வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.35
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.35.1
अपृच्छत तदा रामो दक्षिणाशाश्रमं मुनिम् ।
प्राञ्जलिर्विनयोपेत इदमाह वचो ऽर्थवत् ॥ ७.३५.१ ॥
அப்போது ராமன் தென் திசை ஆசிரமத்தின் முனிவரிடம் கைகூப்பி, பணிவுடன் இந்தப் பொருள்பொதிந்த சொற்களைக் கூறினான்.
7.35.2
अतुलं बलमेतद्वै वालिनो रावणस्य च ।
न त्वेताभ्यां हनुमता समं त्विति मतिर्मम ॥ ७.३५.२ ॥
வாலியின் மற்றும் ராவணனின் இந்த பலம் ஒப்பற்றது; ஆனால் இவ்விருவரின் பலமும் ஹனுமானுக்கு இணையாகாது என்பது என் கருத்து.
7.35.3
शौर्यं दाक्ष्यं बलं धैर्यं प्राज्ञता नयसाधनम् ।
विक्रमश्च प्रभावश्च हनूमति कृतालयाः ॥ ७.३५.३ ॥
வீரம், திறமை, பலம், தைரியம், ஞானம், நீதியின் கருவி, வலிமை, ஆற்றல் ஆகியவை ஹனுமானிடம் குடியிருக்கின்றன.
7.35.4
दृष्ट्वैव सागरं वीक्ष्य सीदन्तीं कपिवाहिनीम् ।
समाश्वास्य महाबाहुर्योजनानां शतं प्लुतः ॥ ७.३५.४ ॥
கடலைக் கண்டு, துயரில் ஆழ்ந்த குரங்குப் படையைப் பார்த்து, பெரும் தோள்களையுடையவன் அவர்களை ஆறுதல் படுத்தி நூறு யோசனை தூரம் தாவினான்.
7.35.5
धर्षयित्वा पुरीं लङ्कां रावणान्तःपुरं तदा ।
दृष्ट्वा सम्भाषिता चापि सीता ह्याश्वासिता तथा ॥ ७.३५.५ ॥
லங்கை நகரத்தை அச்சுறுத்தி, ராவணனின் அந்தப்புரத்திற்குச் சென்று, சீதையைக் கண்டு அவளுடன் பேசி அவளுக்கும் ஆறுதல் அளித்தான்.
7.35.6
सेनाग्रगा मन्त्रिसुताः किङ्करा रावणात्मजः ।
एते हनुमता तत्र ह्येकेन वितिपातिताः ॥ ७.३५.६ ॥
படையின் முன்னணி வீரர்கள், அமைச்சர்களின் மைந்தர்கள், ஏவலர்கள், ராவணனின் மகன் ஆகியோர்—இவர்கள் அனைவரும் அங்கே ஒருவனாகிய ஹனுமானால் வீழ்த்தப்பட்டனர்.
7.35.7
भूयो बन्धाद्विमुक्तेन भाषयित्वा दशाननम् ।
लङ्का भस्मीकृता येन पावकेनेव मेदिनी ॥ ७.३५.७ ॥
மீண்டும் பிணையிலிருந்து விடுபட்டு, தசமுகனுடன் பேசி, அவன் நெருப்பு பூமியை எரிப்பது போல லங்கையை எரித்தான்.
7.35.8
न कालस्य न शक्रस्य न विष्णोर्वित्तपस्य च ।
कर्माणि तानि श्रूयन्ते यानि युद्धे हनूमतः ॥ ७.३५.८ ॥
காலனுடையதோ, இந்திரனுடையதோ, விஷ்ணுவுடையதோ, குபேரனுடையதோ அல்ல; போரில் அனுமன் செய்த அந்தச் செயல்கள் கேட்கப்படுகின்றன.
