வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.20.1
ततो वित्रासयन्मर्त्यान्पृथिव्यां राक्षसाधिपः ।
आससाद घने तस्मिन्नारदं मुनिपुङ्गवम् ॥ ७.२०.१ ॥
அப்போது பூமியில் மனிதர்களை நடுங்கச் செய்த அரக்கர் தலைவன், அந்த அடர்ந்த மேகத்தில் முனிவர்களில் சிறந்த நாரதரை அணுகினான்.
7.20.2
तस्याभिवादनं कृत्वा दशग्रीवो निशाचरः ।
अब्रवीत्कुशलं पृष्ट्वा हेतुमागमनस्य च ॥ ७.२०.२ ॥
அவருக்கு வணக்கம் செலுத்திய பத்துத் தலை அரக்கன், நலன் விசாரித்துவிட்டு வந்ததன் காரணத்தையும் கேட்டுப் பேசினான்.
7.20.3
नारदस्तु महातेजा देवर्षिरमितप्रभः ।
अब्रवीन्मेघपृष्ठस्थो रावणं पुष्पके स्थितम् ॥ ७.२०.३ ॥
ஆனால் மகாதேஜஸ்வியும் அளவற்ற ஒளியுடையவருமான தேவரிஷி நாரதர், மேகத்தின் முதுகில் நின்றபடி புஷ்பக விமானத்தில் இருந்த ராவணனிடம் பேசினார்.
7.20.4
राक्षसाधिपते सौम्य तिष्ठ विश्रवसः सुत ।
प्रीतो ऽस्म्यभिजनोपेतविक्रमैरूर्जितैस्तव ॥ ७.२०.४ ॥
அரக்கர் தலைவா, சௌம்யனே, விஸ்ரவசின் மகனே, நில். உன்னுடைய உயர்குலத்திற்கேற்ற வலிமையான பராக்கிரமங்களால் நான் மகிழ்ந்திருக்கிறேன்.
7.20.5
विष्णुना दैत्यघातैश्च गन्धर्वोरगधर्षणैः ।
त्वया समं विमर्दैश्च भृशं हि परितोषितः ॥ ७.२०.५ ॥
விஷ்ணுவுடன் நடந்த தைத்தியர் அழிப்பாலும், கந்தர்வர்களையும் நாகர்களையும் அடக்கியதாலும், உன்னுடன் நடந்த மோதல்களாலும் நான் மிகவும் மகிழ்ந்திருக்கிறேன்.
7.20.6
किंचिद्वक्ष्यामि तावत्ते श्रोतव्यं श्रोष्यसे यदि ।
श्रुत्वा चानन्तरं कार्यं त्वया राक्षससत्तम ।
तन्मे निगदतस्तात समाधिं श्रवणे कुरु ॥ ७.२०.६ ॥
நான் உன்னிடம் சிலவற்றைச் சொல்வேன். நீ கேட்க விரும்பினால் கேள். அரக்கர்களில் சிறந்தவனே, கேட்ட பின் நீ செய்ய வேண்டியதைச் செய். அன்பனே, நான் பேசும்போது கவனமாகக் கேள்.
7.20.7
किमयं वध्यते तात त्वया ऽवध्येन दैवतैः ।
हत एव ह्ययं लोको यदा मृत्युवशं गतः ॥ ७.२०.७ ॥
அன்பு மகனே, தேவர்களாலும் கொல்ல முடியாதவனை நீ ஏன் கொல்கிறாய்? மரணத்தின் பிடியில் சென்ற இந்த உலகம் ஏற்கனவே மரணமடைந்துவிட்டது.
7.20.8
्तम ।
देवदानवदैत्यानां यक्षगन्धर्वरक्षसाम् ।
अवध्येन त्वया लोकः क्लेष्टुं युक्तो न मानुषः ॥ ७.२०.८ ॥
தேவர்கள், தானவர்கள், தைத்தியர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், ராட்சசர்கள் ஆகியோரால் கொல்ல முடியாத நீ, மனிதர்களின் உலகத்தை துன்புறுத்துவது தகாது.
