணவில்லை. துதிகளுடன் வணங்கி அவரையே அடைக்கலமாகக் கொள்.
7.16.34
कृपालुः शङ्करस्तुष्टः प्रसादं ते विधास्यति ।
एवमुक्तस्तदामात्यैस्तुष्टाव वृषभध्वजम् ॥ ७.१६.३४ ॥
கருணை மிக்க சங்கரர் மனம் மகிழ்ந்து உனக்கு அருள் புரிவார். அமைச்சர்கள் இவ்வாறு கூறியபோது அவன் விருஷபத்வஜரைத் துதித்தான்.
7.16.35
सामभिर्विविधैः स्तोत्रैः प्रणम्य स दशाननः ।
संवत्सरसहस्रं तु रुदतो रक्षसो गतम् ॥ ७.१६.३५ ॥
பல்வேறு சாம மந்திரங்களாலும் துதிகளாலும் வணங்கிய அந்த தசானன அரக்கன், அழுதுகொண்டே ஆயிரம் ஆண்டுகளைக் கழித்தான்.
7.16.36
ततः प्रीतो महादेवः शैलाग्रे विष्ठितः प्रभुः ।
मुक्त्वा चास्य भुजान्राम प्राह वाक्यं दशाननम् ॥ ७.१६.३६ ॥
அப்போது மகிழ்ந்த மகாதேவர், மலைச்சிகரத்தில் வீற்றிருந்த இறைவர், ராமா, அவனுடைய கைகளை விடுவித்துவிட்டு தசானனனிடம் வார்த்தை கூறினார்.
7.16.37
प्रीतो ऽस्मि तव वीर्यस्य शौण्डार्याच्च दशानन ।
शैलाक्रान्तेन यो मुक्तस्त्वया रावः सुदारुणः ॥ ७.१६.३७ ॥
தசானனனே, உன் வீரத்தாலும் துணிவாலும் நான் மகிழ்ந்தேன். மலையால் அழுத்தப்பட்டபோது நீ எழுப்பிய கொடிய கூக்குரல் அது.
7.16.38
यस्माल्लोकत्रयं चैतद्रावितं भयमागतम् ।
तस्मात्त्वं रावणो नाम नाम्ना राजन्भविष्यसि ॥ ७.१६.३८ ॥
ஏனெனில் இந்த மூன்று உலகங்களும் அச்சத்தால் அலறச் செய்யப்பட்டன; ஆகவே அரசனே, நீ பெயரால் 'ராவணன்' ஆவாய்.
7.16.39
देवता मानुषा यक्षा ये चान्ये जगतीतले ।
एवं त्वामभिधास्यन्ति रावणं लोकरावणम् ॥ ७.१६.३९ ॥
தேவர்கள், மனிதர்கள், யக்ஷர்கள் மற்றும் பூமியில் உள்ள பிறர் இவ்வாறு உன்னை உலகை அலறச் செய்யும் ராவணன் என்று அழைப்பார்கள்.
7.16.40
गच्छ पौलस्त्य विस्रब्धं पथा येन त्वमिच्छसि ।
मया चैवाभ्यनुज्ञातो राक्षसाधिप गम्यताम् ॥ ७.१६.४० ॥
பௌலஸ்த்யனின் மகனே, நீ விரும்பும் வழியில் நிர்பயமாகச் செல். ராட்சசர்களின் தலைவனே, நான் அனுமதித்தபடி செல்.
7.16.41
एवमुक्तस्तु लङ्केशः शम्भुना स्वयमब्रवीत् ।
प्रीतो यदि महादेव वरं मे देहि याचतः ॥ ७.१६.४१ ॥
சம்புவால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், லங்கையின் அதிபதி தானே கூறினான்: 'மகாதேவா, நீ மகிழ்ந்திருந்தால், இரந்து கேட்கும் எனக்கு வரம் அருள்வாயாக.'
7.16.42
अवध्यत्वं मया प्राप्तं देवगन्धर्वदानवैः ।
राक्षसैर्गुह्यकैर्नागैर्ये चान्ये बलवत्तराः ॥ ७.१६.४२ ॥
தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், தானவர்கள், ராட்சசர்கள், குஹ்யகர்கள், நாகர்கள் மற்றும் வலிமை மிக்க பிறரால் கொல்லப்படாத வரத்தை நான் பெற்றுள்ளேன்.