7.35.9
एतस्य बाहुवीर्येण लङ्का सीता च लक्ष्मणः ।
प्राप्ता मया जयश्चैव राज्यं मित्राणि बान्धवाः ॥ ७.३५.९ ॥
இவனுடைய தோள் வலிமையால் லங்கையும், சீதையும், லட்சுமணனும் எனக்குக் கிடைத்தன; வெற்றியும், அரசும், நண்பர்களும், உறவினர்களும் கிடைத்தன.
7.35.10
हनूमान्यदि मे नः स्याद्वानराधिपतेः सखा ।
प्रवृत्तिमपि को वेत्तुं जानक्याः शक्तिमान्भवेत् ॥ ७.३५.१० ॥
அனுமன் நம் வானர அரசனின் நண்பனாக இல்லாதிருந்தால், ஜானகியின் செய்தியை அறிய வல்லவன் யார்?
7.35.11
किमर्थं वाल्यनेनैव सुग्रीवप्रियकाम्यया ।
तदा वैरे समुत्पन्ने न दग्धो वीरुधो यथा ॥ ७.३५.११ ॥
பகை எழுந்த அப்போது, சுக்ரீவனை மகிழ்விக்கும் விருப்பத்தால், வாலி அவனை ஏன் கொல்லவில்லை, நெருப்பு கொடிகளை எரிப்பது போல?
7.35.12
नहि वेदितवान्मन्ये हनूमानात्मनो बलम् ।
यद्दृष्टवाञ्जीवितेष्टं क्लिश्यन्तं वानराधिपम् ॥ ७.३५.१२ ॥
அனுமன் தன் வலிமையை அறியவில்லை என்று நான் நினைக்கிறேன்; அதனால்தான் உயிருக்கினியவனான வானர அரசன் துன்புறுவதைக் கண்டான்.
7.35.13
एतन्मे भगवन्सर्वं हनूमति महामतौ ।
विस्तरेण यथातत्त्वं कथयामरपूजित ॥ ७.३५.१३ ॥
பகவானே, மகாமதியான ஹனுமானைப் பற்றிய இவை அனைத்தையும் விரிவாக, உண்மை உள்ளபடி எனக்குச் சொல்லுங்கள், தேவர்களால் பூஜிக்கப்பட்டவரே.
7.35.14
राघवस्य वचः श्रुत्वा हेतुयुक्तमृषिस्तदा ।
हनूमतः समक्षं तमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ७.३५.१४ ॥
ராகவனின் சொற்களை, காரணத்துடன் கூடியவற்றை, கேட்டு, அப்போது முனிவர் ஹனுமானுக்கு முன்னிலையில் அவரிடம் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னார்.
7.35.15
सत्यमेतद्रघुश्रेष्ठ यद्ब्रवीषि हनूमतः ।
न बले विद्यते तुल्यो न गतौ न मतौ परः ॥ ७.३५.१५ ॥
ரகுசிரேஷ்டரே, ஹனுமானைப் பற்றி நீர் சொல்வது உண்மை; பலத்திலும், வேகத்திலும், அறிவிலும் அவருக்கு நிகரான வேறொருவர் இல்லை.
7.35.16
अमोघशापैः शप्तस्तु दत्तो ऽस्य मुनिभिः पुरा ।
न वेत्ता हि बलं येन बली सन्निरिमर्दनः ॥ ७.३५.१६ ॥
தவறாத சாபங்களால் சபிக்கப்பட்டவர்; முன்பு முனிவர்களால் இவருக்கு இது சாபமாகக் கொடுக்கப்பட்டது; தன் பலத்தை அறியாதவர், அதனால் பலம் வாய்ந்த எதிரிகளை அழிப்பவர்.
7.35.17
बाल्ये ऽप्येतेन यत्कर्म कृतं राम महाबल ।
तन्न वर्णयितुं शक्यमिति बालतया ऽ ऽस्यते ॥ ७.३५.१७ ॥
ராமரே, மகாபலரே, சிறுவயதிலும் இவர் செய்த செயல்களை வர்ணிக்க இயலாது; சிறுபிள்ளைத்தனத்தால் அவை புறக்கணிக்கப்படுகின்றன.