7.20.9
नित्यं श्रेयसि सम्मूढं महद्भिर्व्यसनैर्वृतम् ।
हन्यात्कस्तादृशं लोकं जराव्याधिशतैर्युतम् ॥ ७.२०.९ ॥
எப்போதும் நன்மையைக் குறித்து மயங்கி, பெரும் துன்பங்களால் சூழப்பட்டு, முதுமையும் நோயும் நூறாய்க் கொண்ட இத்தகைய உலகத்தை யார் கொல்வான்?
7.20.10
तैस्तैरनिष्टोपगमैरजस्रं यत्र कुत्र कः ।
मतिमान्मानुषे लोके युद्धेन प्रणयी भवेत् ॥ ७.२०.१० ॥
எங்கும் எப்போதும் பல்வேறு துரதிர்ஷ்டமான நிகழ்வுகளால் சூழப்பட்ட மனித உலகில், அறிவுடையவன் எவன் போரின் மூலம் அதன்மீது அன்பு செலுத்துவான்?
7.20.11
क्षीयमाणं दैवहतं श्रुत्पिपासाजरादिभिः ।
विषादशोकसम्मूढं लोकं त्वं क्षपयस्व मा ॥ ७.२०.११ ॥
பசி, தாகம், முதுமை முதலியவற்றால் குறைந்து, விதியால் அடிபட்டு, துயரமும் சோகமும் கொண்டு மயங்கிய இந்த உலகை நீ அழிக்காதே.
7.20.12
पश्य तावन्महाबाहो राक्षसेश्वर मानुषम् ।
मूढमेवं विचित्रार्थं यस्य न ज्ञायते गतिः ॥ ७.२०.१२ ॥
மகாபாகுவே, ராட்சசர்களின் தலைவனே, மனிதனைப் பார். இப்படி மயங்கியவனும், அற்புதமான நோக்கங்களுடையவனும், எவனுடைய கதி அறியப்படாதவனுமாகிய மனிதனை நோக்கு.
7.20.13
क्वचिद्वादित्रनृत्यादि सेव्यते मुदितैर्जनैः ।
रुद्यते चापरैरार्तैर्धाराश्रुनयनाननैः ॥ ७.२०.१३ ॥
ஓரிடத்தில் இசையும் நடனமும் முதலியவற்றை மகிழ்ச்சியான மனிதர்கள் அனுபவிக்கின்றனர்; வேறிடத்தில் துயருற்ற மற்றவர்கள் கண்ணீர் வழியும் கண்களும் முகங்களுமாக அழுகின்றனர்.
7.20.14
मातापितृसुतस्नेहैर्भार्याबन्धुमनोरमैः ।
मोहितो ऽयं जनो ध्वस्तः क्लेशं स्वं नावबुध्यते ॥ ७.२०.१४ ॥
தாய், தந்தை, மகன் ஆகியோரின் பாசத்தாலும், மனைவி மற்றும் உறவினர்களின் மனம் கவரும் பிணைப்புகளாலும் மயக்கப்பட்ட இம்மனிதன் அழிந்துகொண்டிருக்கிறான், ஆனால் தன் சொந்த துன்பத்தை உணர்வதில்லை.
7.20.15
अलमेनं परिक्लिश्य लोकं मोहनिराकृतम् ।
जित एव त्वया सौम्य मर्त्यलोको न संशयः ॥ ७.२०.१५ ॥
போதும், மோகத்தால் வெல்லப்பட்ட இந்த உலகைத் துன்புறுத்த வேண்டாம். அன்பனே, மரண உலகை நீ ஏற்கனவே வென்றுவிட்டாய், இதில் சந்தேகமில்லை.
7.20.16
अवश्यमेभिः सर्वैश्च गन्तव्यं यमसादनम् ।
तन्निगृह्णीष्व पौलस्त्य यमं परपुरञ्जय ॥ ७.२०.१६ ॥
இவர்கள் அனைவரும் கட்டாயம் யமனின் இருப்பிடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; ஆகவே பௌலஸ்த்யனே, பகை நகரங்களை வென்றவனே, யமனை அடக்குவாய்.
