Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.21.1
एवं सञ्चिन्त्य विप्रेन्दो जगाम लघुविक्रमः ।
आख्यातुं तद्यथावृत्तं यमस्य सदनं प्रति ॥ ७.२१.१ ॥
So überlegend, machte sich der Vornehmste unter den Weisen, schnellen Schrittes, auf den Weg zur Wohnstatt Yamas, um zu berichten, was geschehen war.
7.21.2
अपश्यत्स यमं तत्र देवमग्निपुरस्कृतम् ।
विधानमुपतिष्ठन्तं प्राणिनो यस्य यादृशम् ॥ ७.२१.२ ॥
Dort sah er Yama, den Gott, mit Agni vor sich, der nach dem Ritus zugegen war und jedem Lebewesen gab, was ihm entsprach.
7.21.3
स तु दृष्ट्वा यमः प्राप्तं महर्षिं तत्र नारदम् ।
अब्रवीत्सुखमासीनमर्घ्यमावेद्य धर्मतः ॥ ७.२१.३ ॥
Als Yama den großen Weisen Nārada dort ankommen sah, setzte er ihn bequem nieder, brachte ihm gemäß dem Dharma das Arghya dar und sprach.
7.21.4
कच्चित्क्षेमं तु देवर्षे कच्चिद्धर्मो न नश्यति ।
किमागमनकृत्यं ते देवगन्धर्वसेवित ॥ ७.२१.४ ॥
O göttlicher Weiser, steht alles wohl? Ist der Dharma nicht zugrunde gegangen? Du, den Götter und Gandharvas verehren, was ist der Zweck deines Kommens?
7.21.5
अब्रवीत्तु तदा वाक्यं नारदो भगवानृषिः ।
श्रूयतामभिधास्यामि विधानं च विधीयताम् ॥ ७.२१.५ ॥
Da sprach der gesegnete Weise Nārada diese Worte: 'Höre, ich werde es verkünden, und das Verfahren möge vollzogen werden.'
7.21.6
एष नाम्नो दशग्रीवः पितृराज निशाचरः ।
उपयाति वशं नेतुं विक्रमैस्त्वां सुदुर्जयम् ॥ ७.२१.६ ॥
O König der Ahnen, dieser nächtliche Wanderer namens Zehnhals kommt, um dich mit seiner Tapferkeit zu unterwerfen, dich, der sehr schwer zu besiegen ist.
7.21.7
एतेन कारणेनाहं त्वरितो ह्यागतः प्रभो ।
दण्डप्रहरणस्याद्य तव किं नु भविष्यति ॥ ७.२१.७ ॥
Aus diesem Grund bin ich eilends gekommen, Herr. Was wird heute mit dir geschehen, Träger des Stabes?
7.21.8
एतस्मिन्नन्तरे दुरादंशुमन्तमिवोदितम् ।
ददृशुर्दीप्तमायान्तं विमानं तस्य रक्षसः ॥ ७.२१.८ ॥
Inzwischen sahen sie aus der Ferne den leuchtenden Lufwagen jenes Rākṣasa herannahen, gleich der aufgegangenen Sonne.
7.21.9
तं देशं प्रभया तस्य पुष्पकस्य महाबलः ।
कृत्वा वितिमिरं सर्वं समीपं सो ऽभ्यवर्तत ॥ ७.२१.९ ॥
Die ganze Gegend mit dem Glanz des Puṣpaka-Wagens lichtvoll machend, näherte sich der Mächtige.
7.21.10
सो ऽपश्यत्स महाबाहुर्दशग्रीवस्ततस्ततः ।
प्राणिनः सुकृतं कर्म भुञ्जानांश्चैव दुष्कृतम् ॥ ७.२१.१० ॥
Jener Starkarmige, Daśagrīva, blickte umher und sah die Lebewesen die Früchte ihrer guten und ihrer bösen Taten genießen.
7.21.11
अपश्यत्सैनिकांश्चास्य यमस्यानुचरैः सह ।
यमस्य पुरुषैरुग्रैर्घोररूपैर्भयानकैः ॥ ७.२१.११ ॥
Er sah Yamas Krieger zusammen mit Yamas Dienern, grimmige Männer von schrecklicher Gestalt und furchterregendem Aussehen.
7.21.12
ददर्श वध्यमानांश्च क्लिश्यमानांश्च देहिनः ।
क्रोशतश्च महानादं तीव्रनिष्टनतत्परान् ॥ ७.२१.१२ ॥
Er sah verkörperte Wesen geschlagen und gequält, wie sie laut schrien und in heftiges Stöhnen verfielen.