7.35.18
यदि वा ऽस्ति त्वभिप्रायस्तच्छ्रोतुं तव राघव ।
समाधाय मतिं राम निशामय वदाम्यहम् ॥ ७.३५.१८ ॥
ராகவரே, அதைக் கேட்க உமக்கு விருப்பம் இருந்தால், ராமரே, மனதை ஒருமுகப்படுத்தி கேளுங்கள்; நான் சொல்கிறேன்.
7.35.19
सूर्यदत्तवरस्वर्णः सुमेरुर्नाम पर्वतः ।
यत्र राज्यं प्रशास्त्यस्य केसरी नाम वै पिता ॥ ७.३५.१९ ॥
சூரியனால் அளிக்கப்பட்ட வரத்தால் பொன்னொளி பெற்ற சுமேரு என்ற மலை உள்ளது; அங்கே இவரது தந்தை கேசரி என்ற பெயருடையவர் அரசாண்டார்.
7.35.20
तस्य भार्या बभूवैषा ह्यञ्जनेति परिश्रुता ।
जनयामास तस्यां वै वायुरात्मजमुत्तमम् ॥ ७.३५.२० ॥
அவரது மனைவி அஞ்சனா என்று புகழ்பெற்றவள்; அவளிடத்தில் வாயு தேவன் ஓர் உத்தமமான மகனை உண்டாக்கினார்.
7.35.21
शालिशूकनिभाभासं प्रासूतामुं तदा ऽञ्जना ।
फलान्याहर्तुकामा वै निष्क्रान्ता गहनेचरा ॥ ७.३५.२१ ॥
நெல்மணி முளையைப் போன்ற ஒளியுடைய அந்த மகனைப் பெற்றபின், அஞ்சனா அப்போது பழங்கள் கொண்டுவர விரும்பி அடர்ந்த காட்டில் திரிந்து செல்ல வெளியேறினாள்.
7.35.22
एष मातुर्वियोगाच्च क्षुधया च भृशार्दितः ।
रुरोद शिशुरत्यर्थं शिशुः शरवणे यथा ॥ ७.३५.२२ ॥
தாயைப் பிரிந்த துன்பத்தாலும் பசியாலும் மிகவும் வருந்திய இந்தக் குழந்தை, சரவணத்தில் அக்குழந்தை அழுதது போல் மிகவும் அழுதது.
7.35.23
तदोद्यन्तं विवस्वन्तं जपापुष्पोत्करोपमम् ।
ददर्श फललोभाच्च ह्युत्पपात रविं प्रति ॥ ७.३५.२३ ॥
அப்போது உதித்துக்கொண்டிருந்த சூரியனை, செம்பருத்தி மலர்க் குவியல் போன்று கண்டான்; பழத்தின் ஆசையால் அவன் சூரியனை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
7.35.24
बालार्काभिमुखो बालो बालार्क इव मूर्तिमान् ।
ग्रहीतुकामो बालार्कं प्लवते ऽम्बरमध्यगः ॥ ७.३५.२४ ॥
இளஞ்சூரியனை நோக்கி முகம் திருப்பிய அக்குழந்தை, உருவம் கொண்ட இளஞ்சூரியனைப் போல, இளஞ்சூரியனைப் பிடிக்கும் விருப்பத்தால் வானின் நடுவில் பாய்ந்து சென்றான்.
7.35.25
एतस्मिन्प्लवमाने तु शिशुभावे हनूमति ।
देवदानवयक्षाणां विस्मयः सुमहानभूत् ॥ ७.३५.२५ ॥
சிறுவனான ஹனுமான் இவ்வாறு தாவிக்கொண்டிருக்கையில் தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் யக்ஷர்களுக்கும் மிகுந்த வியப்பு உண்டானது.
