வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.17.1
अथ राजन्महाबाहुर्विचरन्स महीतले ।
हिमवद्वनमासाद्य परिचक्राम रावणः ॥ ७.१७.१ ॥
அரசனே, மகாபாஹுவான ராவணன் பூமியில் சுற்றித் திரிந்து, இமயமலையின் காட்டை அடைந்து அங்கே உலாவினான்.
7.17.2
तत्रापश्यत्स वै कन्यां कृष्णाजिनजटाधराम् ।
आर्षेण विधिना युक्तां दीप्यन्तीं देवतामिव ॥ ७.१७.२ ॥
அங்கே அவன் கருப்பு மான்தோலும் சடையும் தரித்து, முனிவர் முறைப்படி நடந்து, தேவதைபோல் ஒளிரும் ஒரு கன்னியைக் கண்டான்.
7.17.3
स दृष्ट्वा रूपसम्पन्नां कन्यां तां सुमहाव्रताम् ।
काममोहपरीतात्मा पप्रच्छ प्रहसन्निव ॥ ७.१७.३ ॥
அழகு நிறைந்த, மகாவிரதம் கொண்ட அந்தக் கன்னியைக் கண்டு, காமமும் மோகமும் சூழ்ந்த மனத்தோடு அவன் சிரித்தபடி கேட்டான்.
7.17.4
किमिदं वर्तसे भद्रे विरुद्धं यौवनस्य ते ।
नहि युक्ता तवैतस्य रूपस्यैव प्रति
क्रिया ॥ ७.१७.४ ॥
நல்லவளே, இளமைக்கு முரணாக நீ இதென்ன செய்கிறாய்? உன் இந்த அழகுக்கு இது பொருந்தாது; இதற்கு மாற்றும் இல்லை.
7.17.5
रूपं ते ऽनुपमं भीरु कामोन्मादकरं नृणाम् ।
न युक्तं तपसि स्थातुं निर्गतो ह्येष निर्णयः ॥ ७.१७.५ ॥
அச்சமுள்ளவளே, உன் ஒப்பற்ற அழகு ஆண்களுக்குக் காம வெறியை உண்டாக்குவது. தவத்தில் நிலைத்திருப்பது உனக்குப் பொருந்தாது; இது உறுதியான தீர்ப்பு.
7.17.6
कस्यासि किमिदं भद्रे कश्च भर्ता वरानने ।
येन सम्भुज्यसे भीरु स नरः पुण्यभाग्भुवि ॥ ७.१७.६ ॥
நல்லவளே, நீ யாருடையவள்? இது என்ன? அழகிய முகம் கொண்டவளே, உன் கணவன் யார்? அச்சமுள்ளவளே, உன்னை அனுபவிப்பவன் பூமியில் புண்ணியம் செய்தவனாக இருப்பான்.
7.17.7
पृच्छतः शंस मे सर्वं कस्य हेतोः परिश्रमः ।
एवमुक्ता तु सा कन्या रावणेन यशस्विनी ॥ ७.१७.७ ॥
கேட்பவரே, எதற்காக இந்த முயற்சி என்பதை எல்லாம் எனக்குச் சொல்லுங்கள். இவ்வாறு ராவணனால் கேட்கப்பட்ட அந்த புகழ்மிக்க கன்னி கூறினாள்.
7.17.8
अब्रवीद्विधिवत्कृत्वा तस्यातिथ्यं तपोधना ।
कुशध्वजो मम पिता ब्रह्मर्षिरमितप्रभः ।
बृहस्पतिसुतः श्रीमान्बुद्ध्या तुल्यो बृहस्पतेः ॥ ७.१७.८ ॥
தவத்தில் செல்வமுடைய அவள், முறைப்படி அவனுக்கு விருந்தோம்பல் செய்து கூறினாள்: என் தந்தை குசத்வஜர், பிரம்மரிஷி, அளவற்ற ஒளியுடையவர், பிருஹஸ்பதியின் மகன், அறிவில் பிருஹஸ்பதிக்கு ஒப்பானவர்.
