Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.35
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.35.1
अपृच्छत तदा रामो दक्षिणाशाश्रमं मुनिम् ।
प्राञ्जलिर्विनयोपेत इदमाह वचो ऽर्थवत् ॥ ७.३५.१ ॥
Da fragte Rāma, mit gefalteten Händen und in Demut, den Weisen der südlichen Einsiedelei und sprach diese bedeutungsvollen Worte.
7.35.2
अतुलं बलमेतद्वै वालिनो रावणस्य च ।
न त्वेताभ्यां हनुमता समं त्विति मतिर्मम ॥ ७.३५.२ ॥
Die Stärke Vālins und Rāvaṇas ist unvergleichlich, doch meiner Ansicht nach kommt keiner von beiden Hanumān gleich.
7.35.3
शौर्यं दाक्ष्यं बलं धैर्यं प्राज्ञता नयसाधनम् ।
विक्रमश्च प्रभावश्च हनूमति कृतालयाः ॥ ७.३५.३ ॥
Tapferkeit, Geschick, Stärke, Standhaftigkeit, Weisheit, das Mittel kluger Politik, Heldenmut und Hoheit haben in Hanumān ihre Wohnstatt gefunden.
7.35.4
दृष्ट्वैव सागरं वीक्ष्य सीदन्तीं कपिवाहिनीम् ।
समाश्वास्य महाबाहुर्योजनानां शतं प्लुतः ॥ ७.३५.४ ॥
Als er das Meer sah und das Affenheer in Verzweiflung versinken sah, tröstete der Großarmige sie und sprang hundert Yojanas weit.
7.35.5
धर्षयित्वा पुरीं लङ्कां रावणान्तःपुरं तदा ।
दृष्ट्वा सम्भाषिता चापि सीता ह्याश्वासिता तथा ॥ ७.३५.५ ॥
Nachdem er die Stadt Laṅkā in Schrecken versetzt und Rāvaṇas Innengemächer betreten hatte, sah er Sītā, sprach mit ihr und tröstete auch sie.
7.35.6
सेनाग्रगा मन्त्रिसुताः किङ्करा रावणात्मजः ।
एते हनुमता तत्र ह्येकेन वितिपातिताः ॥ ७.३५.६ ॥
Die Vorkämpfer des Heeres, die Söhne der Minister, die Diener und Rāvaṇas Sohn – sie alle wurden dort von Hanumān allein niedergestreckt.
7.35.7
भूयो बन्धाद्विमुक्तेन भाषयित्वा दशाननम् ।
लङ्का भस्मीकृता येन पावकेनेव मेदिनी ॥ ७.३५.७ ॥
Wieder von den Fesseln befreit, nachdem er mit Daśānana gesprochen hatte, verbrannte er Laṅkā zu Asche, wie das Feuer die Erde verzehrt.
7.35.8
न कालस्य न शक्रस्य न विष्णोर्वित्तपस्य च ।
कर्माणि तानि श्रूयन्ते यानि युद्धे हनूमतः ॥ ७.३५.८ ॥
Jene Taten werden nicht von Kāla, nicht von Indra, nicht von Viṣṇu und nicht von Kubera berichtet, sondern die Hanumāns, die er im Kampf vollbrachte, werden gehört.
7.35.9
एतस्य बाहुवीर्येण लङ्का सीता च लक्ष्मणः ।
प्राप्ता मया जयश्चैव राज्यं मित्राणि बान्धवाः ॥ ७.३५.९ ॥
Durch die Kraft seiner Arme habe ich Laṅkā, Sītā und Lakṣmaṇa gewonnen, dazu Sieg, Königreich, Freunde und Verwandte.
7.35.10
हनूमान्यदि मे नः स्याद्वानराधिपतेः सखा ।
प्रवृत्तिमपि को वेत्तुं जानक्याः शक्तिमान्भवेत् ॥ ७.३५.१० ॥
Wäre Hanumān nicht der Freund unseres Affenkönigs, wer hätte dann auch nur Nachricht von Jānakī erfahren können?
7.35.11
किमर्थं वाल्यनेनैव सुग्रीवप्रियकाम्यया ।
तदा वैरे समुत्पन्ने न दग्धो वीरुधो यथा ॥ ७.३५.११ ॥
Warum hat Vālin, als die Feindschaft entstand, aus dem Wunsch, Sugrīva zu gefallen, ihn nicht verbrannt, wie das Feuer die Ranken verbrennt?
