Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.17.1
अथ राजन्महाबाहुर्विचरन्स महीतले ।
हिमवद्वनमासाद्य परिचक्राम रावणः ॥ ७.१७.१ ॥
Dann, o König, erreichte der starkarmige Rāvaṇa, auf der Erde umherwandernd, den Wald des Himālaya und streifte dort umher.
7.17.2
तत्रापश्यत्स वै कन्यां कृष्णाजिनजटाधराम् ।
आर्षेण विधिना युक्तां दीप्यन्तीं देवतामिव ॥ ७.१७.२ ॥
Dort sah er eine Jungfrau, die eine schwarze Antilopenhaut und verfilzte Haare trug, der Regel der Weisen folgend, leuchtend wie eine Göttin.
7.17.3
स दृष्ट्वा रूपसम्पन्नां कन्यां तां सुमहाव्रताम् ।
काममोहपरीतात्मा पप्रच्छ प्रहसन्निव ॥ ७.१७.३ ॥
Als er diese schöne Jungfrau mit ihren großen Gelübden sah, fragte er, den Geist von Begierde und Verblendung ergriffen, als würde er lachen.
7.17.4
किमिदं वर्तसे भद्रे विरुद्धं यौवनस्य ते ।
नहि युक्ता तवैतस्य रूपस्यैव प्रति
क्रिया ॥ ७.१७.४ ॥
O Gütige, was tust du da, gegen deine Jugend? Das passt nicht zu deiner Schönheit, und dagegen gibt es kein Mittel.
7.17.5
रूपं ते ऽनुपमं भीरु कामोन्मादकरं नृणाम् ।
न युक्तं तपसि स्थातुं निर्गतो ह्येष निर्णयः ॥ ७.१७.५ ॥
O Scheue, deine unvergleichliche Schönheit macht die Männer rasend vor Begierde. Es ziemt sich nicht für dich, in der Askese zu verharren; das ist der feste Entschluss.
7.17.6
कस्यासि किमिदं भद्रे कश्च भर्ता वरानने ।
येन सम्भुज्यसे भीरु स नरः पुण्यभाग्भुवि ॥ ७.१७.६ ॥
O Gütige, wessen bist du, und was ist das? O Schönantlitzige, wer ist dein Gemahl? O Scheue, der Mann, der dich genießt, wird auf Erden ein Glücklicher sein an Verdiensten.
7.17.7
पृच्छतः शंस मे सर्वं कस्य हेतोः परिश्रमः ।
एवमुक्ता तु सा कन्या रावणेन यशस्विनी ॥ ७.१७.७ ॥
Sag mir alles, der du fragst: Aus welchem Grund ist diese Mühe? So von Rāvaṇa angesprochen, sprach die ruhmreiche Jungfrau.
7.17.8
अब्रवीद्विधिवत्कृत्वा तस्यातिथ्यं तपोधना ।
कुशध्वजो मम पिता ब्रह्मर्षिरमितप्रभः ।
बृहस्पतिसुतः श्रीमान्बुद्ध्या तुल्यो बृहस्पतेः ॥ ७.१७.८ ॥
Nachdem sie ihm nach Vorschrift Gastfreundschaft erwiesen hatte, sprach die an Askese reiche Frau: Mein Vater ist Kuśadhvaja, ein Brahmarṣi von unermesslichem Glanz, der glorreiche Sohn Bṛhaspatis, an Verstand Bṛhaspati gleich.
7.17.9
तस्याहं कुर्वतो नित्यं वेदाभ्यासं महात्मनः ।
सम्भूय वाङ्मयी कन्या नाम्ना वेदवती स्मृता ॥ ७.१७.९ ॥
Während jener Großmütige ständig das Studium der Veden übte, wurde ich mit ihm zusammen geboren; diese aus Rede gebildete Jungfrau ist unter dem Namen Vedavatī bekannt.
7.17.10
ततो देवाः सगन्धर्वा यक्षराक्षसपन्नगाः ।
ते ऽपि गत्वा हि पितरं वरणं रोचयन्ति मे ॥ ७.१७.१० ॥
Dann gehen auch die Götter zusammen mit den Gandharvas, Yakṣas, Rākṣasas und Nāgas zu meinem Vater und wünschen, mich zur Frau zu nehmen.