7.35.26
नाप्येवं वेगवान्वायुर्गरुडो वा मनस्तथा ।
यथा ऽयं वायुपुत्रस्तु क्रमते ऽम्बरमुत्तमम् ॥ ७.३५.२६ ॥
வேகமுள்ள வாயுவும், கருடனும், மனமும் கூட இப்படி விரைவதில்லை; வாயுபுத்திரன் உயர்ந்த வானில் இவ்வாறு நடக்கிறான்.
7.35.27
यदि तावच्छिशोरस्य त्वीदृशो गतिविक्रमः ।
यौवनं बलमासाद्य कथं वेगो भविष्यति ॥ ७.३५.२७ ॥
இச்சிறுவனின் நடையும் வீரமும் இவ்வளவு என்றால், இளமையும் பலமும் அடைந்த பின் அவனுடைய வேகம் எப்படியிருக்கும்?
7.35.28
तमनुप्लवते वायुः प्लवन्तं पुत्रमात्मनः ।
सूर्यदाहभयाद्रक्षंस्तुषारचयशीतलः ॥ ७.३५.२८ ॥
சூரியனின் வெப்பத்தின் பயத்தால் தன் மகனைக் காக்கும் வண்ணம், பனிக்குவியல் போல் குளிர்ந்த வாயு தாவிச் செல்லும் அவனைப் பின்தொடர்கிறது.
7.35.29
बहुयोजनसाहस्रं क्रमत्येष गतोम्बरम् ।
पितुर्बलाच्च बाल्याच्च भास्कराभ्याशमागतः ॥ ७.३५.२९ ॥
இவன் வானில் பல ஆயிரம் யோஜனைகள் கடந்து செல்கிறான்; தந்தையின் பலத்தாலும், சிறுவயதின் காரணமாகவும் சூரியனின் அருகில் வந்துவிட்டான்.
7.35.30
शिशुरेष त्वदोषज्ञ इति मत्वा दिवाकरः ।
कार्यं चात्र समायत्तमित्येवं न ददाह सः ॥ ७.३५.३० ॥
'இந்தச் சிறுவன் குற்றமறியாதவன்' என்றும், 'இங்கு ஒரு செயல் சார்ந்திருக்கிறது' என்றும் கருதி சூரியன் அவனை எரிக்கவில்லை.
7.35.31
यमेव दिवसं ह्येष ग्रहीतुं भास्करं प्लुतः ।
तमेव दिवसं राहुर्जिघृक्षति दिवाकरम् ॥ ७.३५.३१ ॥
இவன் எந்த நாளில் சூரியனைப் பிடிக்கப் பாய்ந்தானோ, அதே நாளில் ராகு திவாகரனைப் பிடிக்க விரும்புகிறான்.
7.35.32
अनेन स परामृष्टो राम सूर्यरथोपरि ।
अपक्रान्तस्ततस्त्रस्तो राहुश्चन्द्रार्कमर्दनः ॥ ७.३५.३२ ॥
ராமா! அவனால் பிடிக்கப்பட்டு, சூரியனின் தேர்மேல் இருந்து பயந்து விலகினான் — சந்திரனையும் சூரியனையும் நசுக்கும் ராகு.
7.35.33
स इन्द्रभवनं गत्वा सरोषः सिंहिकासुतः ।
अब्रवीद्भ्रुकुटिं कृत्वा देवं देवगणैर्वृतम् ॥ ७.३५.३३ ॥
சிம்ஹிகையின் மகனான அவன் கோபத்துடன் இந்திரனின் உலகை அடைந்து, புருவம் நெரித்து, தேவர் கூட்டத்தால் சூழப்பட்ட தேவனிடம் கூறினான்.