7.17.9
तस्याहं कुर्वतो नित्यं वेदाभ्यासं महात्मनः ।
सम्भूय वाङ्मयी कन्या नाम्ना वेदवती स्मृता ॥ ७.१७.९ ॥
அந்த மகாத்மா எப்போதும் வேதம் கற்றுக்கொண்டிருக்கையில் நான் அவருடன் சேர்ந்து பிறந்தேன்; சொல்லால் அமைந்த இந்தக் கன்னி வேதவதி என்று அறியப்பட்டாள்.
7.17.10
ततो देवाः सगन्धर्वा यक्षराक्षसपन्नगाः ।
ते ऽपि गत्वा हि पितरं वरणं रोचयन्ति मे ॥ ७.१७.१० ॥
பின்னர் தேவர்களும், கந்தர்வர்களும், யக்ஷர்களும், ராக்ஷசர்களும், நாகர்களும் கூட என் தந்தையிடம் சென்று என்னை மணக்க விரும்புகின்றனர்.
7.17.11
न च मां स पिता तेभ्यो दत्तवान्राक्षसर्षभ ।
कारणं तद्वदिष्यामि निशाचर निशामय ॥ ७.१७.११ ॥
ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவரே! என் தந்தை என்னை அவர்களுக்குக் கொடுக்கவில்லை. இரவில் திரிபவரே! அதற்கான காரணத்தைச் சொல்கிறேன், கேளுங்கள்.
7.17.12
पितुस्तु मम जामाता विष्णुः किल सुरेश्वरः ।
अभिप्रेतस्त्रिलोकेशस्तस्मान्नान्यस्य मे पिता ॥ ७.१७.१२ ॥
என் தந்தைக்கு மருமகனாக மூவுலகின் தலைவரும் தேவர்களின் தலைவருமான விஷ்ணுவே விரும்பப்பட்டவர்; ஆகையால் என் தந்தை வேறொருவருக்கு உரியவர் அல்லர்.
7.17.13
दातुमिच्छति तस्मै तु तच्छ्रुत्वा बलदर्पितः ।
दम्भुर्नाम ततो राजा दैत्यानां कुपितो ऽभवत् ॥ ७.१७.१३ ॥
அதைக் கேட்ட பலத் தருக்கு கொண்ட தைத்தியர் அரசன் தம்பு என்பவன் அவளுக்கு அதைக் கொடுக்க விரும்பினான்; அப்போது தைத்தியர் அரசன் கோபமடைந்தான்.
7.17.14
तेन रात्रौ शयानो मे पिता पापेन हिंसितः ॥ ७.१७.१४ ॥
இரவில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த என் தந்தையை அந்தப் பாவி கொன்றான்.
7.17.15
ततो मे जननी दीना तच्छरीरं पितुर्मम ।
परिष्वज्य महाभागा प्रविष्टा हव्यवाहनम् ॥ ७.१७.१५ ॥
பின்னர் துயருற்ற என் தாய் என் தந்தையின் அந்த உடலைத் தழுவி, மிகுந்த பாக்கியவதியாய் நெருப்பில் புகுந்தாள்.
7.17.16
ततो मनोरथं सत्यं पितुर्नारायणं प्रति ।
करोमीति तमेवाहं हृदयेन समुद्वहे ॥ ७.१७.१६ ॥
ஆகவே என் தந்தையின் நாராயணனைப் பற்றிய விருப்பத்தை உண்மையாக்குவேன் என்று, அவரையே என் இதயத்தில் ஏந்துகிறேன்.
7.17.17
एतत्ते सर्वमाख्यातं मया राक्षसपुङ्गव ॥ ७.१७.१७ ॥
அரக்கர்களில் சிறந்தவனே, இவை அனைத்தையும் நான் உனக்குச் சொன்னேன்.
7.17.18
नारायणो मम पतिर्न त्वन्यः पुरुषोत्तमात् ।
आश्रये नियमं घोरं नारायणपरीप्सया ।
विज्ञातस्त्वं हि मे राजन्गच्छ पौलस्त्यनन्दन ॥ ७.१७.१८ ॥
நாராயணனே என் கணவன்; புருஷோத்தமனைத் தவிர வேறு எவரும் இல்லை. நாராயணனை அடையும் விருப்பத்தால் நான் கொடிய விரதத்தை மேற்கொள்கிறேன். அரசனே, நான் உன்னை அறிந்தேன்; பௌலஸ்திய மைந்தனே, செல்வாயாக.