7.35.12
नहि वेदितवान्मन्ये हनूमानात्मनो बलम् ।
यद्दृष्टवाञ्जीवितेष्टं क्लिश्यन्तं वानराधिपम् ॥ ७.३५.१२ ॥
Ich glaube, Hanumān kannte seine eigene Kraft nicht, denn er sah den Affenkönig, lieb wie das Leben selbst, leiden.
7.35.13
एतन्मे भगवन्सर्वं हनूमति महामतौ ।
विस्तरेण यथातत्त्वं कथयामरपूजित ॥ ७.३५.१३ ॥
Ehrwürdiger, erzähle mir all dies über den großsinnigen Hanumān ausführlich und wie es wirklich ist, du von den Unsterblichen Verehrter.
7.35.14
राघवस्य वचः श्रुत्वा हेतुयुक्तमृषिस्तदा ।
हनूमतः समक्षं तमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ७.३५.१४ ॥
Als der Weise Rāghavas wohlbegründete Worte vernahm, sprach er darauf in Hanumāns Gegenwart diese Worte zu ihm.
7.35.15
सत्यमेतद्रघुश्रेष्ठ यद्ब्रवीषि हनूमतः ।
न बले विद्यते तुल्यो न गतौ न मतौ परः ॥ ७.३५.१५ ॥
Was du über Hanumān sagst, ist wahr, o Bester der Raghus: Keiner ist ihm an Kraft gleich, keiner übertrifft ihn an Schnelligkeit oder Verstand.
7.35.16
अमोघशापैः शप्तस्तु दत्तो ऽस्य मुनिभिः पुरा ।
न वेत्ता हि बलं येन बली सन्निरिमर्दनः ॥ ७.३५.१६ ॥
Von unfehlbaren Flüchen belegt, die die Weisen einst über ihn verhängten, kennt er seine eigene Stärke nicht, obwohl er mächtig ist und Feinde zermalmt.
7.35.17
बाल्ये ऽप्येतेन यत्कर्म कृतं राम महाबल ।
तन्न वर्णयितुं शक्यमिति बालतया ऽ ऽस्यते ॥ ७.३५.१७ ॥
Rāma, o Mächtiger, selbst in seiner Kindheit lassen sich die Taten, die er vollbrachte, nicht vollständig beschreiben; wegen seiner Jugend werden sie nur als kindliches Spiel angesehen.
7.35.18
यदि वा ऽस्ति त्वभिप्रायस्तच्छ्रोतुं तव राघव ।
समाधाय मतिं राम निशामय वदाम्यहम् ॥ ७.३५.१८ ॥
Wenn du es hören möchtest, Rāghava, dann sammle, Rāma, deinen Geist und höre zu: Ich werde sprechen.
7.35.19
सूर्यदत्तवरस्वर्णः सुमेरुर्नाम पर्वतः ।
यत्र राज्यं प्रशास्त्यस्य केसरी नाम वै पिता ॥ ७.३५.१९ ॥
Es gibt den Berg namens Sumeru, dessen goldener Glanz ihm von der Sonne verliehen wurde; dort herrschte ihr Vater, namens Kesarī, über das Reich.
7.35.20
तस्य भार्या बभूवैषा ह्यञ्जनेति परिश्रुता ।
जनयामास तस्यां वै वायुरात्मजमुत्तमम् ॥ ७.३५.२० ॥
Seine Gattin, bekannt unter dem Namen Añjanā, gebar durch Vāyu, den Windgott, einen vortrefflichen Sohn.
7.35.21
शालिशूकनिभाभासं प्रासूतामुं तदा ऽञ्जना ।
फलान्याहर्तुकामा वै निष्क्रान्ता गहनेचरा ॥ ७.३५.२१ ॥
Nachdem sie jenen Sohn geboren hatte, dessen Glanz dem eines Reiskeimes glich, zog Añjanā damals, begierig, Früchte zu holen, in den dichten Wald hinaus.
7.35.22
एष मातुर्वियोगाच्च क्षुधया च भृशार्दितः ।
रुरोद शिशुरत्यर्थं शिशुः शरवणे यथा ॥ ७.३५.२२ ॥
Von der Trennung von seiner Mutter und vom Hunger heftig gequält, weinte der Knabe sehr, wie einst jenes Kind im Schilfdickicht weinte.