7.35.34
बुभुक्षापनयं दत्त्वा चन्द्रार्कौ मम वासव ।
किमिदं तत्त्वया दत्तमन्यस्य बलवृत्रहन् ॥ ७.३५.३४ ॥
வாசவா! எனக்குப் பசி தீர்க்கும் சந்திர சூரியரைக் கொடுத்துவிட்டு, ஓ பலவிருத்திரனைக் கொன்றவனே, இதை ஏன் வேறொருவருக்குக் கொடுத்தாய்?
7.35.35
अद्याहं पर्वकाले तु जिघृक्षुः सूर्यमागतः ।
अथान्यो राहुरासाद्य जग्राह सहसा रविम् ॥ ७.३५.३५ ॥
இன்று பர்வ காலத்தில் நான் சூரியனைப் பிடிக்க வந்தேன்; அப்போது வேறொரு ராகு அருகில் வந்து திடீரென்று சூரியனைப் பிடித்தான்.
7.35.36
स राहोर्वचनं श्रुत्वा वासवः सम्भ्रमान्वितः ।
उत्पपातासनं हित्वा चोद्वहन्काञ्चनीं स्रजम् ॥ ७.३५.३६ ॥
ராகுவின் சொற்களைக் கேட்டு இந்திரன் பதற்றத்துடன் தன் ஆசனத்தை விட்டு எழுந்தான்; பொன் மாலையை அணிந்தவனாக.
7.35.37
ततः कैलासकूटाभं चतुर्दन्तं मदस्रवम् ।
शृङ्गारधारिणं प्रांशुं स्वर्णघण्टाट्टहासिनम् ॥ ७.३५.३७ ॥
பின்பு கைலாச சிகரம் போன்றதும், நான்கு தந்தங்களை உடையதும், மதநீர் பொழிவதும், அலங்காரம் பூண்டதும், உயர்ந்ததும், பொன் மணிகளின் ஒலியால் சிரிப்பதுபோல் ஒலிப்பதுமான யானையை (இந்திரன் ஏறினான்).
7.35.38
इन्द्रः करीन्द्रमारुह्य राहुं कृत्वा पुरःसरम् ।
प्रायाद्यत्राभवत्सूर्यः सहानेन हनूमता ॥ ७.३५.३८ ॥
இந்திரன் அந்த யானை மீது ஏறி, ராகுவை முன்னே வைத்துக்கொண்டு, சூரியன் இந்த அனுமனுடன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்।
7.35.39
अथातिरभसेनागाद्राहुरुत्सृज्य वासवम् ।
अनेन च स वै दृष्टः प्रधावञ्छैलकूटवत् ॥ ७.३५.३९ ॥
பின்பு ராகு மிக்க வேகத்துடன் இந்திரனை விட்டுவிட்டு வந்தான்; இதனால் (அனுமனால்) அவன் பார்க்கப்பட்டான்; மலைச்சிகரம் போல் விரைந்து ஓடி வந்தான்।
7.35.40
ततः सूर्यं समुत्सृज्य राहुं फलमवेक्ष्य च ।
उत्पपात पुनर्व्योम ग्रहीतुं सिंहिकासुतम् ॥ ७.३५.४० ॥
பின்பு சூரியனை விட்டுவிட்டு, பழம் போன்ற ராகுவைப் பார்த்து, சிம்ஹிகையின் மகனைப் பற்றுவதற்காக மீண்டும் ஆகாயத்தில் பாய்ந்தான்.
7.35.41
उत्सृज्यार्कमिमं राम प्रधावन्तं प्लवङ्गमम् ।
अवेक्ष्यैवं परावृत्त्य मुखशेषः पराङ्मुखः ॥ ७.३५.४१ ॥
ராமா! சூரியனை விட்டுவிட்டு, ஓடிவரும் குரங்கான (அனுமனை) கண்டு, இவ்வாறு திரும்பி, முகம் திருப்பி (ராகு) விலகிச் சென்றான்.