7.17.11
न च मां स पिता तेभ्यो दत्तवान्राक्षसर्षभ ।
कारणं तद्वदिष्यामि निशाचर निशामय ॥ ७.१७.११ ॥
Und mein Vater gab mich ihnen nicht, du Stier unter den Rākṣasas. Ich werde dir den Grund sagen, Nachtwandler; höre.
7.17.12
पितुस्तु मम जामाता विष्णुः किल सुरेश्वरः ।
अभिप्रेतस्त्रिलोकेशस्तस्मान्नान्यस्य मे पिता ॥ ७.१७.१२ ॥
Denn Viṣṇu, der Herr der drei Welten und Gott der Götter, war derjenige, den mein Vater sich als Schwiegersohn wünschte; deshalb gehörte mein Vater keinem anderen.
7.17.13
दातुमिच्छति तस्मै तु तच्छ्रुत्वा बलदर्पितः ।
दम्भुर्नाम ततो राजा दैत्यानां कुपितो ऽभवत् ॥ ७.१७.१३ ॥
Als er dies hörte, wollte Dambhu, der König der Daitya, stolz auf seine Kraft, sie ihm geben; da geriet der König der Daityas in Zorn.
7.17.14
तेन रात्रौ शयानो मे पिता पापेन हिंसितः ॥ ७.१७.१४ ॥
Jener Frevler tötete meinen Vater, während er nachts schlief.
7.17.15
ततो मे जननी दीना तच्छरीरं पितुर्मम ।
परिष्वज्य महाभागा प्रविष्टा हव्यवाहनम् ॥ ७.१७.१५ ॥
Dann umarmte meine trauernde Mutter den Körper meines Vaters und, eine Frau von großem Glück, betrat sie das Feuer.
7.17.16
ततो मनोरथं सत्यं पितुर्नारायणं प्रति ।
करोमीति तमेवाहं हृदयेन समुद्वहे ॥ ७.१७.१६ ॥
Deshalb will ich den Wunsch meines Vaters gegenüber Nārāyaṇa wahr machen, und so trage ich ihn allein in meinem Herzen.
7.17.17
एतत्ते सर्वमाख्यातं मया राक्षसपुङ्गव ॥ ७.१७.१७ ॥
O bester der Rākṣasa, dies alles habe ich dir erzählt.
7.17.18
नारायणो मम पतिर्न त्वन्यः पुरुषोत्तमात् ।
आश्रये नियमं घोरं नारायणपरीप्सया ।
विज्ञातस्त्वं हि मे राजन्गच्छ पौलस्त्यनन्दन ॥ ७.१७.१८ ॥
Nārāyaṇa ist mein Gemahl, und kein anderer als der höchste Mensch. Im Verlangen nach Nārāyaṇa habe ich ein furchtbares Gelübde auf mich genommen. O König, ich habe dich erkannt; Sohn des Pulastya, geh nun.
7.17.19
जानामि तपसा सर्वं त्रैलोक्ये यद्धि वर्तते ॥ ७.१७.१९ ॥
Durch deine Askese weiß ich alles, was in den drei Welten geschieht.
7.17.20
सो ऽब्रवीद्रावणो भूयस्तां कन्यां सुमहाव्रताम् ।
अवरुह्य विमानाग्रात्कन्दर्पशरपीडितः ॥ ७.१७.२० ॥
Da sprach Rāvaṇa, von Kandarpas Pfeilen gequält, erneut zu jener Jungfrau großer Gelübde und stieg vom Gipfel des Lufwagens herab.
7.17.21
अवलिप्ता ऽसि सुश्रोणि यस्यास्ते मतिरीदृशी ।
वृद्धानां मृगशावाक्षि भ्राजते पुण्यसञ्चयः ॥ ७.१७.२१ ॥
Du bist hochmütig, o Schönhüftige, da dein Sinn von solcher Art ist. O Rehäugige, der angesammelte Verdienst der Alten leuchtet.
7.17.22
त्वं सर्वंगुणसम्पन्ना नार्हसे वक्तुमीदृशम् ।
त्रैलोक्यसुन्दरी भीरु यौवनं ते निवर्तते ॥ ७.१७.२२ ॥
Du bist mit allen Tugenden begabt; es ziemt dir nicht, so zu sprechen. O Schönste der drei Welten, o Scheue, deine Jugend vergeht.