7.35.23
तदोद्यन्तं विवस्वन्तं जपापुष्पोत्करोपमम् ।
ददर्श फललोभाच्च ह्युत्पपात रविं प्रति ॥ ७.३५.२३ ॥
Da sah er die aufgehende Sonne, rot wie ein Haufen Hibiskusblüten, und aus Verlangen nach der Frucht sprang er zur Sonne empor.
7.35.24
बालार्काभिमुखो बालो बालार्क इव मूर्तिमान् ।
ग्रहीतुकामो बालार्कं प्लवते ऽम्बरमध्यगः ॥ ७.३५.२४ ॥
Jener Knabe, dem jungen Sonnenball zugewandt, wie ein verkörperter junger Sonnenball selbst, sprang durch die Mitte des Himmels, begierig, den jungen Sonnenball zu ergreifen.
7.35.25
एतस्मिन्प्लवमाने तु शिशुभावे हनूमति ।
देवदानवयक्षाणां विस्मयः सुमहानभूत् ॥ ७.३५.२५ ॥
Als Hanumān in seinem kindlichen Zustand so dahinsprang, empfanden Götter, Dānavas und Yakṣas großes Staunen.
7.35.26
नाप्येवं वेगवान्वायुर्गरुडो वा मनस्तथा ।
यथा ऽयं वायुपुत्रस्तु क्रमते ऽम्बरमुत्तमम् ॥ ७.३५.२६ ॥
Weder der schnelle Wind noch Garuḍa noch der Geist bewegt sich so, wie dieser Sohn des Windes den hohen Himmel durchschreitet.
7.35.27
यदि तावच्छिशोरस्य त्वीदृशो गतिविक्रमः ।
यौवनं बलमासाद्य कथं वेगो भविष्यति ॥ ७.३५.२७ ॥
Wenn schon der Gang und die Tapferkeit dieses Kindes so sind, wie wird seine Geschwindigkeit sein, wenn er Jugend und Kraft erlangt?
7.35.28
तमनुप्लवते वायुः प्लवन्तं पुत्रमात्मनः ।
सूर्यदाहभयाद्रक्षंस्तुषारचयशीतलः ॥ ७.३५.२८ ॥
Aus Furcht vor der Glut der Sonne folgt ihm der Wind, kühl wie Haufen von Reif, und beschützt seinen springenden Sohn.
7.35.29
बहुयोजनसाहस्रं क्रमत्येष गतोम्बरम् ।
पितुर्बलाच्च बाल्याच्च भास्कराभ्याशमागतः ॥ ७.३५.२९ ॥
Er durchmisst viele tausend Yojanas des Himmels und ist durch die Kraft seines Vaters und seine kindliche Unbekümmertheit der Sonne nahe gekommen.
7.35.30
शिशुरेष त्वदोषज्ञ इति मत्वा दिवाकरः ।
कार्यं चात्र समायत्तमित्येवं न ददाह सः ॥ ७.३५.३० ॥
In der Annahme: „Dieses Kind kennt keine Schuld, und hier hängt eine Aufgabe von ihm ab“, verbrannte ihn die Sonne nicht.
7.35.31
यमेव दिवसं ह्येष ग्रहीतुं भास्करं प्लुतः ।
तमेव दिवसं राहुर्जिघृक्षति दिवाकरम् ॥ ७.३५.३१ ॥
An dem Tag, an dem dieser sprang, um die Sonne zu ergreifen, will Rāhu Divākara ergreifen.
7.35.32
अनेन स परामृष्टो राम सूर्यरथोपरि ।
अपक्रान्तस्ततस्त्रस्तो राहुश्चन्द्रार्कमर्दनः ॥ ७.३५.३२ ॥
O Rāma, von ihm auf dem Sonnenwagen gepackt, wich Rāhu, der Zermalmer von Mond und Sonne, verängstigt zurück.
7.35.33
स इन्द्रभवनं गत्वा सरोषः सिंहिकासुतः ।
अब्रवीद्भ्रुकुटिं कृत्वा देवं देवगणैर्वृतम् ॥ ७.३५.३३ ॥
Zornig ging der Sohn der Siṃhikā zu Indras Wohnsitz und sprach, die Brauen runzelnd, zu dem von der Schar der Götter umgebenen Gott.