7.35.42
इन्द्रमाशंसमानस्तु त्रातारं सिंहिकासुतः ।
इन्द्र इन्द्रेति संत्रासान्मुहुर्महुरभाषत ॥ ७.३५.४२ ॥
ஆனால் சிம்ஹிகையின் மகன் (ராகு) இந்திரனையே காப்பாளனாக எண்ணி நம்பிக்கை கொண்டு, அச்சத்தால் "இந்திரா, இந்திரா" என்று மீண்டும் மீண்டும் கூவினான்.
7.35.43
राहोर्विक्रोशमानस्य प्रागेवालक्षितं स्वरम् ।
श्रुत्वेन्द्रोवाच मा भैषीरहमेनं निषूदये ॥ ७.३५.४३ ॥
ராகுவின் கூக்குரலை முன்பே யாரும் கவனிக்கவில்லை. அதைக் கேட்ட இந்திரன், 'அஞ்சாதே, நான் இவனை அழிப்பேன்' என்றான்.
7.35.44
ऐरावतं ततो दृष्ट्वा महत्तदिदमित्यपि ।
फलं मत्वा हस्तिराजमभिदुद्राव मारुतिः ॥ ७.३५.४४ ॥
பின்னர் ஐராவதத்தைக் கண்டு, 'இது பெரும் பலன்' என்று எண்ணி, மாருதி அந்த யானையரசை நோக்கி விரைந்தான்.
7.35.45
तथास्य धावतो रूपमैरावतजिघृक्षया ।
मुहूर्तमभवद्घोरमिन्द्राग्न्योरिव भास्वरम् ॥ ७.३५.४५ ॥
ஐராவதத்தைப் பற்றிக்கொள்ள ஓடிய அவனது உருவம் ஒரு கணம் இந்திரன், அக்னி போல் கொடூரமாகவும் ஒளிர்வதாகவும் ஆனது.
7.35.46
एवमाधावमानं तु नातिक्रुद्धः शचीपतिः ।
हस्तान्तादतिमुक्तेन कुलिशेनाभ्यताडयत् ॥ ७.३५.४६ ॥
இவ்வாறு ஓடி வந்தவனை, மிகவும் கோபப்படாத சசீபதியாகிய இந்திரன், கையிலிருந்து எறியப்பட்ட வஜ்ராயுதத்தால் தாக்கினான்.
7.35.47
ततो गिरौ पपातैष इन्द्रवज्राभिताडितः ।
पतमानस्य चैतस्य वामो हनुरभज्यत ॥ ७.३५.४७ ॥
பின்னர் இந்திரனின் வஜ்ராயுதத்தால் தாக்கப்பட்டு இவன் மலையின்மேல் விழுந்தான்; விழுகையில் அவனது இடது தாடை உடைந்தது.
7.35.48
तस्मिंस्तु पतिते बाले वज्रताडनविह्वले ।
चुक्रोधेन्द्राय पवनः प्रजानामहिताय सः ॥ ७.३५.४८ ॥
அந்தக் குழந்தை விழுந்து வஜ்ராயுதத் தாக்குதலால் தளர்ந்தபோது, உயிரினங்களுக்குத் தீங்கு விளைவித்ததற்காக வாயு இந்திரன் மேல் கோபங்கொண்டான்.
7.35.49
प्रचारं स तु सङ्गृह्य प्रजास्वन्तर्गतः प्रभुः ।
गुहां प्रविष्टः स्वसुतं शिशुमादाय मारुतः ॥ ७.३५.४९ ॥
அந்த இறைவனாகிய மாருதன், உயிர்களின் உள்ளே உலவிய தன் நடமாட்டத்தை அடக்கிக்கொண்டு, தன் சிறு மகனைத் தூக்கிக்கொண்டு ஒரு குகைக்குள் நுழைந்தான்.
7.35.50
विण्मूत्राशयमावृत्य प्रजानां परमार्तिकृत् ।
रुरोध सर्वभूतानि यथा वर्षाणि वासवः ॥ ७.३५.५० ॥
உயிர்களுக்கு மிகுந்த துன்பம் தரும் அவன், மலமும் சிறுநீரும் நிறைந்த உடலை மூடி, இந்திரன் மழையைத் தடுப்பதுபோல் எல்லா உயிர்களையும் தடுத்து நிறுத்தினான்.