7.17.19
जानामि तपसा सर्वं त्रैलोक्ये यद्धि वर्तते ॥ ७.१७.१९ ॥
உன் தவத்தின் வலிமையால் மூவுலகிலும் நடப்பதையெல்லாம் நான் அறிவேன்.
7.17.20
सो ऽब्रवीद्रावणो भूयस्तां कन्यां सुमहाव्रताम् ।
अवरुह्य विमानाग्रात्कन्दर्पशरपीडितः ॥ ७.१७.२० ॥
காமனின் அம்புகளால் வருந்திய ராவணன் அந்தப் பெரிய விரதமுடைய கன்னியிடம் மீண்டும் பேசினான்; விமானத்தின் உச்சியிலிருந்து இறங்கினான்.
7.17.21
अवलिप्ता ऽसि सुश्रोणि यस्यास्ते मतिरीदृशी ।
वृद्धानां मृगशावाक्षि भ्राजते पुण्यसञ्चयः ॥ ७.१७.२१ ॥
அழகிய இடையுடையவளே, உன் மனம் இப்படி இருப்பதால் நீ செருக்குடையவள். மானின் விழியுடையவளே, பெரியோரின் புண்ணியத் தொகை ஒளிர்கிறது.
7.17.22
त्वं सर्वंगुणसम्पन्ना नार्हसे वक्तुमीदृशम् ।
त्रैलोक्यसुन्दरी भीरु यौवनं ते निवर्तते ॥ ७.१७.२२ ॥
நீ எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்தவள்; இப்படிச் சொல்லுவது உனக்குத் தகாது. மூவுலகின் அழகியே, அஞ்சுபவளே, உன் இளமை கழிந்துகொண்டிருக்கிறது.
7.17.23
अहं लङ्कापतिर्भद्रे दशग्रीव इति श्रुतः ।
तस्य मे भव भार्या त्वं भुङ्क्ष्व भोगान्यथासुखम् ॥ ७.१७.२३ ॥
நல்லவளே, நான் இலங்கையின் அரசன், தசக்கிரீவன் என்று புகழ்பெற்றவன். நீ என் மனைவியாகு; விரும்பும்படி இன்பங்களை அனுபவி.
7.17.24
कश्च तावदसौ यं त्वं विष्णुरित्यभिभाषसे ।
वीर्येण तपसा चैव भोगेन च बलेन च ॥
न मया स समो भद्रे यं त्वं कामयसे ऽङ्गने ॥ ७.१७.२४ ॥
நீ விஷ்ணு என்று யாரைச் சொல்கிறாயோ, அவன் யார்? வீரியம், தவம், செல்வம், வலிமை ஆகியவற்றில் அவன் என்னைப் போன்றவன் அல்ல, நல்லவளே, நீ விரும்பும் அவன்.
7.17.25
इत्युक्तवति तस्मिंस्तु वेदवत्यथ सा ऽब्रवीत् ॥ ७.१७.२५ ॥
அவன் இவ்வாறு கூறியபோது, வேதவதி அவனிடம் பேசினாள்.
7.17.26
ैव भोगेन च बलेन च ॥
मा मैवमिति सा कन्या तमुवाच निशाचरम् ।
त्रैलोक्याधिपति विष्णुं सर्वलोकनमस्कृतम् ।
त्वदृते राक्षसेन्द्रान्यः को ऽवमन्येत बुद्धिमान् ॥ ७.१७.२६ ॥
வேதவதி அந்த அரக்கனிடம் கூறினாள்: 'அப்படிச் சொல்லாதே. மூவுலகங்களின் அதிபதியும் எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவருமான விஷ்ணுவை, அரக்கர் தலைவனே, உன்னைத் தவிர வேறு எந்த அறிவாளி அவமதிப்பான்?'