7.35.34
बुभुक्षापनयं दत्त्वा चन्द्रार्कौ मम वासव ।
किमिदं तत्त्वया दत्तमन्यस्य बलवृत्रहन् ॥ ७.३५.३४ ॥
O Vāsava, nachdem du mir Mond und Sonne zur Stillung meines Hungers gegeben hast, warum, o Töter der Kraft Vṛtras, hast du dies einem anderen gegeben?
7.35.35
अद्याहं पर्वकाले तु जिघृक्षुः सूर्यमागतः ।
अथान्यो राहुरासाद्य जग्राह सहसा रविम् ॥ ७.३५.३५ ॥
Heute, zur Zeit der Konjunktion, kam ich, um die Sonne zu ergreifen; da näherte sich ein anderer Rāhu und ergriff plötzlich die Sonne.
7.35.36
स राहोर्वचनं श्रुत्वा वासवः सम्भ्रमान्वितः ।
उत्पपातासनं हित्वा चोद्वहन्काञ्चनीं स्रजम् ॥ ७.३५.३६ ॥
Als Indra Rāhus Worte hörte, sprang er erregt von seinem Sitz auf und ließ ihn zurück, eine goldene Girlande tragend.
7.35.37
ततः कैलासकूटाभं चतुर्दन्तं मदस्रवम् ।
शृङ्गारधारिणं प्रांशुं स्वर्णघण्टाट्टहासिनम् ॥ ७.३५.३७ ॥
Dann der Elefant, einem Gipfel des Kailāsa gleich, mit vier Stoßzähnen, Musksaft verströmend, geschmückt, hochgewachsen, mit goldenem Glockengeläut wie mit Gelächter (Indra bestieg ihn).
7.35.38
इन्द्रः करीन्द्रमारुह्य राहुं कृत्वा पुरःसरम् ।
प्रायाद्यत्राभवत्सूर्यः सहानेन हनूमता ॥ ७.३५.३८ ॥
Indra bestieg den herrlichen Elefanten, stellte Rāhu voran und ging dorthin, wo die Sonne zusammen mit diesem Hanumān war.
7.35.39
अथातिरभसेनागाद्राहुरुत्सृज्य वासवम् ।
अनेन च स वै दृष्टः प्रधावञ्छैलकूटवत् ॥ ७.३५.३९ ॥
Da kam Rāhu mit großer Hast herbei und ließ Indra zurück; dieser (Hanumān) sah ihn, wie er wie ein Bergesgipfel heranstürmte.
7.35.40
ततः सूर्यं समुत्सृज्य राहुं फलमवेक्ष्य च ।
उत्पपात पुनर्व्योम ग्रहीतुं सिंहिकासुतम् ॥ ७.३५.४० ॥
Dann, die Sonne loslassend und Rāhu wie eine Frucht erblickend, sprang er wieder in den Himmel, um den Sohn der Siṃhikā zu packen.
7.35.41
उत्सृज्यार्कमिमं राम प्रधावन्तं प्लवङ्गमम् ।
अवेक्ष्यैवं परावृत्त्य मुखशेषः पराङ्मुखः ॥ ७.३५.४१ ॥
O Rāma! Die Sonne loslassend und diesen vorwärtsstürmenden Affen erblickend, wandte sich Rāhu so um, das Gesicht abgewandt, und zog sich zurück.
7.35.42
इन्द्रमाशंसमानस्तु त्रातारं सिंहिकासुतः ।
इन्द्र इन्द्रेति संत्रासान्मुहुर्महुरभाषत ॥ ७.३५.४२ ॥
Der Sohn der Siṃhikā aber, der auf Indra als seinen Beschützer hoffte, rief vor Schrecken immer wieder: »Indra, Indra!«
7.35.43
राहोर्विक्रोशमानस्य प्रागेवालक्षितं स्वरम् ।
श्रुत्वेन्द्रोवाच मा भैषीरहमेनं निषूदये ॥ ७.३५.४३ ॥
Als Indra Rāhus Schrei hörte, den zuvor niemand bemerkt hatte, sprach er: "Fürchte dich nicht; ich werde ihn vernichten."
7.35.44
ऐरावतं ततो दृष्ट्वा महत्तदिदमित्यपि ।
फलं मत्वा हस्तिराजमभिदुद्राव मारुतिः ॥ ७.३५.४४ ॥
Als er Airāvata sah und dachte: "Das ist eine große Beute", stürzte Mārutī auf jenen Elefantenkönig zu.