7.20.17
तस्मिञ्जिते जितं सर्वं भवत्येव न संशयः ।
एवमुक्तस्तु लङ्केशो दीप्यमानं स्वतेजसा ।
अब्रवीन्नारदं तत्र सम्प्रहस्याभिवाद्य च ॥ ७.२०.१७ ॥
அவனை வென்றால் எல்லாம் வென்றதாகும்; இதில் ஐயமில்லை. இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவுடன், தன் ஒளியால் ஒளிர்ந்த இலங்கேசன் அங்கே நகைத்தபடி நாரதரை வணங்கி பேசினான்.
7.20.18
महर्षे देवगन्धर्वविहार समरप्रिय ।
अहं समुद्यतो गन्तुं विजयार्थं रसातलम् ॥ ७.२०.१८ ॥
மகரிஷியே, தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் உலவும் இடங்களில் சஞ்சரிப்பவரே, போர் விரும்பியே! வெற்றிக்காக நான் ரசாதலத்திற்குச் செல்லத் தயாராக இருக்கிறேன்.
7.20.19
ततो लोकत्रयं जित्वा स्थाप्य नागान्सुरान्वशे ।
समुद्रममृतार्थं च मथिष्यामि रसालयम् ॥ ७.२०.१९ ॥
பின்னர் மூன்று உலகங்களையும் வென்று, நாகர்களையும் தேவர்களையும் வசப்படுத்தி, அமிர்தத்திற்காக நீர்நிலையான கடலைக் கடைவேன்.
7.20.20
अथाब्रवीदृशग्रीवं नारदो भगवानृषिः ।
क्व खल्विदानीं मार्गेण त्वया ह्यन्येन गम्यते ॥ ७.२०.२० ॥
அப்போது பகவான் முனிவர் நாரதர் பத்துக் கழுத்துடைய ராவணனிடம் கூறினார்: "இப்போது நீ எந்த வழியில் செல்கிறாய்? வேறொரு வழியில் அல்லவா செல்கிறாய்?"
7.20.21
अयं खलु सुदुर्गम्यः प्रेतराजपुरं प्रति ।
मार्गो गच्छति दुर्धर्षो यमस्यामित्रकर्शन ॥ ७.२०.२१ ॥
"இந்த வழி மிகவும் கடப்பதற்கு அரியது. இது இறந்தோரின் அரசனான யமனின் நகருக்குச் செல்கிறது. பகைவரை வாட்டுபவனே, இது யமனின் அடக்க முடியாத வழி."
7.20.22
स तु शारदमेघाभं हासं मुक्त्वा दशाननः ।
उवाच कृतमित्येव वचनं चेदमब्रवीत् ॥ ७.२०.२२ ॥
ஆனால் தசானனன் இலையுதிர்காலக் மேகம் போன்ற சிரிப்பைச் சிரித்து, "ஆம், அது ஏற்கெனவே செய்யப்பட்டது" என்று இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
7.20.23
तस्मादेवमहं ब्रह्मन् वैवस्वतवधोद्यतः ।
गच्छामि दक्षिणामाशां यत्र सूर्यात्मजो नृपः ॥ ७.२०.२३ ॥
"ஆகையால், பிரம்ம முனிவரே, வைவஸ்வதனாகிய யமனைக் கொல்லத் துணிந்து, சூரியனின் மகனாகிய அரசன் இருக்கும் தென் திசை நோக்கிச் செல்கிறேன்."
7.20.24
मया हि भगवन्क्रोधात्प्रतिज्ञातं रणार्थिना ।
अवजेष्यामि चतुरो लोकपालानिति प्रभो ॥ ७.२०.२४ ॥
"ஐயனே, கோபத்தினாலும் போரை விரும்பியதாலும் நான் சபதம் செய்துள்ளேன்: பிரபுவே, நான்கு லோகபாலர்களையும் வெல்வேன்."