7.21.13
कृमिभिर्भक्ष्यमाणांश्च सारमेयैश्च दारुणैः ॥ ७.२१.१३ ॥
Er sah jene, die von Würmern und von grimmigen Hunden gefressen wurden.
7.21.14
क्षोत्रायासकरा वाचो वदतश्च भयावहाः ।
सन्तार्यमाणान्वैतरणीं बहुशः शोणितोदकाम् ॥ ७.२१.१४ ॥
Jene, deren Worte den Ohren wehtaten und Schrecken verbreiteten, und die man wieder und wieder über den Fluss Vaitaraṇī setzte, dessen Wasser Blut ist.
7.21.15
वालुकासु च तप्तासु तप्यमानान्मुहूर्मुहुः ।
असिपत्रवने चैव भिद्यमानानधार्मिकान् ॥ ७.२१.१५ ॥
Er sah die Unrechtmäßigen immer wieder auf glühendem Sand gebrannt und im Wald der Schwertblätter durchbohrt.
7.21.16
रौरवे क्षारनद्यां च क्षुरधारासु चैव हि ।
पानीयं याचमानांश्च तृषितान्क्षुधितानपि ॥ ७.२१.१६ ॥
In der Hölle Raurava, im Salzfluss und auf den Rasiermesserströmen sah er jene, die um Wasser bettelten, durstig und hungrig.
7.21.17
शवभूतान्कृशान्दीनान्विवर्णान्मुक्तमूर्धजान् ।
मलपङ्कधरान्दीनान्रूक्षांश्च परिधावतः ॥ ७.२१.१७ ॥
Er sah jene, leichengleich, abgemagert, elend, bleich, mit losem Haar, bedeckt mit Schmutz und Schlamm, rau, umherlaufend.
7.21.18
ददर्श रावणो मार्गे शतशो ऽथ सहस्रशः ।
कांश्चिच्च गृहमुख्येषु गीतवादित्रनिःस्वनैः ।
प्रमोदमानानद्राक्षीद्रावणः सुकृतैः स्वकैः ॥ ७.२१.१८ ॥
Rāvaṇa sah Hunderte und Tausende auf dem Weg. Er sah einige in den Hauptwohnungen sich freuen, inmitten von Gesang und Instrumentenklang, glücklich durch ihre eigenen guten Taten.
7.21.19
गौरसं गोप्रदातारो ह्यन्नं चैवान्नदायिनः ।
गृहांश्च गृहदातारः स्वकर्मफलमश्नतः ॥ ७.२१.१९ ॥
Die, die Kühe und Sesam gaben, die Speise gaben und die Wohnungen gaben, genießen die Frucht ihrer eigenen Taten.
7.21.20
सुवर्णमणिमुक्ताभिः प्रमदाभिरलङ्कृतान् ॥ ७.२१.२० ॥
Geschmückt mit Gold, Edelsteinen und Perlen, und mit Frauen.
7.21.21
धार्मिकानपरांस्तत्र दीप्यमानान्स्वतेजसा ।
ददर्श सुमहाबाहू रावणो राक्षसाधिपः ॥ ७.२१.२१ ॥
Dort sah Rāvaṇa, der starkarmige Herr der Rākṣasas, andere Rechtschaffene, die mit eigenem Glanz leuchteten.
7.21.22
ततस्तान्भिद्यमानांश्च कर्मभिर्दुष्कृतैः स्वकैः ।
रावणो मोचयामास विक्रमेण बलाद्बली ॥ ७.२१.२२ ॥
Dann befreite der starke Rāvaṇa durch Tapferkeit und Gewalt jene, die von ihren eigenen bösen Taten zerrissen wurden.
7.21.23
प्राणिनो मोचितास्तेन दशग्रीवेण रक्षसा ।
सुखमापुर्मुहूर्तं ते ह्यतर्कितमचिन्तितम् ॥ ७.२१.२३ ॥
Jene Wesen, befreit vom zehnköpfigen Rākṣasa, erlangten für einen Augenblick ein unerwartetes, undenkbares Glück.
7.21.24
प्रेतेषु मुच्यमानेषु राक्षसेन महीयसा ।
प्रेतगोपाः सुसङ्क्रुद्धा राक्षसेन्द्रमभिद्रवन् ॥ ७.२१.२४ ॥
Als der mächtige Rākṣasa die Pretas befreite, stürmten deren Wächter, zutiefst erzürnt, auf den Herrn der Rākṣasas los.