7.35.45
तथास्य धावतो रूपमैरावतजिघृक्षया ।
मुहूर्तमभवद्घोरमिन्द्राग्न्योरिव भास्वरम् ॥ ७.३५.४५ ॥
Während er lief, verlangend, Airāvata zu ergreifen, wurde seine Gestalt für einen Augenblick furchtbar und strahlend, wie die von Indra und Agni.
7.35.46
एवमाधावमानं तु नातिक्रुद्धः शचीपतिः ।
हस्तान्तादतिमुक्तेन कुलिशेनाभ्यताडयत् ॥ ७.३५.४६ ॥
Ohne sehr erzürnt zu sein, schlug Indra, der Herr der Śacī, ihn, als er heranstürmte, mit dem aus der Hand geschleuderten Donnerkeil.
7.35.47
ततो गिरौ पपातैष इन्द्रवज्राभिताडितः ।
पतमानस्य चैतस्य वामो हनुरभज्यत ॥ ७.३५.४७ ॥
Von Indras Donnerkeil getroffen, fiel er auf den Berg, und beim Fallen brach sein linker Kiefer.
7.35.48
तस्मिंस्तु पतिते बाले वज्रताडनविह्वले ।
चुक्रोधेन्द्राय पवनः प्रजानामहिताय सः ॥ ७.३५.४८ ॥
Als jenes Kind fiel, vom Schlag des Donnerkeils überwältigt, geriet Pavana, der Wind, über Indra in Zorn, weil er den Geschöpfen Schaden zugefügt hatte.
7.35.49
प्रचारं स तु सङ्गृह्य प्रजास्वन्तर्गतः प्रभुः ।
गुहां प्रविष्टः स्वसुतं शिशुमादाय मारुतः ॥ ७.३५.४९ ॥
Der Herr Māruta, der sich unter den Wesen bewegt hatte, hielt seine Bewegung an, nahm seinen kleinen Sohn und trat in eine Höhle ein.
7.35.50
विण्मूत्राशयमावृत्य प्रजानां परमार्तिकृत् ।
रुरोध सर्वभूतानि यथा वर्षाणि वासवः ॥ ७.३५.५० ॥
Er, der den Geschöpfen große Qual bereitete, verschloss die Körper, die Behälter von Kot und Urin, und hielt alle Wesen zurück, wie Vāsava die Regen zurückhält.
7.35.51
वायुप्रकोपाद्भूतानि निरुच्छ्वासानि सर्वतः ।
सन्धिभिर्भिद्यमानैश्च काष्ठभूतानि जज्ञिरे ॥ ७.३५.५१ ॥
Durch den Zorn des Windes wurden die Wesen überall atemlos; ihre Gelenke brachen, und sie wurden wie Holz.
7.35.52
निःस्वाध्यायवषट्कारं निष्क्रियं धर्मवर्जितम् ।
वायुप्रकोपात्ऺत्रैलोक्यं निरयस्थमिवाभवत् ॥ ७.३५.५२ ॥
Durch den Zorn des Windes wurden die drei Welten ohne Vedalesung und ohne den Opferruf vaṣaṭ, untätig und des dharma beraubt, als lebten sie in der Hölle.
7.35.53
ततः प्रजाः सगन्धर्वाः सदेवासुरमानुषाः ।
प्रजापतिं समाधावन्दुःखिताश्च सुखेच्छया ॥ ७.३५.५३ ॥
Da eilten die Geschöpfe mit den Gandharvas, den Göttern, Asuras und Menschen, betrübt und nach Glück verlangend, zu Prajāpati.
7.35.54
ऊचुः प्राञ्जलयो देवा महोदरनिभोदराः ।
त्वया नु भगवन्सृष्टाः प्रजानाथ चतुर्विधाः ॥ ७.३५.५४ ॥
Mit gefalteten Händen sprachen die Götter, mit Bäuchen geschwollen wie große Bäuche: "O gesegneter Herr der Geschöpfe, von dir wurden in der Tat die vier Arten von Wesen erschaffen."
7.35.55
त्वया दत्तो ऽयमस्माकमायुषः पवनः पतिः ।
सो ऽस्मान्प्राणेश्वरो भूत्वा कस्मादेषो ऽद्य सत्तम ॥ ७.३५.५५ ॥
Du hast uns diesen Wind als Herrn unseres Lebens gegeben. Warum handelt er, der unser Herr des Atems ist, heute so, o Bester der Guten?