7.16.43
मानुषान्न गणे देव स्वल्पास्ते मम सम्मताः ।
दीर्घमायुश्च मे प्राप्तं ब्रह्मणस्त्रिपुरान्तक ॥ ७.१६.४३ ॥
தேவா, மனிதர்களை நான் கணக்கிலேயே கொள்ளேன்; அவர்கள் எனக்குச் சிறியவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள். திரிபுரத்தை அழித்தவனே, பிரம்மாவிடமிருந்து எனக்கு நீண்ட ஆயுளும் கிடைத்துள்ளது.
7.16.44
वाञ्छितं चायुषः शेषं शस्त्रं त्वं च प्रयच्छ मे ।
एवमुक्तस्ततस्तेन रावणेन स शङ्करः ॥ ७.१६.४४ ॥
விரும்பிய மீதமுள்ள ஆயுளையும், ஓர் ஆயுதத்தையும் எனக்குக் கொடு. ராவணன் இவ்வாறு கூறியதும் அந்த சங்கரர்—
7.16.45
ददौ खड्गं महादीप्तं चन्द्रहासमिति श्रुतम् ।
आयुषश्चावशेषं च स्थित्वा भूतपतिस्तदा ॥ ७.१६.४५ ॥
மிகவும் ஒளிரும் சந்திரஹாஸம் என்று புகழ்பெற்ற வாளைக் கொடுத்தார். பின்னர் பூதபதியான அவர் நின்று மீதமுள்ள ஆயுளையும் அளித்தார்.
7.16.46
दत्त्वोवाच ततः शम्भुर्नावज्ञेयमिदं त्वया ।
अवज्ञातं यदि हि ते मामेवैष्यत्यसंशयः ॥ ७.१६.४६ ॥
கொடுத்த பின் சம்பு இவ்வாறு கூறினார்: "இதை நீ அவமதிக்கக் கூடாது. அவமதித்தால், சந்தேகமின்றி இது என்னிடமே திரும்பி வரும்."
7.16.47
एवं महेश्वरेणैव कृतनामा स रावणः ।
अभिवाद्य महादेवमारुरोहाथ पुष्पकम् ॥ ७.१६.४७ ॥
மகேஸ்வரரால் இவ்வாறே பெயர் சூட்டப்பட்ட அந்த ராவணன் மகாதேவரை வணங்கி, பின்னர் புஷ்பக விமானத்தில் ஏறினான்.
7.16.48
ततो महीतले राम पर्यक्रामत रावणः ।
क्षत्ऺित्रयान्सुमहावीर्यान्बाधमान इतस्ततः ॥ ७.१६.४८ ॥
பின்னர், ராமா, ராவணன் பூமியெங்கும் சுற்றித் திரிந்தான்; மிகுந்த வீரியமுள்ள க்ஷத்திரியர்களை இங்கும் அங்குமாக ஒடுக்கினான்.
7.16.49
केचित्तेजस्विनः शूराः क्षत्ऺित्रया युद्धदुर्मदाः ।
तच्छासनमकुर्वन्तो विनेशुः सपरिच्छदाः ॥ ७.१६.४९ ॥
சில தேஜஸ்வியான, போரில் செருக்குடைய வீர க்ஷத்திரியர்கள் அவனது ஆணையை ஏற்காமல், தங்கள் பரிவாரங்களுடன் அழிந்தனர்.
7.16.50
अपरे दुर्जयं रक्षो जानन्तः प्राज्ञसम्मताः ।
जिताः स्म इत्यभाषन्त राक्षसं बलदर्पितम् ॥ ७.१६.५० ॥
வெல்ல முடியாத அந்த ராட்சதனை அறிந்திருந்த, அறிவாளிகளால் மதிக்கப்பட்ட மற்றவர்கள், வலிமையின் செருக்கு கொண்ட அந்த ராட்சதனிடம், 'நாங்கள் தோற்றோம்' என்று கூறினர்.