7.21.25
ततो हलहलाशब्दः सर्वदिग्भ्यः समुत्थितः ।
धर्मराजस्य योधानां शूराणां सम्प्रधावताम् ॥ ७.२१.२५ ॥
Da erhob sich von allen Seiten ein Getöse der Helden und Krieger Dharmarājas, die heranstürmten.
7.21.26
ते प्रासैः परिघैः शूलैर्मुसलैः शक्तितोमरैः ।
पुष्पकं समवर्षन्त शूराः शतसहस्रशः ॥ ७.२१.२६ ॥
Jene Helden schütteten zu Hunderttausenden Speere, eiserne Keulen, Dreizacke, Streitkolben, Wurfspieße und Lanzen auf den Puṣpaka nieder.
7.21.27
तस्यासनानि प्रासादान्वेदिकास्तोरणानि च ।
पुष्पकस्य बभञ्जुस्ते शीघ्रं मधुकरा इव ॥ ७.२१.२७ ॥
Sie zerbrachen rasch die Sitze, Paläste, Plattformen und Bögen des Puṣpaka, wie Bienen.
7.21.28
देवनिष्ठानभूतं तद्विमानं पुष्पकं मृधे ।
भज्यमानं तथैवासीदक्षयं ब्रह्मतेजसा ॥ ७.२१.२८ ॥
Jener Puṣpaka, Wohnsitz der Götter, blieb, obgleich im Kampf zerbrochen, durch die Kraft Brahmās unvergänglich.
7.21.29
असङ्ख्या सुमहत्यासीत्तस्य सेना महात्मनः ।
शूराणामग्रयातऽणां सहस्राणि शतानि च ॥ ७.२१.२९ ॥
Das Heer jenes großherzigen Mannes war zahllos und sehr groß; der Helden, die vorne marschierten, gab es Tausende und Hunderte.
7.21.30
ततो वृक्षैश्च शैलैश्च प्रासादानां शतैस्तथा ।
ततस्ते सचिवास्तस्य यथाकामं यथाबलम् ।
अयुध्यन्त महावीराः स च राजा दशाननः ॥ ७.२१.३० ॥
Dann kämpften seine Minister, wie sie wollten und wie ihre Kraft reichte, mit Bäumen, mit Bergen und mit Hunderten von Palästen; jene großen Helden kämpften, und auch der König Daśānana.
7.21.31
ते तु शोणितदिग्धाङ्गाः सर्वशस्त्रसमाहताः ।
अमात्या राक्षसेन्द्रस्य चक्रुरायोधनं महत् ॥ ७.२१.३१ ॥
Mit blutbesudelten Gliedern, von allen Waffen getroffen, führten die Minister des Herrn der Rākṣasas eine große Schlacht.
7.21.32
अन्योन्यं ते महाभागा जघ्नुः प्रहरणैर्भृशम् ।
यमस्य च महाबाहो रावणस्य च मन्त्रिणः ॥ ७.२१.३२ ॥
O Mächtigarmiger! Jene glücklichen Minister Yamas und Rāvaṇas schlugen mit ihren Waffen heftig aufeinander ein.
7.21.33
अमात्यांस्तांस्तु सन्त्यज्य यमयोधा महाबलाः ।
तमेव चाभ्यधावन्त शूलवर्षैर्दशाननम् ॥ ७.२१.३३ ॥
Jene Minister beiseitelassend, stürzten sich die mächtigen Krieger Yamas auf Daśānana, einen Speerregen niedergehen lassend.
7.21.34
ततः शोणितदिग्धाङ्गः प्रहारैर्जर्जरीकृतः ।
फुल्लाशोक इवाभाति पुष्पके राक्षसाधिपः ॥ ७.२१.३४ ॥
Da leuchtete der Herr der Rākṣasas, mit blutbesudelten Gliedern und von den Schlägen zerschlagen, auf dem Puṣpaka-Wagen wie ein in voller Blüte stehender Aśoka-Baum.
7.21.35
स तु शूलगदापासाञ्छक्तितोमरसायकान् ।
मुसलानि शिलावृक्षान्मुमोचास्त्रबलाद्बली ॥ ७.२१.३५ ॥
Der Mächtige schleuderte durch die Kraft seiner Waffen Speere, Keulen, Schlingen, Lanzen, Wurfspieße und Pfeile, eiserne Knüppel, Felsen und Bäume.