7.17.23
अहं लङ्कापतिर्भद्रे दशग्रीव इति श्रुतः ।
तस्य मे भव भार्या त्वं भुङ्क्ष्व भोगान्यथासुखम् ॥ ७.१७.२३ ॥
Ich bin der Herr von Laṅkā, berühmt als Daśagrīva. Werde meine Gattin, o Glückliche, und genieße die Freuden nach Belieben.
7.17.24
कश्च तावदसौ यं त्वं विष्णुरित्यभिभाषसे ।
वीर्येण तपसा चैव भोगेन च बलेन च ॥
न मया स समो भद्रे यं त्वं कामयसे ऽङ्गने ॥ ७.१७.२४ ॥
Wer ist denn jener Viṣṇu, den du nennst? An Tapferkeit, Askese, Glanz und Kraft ist er mir nicht gleich, o Glückliche, den du begehrst.
7.17.25
इत्युक्तवति तस्मिंस्तु वेदवत्यथ सा ऽब्रवीत् ॥ ७.१७.२५ ॥
Als er so gesprochen hatte, antwortete Vedavatī ihm.
7.17.26
ैव भोगेन च बलेन च ॥
मा मैवमिति सा कन्या तमुवाच निशाचरम् ।
त्रैलोक्याधिपति विष्णुं सर्वलोकनमस्कृतम् ।
त्वदृते राक्षसेन्द्रान्यः को ऽवमन्येत बुद्धिमान् ॥ ७.१७.२६ ॥
Vedavatī sprach zu jenem Nachtwandler: 'Sprich nicht so. Außer dir, Herr der Rākṣasas, welcher weise Mann würde Viṣṇu verachten, den Herrn der drei Welten, von allen Welten verehrt?'
7.17.27
एवमुक्तस्तया तत्र वेदवत्या निशाचरः ।
मूर्धजेषु तदा कन्यां कराग्रेण परामृशत् ॥ ७.१७.२७ ॥
Als Vedavatī so zu ihm gesprochen hatte, berührte der Nachtwandler da das Haar der Jungfrau mit den Fingerspitzen.
7.17.28
ततो वेदवती क्रुद्धा केशान्हस्तेन सा ऽच्छिनत् ।
असिर्भूत्वा करस्तस्याः केशांश्छिन्नांस्तदा ऽकरोत् ॥ ७.१७.२८ ॥
Da schnitt Vedavatī, zornentbrannt, mit ihrer eigenen Hand ihr Haar ab. Ihre Hand wurde zum Schwert und ließ das abgeschnittene Haar so bleiben.
7.17.29
सा ज्वलन्तीव रोषेण दहन्तीव निशाचरम् ।
उवाचाग्निं समाधाय मरणाय कृतत्वरा ॥ ७.१७.२९ ॥
Wie vor Zorn lodernd, als wolle sie den Nachtwandler verbrennen, rief sie das Feuer an und sprach, eilig dem Tod entgegen.
7.17.30
धर्षितायास्त्वयानार्य न मे जीवितमिष्यते ।
रक्षस्तस्मात्प्रवेक्ष्यामि पश्यतस्ते हुताशनम् ॥ ७.१७.३० ॥
O Unedler, von dir geschändet, begehre ich nicht zu leben. Darum, o Rākṣasa, werde ich vor deinen Augen in dieses Feuer eintreten.
7.17.31
यस्मात्तु धर्षिता चाहं त्वया पापात्मना वने ।
तस्मात्तव वधार्थं हि समुत्पत्स्ये ह्यहं पुनः ॥ ७.१७.३१ ॥
Weil du, Frevler, mich im Wald geschändet hast, werde ich wieder geboren werden, um dein Verderben zu sein.
7.17.32
न हि शक्यं स्त्रिया हन्तुं पुरुषः पापनिश्चः ।
शापे त्वयि मयोत्सृष्टे तपसश्च व्ययो भवेत् ॥ ७.१७.३२ ॥
Eine Frau kann einen Mann mit bösem Vorsatz nicht töten; und wenn ich einen Fluch über dich verhänge, wäre meine Askese verschwendet.
7.17.33
यदि त्वस्ति मया किञ्चित्कृतं दत्तं हुतं तथा ।
तस्मात्त्वयोनिजा साध्वी भवेयं धर्मिणः सुता ॥ ७.१७.३३ ॥
Wenn ich irgendein Opfer vollbracht, eine Gabe gegeben oder eine Spende ins Feuer gelegt habe, so möge ich durch dieses Verdienst die tugendhafte Tochter eines Gerechten sein, nicht aus einem Schoß geboren.