7.35.51
वायुप्रकोपाद्भूतानि निरुच्छ्वासानि सर्वतः ।
सन्धिभिर्भिद्यमानैश्च काष्ठभूतानि जज्ञिरे ॥ ७.३५.५१ ॥
காற்றின் சீற்றத்தால் உயிர்கள் எங்கும் மூச்சற்றுப் போயின; அவற்றின் மூட்டுகள் முறிந்து, அவை மரக்கட்டைகளைப் போல ஆயின.
7.35.52
निःस्वाध्यायवषट्कारं निष्क्रियं धर्मवर्जितम् ।
वायुप्रकोपात्ऺत्रैलोक्यं निरयस्थमिवाभवत् ॥ ७.३५.५२ ॥
காற்றின் சீற்றத்தால் மூன்று உலகங்களும் வேத ஓதலும் வஷட்காரமும் இல்லாமல், செயலற்று, தர்மமற்று, நரகத்தில் இருப்பதுபோல் ஆயின.
7.35.53
ततः प्रजाः सगन्धर्वाः सदेवासुरमानुषाः ।
प्रजापतिं समाधावन्दुःखिताश्च सुखेच्छया ॥ ७.३५.५३ ॥
பின்னர் கந்தர்வர்களுடன் கூடிய உயிர்கள், தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்களுடன், துன்புற்று, இன்பத்தை விரும்பி, பிரஜாபதியை நோக்கி ஓடினார்கள்.
7.35.54
ऊचुः प्राञ्जलयो देवा महोदरनिभोदराः ।
त्वया नु भगवन्सृष्टाः प्रजानाथ चतुर्विधाः ॥ ७.३५.५४ ॥
கைகூப்பிய தேவர்கள், பெரிய வயிறு போன்று வீங்கிய வயிற்றுடன் கூறினார்கள்: "ஓ பகவானே, உயிர்களின் தலைவரே, நீரே நான்கு வகை உயிர்களையும் படைத்தீர்."
7.35.55
त्वया दत्तो ऽयमस्माकमायुषः पवनः पतिः ।
सो ऽस्मान्प्राणेश्वरो भूत्वा कस्मादेषो ऽद्य सत्तम ॥ ७.३५.५५ ॥
நீர் எங்கள் ஆயுளின் தலைவனாகிய இந்தக் காற்றை எங்களுக்கு அளித்தீர். அவனே எங்கள் உயிர்களின் ஈசனாக இருந்தும், ஓ சத்தமரே, இன்று ஏன் இப்படிச் செய்கிறான்?
7.35.56
रुरोध दुःखं जनयन्नन्तःपुर इव स्त्रियः ।
तस्मात्त्वां शरणं प्राप्ता वायुनोहता वयम् ॥ ७.३५.५६ ॥
அவன் எங்களைத் தடுத்து, அந்தப்புரப் பெண்களைப் போல் துன்பத்தை உண்டாக்குகிறான். ஆகவே காற்றால் தாக்கப்பட்ட நாங்கள் உம்மைச் சரணடைந்தோம்.
7.35.57
एतत्प्रजानां श्रुत्वा तु प्रजानाथः प्रजापतिः ।
कारणादिति चोक्त्वासौ प्रजाः पुनरभाषत ॥ ७.३५.५७ ॥
உயிரினங்களின் இந்த முறையீட்டைக் கேட்டு, உயிரினத் தலைவரான பிரஜாபதி, "இதற்குக் காரணம் இது" என்று கூறி, அவர்களிடம் மீண்டும் பேசினார்.