7.17.27
एवमुक्तस्तया तत्र वेदवत्या निशाचरः ।
मूर्धजेषु तदा कन्यां कराग्रेण परामृशत् ॥ ७.१७.२७ ॥
வேதவதி இவ்வாறு சொன்னபோது, அந்த அரக்கன் அந்தக் கன்னியின் கூந்தலை விரல் நுனியால் தொட்டான்.
7.17.28
ततो वेदवती क्रुद्धा केशान्हस्तेन सा ऽच्छिनत् ।
असिर्भूत्वा करस्तस्याः केशांश्छिन्नांस्तदा ऽकरोत् ॥ ७.१७.२८ ॥
அப்போது கோபமடைந்த வேதவதி, தன் கையால் தன் கூந்தலை வெட்டினாள். அவள் கை வாளாக மாறி, வெட்டிய கூந்தலை அவளுக்குப் பின்னும் அப்படியே ஆக்கியது.
7.17.29
सा ज्वलन्तीव रोषेण दहन्तीव निशाचरम् ।
उवाचाग्निं समाधाय मरणाय कृतत्वरा ॥ ७.१७.२९ ॥
கோபத்தால் எரிவது போலவும், அந்த அரக்கனை எரிப்பது போலவும் இருந்த அவள், நெருப்பை அழைத்து, இறப்பதற்குத் துரிதப்பட்டுப் பேசினாள்.
7.17.30
धर्षितायास्त्वयानार्य न मे जीवितमिष्यते ।
रक्षस्तस्मात्प्रवेक्ष्यामि पश्यतस्ते हुताशनम् ॥ ७.१७.३० ॥
ஓ இழிந்தவனே! உன்னால் தீண்டப்பட்ட எனக்கு வாழ்வு விரும்பத்தக்கதல்ல. ஆகையால், அரக்கனே, உன் கண்முன்னே நான் இந்த நெருப்பில் புகுவேன்.
7.17.31
यस्मात्तु धर्षिता चाहं त्वया पापात्मना वने ।
तस्मात्तव वधार्थं हि समुत्पत्स्ये ह्यहं पुनः ॥ ७.१७.३१ ॥
ஏனெனில் வனத்தில் பாவியான நீ என்னைத் தீண்டி அவமதித்தாய்; ஆகவே உன்னைக் கொல்வதற்காக நான் மீண்டும் பிறப்பேன்.
7.17.32
न हि शक्यं स्त्रिया हन्तुं पुरुषः पापनिश्चः ।
शापे त्वयि मयोत्सृष्टे तपसश्च व्ययो भवेत् ॥ ७.१७.३२ ॥
பாவ எண்ணம் கொண்ட ஆணை ஒரு பெண் கொல்வது இயலாது; உன்மீது நான் சாபத்தை ஏவினால் என் தவம் வீணாகிவிடும்.
7.17.33
यदि त्वस्ति मया किञ्चित्कृतं दत्तं हुतं तथा ।
तस्मात्त्वयोनिजा साध्वी भवेयं धर्मिणः सुता ॥ ७.१७.३३ ॥
நான் எதையேனும் செய்திருந்தாலோ, தானம் கொடுத்திருந்தாலோ, ஹோமம் செய்திருந்தாலோ, அதனால் நான் தர்மவானின் மகளாக, கருப்பையில் பிறக்காத, நல்ல பெண்ணாக ஆவேனாக.
7.17.34
एवमुक्त्वा प्रविष्टा सा ज्वलितं जातवेदसम् ।
पपात च दिवो दिव्या पुष्पवृष्टिः समन्ततः ॥ ७.१७.३४ ॥
இவ்வாறு கூறி அவள் பற்றியெரியும் அக்னியில் புகுந்தாள்; வானிலிருந்து நாற்புறமும் தெய்வீக மலர்மழை பொழிந்தது.
7.17.35
पुनरेव समुद्भूता पद्मे पद्मसमप्रभा ।
तस्मादपि पुनः प्राप्ता पूर्ववत्तेन रक्षसा ॥ ७.१७.३५ ॥
அவள் மீண்டும் தாமரையின்மேல் தோன்றினாள், தாமரை போன்ற ஒளியுடன்; அந்த அரக்கனால் அவள் முன்போலவே மீண்டும் பெறப்பட்டாள்.