7.17.34
एवमुक्त्वा प्रविष्टा सा ज्वलितं जातवेदसम् ।
पपात च दिवो दिव्या पुष्पवृष्टिः समन्ततः ॥ ७.१७.३४ ॥
So gesprochen, betrat sie das lodernde Feuer, und vom Himmel fiel ringsum ein göttlicher Blütenregen.
7.17.35
पुनरेव समुद्भूता पद्मे पद्मसमप्रभा ।
तस्मादपि पुनः प्राप्ता पूर्ववत्तेन रक्षसा ॥ ७.१७.३५ ॥
Wieder erschien sie auf einem Lotos, leuchtend wie ein Lotos; und jener Dämon nahm sie wieder an sich, wie zuvor.
7.17.36
कन्यां कमलगर्भाभां प्रगृह्य स्वगृहं ययौ ।
प्रगृह्य रावणस्त्वेतां दर्शयामास मन्त्रिणे ॥ ७.१७.३६ ॥
Die Jungfrau, strahlend wie das Innere einer Lotusblüte, nahm er mit sich und ging in sein Haus; und Rāvaṇa, sie an sich genommen, zeigte sie seinem Minister.
7.17.37
लक्षणज्ञो निरीक्ष्यैव रावणं चैवमब्रवीत् ।
गृहस्थैषां हि सुश्रोणी त्वद्वधायैव दृश्यते ॥ ७.१७.३७ ॥
Der die Zeichen kannte, betrachtete Rāvaṇa genau und sprach so: "Du Schönhüftige, diese da scheint nicht für ein Hausleben bestimmt, sondern zu deinem Verderben zu erscheinen."
7.17.38
एतच्छ्रुत्वा ऽर्णवे राम तां प्रचिक्षेप रावणः ।
सा चैव क्षितिमासाद्य यज्ञायतनमध्यगा ॥ ७.१७.३८ ॥
Als Rāvaṇa dies hörte, warf er sie ins Meer, o Rāma; sie aber erreichte die Erde und gelangte mitten in einen Opferplatz.
7.17.39
राज्ञो हलमुखोत्कृष्टा पुनरप्युत्थिता सती ।
सैषा जनकराजस्य प्रसूता तनया प्रभो ।
तव भार्या महाबाहो विष्णुस्त्वं हि सनातनः ॥ ७.१७.३९ ॥
Sie ist die Tugendhafte, mit der Pflugspitze des Königs herausgehoben und wieder erhoben: Dies ist die Tochter, die König Janaka geboren hat. O Herr, o Starkarmiger, sie ist deine Gemahlin, denn du bist der ewige Viṣṇu.
7.17.40
पूर्वं क्रोधाहितः शत्रुर्यया ऽसौ निहतस्तथा ।
उपाश्रयित्वा शैलभस्तव वीर्यममानुषम् ॥ ७.१७.४० ॥
Wie sie einst jenen zornerfüllten Feind erschlug, so wurde auch der Berggeborene erschlagen, nachdem er bei deiner übermenschlichen Macht Zuflucht gesucht hatte.
7.17.41
एवमेषा महाभागा मर्त्येषूत्पत्स्यते पुनः ।
क्षेत्रे हलमुखोत्कृष्टे वेद्यामग्निशिखोपमा ॥ ७.१७.४१ ॥
So wird diese hochgesegnete Frau wieder unter den Sterblichen geboren werden: auf einem mit der Pflugspitze gepflügten Feld, auf dem Altar, gleich einer Feuerflamme.
7.17.42
एषा वेदवती नाम पूर्वमासीत्कृते युगे ।
त्रेतायुगमनुप्राप्य वधार्थं तस्य रक्षसः ॥ ७.१७.४२ ॥
Diese hieß einst Vedavatī im Kṛta-Zeitalter; im Tretā-Zeitalter angelangt, wurde sie erneut geboren, um jenen Rākṣasa zu erschlagen.
7.17.43
उत्पन्ना मैथिलकुले जनकस्य महात्मनः ।
सीतोत्पन्ना तु सीतेति मानुषैः पुनरुच्यते ॥ ७.१७.४३ ॥
Sie wurde im mithilischen Geschlecht des großherzigen Janaka geboren. Aus der Ackerfurche entstanden, wird sie von den Menschen wieder Sītā genannt.