7.35.58
यस्मिंश्च कारणे वायुश्चुक्रोध च रुरोध च ।
प्रजाः शृणुध्वं तत्सर्वं श्रोतव्यं चात्मनः क्षमम् ॥ ७.३५.५८ ॥
எந்தக் காரணத்தால் காற்று கோபமுற்று உங்களைத் தடுத்தானோ, ஓ உயிரினங்களே, அதை முழுவதும் கேளுங்கள். அது உங்களுக்குக் கேட்கத் தகுந்ததும் பொருத்தமானதுமாகும்.
7.35.59
पुत्रस्तस्यामरेशेन इन्द्रेणाद्य निपातितः ।
राहोर्वचनमास्थाय ततः स कुपितो ऽनिलः ॥ ७.३५.५९ ॥
அவனுடைய மகன் தேவர்களின் தலைவனான இந்திரனால் இன்று வீழ்த்தப்பட்டான். ராகுவின் சொல்லை ஏற்றுக்கொண்டு அப்பொழுது அந்தக் காற்று கோபமடைந்தது.
7.35.60
अशरीरः शरीरेषु वायुश्चरति पालयन् ।
शरीरं हि विना वायुं समतां याति दारुभिः ॥ ७.३५.६० ॥
உடலற்ற காற்று உடல்களுக்குள் சென்று அவற்றைக் காத்தபடி திரிகிறது. காற்று இல்லாமல் உடல் மரக்கட்டைகளைப் போல நிலையாகிறது.
7.35.61
वायुः प्राणः सुखं वायुर्वायुः सर्वमिदं जगत् ।
वायुना सम्परित्यक्तं न सुखं विन्दते जगत् ॥ ७.३५.६१ ॥
காற்றே உயிர்; காற்றே இன்பம்; காற்றே இந்த முழு உலகமும். காற்றால் கைவிடப்பட்ட உலகம் இன்பத்தை அடைவதில்லை.
7.35.62
अद्यैव च परित्यक्तं वायुना जगदायुषा ।
अद्यैव ते निरुच्छ्वासाः काष्ठकुड्योपमाः स्थिताः ॥ ७.३५.६२ ॥
இன்றே உலகின் உயிரான காற்றால் அது கைவிடப்பட்டது. இன்றே அவர்கள் மூச்சற்றவர்களாய், மரக்கட்டையையும் சுவரையும் போல நின்றுவிட்டனர்.
7.35.63
तद्यामस्तत्र यत्रास्ते मारुतो रुक्प्रदो हि नः ।
मा विनाशं गमिष्याम अप्रसाद्यादितेः सुताः ॥ ७.३५.६३ ॥
ஆகவே, வலியைப் போக்கும் மாருதன் எங்கே இருக்கிறானோ அங்கே செல்வோம். அதிதியின் மைந்தர்களே, அவனை மகிழ்விக்காமல் நாம் அழியாதிருப்போமாக.
7.35.64
ततः प्रजाभिः सहितः प्रजापतिः सदेवगन्धर्वभुजङ्गगुह्यकैः ।
जगाम तत्रास्यति यत्र मारुतः सुतं सुरेन्द्राभिहतं प्रगृह्य सः ॥ ७.३५.६४ ॥
பின்பு பிரஜாபதி, உயிரினங்களுடன் கூடி, தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், குஹ்யகர்களுடன் மாருதன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றார்; இந்திரனால் தாக்கப்பட்ட மகனைத் தூக்கிக்கொண்டார்.
7.35.65
ततो ऽर्कवैश्वानरकाञ्चनप्रभं सुतं तदोत्सङ्गगतं सदागतेः ।
चतुर्मुखो वीक्ष्य कृपामथाकरोत्सदेवगन्धर्वर्षियक्षराक्षसैः ॥ ७.३५.६५ ॥
அப்போது சூரியன், நெருப்பு, பொன் போல் ஒளிரும், சதாகதியின் மடியில் கிடந்த மகனை சதுர்முகர் கண்டார்; தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், ரிஷிகள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்களுடன் அவர் இரக்கம் கொண்டார்.