7.21.36
तरूणां च शिलानां च शस्त्राणां चातिदारुणम् ।
यमसैन्येषु तद्वर्षं पपात धरणीतले ॥ ७.२१.३६ ॥
Jener überaus schreckliche Regen aus Bäumen, Felsen und Waffen fiel auf die Heere Yamas und auf die Oberfläche der Erde.
7.21.37
तांस्तु सर्वान्विनिर्भिद्य तदस्त्रमपहत्य च ।
जघ्नुस्ते राक्षसं घोरमेकं शतसहस्रशः ॥ ७.२१.३७ ॥
Nachdem sie alle durchbohrt und jene Waffe abgewehrt hatten, schlugen sie jenen einen furchtbaren Rākṣasa hunderttausendfach.
7.21.38
परिवार्य च तं सर्वे शैलं मोघोत्करा इव ।
भिन्दिपालैश्च शूलैश्च निरुच्छ्वासमपोथयन् ॥ ७.२१.३८ ॥
Alle umringten ihn zugleich, wie vergebliche Regenwolken einen Berg umgeben, und schlugen ihn mit Bhindipālas und Lanzen, bis er atemlos war.
7.21.39
विमुक्तकवचः क्रुद्धः सिक्तः शोणितविस्रवैः ।
ततः स पुष्पकं त्यक्त्वा पृथिव्यामवतिष्ठत ॥ ७.२१.३९ ॥
Mit abgelegtem Panzer, zornentbrannt und von Blutströmen durchnässt, verließ er da den Puṣpaka-Wagen und stand auf der Erde.
7.21.40
ततः स कार्मुकी वाणी समरे चाभिवर्तत ।
लब्धसञ्ज्ञो मुहूर्तेन क्रुद्धस्तस्थौ यथान्तकः ॥ ७.२१.४० ॥
Dann, Bogen und Pfeile in der Hand, rückte er im Kampf vor; in einem Augenblick wieder zu sich gekommen, zornig, stand er da wie der Tod selbst.
7.21.41
ततः पाशुपतं दिव्यमस्त्रं सन्धाय कार्मुके ।
तिष्ठ तिष्ठेति तानुक्त्वा तच्चापं विचकर्ष स ॥ ७.२१.४१ ॥
Dann legte er die göttliche Pāśupata-Waffe an den Bogen, rief ihnen zu: 'Haltet! Haltet!', und spannte den Bogen.
7.21.42
आकर्णात्स विकृष्याथ चापमिन्द्रारिराहवे ।
मुमोच तं शरं क्रुद्धस्त्रिपुरे शङ्करो यथा ॥ ७.२१.४२ ॥
Dann zog der Feind Indras den Bogen bis zum Ohr und entließ jenen Pfeil im Kampf, wie der zornige Śaṅkara ihn gegen Tripura entsandte.
7.21.43
तस्य रूपं शरस्यासीत्विधूमज्वालमण्डलम् ।
वनं दहिष्यतो घर्मे दावाग्नेरिव मूर्च्छतः ॥ ७.२१.४३ ॥
Die Gestalt jenes Pfeils glich einem Kreis rauchloser Flammen, wie ein Waldbrand, der im Sommerhitze emporlodert und den Wald zu verzehren droht.
7.21.44
ज्वालामाली स तु शरः क्रव्यादानुगतो रणे ।
मुक्तो गुल्मान्द्रुमांश्चापि भस्म कृत्वा प्रधावति ॥ ७.२१.४४ ॥
Jener Pfeil, mit Flammengirlanden geschmückt und von fleischfressenden Wesen begleitet, wurde im Kampf abgeschossen und eilte dahin, Dickichte und Bäume zu Asche verwandelnd.
7.21.45
ते तस्य तेजसा दग्धाः सैन्या वैवस्वतस्य तु ।
रणे तस्मिन्निपतिता दावदग्धा नगा इव ॥ ७.२१.४५ ॥
Die Heere Vaivasvatas (Yamas), von seiner Glut versengt, fielen in jener Schlacht wie Bäume, die vom Waldbrand verbrannt sind.
7.21.46
ततस्तु सिचवैः सार्धं राक्षसो भीमविक्रमः ।
ननाद सुमहानादं कम्पयन्निव मेदिनीम् ॥ ७.२१.४६ ॥
Da stieß der Rākṣasa von schrecklicher Tapferkeit zusammen mit seinen Ministern ein gewaltiges Gebrüll aus, als wollte er die Erde erbeben lassen.