7.35.56
रुरोध दुःखं जनयन्नन्तःपुर इव स्त्रियः ।
तस्मात्त्वां शरणं प्राप्ता वायुनोहता वयम् ॥ ७.३५.५६ ॥
Er hemmt uns und bereitet Leid, als wären wir Frauen der inneren Gemächer. Darum sind wir, vom Wind geschlagen, zu dir als Zuflucht gekommen.
7.35.57
एतत्प्रजानां श्रुत्वा तु प्रजानाथः प्रजापतिः ।
कारणादिति चोक्त्वासौ प्रजाः पुनरभाषत ॥ ७.३५.५७ ॥
Als Prajāpati, der Herr der Geschöpfe, dies von den Geschöpfen gehört hatte, sprach er, "hier ist der Grund" sagend, wieder zu ihnen.
7.35.58
यस्मिंश्च कारणे वायुश्चुक्रोध च रुरोध च ।
प्रजाः शृणुध्वं तत्सर्वं श्रोतव्यं चात्मनः क्षमम् ॥ ७.३५.५८ ॥
Hört alles über den Grund, aus dem der Wind zornig wurde und euch hemmte, o Geschöpfe; es ist euer würdig, es zu hören.
7.35.59
पुत्रस्तस्यामरेशेन इन्द्रेणाद्य निपातितः ।
राहोर्वचनमास्थाय ततः स कुपितो ऽनिलः ॥ ७.३५.५९ ॥
Sein Sohn wurde heute von Indra, dem Herrn der Götter, niedergeschlagen. Da wurde jener Wind, auf die Worte Rāhus vertrauend, zornig.
7.35.60
अशरीरः शरीरेषु वायुश्चरति पालयन् ।
शरीरं हि विना वायुं समतां याति दारुभिः ॥ ७.३५.६० ॥
Der Wind, körperlos, bewegt sich unter den Körpern und erhält sie. Ohne den Wind wird ein Körper still wie Holz.
7.35.61
वायुः प्राणः सुखं वायुर्वायुः सर्वमिदं जगत् ।
वायुना सम्परित्यक्तं न सुखं विन्दते जगत् ॥ ७.३५.६१ ॥
Der Wind ist der Atem, der Wind ist das Glück, der Wind ist diese ganze Welt. Eine vom Wind verlassene Welt findet kein Glück.
7.35.62
अद्यैव च परित्यक्तं वायुना जगदायुषा ।
अद्यैव ते निरुच्छ्वासाः काष्ठकुड्योपमाः स्थिताः ॥ ७.३५.६२ ॥
Heute hat der Wind, das Leben der Welt, sie verlassen; heute stehen sie atemlos da, wie Holz oder Mauern.
7.35.63
तद्यामस्तत्र यत्रास्ते मारुतो रुक्प्रदो हि नः ।
मा विनाशं गमिष्याम अप्रसाद्यादितेः सुताः ॥ ७.३५.६३ ॥
Lasst uns dorthin gehen, wo Mārut weilt, der Schmerz lindert. Söhne der Aditi, lasst uns nicht untergehen, ohne ihn besänftigt zu haben.
7.35.64
ततः प्रजाभिः सहितः प्रजापतिः सदेवगन्धर्वभुजङ्गगुह्यकैः ।
जगाम तत्रास्यति यत्र मारुतः सुतं सुरेन्द्राभिहतं प्रगृह्य सः ॥ ७.३५.६४ ॥
Da ging der Herr der Geschöpfe mit den Geschöpfen, den Göttern, Gandharven, Schlangen und Guhyakas dorthin, wo Mārut war, und hob den von Indra erschlagenen Sohn auf.
7.35.65
ततो ऽर्कवैश्वानरकाञ्चनप्रभं सुतं तदोत्सङ्गगतं सदागतेः ।
चतुर्मुखो वीक्ष्य कृपामथाकरोत्सदेवगन्धर्वर्षियक्षराक्षसैः ॥ ७.३५.६५ ॥
Da sah der Vierköpfige den Sohn, strahlend wie Sonne, Feuer und Gold, auf dem Schoß der Sadāgati liegen, und zusammen mit den Göttern, Gandharven, Weisen, Yakṣas und Rākṣasas empfand er Mitleid.