7.20.25
तदिह प्रस्थितो ऽहं वै प्रेतराजपुरं प्रति ।
प्राणिसङ्क्लेशकर्तारं योजयिष्यामि मृत्युना ॥ ७.२०.२५ ॥
ஆகையால் இங்கிருந்து புறப்பட்டு நான் பிரேதராஜனின் நகரத்தை நோக்கிச் செல்கிறேன்; உயிரினங்களுக்குத் துன்பம் தரும் அவனை மரணத்துடன் சேர்த்து வைப்பேன்.
7.20.26
एवमुक्त्वा दशग्रीवो मुनिं तमभिवाद्य च ।
प्रययौ दक्षिणामाशां प्रविष्टः सह मन्त्रिभिः ॥ ७.२०.२६ ॥
இவ்வாறு கூறிய தசக்ரீவன் அந்த முனிவருக்கு வணக்கம் செலுத்திவிட்டு, அமைச்சர்களுடன் தெற்குத் திசையை நோக்கிச் சென்றான்.
7.20.27
नारदस्तु महातेजा मुहूर्तं ध्यानमास्थितः ।
चिन्तयामास विप्रेन्द्रो विधूम इव पावकः ॥ ७.२०.२७ ॥
மகா தேஜஸ்வியான நாரதர் ஒரு கணம் தியானத்தில் அமர்ந்து சிந்தித்தார்; அந்த விப்ரச்ரேஷ்டர் புகையற்ற அக்னியைப் போல் விளங்கினார்.
7.20.28
येन लोकास्त्रयः सेन्द्राः क्लिश्यन्ते सचराचराः ।
क्षीणे चायुषि धर्मेण स कालो जेष्यते कथम् ॥ ७.२०.२८ ॥
யாரால் இந்திரனுடன் மூன்று உலகங்களும், அசையும் அசையாத உயிரினங்களும் துன்புறுகின்றனவோ, ஆயுள் முடிந்தபோது அறத்தின்படி யாரால் உயிர்கள் கொண்டுசெல்லப்படுகின்றனவோ — அந்தக் காலன் எவ்வாறு வெல்லப்படுவான்?
7.20.29
स्वदत्तकृतसाक्षी यो द्वितीय इव पावकः ।
लब्धसञ्ज्ञा विजेष्यन्ते लोका यस्य महात्मनः ॥ ७.२०.२९ ॥
தானே அளித்தவற்றுக்கும் செய்தவற்றுக்கும் சாட்சியாக இருப்பவன், இரண்டாவது அக்னியைப் போன்றவன்; எந்த மஹாத்மாவினால் உணர்வு பெற்று உலகங்கள் வெல்லப்படுகின்றனவோ —
7.20.30
यस्य नित्यं त्रयो लोका विद्रवन्ति भयार्दिताः ।
तं कथं राक्षसेन्द्रो ऽसौ स्वयमेव गमिष्यति ॥ ७.२०.३० ॥
யாருடைய பயத்தால் வருந்தி மூன்று உலகங்களும் எப்போதும் ஓடுகின்றனவோ — அவனிடம் அரக்கர்களின் அரசன் தானாகவே எவ்வாறு செல்வான்?
7.20.31
यो विधाता च धाता च सुकृतं दुष्कृतं तथा ।
त्रैलोक्यं विजितं येन तं कथं विजयिष्यते ॥ ७.२०.३१ ॥
படைப்பவரும் காப்பவரும் ஆனவரும், நற்செயல்களையும் தீச்செயல்களையும் ஆள்பவரும், மூன்று உலகங்களையும் வென்றவருமான அவரை எவ்வாறு வெல்ல முடியும்?
7.20.32
अपरं किन्तु कृत्वायं विधानं संविधास्यति ।
कौतूहलसमुत्पन्नो यास्यामि यमसादनम् ॥ ७.२०.३२ ॥
வேறு ஒருவர் இதற்கு ஏற்பாடு செய்வார். ஆர்வத்தால் உந்தப்பட்டு நான் யமனின் இருப்பிடத்துக்குச் செல்வேன்.
7.20.33
विमर्दं द्रष्टुमनयोर्यमराक्षसयोः स्वयम् ॥ ७.२०.३३ ॥
யமனுக்கும் அரக்கனுக்கும் இடையிலான இந்தப் போரை நானே நேரில் காண்பேன்.