7.17.36
कन्यां कमलगर्भाभां प्रगृह्य स्वगृहं ययौ ।
प्रगृह्य रावणस्त्वेतां दर्शयामास मन्त्रिणे ॥ ७.१७.३६ ॥
தாமரை மலர்க் கருவைப் போன்ற ஒளியுடைய அந்தக் கன்னியை எடுத்துக்கொண்டு அவன் தன் வீடு சென்றான்; ராவணன் அவளை எடுத்து தன் அமைச்சனுக்குக் காட்டினான்.
7.17.37
लक्षणज्ञो निरीक्ष्यैव रावणं चैवमब्रवीत् ।
गृहस्थैषां हि सुश्रोणी त्वद्वधायैव दृश्यते ॥ ७.१७.३७ ॥
அடையாளங்களை அறிந்தவன் ராவணனை உற்றுப் பார்த்து இவ்வாறு கூறினான்: "அழகிய இடையுடையவளே, இவள் இல்லறத்துக்கு அல்ல; உன் அழிவுக்காகவே தோன்றுகிறாள்."
7.17.38
एतच्छ्रुत्वा ऽर्णवे राम तां प्रचिक्षेप रावणः ।
सा चैव क्षितिमासाद्य यज्ञायतनमध्यगा ॥ ७.१७.३८ ॥
இதைக் கேட்ட ராவணன் அவளை கடலில் எறிந்தான்; ராமா, அவளோ பூமியை அடைந்து யாகசாலையின் நடுவில் சென்றாள்.
7.17.39
राज्ञो हलमुखोत्कृष्टा पुनरप्युत्थिता सती ।
सैषा जनकराजस्य प्रसूता तनया प्रभो ।
तव भार्या महाबाहो विष्णुस्त्वं हि सनातनः ॥ ७.१७.३९ ॥
மன்னனின் ஏர்முனையால் உழுது எடுக்கப்பட்ட, மீண்டும் எழுந்த அந்த சதி இவள் — இவள் ஜனக மன்னனின் மகள். பிரபுவே, மகாபாகுவே! அவள் உன் மனைவி; நீயே நித்தியமான விஷ்ணு.
7.17.40
पूर्वं क्रोधाहितः शत्रुर्यया ऽसौ निहतस्तथा ।
उपाश्रयित्वा शैलभस्तव वीर्यममानुषम् ॥ ७.१७.४० ॥
முன்பு கோபத்தால் நிரம்பிய அந்த எதிரியை அவள் கொன்றதைப் போல, மலையில் பிறந்தவனும் உன் அமானுஷ்ய வீரியத்தை அடைக்கலமாகக் கொண்டு கொல்லப்பட்டான்.
7.17.41
एवमेषा महाभागा मर्त्येषूत्पत्स्यते पुनः ।
क्षेत्रे हलमुखोत्कृष्टे वेद्यामग्निशिखोपमा ॥ ७.१७.४१ ॥
இவ்வாறு இந்த மகாபாக்கியவதி மனிதர்களிடையே மீண்டும் பிறப்பாள் — கலப்பையின் முனையால் உழப்பட்ட நிலத்தில், வேதியில் தீச்சுடர் போல.
7.17.42
एषा वेदवती नाम पूर्वमासीत्कृते युगे ।
त्रेतायुगमनुप्राप्य वधार्थं तस्य रक्षसः ॥ ७.१७.४२ ॥
இவள் முன்பு கிருத யுகத்தில் வேதவதி என்ற பெயருடையவளாக இருந்தாள்; திரேதா யுகத்தை அடைந்து, அந்த ராட்சசனை அழிப்பதற்காக (பிறந்தாள்).
7.17.43
उत्पन्ना मैथिलकुले जनकस्य महात्मनः ।
सीतोत्पन्ना तु सीतेति मानुषैः पुनरुच्यते ॥ ७.१७.४३ ॥
அவள் மகாத்மா ஜனகனின் மைதிலக் குலத்தில் பிறந்தாள். உழவுச் சாலில் பிறந்தவளாதலால் அவள் மனிதர்களால் சீதை என்று அழைக்கப்படுகிறாள்.